નવી ગાડીના પાર્કિંગ માટે છ મહિના સુધી બાખડતા બે પરિવારો સામે જ્યારે જૂના કાગળો ખૂલ્યા, ત્યારે અંદર જોયું તો...

ચાર માળની સુંદર અને શાંત ગણાતી શાંતિનિકેતન સોસાયટીના વિશાળ પાર્કિંગ એરિયામાં પીળા રંગના પટ્ટાથી અંકિત એક ખાસ જગ્યા હતી. એ જગ્યા પર મોટા કાળા અક્ષરે પી-સાત લખેલું હતું. આ પાર્કિંગની જગ્યા આખી સોસાયટીમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ હતી કારણ કે તેની ઉપર સિમેન્ટનો પાકો શેડ હતો અને બાજુમાં મોટો લીમડો શીતળ છાંયડો આપતો હતો.

છેલ્લા છ મહિનાથી આ પી-સાત નંબરની પાર્કિંગની જગ્યા સોસાયટીના બે પ્રતિષ્ઠિત પરિવારો વચ્ચે કુરુક્ષેત્રનું મેદાન બની ગઈ હતી. બીજા માળે ફ્લેટ નંબર ૨૦૧માં રહેતા વિપુલ અને બરાબર સામે ફ્લેટ નંબર ૨૦૨માં રહેતા કિશોર બંને આ જગ્યા પર પોતાનો કાયદેસરનો હક જમાવી રહ્યા હતા.

વિપુલ એક ખાનગી કંપનીમાં ઉચ્ચ પદ પર હતો અને તેણે તાજેતરમાં ચમકતી નવી સફેદ સેડાન કાર ખરીદી હતી. સામે પક્ષે કિશોર મોટા વેપારી હતા અને તેમણે પણ તે જ અઠવાડિયે નવી કાળી એસયુવી ગાડી લીધી હતી. બંને પરિવારો પોતાના વૈભવ અને વટનું પ્રદર્શન કરવામાં એકબીજાથી સહેજ પણ ઉતરતા નહોતા.

વિપુલનો દાવો હતો કે ફ્લેટ ખરીદતી વખતે બિલ્ડરે મૌખિક રીતે આ છાંયડાવાળી જગ્યા તેને જ ફાળવી હતી. જ્યારે કિશોરનું કહેવું હતું કે તેણે સોસાયટીના મેન્ટેનન્સ પેટે એડવાન્સ રકમ આપી હતી એટલે આ જગ્યા પર તેનો પહેલો અધિકાર બને છે. બંનેમાંથી કોઈ પણ પોતાની ગાડી તડકામાં રાખવા તૈયાર નહોતું.

શરૂઆતમાં આ વિવાદ માત્ર સામાન્ય તૂતૂ-મેંમેંથી શરૂ થયો હતો પણ ધીમે ધીમે તે ભયાનક વેરઝેરમાં ફેરવાઈ ગયો. જો વિપુલ વહેલો આવીને પોતાની ગાડી પાર્ક કરી દેતો, તો કિશોર પોતાની ગાડી તેની બિલકુલ અડોઅડ એવી રીતે મૂકી દેતો કે વિપુલની ગાડીનો દરવાજો પણ ન ખૂલી શકે.

બંને પરિવારો વચ્ચેની આ દુશ્મની હવે ઘરની સ્ત્રીઓ અને બાળકો સુધી પહોંચી ગઈ હતી. વિપુલની પત્ની રેખા અને કિશોરની પત્ની હંસા લિફ્ટમાં પણ એકબીજા સામે મોં ફેરવી લેતી હતી. બાળકોને પણ એકબીજા સાથે રમવાની સખત મનાઈ ફરમાવી દેવામાં આવી હતી.

એક દિવસ સવારે વિપુલે જોયું કે તેની નવી ગાડીના દરવાજા પર કોઈએ તીક્ષ્ણ ચાવીથી મોટો લિસોટો પાડી દીધો હતો. વિપુલે સીધો આરોપ કિશોર પર મૂક્યો અને સોસાયટીના કમ્પાઉન્ડમાં બંને પરિવારો વચ્ચે ભયંકર ઝઘડો થયો. આખી સોસાયટી તમાશો જોવા નીચે ઊતરી આવી હતી.

કિશોરે પણ વળતો પ્રહાર કરતાં કહ્યું કે ગઈકાલે મારી ગાડીના બંને ટાયરની હવા કોઈએ કાઢી નાખી હતી. બંને પરિવારોએ એકબીજા સામે પોલીસ ફરિયાદ કરવાની અને કોર્ટમાં ઢસડી જવાની ખુલ્લી ધમકીઓ આપી. સોસાયટીની શાંતિ સાવ હણાઈ ગઈ હતી.

