સાત વર્ષની દીકરીએ કોર્ટમાં જજ સામે વગાડી એવી ઓડિયો ટેપ કે અહંકારી માતા-પિતાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ

કોર્ટરૂમની અંદરની હવા હંમેશા ભારે અને તણાવપૂર્ણ હોય છે, પરંતુ આજે ફેમિલી કોર્ટના રૂમ નંબર ચારમાં એક અજીબ પ્રકારની શાંતિ અને ગભરાટ ફેલાયેલો હતો. વકીલોની દલીલો, કાગળોનો અવાજ અને લોકોની અવરજવર વચ્ચે બે વ્યક્તિઓ એકબીજાથી મોઢું ફેરવીને બેઠી હતી. રાઘવ અને વિધિ, જેમના લગ્નને નવ વર્ષ થઈ ચૂક્યા હતા, આજે પોતાના સાત વર્ષના સંબંધને કાયદેસર રીતે તોડવા માટે કોર્ટમાં હાજર થયા હતા. બંને આર્થિક રીતે સક્ષમ હતા, સમાજમાં મોભાદાર સ્થાન ધરાવતા હતા અને તેમના ચહેરા પર અહંકાર સ્પષ્ટપણે દેખાઈ આવતો હતો. તેમની લડાઈ માત્ર છૂટાછેડા પૂરતી સીમિત નહોતી, પણ તેમની સાત વર્ષની માસૂમ દીકરી પૂર્વાની કસ્ટડી કોને મળશે તે બાબતે બંને પક્ષે જોરદાર દલીલો ચાલી રહી હતી.

રાઘવ એક જાણીતી મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં ઉચ્ચ હોદ્દા પર કામ કરતો હતો અને પૈસા તેમજ પાવરના નશામાં તે કોઈની સામે ઝૂકવા તૈયાર નહોતો. બીજી તરફ વિધિ પણ એક સફળ બિઝનેસ વુમન હતી, જેને પોતાના કરિયર અને સ્વતંત્રતા પર ખૂબ જ ગર્વ હતો. લગ્નના શરૂઆતના બે વર્ષ ખૂબ સારા રહ્યા, પરંતુ ધીમે ધીમે બંને વચ્ચે અહંકારની દીવાલ ચણાવા લાગી. નાની નાની વાતોમાં એકબીજાથી ચડિયાતા સાબિત થવાની હોડમાં તેઓ ક્યારે એકબીજાના કટ્ટર દુશ્મન બની ગયા, તેની તેમને પોતાની પણ ખબર ન રહી. આ અહંકારની લડાઈમાં જો કોઈ સૌથી વધુ પીસાઈ રહ્યું હતું, તો તે હતી તેમની સાત વર્ષની દીકરી પૂર્વા, જે પોતાના ઘરમાં માતા-પિતાના પ્રેમને બદલે માત્ર ઝઘડા અને ચીસાચીસ જોતી મોટી થઈ હતી.

અદાલતની કાર્યવાહી શરૂ થઈ ત્યારે રાઘવના વકીલે દલીલ કરી કે રાઘવ આર્થિક રીતે ખૂબ સમૃદ્ધ છે, તેથી તે દીકરી પૂર્વાને શ્રેષ્ઠ શિક્ષણ અને ભવિષ્ય આપી શકે તેમ છે. વકીલે એમ પણ કહ્યું કે વિધિ પોતાના બિઝનેસમાં એટલી વ્યસ્ત રહે છે કે તેની પાસે દીકરી માટે સમય જ નથી. આ સાંભળીને વિધિના વકીલ તરત જ ઉભા થયા અને વળતો પ્રહાર કરતા કહ્યું કે એક મા દીકરીની લાગણીઓને જેટલી સારી રીતે સમજી શકે, તેટલું કોઈ સમજી ન શકે. વિધિ રાઘવ કરતા પણ વધુ કમાણી કરે છે અને પૂર્વાના ઉછેર માટે તે પોતાના કરિયરનું બલિદાન આપવા પણ તૈયાર છે. બંને પક્ષના વકીલો પોતાની ધારદાર દલીલોથી કોર્ટરૂમનું વાતાવરણ ગરમ કરી રહ્યા હતા અને રાઘવ તેમજ વિધિ એકબીજા તરફ નફરતભરી નજરે જોઈ રહ્યા હતા.

