નકામી સમજીને જે ગોળીઓ વહુએ છૂપી રીતે ફેંકી દીધી હતી, એનું સત્ય સામે આવ્યું ત્યારે સાસુએ...

સવારના આઠ વાગ્યા હતા અને રસોડામાં ચાની તપેલી ચડી ચૂકી હતી. રંજનાબેન ધીમા પગલે રસોડાના દરવાજે આવીને ઊભા રહ્યા.

તેમના હાથમાં પ્લાસ્ટિકની એક નાની ડબ્બી હતી, જેમાં થોડી ગોળીઓ રાખેલી હતી. રંજનાબેને ધીમા અવાજે કહ્યું, "વહુ બેટા, આ લાલ ગોળી જમ્યા પહેલાં લેવાની હતી કે પછી?"

પૂજા એ વખતે રોટલી વણી રહી હતી. સાસુનો અવાજ સાંભળતા જ તેના કપાળ પર કરચલીઓ પડી ગઈ અને વેલણ પછડાયું.

"બા, રોજ સવારે તમે એક જ સવાલ પૂછો છો," પૂજાએ ચિડાઈને કહ્યું. "મેં કેટલી વાર કાગળ પર મોટો અક્ષરે લખીને આપ્યું છે, તોય તમને યાદ નથી રહેતું."

રંજનાબેને નીચું જોઈને ડબ્બી હાથમાં પકડી રાખી. એમની આંખોમાં લાચારી દેખાતી હતી, પણ એમણે સામે એક શબ્દ ન કહ્યો.

"આટલી બધી ગોળીઓ આખો દિવસ ગળ્યા કરો છો, કોઈ બીમારી ન હોય તોય ટેવ પડી ગઈ છે," પૂજાએ મોં ફેરવીને રોટલી તવા પર મૂકી. "હવે પાણીનો ગ્લાસ જાતે લઈ લો, મારે હજી ઘણી રસોઈ બાકી છે."

રંજનાબેન ધીમે પગલે પોતાના રૂમ તરફ પાછા વળ્યા. એમણે ખાટલા પર બેસીને ભગવાનનો ફોટો જોયો અને એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો.

સાંજે પૂજાનો પતિ મનોજ ઓફિસેથી થાકેલો ઘેર આવ્યો. તે સોફા પર બેસીને પાણી પીતો હતો ત્યારે પૂજા તેની પાસે આવીને ઊભી રહી ગઈ.

"મનોજ, તમારા બાને આખો દિવસ દવાઓ ખાવાનો વહેમ થઈ ગયો છે," પૂજાએ ફરિયાદના સૂરમાં કહ્યું. "રોજ દસ જાતની ગોળીઓ ગળે છે અને મને એકની એક વાત પૂછીને હેરાન કરે છે."

મનોજે ચશ્મા ઉતારીને આંખો ચોળી. "પૂજા, બાને બ્લડ પ્રેશર અને હૃદયની જૂની તકલીફ છે, ડૉક્ટરે જે લખી આપી હોય એ લેવી જ પડે."

"પણ આટલી બધી દવાઓની જરૂર જ નથી હોતી," પૂજાએ જીદ પકડી. "વૃદ્ધ થાય એટલે બધાને આવો વહેમ થઈ જતો હોય છે, તમે જ એમને વધુ પડતા લાડ લડાવો છો."

મનોજ વધારે દલીલ કરવા નહોતો માંગતો. તેણે વાત ટાળવા માટે ટીવી ચાલુ કરી દીધું અને પૂજા અંદરના રૂમમાં ચાલી ગઈ.

બીજા દિવસે સવારે પૂજા જ્યારે રંજનાબેનનો રૂમ સાફ કરી રહી હતી, ત્યારે તેને ટેબલ પર દવાઓની પાંચ-છ પટ્ટીઓ દેખાઈ. એ બધી દવાઓ જોઈને પૂજાનું મગજ ફરી ગયું.

તેણે વિચાર્યું કે સાસુ આ બધી ગોળીઓ નકામી જ ખાય છે અને ખોટો ઢોંગ કરે છે. તેણે ટેબલ પરથી બે પટ્ટીઓ ઉપાડી લીધી.

એમાંથી એક સફેદ રંગની નાની ગોળીઓની પટ્ટી હતી અને બીજી પીળી પટ્ટી હતી. પૂજાએ કોઈને પૂછ્યા વગર એ બંને પટ્ટીઓ સીધી ડસ્ટબિનમાં ફેંકી દીધી.