સોસાયટીના વૃદ્ધ ચેરમેન હસમુખભાઈ આ રોજિંદા કકળાટથી કંટાળી ગયા હતા. હસમુખભાઈએ બંને પક્ષોને બોલાવીને શાંત પાડ્યા અને કહ્યું કે આવતા રવિવારે સોસાયટીની ખાસ સામાન્ય સભા બોલાવવામાં આવશે. તેમાં બિલ્ડરના જૂના અસલી દસ્તાવેજો અને મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશનના નકશા ખોલીને કાયદેસરનો ફેંસલો કરવામાં આવશે.

રવિવારની સવારે દસ વાગ્યે સોસાયટીના ક્લબ હાઉસમાં તમામ સભ્યો એકઠા થયા. વિપુલ પોતાના વકીલને સાથે લાવ્યો હતો અને હાથમાં ફ્લેટના જૂના દસ્તાવેજો પકડી રાખ્યા હતા. સામે કિશોર પણ પોતાના બેંકના કાગળો અને બિલ્ડરની જૂની પાવતીઓ લઈને વટભેર બેઠો હતો.

ચેરમેન હસમુખભાઈએ સોસાયટીની સ્થાપના સમયની પંદર વર્ષ જૂની લોખંડની પેટી ટેબલ પર મૂકી. એ પેટીમાં સોસાયટીના મૂળ બંધારણ, મંજૂર થયેલા નકશા અને બ્લુપ્રિન્ટ સુરક્ષિત રાખવામાં આવ્યા હતા. આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો હતો અને સૌ કોઈ ફેંસલાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.

હસમુખભાઈએ ચશ્મા ચડાવીને સોસાયટીનો સત્તાવાર પાર્કિંગ પ્લાન ટેબલ પર ફેલાવ્યો. તેમણે પી-સાત નંબરના બ્લોક પર લાલ પેન મૂકી અને કાનૂની વિગતો વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ હસમુખભાઈ આગળ વાંચતા ગયા તેમ તેમ તેમના ચહેરા પર ગંભીરતા છવાતી ગઈ.

હસમુખભાઈએ કાગળ પરથી નજર ઊંચી કરીને વિપુલ અને કિશોર સામે જોયું. હસમુખભાઈએ મોટેથી જાહેરાત કરી કે આ પી-સાત નંબરની જગ્યા ન તો ફ્લેટ ૨૦૧ ની છે અને ન તો ફ્લેટ ૨૦૨ ની છે. વાસ્તવમાં આ જગ્યા આખી સોસાયટીના કોઈ પણ વ્યક્તિગત સભ્યની માલિકીની નથી.

આ સાંભળતાં જ વિપુલ અને કિશોર બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. વિપુલે અકળાઈને પૂછ્યું કે જો આ જગ્યા અમારી બંનેમાંથી કોઈની નથી તો પછી આ જગ્યા કોની છે. હસમુખભાઈએ એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને પંદર વર્ષ જૂની એક અત્યંત દર્દનાક અને કાળજું ચીરી નાખતી ઘટના વર્ણવવાનું શરૂ કર્યું.

હસમુખભાઈએ જણાવ્યું કે પંદર વર્ષ પહેલાં જ્યારે આ સોસાયટી નવી બની હતી, ત્યારે અહીં ભાનુશંકર નામના એક અત્યંત પરોપકારી અને સેવાભાવી વડીલ રહેતા હતા. ભાનુશંકર સોસાયટીના પહેલા પ્રમુખ હતા અને તેમણે પોતાના ખર્ચે આ સુંદર બગીચો અને શેડ બનાવડાવ્યા હતા.

તે સમયે આ સોસાયટીમાં અતુલ નામનો એક નાનો દસ વર્ષનો નિર્દોષ બાળક રહેતો હતો. એક દિવસ બપોરે અતુલને રમતાં રમતાં અચાનક ઝેરી સાપે ડંખ માર્યો હતો. બાળકના મોંમાંથી ફીણ નીકળવા લાગ્યા હતા અને તેનો જીવ જોખમમાં મુકાઈ ગયો હતો.

પરિવારે તાત્કાલિક એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી હતી અને દસ મિનિટમાં એમ્બ્યુલન્સ સોસાયટીના ગેટ પાસે આવી પહોંચી હતી. પરંતુ સોસાયટીના સાંકડા દરવાજા પાસે અને મુખ્ય રસ્તા પર લોકોએ પોતાની ગાડીઓ આડેધડ પાર્ક કરી દીધી હતી. એમ્બ્યુલન્સ અંદર આવી શકી નહીં અને વીસ મિનિટ સુધી બહાર જ ફસાયેલી રહી.