જજ સાહેબે બંને પક્ષની દલીલો ખૂબ જ શાંતિથી સાંભળી, પરંતુ તેઓ જાણતા હતા કે કસ્ટડીના કેસમાં બાળકની ઈચ્છા સૌથી વધુ મહત્વની હોય છે. તેમણે કોર્ટના કર્મચારીને આદેશ આપ્યો કે સાત વર્ષની પૂર્વાને કઠેડામાં લાવવામાં આવે જેથી તેની ઈચ્છા જાણી શકાય. પૂર્વા જ્યારે કોર્ટરૂમમાં દાખલ થઈ ત્યારે તેના ચહેરા પર કોઈ ડર કે ગભરાટ નહોતો, પરંતુ એક ગંભીરતા હતી જે સાત વર્ષના બાળકના ચહેરા પર ક્યારેય ન હોવી જોઈએ. તેના નાના નાના પગલાં કઠેડા તરફ વધી રહ્યા હતા અને તેની આંખોમાં એક અજીબ પ્રકારનો ખાલીપો હતો. રાઘવ અને વિધિ બંને પોતાની દીકરી તરફ જોઈ રહ્યા હતા, બંનેના મનમાં એક જ આશા હતી કે પૂર્વા તેમનું નામ લેશે.

જજ સાહેબે પૂર્વા સામે ખૂબ જ નમ્રતાથી જોયું અને પૂછ્યું, "બેટા પૂર્વા, તારા મમ્મી અને પપ્પા બંને તને ખૂબ પ્રેમ કરે છે અને તને પોતાની સાથે રાખવા માંગે છે. કાયદા મુજબ મારે તારી ઈચ્છા જાણવી ખૂબ જરૂરી છે, તું જ જણાવ કે તારે કોની સાથે રહેવું છે? પપ્પા સાથે કે મમ્મી સાથે?" આખો કોર્ટરૂમ એકદમ શાંત થઈ ગયો, જાણે બધા પૂર્વાના જવાબની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. રાઘવ અને વિધિના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા હતા, તેમને લાગતું હતું કે પૂર્વા હવે કોઈ એકનું નામ લેશે અને આ લડાઈનો અંત આવશે.

પરંતુ પૂર્વાએ જે કર્યું તેની કલ્પના કોર્ટે કે તેના માતા-પિતાએ ક્યારેય કરી નહોતી. પૂર્વાએ જજ સાહેબ સામે સીધી નજરે જોયું અને ખૂબ જ મક્કમ અવાજે કહ્યું, "મને અડધો દિવસ પપ્પા પાસે અને અડધો દિવસ મમ્મી પાસે નથી રહેવું, સાહેબ મને તો ન્યાય જોઈએ છે." સાત વર્ષની બાળકીના મોઢેથી 'ન્યાય' શબ્દ સાંભળીને જજ સાહેબ પણ થોડીવાર માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમણે પૂર્વાને નજીક બોલાવી અને પૂછ્યું, "બેટા, તું કેવા ન્યાયની વાત કરી રહી છે? તારા મનમાં શું છે તે તું ખુલીને કહી શકે છે, અહીં તારે ડરવાની કોઈ જરૂર નથી."

પૂર્વાએ પોતાના નાના સ્કૂલ બેગમાંથી એક જૂનું મોબાઈલ ફોન કાઢ્યો અને જજ સાહેબ સામે ધરતા કહ્યું, "સાહેબ, આ ફોનમાં એક ઓડિયો ટેપ છે, હું ઈચ્છું છું કે તમે અને આ કોર્ટમાં બેઠેલા બધા લોકો તે સાંભળે." જજ સાહેબની પરવાનગી મળતા જ કોર્ટના ઓપરેટરે તે ઓડિયો ટેપ સ્પીકર પર વગાડી. ઓડિયો શરૂ થતાં જ આખા કોર્ટરૂમમાં રાઘવ અને વિધિનો જોરજોરથી ચીસો પાડવાનો અવાજ ગુંજી ઉઠ્યો. તે ઓડિયોમાં બંને એકબીજાને અપશબ્દો બોલી રહ્યા હતા, વાસણો પછાડવાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો અને એકબીજાના ખાનદાન પર લાંછન લગાવી રહ્યા હતા. તે અવાજ એટલો ભયાનક અને નફરતથી ભરેલો હતો કે કોર્ટમાં હાજર રહેલા અન્ય લોકો પણ કાન બંધ કરવા મજબૂર થઈ ગયા.

ઓડિયો ટેપ વાગી રહી હતી ત્યારે રાઘવ અને વિધિના ચહેરા શરમથી લાલચોળ થઈ ગયા હતા, તેઓ નીચું જોઈ ગયા કારણ કે આ તેમના ઘરની એ કડવી વાસ્તવિકતા હતી જે આજે આખી દુનિયા સામે ખુલ્લી પડી ગઈ હતી. ઓડિયો પૂરો થયો એટલે પૂર્વાની આંખોમાંથી બે આંસુના ટીપાં ગાલ પર સરી પડ્યા. તેણે ધ્રૂજતા અવાજે પણ મક્કમતાથી કહ્યું, "તમે બંને જ્યારે સાથે હતા ત્યારે પણ મારા હિસ્સામાં માત્ર તમારો આ કકળાટ જ આવ્યો છે, પ્રેમ નહીં. તમે લોકો ક્યારેય એવું નથી વિચાર્યું કે રૂમની બહાર બેઠેલી તમારી દીકરી પર આ અવાજોની શું અસર થતી હશે. હું રાત્રે ઓઢીને સૂઈ જતી અને ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરતી કે સવાર સુધીમાં બધું સારું થઈ જાય, પણ સવાર થતાં જ ફરી એ જ મહાભારત શરૂ થઈ જતું."

