પિયરમાંથી જાકારો મળ્યા પછી વહુ સાસરે પાછી ફરી, સાસુએ દરવાજો ખોલીને જે કહ્યું તે સાંભળીને...

સવારના દસ વાગી ગયા હતા અને ઘરમાં અચાનક ટેક્સી આવીને ઊભી રહી. દરવાજો ખોલીને કૌશિકાબેને જોયું તો એમની પરિણીત દીકરી જાગૃતિ બેગ લઈને ઊભી હતી.

જાગૃતિની આંખો લાલચોળ હતી અને તેના ગાલ પર સુકાયેલા આંસુના ડાઘ દેખાતા હતા. સાસરીમાં મોટો ઝઘડો થતાં તે પિયર આવી પહોંચી હતી.

કૌશિકાબેને તરત જ દીકરીને ગળે લગાવી અને પાણીનો ગ્લાસ આપ્યો. જાગૃતિ સોફા પર બેસીને રડવા લાગી.

તે જ વખતે રસોડામાંથી મોટી વહુ દીપ્તિ બહાર આવી. દીપ્તિના હાથમાં શાકભાજીની ટોપલી હતી અને તેના ચહેરા પર ભારે અણગમો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

દીપ્તિએ જાગૃતિ સામે એક નજર કરી પણ કોઈ વાત ન કરી. તેણે સીધા રસોડામાં જઈને વાસણ પછાડવાનું શરૂ કરી દીધું.

સાંજે દીપ્તિનો પતિ ભાવેશ ઓફિસેથી થાકેલો ઘેર આવ્યો. ભાવેશે બહેનને જોઈને પૂછ્યું, "જાગૃતિ, તું અચાનક કેમ આવી? તબિયત તો સારી છે ને?"

જાગૃતિ કંઈ બોલે તે પહેલાં જ દીપ્તિ રૂમમાંથી બહાર આવી. "તમારી બહેનને સાસરીમાં કોઈ સાથે બનતું નથી એટલે અહીં આવી ગઈ છે."

ભાવેશે પત્ની સામે જોયું અને અવાજ ધીમો રાખવા ઈશારો કર્યો. "દીપ્તિ, એ આપણી દીકરી જેવી છે, મુશ્કેલીમાં ક્યાં જશે?"

"દીકરી હતી ત્યારે હતી, હવે એ પારકા ઘરની થઈ ગઈ છે," દીપ્તિએ મોટેથી કહ્યું. "પરણ્યા પછી દીકરીનું સાચું ઘર એનું સાસરું જ કહેવાય."

કૌશિકાબેન ખૂણામાં ઊભા રહીને આ બધું સાંભળી રહ્યા હતા. તેમની આંખોમાં વેદના હતી પણ તેઓ એક શબ્દ પણ બોલ્યા નહીં.

જાગૃતિનું રડવું બંધ નહોતું થતું. તેને લાગ્યું કે પોતાના જ પિયરમાં હવે પોતાનું કોઈ સ્થાન રહ્યું નથી.

રાત્રે જમવાના ટેબલ પર પણ દીપ્તિનો કચકચાટ ચાલુ જ રહ્યો. તેણે થાળી પીરસતાં પીરસતાં અનેક મહેણાં માર્યા.

"આ ઘરમાં હવે મહેમાનોની કાયમની અવરજવર વધી ગઈ છે," દીપ્તિએ રોટલી મૂકતાં કહ્યું. "આપણે આપણું ઘર ચલાવવું કે બીજાના નખરાં ઉપાડવા?"

ભાવેશે ગુસ્સામાં ચમચી નીચે મૂકી દીધી. "દીપ્તિ, તારી જીભ પર થોડો કાબૂ રાખ, આ મારું પણ ઘર છે."

"હા, પણ આ ઘર ચલાવવામાં મારો પણ પરસેવો પડે છે," દીપ્તિએ તરત જ વળતો જવાબ આપ્યો. "પરણેલી નણંદ અહીં મહિનાઓ સુધી પડી રહે એ મને મંજૂર નથી."

જાગૃતિ પોતાની થાળી છોડીને ઊભી થઈ ગઈ. તેણે પોતાની બેગ ઉપાડી લીધી.

કૌશિકાબેને દીકરીનો હાથ પકડીને રોકવાનો ઘણો પ્રયત્ન કર્યો. "બેટા, તું ક્યાં જઈશ આટલી રાતે? રોકાઈ જા મારી પાસે."

"ના બા, જ્યાં મારું માન ન હોય ત્યાં મારે એક ઘડી પણ નથી રહેવું," જાગૃતિ રડતી રડતી બોલી. "હું ગમે તેમ કરીને મારા સાસરે પાછી જતી રહીશ."

જાગૃતિ રાતોરાત પોતાના સાસરે પાછી ચાલી ગઈ. કૌશિકાબેન આખી રાત ભગવાનના ફોટા સામે બેસીને રડતા રહ્યા.

દીપ્તિએ રાહતનો શ્વાસ લીધો કે ઘરમાંથી નણંદનો ભાર ટળી ગયો. ભાવેશ પોતાની પત્નીના આ વર્તનથી અંદરથી ખૂબ દુઃખી હતો.