જ્યારે લોકોએ દોડીને ગાડીઓ હટાવી ત્યારે બહુ મોડું થઈ ગયું હતું. એ નાનકડો માસૂમ બાળક અતુલ એમ્બ્યુલન્સના દરવાજે પહોંચતા પહેલાં જ પોતાના પિતાના હાથમાં દમ તોડી ચૂક્યો હતો. આખા મહોલ્લામાં એ દિવસે કાળો કલ્પાંત છવાઈ ગયો હતો.

એ કરુણ ઘટનાથી ભાનુશંકર દાદાનું હૃદય એટલું દ્રવી ઊઠ્યું કે તેઓ રાતોરાત બીમાર પડી ગયા. તેમણે સોસાયટીના તમામ સભ્યોની તાત્કાલિક બેઠક બોલાવી હતી. ભાનુશંકરે પોતાની અંગત માલિકીની આ સૌથી ઉત્તમ અને ખુલ્લી જગ્યા સોસાયટીને કાયમ માટે દાનમાં આપી દીધી હતી.

હસમુખભાઈએ કાગળ બતાવતાં કહ્યું કે ભાનુશંકર દાદાએ કાનૂની દસ્તાવેજમાં સ્પષ્ટ લખાવ્યું હતું કે આ પી-સાત નંબરની જગ્યા ક્યારેય કોઈ વ્યક્તિગત કાર માટે ફાળવવામાં નહીં આવે. આ જગ્યા ચોવીસ કલાક માત્ર ને માત્ર દર્દીઓની એમ્બ્યુલન્સ, ફાયર બ્રિગેડ કે ઇમરજન્સી મેડિકલ વાહનો માટે સંપૂર્ણ ખાલી રાખવામાં આવશે.

દાદાએ વસિયતમાં લખ્યું હતું કે આ જગ્યા કોઈ કારનો છાંયડો નથી પણ કોઈના જીવન-મરણની પવિત્ર સરહદ છે. જો ભવિષ્યમાં કોઈ આ જગ્યા પર પોતાની ગાડી મૂકશે, તો તે કોઈ નિર્દોષના જીવ સાથે રમત રમવા બરાબર ગણાશે. આ સત્ય સાંભળતાં જ આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો.

વિપુલ અને કિશોર બંનેના ચહેરા શરમ અને પસ્તાવાથી લાલચોળ થઈ ગયા. જે જગ્યા માટે તેઓ છેલ્લા છ મહિનાથી એકબીજાનું ગળું કાપવા તૈયાર હતા, તે જગ્યા એક બાળકના બલિદાન અને પવિત્ર સંકલ્પનું સ્મારક હતી. બંને ભાઈઓ પોતાના કાગળો ટેબલ પર મૂકીને નીચું જોઈ ગયા.

બરાબર એ જ ક્ષણે હોલની બહારથી કિશોરની પત્ની હંસાની કાળજું ચીરી નાખે તેવી ચીસ સંભળાઈ. હંસા દોડતી હોલમાં આવી અને તેણે રડતાં રડતાં બૂમ પાડી કે કોઈ દોડો, બાપુજી અચાનક બેભાન થઈને ઢળી પડ્યા છે અને તેમનો શ્વાસ રુંધાઈ રહ્યો છે.

કિશોરના પંચોતેર વર્ષના વૃદ્ધ પિતાને અચાનક હૃદયરોગનો ભયાનક હુમલો આવ્યો હતો. આખો હોલ ક્ષણવારમાં દોડતો કિશોરના ફ્લેટ તરફ ભાગ્યો. પિતા જમીન પર ઢળી પડ્યા હતા અને તેમનું શરીર ઠંડું પડી રહ્યું હતું.

વિપુલે પોતાની જૂની દુશ્મની પળભરમાં ભૂલીને તાત્કાલિક પોતાના મોબાઈલમાંથી ઈમરજન્સી એમ્બ્યુલન્સને ફોન જોડ્યો. દસ જ મિનિટમાં એમ્બ્યુલન્સ સાયરન વગાડતી સોસાયટીના ગેટ પાસે આવી પહોંચી. પરંતુ ગેટની અંદર નજર પડતાં જ ડ્રાઈવરે જોયું કે રસ્તો સાવ સાંકડો હતો.

પરંતુ આજે પી-સાત નંબરની જગ્યા સદભાગ્યે સાવ ખાલી પડી હતી કારણ કે સભાને લીધે બંને ગાડીઓ બહાર મૂકેલી હતી. એમ્બ્યુલન્સ સીધી અંદર આવીને પી-સાતની ખુલ્લી જગ્યામાં સરળતાથી ઊભી રહી ગઈ. ડોક્ટરો તાત્કાલિક સ્ટ્રેચર અને ઓક્સિજન સિલિન્ડર લઈને ફ્લેટમાં પહોંચી ગયા.