તેણે મનમાં વિચાર્યું કે આ દવાઓ બંધ થશે તો બા સાજા થઈ જશે અને એમનો વહેમ પણ દૂર થઈ જશે. એને લાગ્યું કે પોતે સાચું કામ કરી રહી છે.

બપોરે રંજનાબેન દવા શોધવા લાગ્યા. ટેબલ પર બધી દવાઓ ન મળતા એમણે પૂજાને પૂછ્યું, "બેટા, પેલી નાની ગોળીઓની પટ્ટી અહીં હતી, તેં ક્યાંય મૂકી છે?"

"મને નથી ખબર બા, તમે જ ક્યાંક ભૂલી ગયા હશો," પૂજાએ જૂઠું બોલીને મોં ફેરવી લીધું. "અને હવે આટલી બધી દવાઓ ખાવાની બંધ કરો, તમારા શરીરમાં કંઈ નથી થયું."

રંજનાબેન બિચારા આખા રૂમમાં શોધતા રહ્યા, પણ ગોળીઓ ન મળી. એમણે વિચાર્યું કે કદાચ પતી ગઈ હશે એટલે એમણે બીજી ગોળીઓ લઈને ચલાવી લીધું.

ચાર દિવસ આમને આમ વીતી ગયા. પૂજા રોજ સવારે સાસુની દવાની ડબ્બીમાંથી અમુક ગોળીઓ છૂપી રીતે કાઢીને કચરાપેટીમાં નાખી દેતી હતી.

તેને લાગતું હતું કે બા હવે પહેલા કરતાં ઓછા સવાલો પૂછે છે એટલે બધું બરાબર ચાલી રહ્યું છે. પણ રંજનાબેનનું શરીર ધીમે ધીમે અંદરથી નબળું પડી રહ્યું હતું.

પાંચમા દિવસે સવારે મનોજ ઓફિસે ગયો હતો અને પૂજા આંગણામાં કપડાં સૂકવી રહી હતી. રંજનાબેન રસોડામાં પાણી પીવા માટે ઊભા થયા.

અચાનક રંજનાબેનને ચક્કર આવ્યા અને એમણે દીવાલનો ટેકો લેવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ હાથ સરકી ગયો અને મોટો અવાજ સાથે તેઓ જમીન પર ઢળી પડ્યા.

વાસણ પડવાનો અને ધડાકો થવાનો અવાજ સાંભળીને પૂજા દોડતી રસોડામાં આવી. સામે જોયું તો સાસુ બેભાન હાલતમાં જમીન પર પડ્યા હતા.

રંજનાબેનનો ચહેરો સાવ ફીકો પડી ગયો હતો અને એમનો શ્વાસ ખૂબ ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો. એમનું શરીર એકદમ ઠંડું પડી ગયું હતું.

પૂજાના હાથ-પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેણે સાસુના ગાલ પર હાથ થાબડીને બોલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "બા... ઓ બા... આંખો ખોલો!"

પણ રંજનાબેન તરફથી કોઈ હલચલ ન થઈ. પૂજાએ ગભરાઈને ધ્રૂજતા હાથે મનોજને ફોન જોડ્યો.

"મનોજ, જલ્દી ઘેર આવો, બા અચાનક બેભાન થઈને પડી ગયા છે," પૂજા રડતા અવાજે બોલી.

મનોજે તરત જ એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી અને પોતે પણ દોડતો ઘેર પહોંચ્યો. પાડોશીઓની મદદથી રંજનાબેનને તાત્કાલિક શહેરની મોટી હોસ્પિટલમાં ખસેડવામાં આવ્યા.

હોસ્પિટલ પહોંચતા જ ડૉક્ટરોએ રંજનાબેનને સીધા આઈસીયુમાં લઈ લીધા. બહાર લાલ લાઈટ ચાલુ થઈ ગઈ અને મનોજ માથું પકડીને બેસી પડ્યો.

પૂજા હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં આમતેમ આંટા મારી રહી હતી. તેના દિલમાં એક અજાણ્યો ડર પેસી ગયો હતો કે ક્યાંક પોતાની ભૂલ ભારે તો નથી પડીને.