સમય પોતાની ગતિએ વહેતો રહ્યો અને દિવસો મહિનાઓમાં બદલાઈ ગયા. ઘરમાં ધીમે ધીમે બધું સામાન્ય થઈ ગયું હોય તેવું લાગતું હતું.

લગ્નના ચાર વર્ષ પછી દીપ્તિ અને ભાવેશ વચ્ચે પણ નાની નાની વાતોમાં મતભેદો શરૂ થયા. દીપ્તિનો સ્વભાવ ખૂબ જીદ્દી અને ગુસ્સાવાળો હતો.

ભાવેશ દરેક વાતમાં ધીરજ રાખતો પણ દીપ્તિ ક્યારેય કોઈ સમાધાન કરવા તૈયાર ન થતી. ધીમે ધીમે આ ઝઘડા રોજિંદા બની ગયા.

એક દિવસ વાત એટલી હદે વધી ગઈ કે ભાવેશે દીપ્તિની ખોટી જીદ સામે હાથ જોડી દીધા. ભાવેશે સ્પષ્ટ કહી દીધું કે હવે સાથે રહેવું મુશ્કેલ છે.

દીપ્તિને લાગ્યું કે ભાવેશ ખાલી ડરાવી રહ્યો છે. તેણે ગુસ્સામાં આવીને પોતાનો બધો સામાન બેગમાં ભરી લીધો.

"હું મારા પિયર જાઉં છું," દીપ્તિએ દરવાજો ખોલતાં કહ્યું. "તમે જ્યારે મારી માફી માંગશો ત્યારે જ હું આ ઘરમાં પાછી આવીશ."

દીપ્તિ પોતાના પિયર પહોંચી ગઈ. તેને પૂરો વિશ્વાસ હતો કે તેના માતાપિતા અને ભાઈ-ભાભી તેને પૂરો સાથ આપશે.

શરૂઆતના બે-ત્રણ દિવસ તો પિયરમાં દીપ્તિનું ખૂબ ધ્યાન રાખવામાં આવ્યું. તેને ભાવતા ભોજન બન્યા અને બધાએ તેની વાત સાંભળી.

પણ ચોથા દિવસથી પરિસ્થિતિ બદલાવા લાગી. દીપ્તિની પોતાની ભાભીના ચહેરા પર અણગમો દેખાવા લાગ્યો.

એક દિવસ સવારે દીપ્તિ ચા પીતી હતી ત્યારે તેની ભાભીએ રસોડામાંથી સંભળાવ્યું. "પરણેલી દીકરીઓ પોતાના ઘરમાં સમાધાન ન કરે અને પિયરમાં આવીને બેસી જાય તો કેમ ચાલે?"

દીપ્તિના કાનમાં આ શબ્દો વાગ્યા. તેને પોતાના જૂના દિવસો યાદ આવી ગયા જ્યારે તેણે જાગૃતિ સાથે આવું જ વર્તન કર્યું હતું.

સાંજે દીપ્તિના ભાઈએ પણ તેને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ તેનો અવાજ કડક હતો. "દીપ્તિ, તારે તારા સાસરે પાછા જવું જોઈએ, અહીં કાયમ માટે ન રહેવાય."

દીપ્તિએ પોતાની માતા સામે જોયું. તેની માતાએ પણ નીચું જોઈ લીધું અને કોઈ પક્ષ ન લીધો.

દીપ્તિને સમજાયું કે જે પિયરને તે પોતાનું ઘર માનતી હતી, ત્યાં હવે તે માત્ર એક પરણેલી દીકરી હતી. તેના પોતાના ઘરમાં જ તે પરાઈ બની ચૂકી હતી.

પંદર દિવસ વીતી ગયા પણ ભાવેશ તેને તેડવા માટે ન આવ્યો. દીપ્તિના પિયરમાં રોજ તેની હાજરીને લઈને નવી નવી વાતો થવા લાગી.

એક સાંજે દીપ્તિની ભાભીએ સીધું કહી દીધું, "અમારા ઘરમાં હવે જગ્યા ઓછી પડે છે, તમારે તમારા સંસારનો કોઈ નિર્ણય લેવો જોઈએ."

દીપ્તિનું હૃદય તૂટી ગયું. તેને લાગ્યું કે આ દુનિયામાં તેનું પોતાનું કહી શકાય તેવું કોઈ સ્થાન જ બચ્યું નથી.

તેણે પોતાની બેગ ઉપાડી અને કોઈને કહ્યા વગર પિયરના ઘરનો દરવાજો બહારથી બંધ કરી દીધો. તેની આંખોમાંથી સતત આંસુ વહી રહ્યા હતા.

તે રસ્તા પર ચાલતી રહી અને વિચારતી રહી કે હવે ક્યાં જવું. સાસરે જવાની તેની હિંમત નહોતી ચાલતી કારણ કે તે ઝઘડો કરીને નીકળી હતી.