ડોક્ટરોએ પિતાને સમયસર સીપીઆર આપ્યું અને સ્ટ્રેચર પર સુવડાવીને તાત્કાલિક એમ્બ્યુલન્સમાં ચડાવ્યા. ડોક્ટરે કિશોરને કહ્યું કે જો એમ્બ્યુલન્સને અંદર આવવામાં માત્ર બે મિનિટનું પણ મોડું થયું હોત, તો દર્દીનો જીવ બચાવવો અશક્ય બની જાત.

એમ્બ્યુલન્સ પિતાને લઈને હોસ્પિટલ તરફ રવાના થઈ ગઈ. વિપુલે તરત જ પોતાની ગાડી કાઢી અને કિશોરને ખભા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે કિશોરભાઈ, ચિંતા ન કરો, હું તમારી સાથે છું, મારી ગાડીમાં બેસી જાઓ. બંને કટ્ટર શત્રુઓ આજે એકબીજાના આંસુ લૂછતાં હોસ્પિટલ પહોંચ્યા.

હોસ્પિટલમાં બે કલાકની લાંબી સારવાર પછી ડોક્ટરે બહાર આવીને સમાચાર આપ્યા કે પિતા હવે સંપૂર્ણ ખતરાની બહાર છે અને સ્વસ્થ છે. આ સાંભળતાં જ કિશોર ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો અને તેણે વિપુલને જોરથી બાહોંમાં ભરી લીધો.

કિશોરે રડતાં રડતાં કહ્યું કે વિપુલભાઈ, મને માફ કરી દો. જો આજે આપણે પેલી જગ્યા ખાલી ન રાખી હોત અને આપણી ગાડીઓ ત્યાં પડી હોત, તો આજે મારા પિતા મારી વચ્ચે ન હોત. આપણો અહંકાર મારા પિતાનો જીવ લઈ લેત.

કિશોરની પત્ની હંસા અને વિપુલની પત્ની રેખા પણ એકબીજાને ભેટીને રડી પડી. રેખાએ કહ્યું કે આપણે નાની જગ્યા માટે કેટલા કડવા વેણ બોલ્યા હતા પણ સાચો સંબંધ તો આ મુશ્કેલીના સમયે જ પરખાય છે.

હંસાએ રેખાના હાથ પકડીને કહ્યું કે હવે આપણા પરિવારો વચ્ચે ક્યારેય કોઈ અંતર નહીં રહે. આપણે બંને બહેનોની જેમ સુખ-દુઃખમાં સાથે ઊભા રહીશું.

વિપુલે પણ ભીની આંખો સાથે કિશોરના હાથ પકડી લીધા. વિપુલે ગળગળા અવાજે કહ્યું કે ભૂલ મારી પણ હતી કિશોરભાઈ.

લોખંડના ડબ્બા જેવી ગાડીઓને સાચવવા માટે આપણે આપણા માણસાઈ અને સંબંધોનો ભોગ આપી રહ્યા હતા. હું પણ પોતાના આ અહંકાર બદલ શરમથી મરી રહ્યો છું.

સાંજે પિતાને લઈને બંને પરિવારો હસતા મોઢે સોસાયટીમાં પાછા આવ્યા. સોસાયટીના કમ્પાઉન્ડમાં પહોંચતાં જ વિપુલ અને કિશોરે પોતાના હાથમાં પીળા અને કાળા રંગના ડબ્બા લીધા. બંનેએ સાથે મળીને પી-સાત નંબરની આખી જગ્યા પર સ્પષ્ટ અક્ષરોમાં લખી દીધું: 'ઇમરજન્સી એમ્બ્યુલન્સ પાર્કિંગ - કોઈએ વાહન મૂકવું નહીં'.

તેમણે પોતાની બંને નવી ચમકતી ગાડીઓ સોસાયટીના ખુલ્લા અને તડકાવાળા ખૂણામાં શાંતિથી પાર્ક કરી દીધી. બંને પરિવારોએ સાથે મળીને ક્લબ હાઉસમાં મીઠાઈ વહેંચી અને એકબીજાના ઘરે ભોજન લીધું. બાળકો પણ ફરી આંગણામાં સાથે દોડવા લાગ્યા.

નાની ભૌતિક સુવિધાઓ અને ખોટા અહંકાર પાછળ માણસ ઘણીવાર પોતાના સાચા સંબંધો અને માનવતાને દાવ પર લગાવી દેતો હોય છે. વિપુલ અને કિશોરના આ જીવનપાઠે સાબિત કરી દીધું કે પડોશી એ પહેલો સગો છે અને ત્યાગ તથા સમજણ જ સમાજને જીવંત રાખે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.