બે કલાક પછી આઈસીયુનો દરવાજો ખૂલ્યો અને મુખ્ય ડૉક્ટર બહાર આવ્યા. મનોજ અને પૂજા બંને દોડીને ડૉક્ટર પાસે પહોંચ્યા.

"ડૉક્ટર સાહેબ, મારા બા કેમ છે હવે?" મનોજે હાથ જોડીને પૂછ્યું.

ડૉક્ટરે ચિંતાતુર ચહેરે કહ્યું, "અત્યારે હાલત બહુ નાજુક છે. એમનું બ્લડ પ્રેશર અચાનક એટલું વધી ગયું કે બ્રેઈન હેમરેજ થતા થતા માંડ બચ્યું છે."

ડૉક્ટરે આગળ પૂછ્યું, "એમની હૃદય અને પ્રેશરની નિયમિત દવાઓ ચાલુ હતી કે નહીં? કારણ કે રિપોર્ટ બતાવે છે કે છેલ્લા પાંચ દિવસથી એમણે લોહી પાતળું કરવાની મુખ્ય દવા લીધી જ નથી."

આ સાંભળતા જ પૂજાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેનો શ્વાસ જાણે ગળામાં જ અટકી ગયો.

મનોજે આશ્ચર્યથી કહ્યું, "ના સાહેબ, અમે તો દર મહિને બધી દવાઓ લાવીને આપીએ છીએ. બા રોજ નિયમિત દવા લેતા હતા."

"તો પછી આ દવા શરીરમાં કેમ નથી દેખાતી?" ડૉક્ટરે ફાઈલ બતાવતા કહ્યું. "જો આ દવા બંધ થાય તો ગમે તે ક્ષણે હાર્ટ એટેક કે લકવો આવી શકે, આ દવા તો જીવનરક્ષક હતી."

ડૉક્ટરના એકેએક શબ્દ પૂજાના કાનમાં હથોડાની જેમ વાગી રહ્યા હતા. તેને યાદ આવ્યું કે આ એ જ સફેદ રંગની નાની ગોળીઓ હતી જેને તેણે નકામી સમજીને કચરામાં ફેંકી દીધી હતી.

પૂજાનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા માંડ્યા. તેને સમજાયું કે પોતાની અધીરાઈ અને ચિડચીડા સ્વભાવે સાસુનો જીવ જોખમમાં મૂકી દીધો હતો.

મનોજ ચિંતામાં ડૉક્ટર સાથે બીજી વાતો કરી રહ્યો હતો. પૂજા બાજુના બાંકડા પર ફસડાઈ પડી અને પોતાના બંને હાથથી મોં ઢાંકી દીધું.

તેને યાદ આવ્યું કે બા કેટલી આજીજી કરીને દવા પૂછતા હતા. બા કહેતા હતા કે ગોળી નથી મળતી, અને પોતે તેમને વહેમી કહીને ઉતારી પાડ્યા હતા.

સાંજના છ વાગ્યા સુધી રંજનાબેન આઈસીયુમાં જ રહ્યા. ડૉક્ટરોએ જરૂરી ઈન્જેક્શન અને દવાઓ આપીને પરિસ્થિતિ કાબૂમાં લેવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

સાત વાગ્યે નર્સે આવીને કહ્યું કે દર્દીને હવે ભાન આવી ગયું છે અને એક વ્યક્તિ અંદર મળી શકે છે. મનોજે પૂજાને કહ્યું, "પૂજા, તું અંદર જઈને બાને મળી આવ, હું બહાર દવાઓનું બિલ પતાવી લઉં."

પૂજા ધ્રૂજતા પગલે આઈસીયુના દરવાજા તરફ આગળ વધી. તેના પગ જાણે જમીન સાથે ચોંટી ગયા હતા, તેને અંદર જવાની હિંમત નહોતી થતી.

તેણે ધીમેથી દરવાજો ખોલ્યો. અંદર મશીનોનો ધીમો ધીમો અવાજ આવી રહ્યો હતો અને રંજનાબેનના હાથમાં ગ્લુકોઝની બોટલ ચડેલી હતી.

રંજનાબેનનો ચહેરો સાવ પીળો પડી ગયો હતો, પણ એમની આંખો ખુલ્લી હતી. પૂજાને અંદર આવતી જોઈને રંજનાબેને પોતાના સૂકા હોઠ પર એક નાનું સ્મિત લાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

પૂજા ખાટલાની નજીક ગઈ અને તેનાથી ડૂસકું મુકાઈ ગયું. તે સીધી જઈને રંજનાબેનના પગ પાસે બેસી પડી અને એમનો હાથ પકડી લીધો.