અંતે કોઈ રસ્તો ન સૂઝતા તે ધીમા પગલે સાસરીના ઘર તરફ આગળ વધી. તેના પગ ખૂબ ભારે થઈ ગયા હતા.

રાતના આઠ વાગ્યા હતા અને ઘરનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. દીપ્તિ ધ્રૂજતા હાથે દરવાજો ખોલીને અંદર પ્રવેશી.

તેને લાગતું હતું કે ભાવેશ અને સાસુ તેને ઘરમાં ઘૂસવા પણ નહીં દે. તે માથું નીચું રાખીને હોલમાં આવીને ઊભી રહી ગઈ.

કૌશિકાબેન રસોડામાંથી બહાર આવ્યા. એમણે દીપ્તિના હાથમાં રહેલી બેગ જોઈ અને તેના ચહેરા પરની લાચારી પણ જોઈ.

દીપ્તિની આંખોમાંથી આંસુનો બંધ તૂટી ગયો. તે કૌશિકાબેનના પગ પાસે બેસી પડી અને હાથ જોડી દીધા.

"મને માફ કરી દો બા," દીપ્તિ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. "મને મારા પિયરમાંથી પણ કાઢી મૂકી, મારી પાસે હવે જવાની કોઈ જગ્યા નથી."

કૌશિકાબેને દીપ્તિને રોકવાને બદલે પ્રેમથી ઊભી કરી. એમણે પોતાના પાલવથી દીપ્તિના આંસુ લૂછ્યા.

"શાંત થઈ જા બેટા, રડવાનું બંધ કર," કૌશિકાબેને ખૂબ મીઠા અવાજે કહ્યું. "આ તારું જ ઘર છે અને તું અહીં સુરક્ષિત છે."

દીપ્તિ આશ્ચર્યથી સાસુના ચહેરા સામે જોઈ રહી. તેને વિશ્વાસ નહોતો આવતો કે જે સાસુની દીકરીને તેણે કાઢી મૂકી હતી, એ જ સાસુ તેને આટલો પ્રેમ આપી રહ્યા હતા.

"બા, તમે મને કશું કહેશો નહીં?" દીપ્તિએ ગળે બાઝેલા ડૂમા સાથે પૂછ્યું. "મેં તમારી દીકરી સાથે કેટલો ખરાબ વ્યવહાર કર્યો હતો, તેને પારકી કહીને કાઢી મૂકી હતી."

કૌશિકાબેને દીપ્તિના માથા પર હાથ મૂક્યો અને એક સ્મિત આપ્યું.

"ત્યારે તું મારી દીકરીને પરકી માનતી હતી, હું તને આજે પણ મારી દીકરી જ માનું છું," કૌશિકાબેને શાંતિથી કહ્યું.

આ શબ્દો સાંભળતા જ દીપ્તિ સાસુને વળગી પડી અને મોટે મોટેથી રડવા લાગી. તેના મનનો બધો અહંકાર અને કડવાશ આંસુ બનીને વહી ગયા.

તે જ વખતે ભાવેશ પણ રૂમમાંથી બહાર આવ્યો. તેણે દીપ્તિને બાના ખોળામાં રડતી જોઈ.

કૌશિકાબેને ભાવેશ તરફ જોઈને કહ્યું, "ભાવેશ, સંબંધોમાં ગુસ્સો હોય પણ વેર ન રખાય. દીપ્તિ આપણી વહુ છે અને આ ઘરની લક્ષ્મી છે."

ભાવેશે આગળ વધીને દીપ્તિનો હાથ પકડી લીધો. દીપ્તિએ ભાવેશ સામે હાથ જોડીને માફી માંગી.

"મને માફ કરી દો ભાવેશ, હું બહુ સ્વાર્થી બની ગઈ હતી," દીપ્તિએ કહ્યું. "હું ક્યારેય પરિવારનું સાચું મૂલ્ય સમજી ન શકી."

ભાવેશે હસીને કહ્યું, "હવે જૂની વાતો ભૂલી જા, આપણે ફરીથી નવેસરથી શરૂઆત કરીશું."

તે જ રાત્રે દીપ્તિએ જાતે રસોઈ બનાવી અને આખા પરિવારને પ્રેમથી જમાડ્યા. તેના મનમાં એક નવી શાંતિ અને શ્રદ્ધાનો જન્મ થયો હતો.

બીજા દિવસે સવારે દીપ્તિએ પોતાના હાથે જાગૃતિને ફોન જોડ્યો. તેણે નણંદ પાસે હાથ જોડીને માફી માંગી અને તેને સપરિવાર ઘેર આવવાનું આમંત્રણ આપ્યું.

જાગૃતિ પણ ભાભીનો બદલાયેલો પ્રેમ જોઈને ખુશ થઈ ગઈ. તેણે તરત જ બધું ભૂલીને પિયર આવવાની હા પાડી દીધી.

ઘરમાં ફરીથી હાસ્ય અને ખુશીઓનો માહોલ છવાઈ ગયો હતો. દીપ્તિ સમજી ગઈ હતી કે સાચો પરિવાર એ જ છે જે ભૂલોને માફ કરીને બધાને એકસાથે બાંધી રાખે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.