પૂર્વાએ આગળ બોલવાનું ચાલુ રાખ્યું અને તેનો દરેક શબ્દ રાઘવ અને વિધિના કાળજાને ચીરી રહ્યો હતો. પૂર્વાએ કહ્યું, "જો તમે બંને અલગ થવા માંગતા હોવ તો ખુશીથી થાઓ, પણ મને કોઈ એકને જ સોંપો જેથી હું શાંતિથી જીવી શકું. જો હું પપ્પા પાસે રહીશ તો પપ્પા મમ્મીની બુરાઈ કરશે અને જો મમ્મી પાસે રહીશ તો મમ્મી પપ્પાની નબળાઈઓ ગણાવશે. મારે તમારા અહંકારના આ ઝેરમાં હવે વધુ નથી જીવવું, મને શાંતિથી ભણવું છે અને મોટું થવું છે. તમે લોકોએ તમારી લડાઈમાં મારી બાળપણની બધી ખુશીઓ છીનવી લીધી છે."

સાત વર્ષની માસૂમ દીકરીના આ શબ્દો સાંભળીને જજ સાહેબની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ. તેમણે રાઘવ અને વિધિ સામે જોયું, જેઓ અત્યાર સુધી અહંકારના આસન પર બેઠા હતા, પણ આજે પોતાની જ દીકરી સામે ગુનેગાર સાબિત થઈ ચૂક્યા હતા. પૂર્વાના શબ્દોએ રાઘવના પુરુષ હોવાના અહંકારને અને વિધિના સફળ હોવાના ઘમંડને એક ક્ષણમાં ચૂર-ચૂર કરી નાખ્યો હતો. તેમને સમજાયું કે પૈસા અને વૈભવથી સગવડો ખરીદી શકાય છે, પરંતુ બાળકને સંસ્કાર અને શાંતિ આપવા માટે ઘરમાં પ્રેમનું હોવું ખૂબ જરૂરી છે.

રાઘવ હવે પોતાની જાત પર કાબૂ ન રાખી શક્યો, તે દોડીને કઠેડા પાસે ગયો અને પૂર્વાને પોતાના ગળે લગાવી દીધી. તેના આંખમાંથી આસું વહી રહ્યા હતા અને તે વારંવાર કહી રહ્યો હતો કે મને માફ કરી દે બેટા, હું ખૂબ સારો પિતા ન બની શક્યો. વિધિ પણ દોડીને ત્યાં આવી અને પૂર્વાને વળગીને ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડવા માંડી. જે માતા-પિતા થોડીવાર પહેલા એકબીજા સામે જોવા પણ તૈયાર નહોતા, તેઓ આજે પોતાની દીકરીના પગ પાસે અશ્રુધારા વહાવી રહ્યા હતા. આખો કોર્ટરૂમ આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયો હતો અને વકીલો પણ પોતાની દલીલો ભૂલી ગયા હતા.

વિધિએ રાઘવ સામે જોયું અને રાઘવે વિધિ સામે જોયું, બંનેની આંખોમાં હવે નફરત નહોતી પરંતુ પસ્તાવો હતો. તેમણે જજ સાહેબ સામે હાથ જોડીને કહ્યું કે સાહેબ, અમને અમારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે, અમે અમારા અહંકારમાં આંધળા થઈ ગયા હતા અને અમારી ફૂલ જેવી દીકરીનું જીવન બરબાદ કરી રહ્યા હતા. રાઘવ અને વિધિએ પરસ્પર સંમતિથી છૂટાછેડાનો નિર્ણય કાયમ માટે પડતો મૂક્યો અને વચન આપ્યું કે તેઓ હવે ક્યારેય પૂર્વાની સામે ઝઘડો નહીં કરે અને તેને એક ખુશહાલ પરિવાર આપશે. માસૂમ દીકરીના એક સાચા ન્યાયે તૂટતા ઘરને માત્ર બચાવ્યું જ નહીં, પણ સમાજના એવા દરેક માતા-પિતાને આંખ ઉઘાડનારો પાઠ ભણાવ્યો જેઓ પોતાના અહંકાર માટે બાળકોનું ભવિષ્ય હોમી દે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.