"બા... મને માફ કરી દો બા," પૂજા ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. "મારા પાપે તમારી આ હાલત થઈ છે."

રંજનાબેને નબળા હાથે પૂજાના માથા પર હાથ મૂક્યો. "શું થયું બેટા? તું કેમ રડે છે? તારી કોઈ ભૂલ નથી, મારું શરીર જ હવે સાથ નથી આપતું."

સાસુનો આ નિર્દોષ પ્રેમ જોઈને પૂજાનું કાળજું ચિરાઈ ગયું. તેણે રડતા રડતા બધું સાચું કહી દીધું.

"ના બા, મેં તમારી દવાઓ કચરામાં ફેંકી દીધી હતી," પૂજાએ હાથ જોડીને કહ્યું. "મને લાગતું હતું કે તમે વગર કારણે દવાઓ ખાઓ છો. મારી એક ભૂલે તમને મોતના મોંમાં ધકેલી દીધા હતા."

રંજનાબેને પૂજાની વાત શાંતિથી સાંભળી. એમની આંખમાંથી પણ એક આંસુ વહીને ગાલ પર આવ્યું, પણ એમના ચહેરા પર કોઈ ક્રોધ કે ધિક્કાર નહોતો.

રંજનાબેને પૂજાનો હાથ ધીમેથી દબાવ્યો. "બેટા, તું મારી વહુ નથી, મારી દીકરી છે. તને સમજવામાં ભૂલ થઈ ગઈ, પણ તારો ઈરાદો મને મારવાનો નહોતો."

"બા, હું બહુ ખરાબ છું, મેં તમારી સાથે હંમેશા ખરાબ વ્યવહાર કર્યો છે," પૂજાનું રડવું બંધ નહોતું થતું.

"ના બેટા, હવે જૂની વાતો ભૂલી જા," રંજનાબેને ધીમા અવાજે કહ્યું. "ભગવાનની દયાથી હું બચી ગઈ છું અને મને મારી દીકરી જેવી વહુ પાછી મળી ગઈ છે."

તે જ વખતે મનોજ પણ અંદર આવ્યો અને પૂજાને બાના ચરણોમાં રડતી જોઈ રહ્યો. તેને લાગ્યું કે પૂજા બાની તબિયત જોઈને ભાવુક થઈ ગઈ છે.

રંજનાબેને મનોજ સામે જોઈને ઈશારો કર્યો કે બધું બરાબર છે. એમણે પૂજાની ભૂલ પોતાના દીકરા સામે પણ જાહેર ન થવા દીધી અને વાત સાચવી લીધી.

ત્રણ દિવસ પછી રંજનાબેનને હોસ્પિટલમાંથી રજા મળી ગઈ. મનોજ અને પૂજા તેમને સાચવીને ઘેર લઈ આવ્યા.

ઘરે પહોંચતા જ પૂજાએ સૌથી પહેલાં રંજનાબેનને પોતાના હાથે ગરમ સૂપ બનાવીને પીવડાવ્યો. તેણે સાસુના રૂમમાં બધી દવાઓ સરસ રીતે ગોઠવી દીધી.

પૂજાએ એક મોટો ચાર્ટ બનાવ્યો અને એમાં સવાર, બપોર અને સાંજની બધી દવાઓના નામ અને સમય મોટા અક્ષરે લખી દીધા.

હવે રોજ સવારે પૂજા પોતે સાસુના રૂમમાં જતી. તે પોતાના હાથે રંજનાબેનને પાણીનો ગ્લાસ આપતી અને સમયસર બધી ગોળીઓ ગળાવતી.

ઘરમાંથી રોજની કચકચ અને ચિડચીડાટ સાવ ગાયબ થઈ ગયા હતા. રંજનાબેનના ચહેરા પર પણ ફરીથી એક નવી રોનક અને ખુશી દેખાવા લાગી હતી.

પૂજા સમજી ગઈ હતી કે ઘરના વડીલોની નાની નાની જરૂરિયાતો બોજ નથી હોતી, પણ એમની સેવા કરવાનો મોકો હોય છે. સંબંધો સાચવવા માટે થોડી ધીરજ અને મોટા મનની જરૂર હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.