ઓફિસના કામના બહાને દીકરો જે પિતાનો ફોન કાપી નાખતો હતો, એ પિતાના મૃત્યુ પછી મોબાઈલ ખુલતા જ રૂંવાડા ઉભા થઈ ગયા

આલોક પોતાના પરિવાર સાથે રહેતો હતો. આલોક એક બહુ મોટી આઈટી કંપનીમાં પ્રોજેક્ટ મેનેજર તરીકે કામ કરતો હતો અને તેની પત્ની રીમા પણ એક બેંકમાં સારી નોકરી કરતી હતી. ઘરની બધી જ ભૌતિક સુખ-સુવિધાઓ તેમની પાસે હાજર હતી. સોફાથી લઈને રસોડાના આધુનિક સાધનો સુધી બધું જ મોંઘું અને બ્રાન્ડેડ હતું. આ વૈભવની વચ્ચે આલોકના વૃદ્ધ પિતા હસમુખભાઈ પણ તેમની સાથે જ રહેતા હતા. હસમુખભાઈ મૂળ સૌરાષ્ટ્રના એક નાના ગામડાના વતની હતા પરંતુ પત્નીના અવસાન પછી આલોક તેમને શહેરમાં પોતાની સાથે લઈ આવ્યો હતો.

હસમુખભાઈ સ્વભાવે અત્યંત સરળ, માયાળુ અને શાંત માણસ હતા. ગામડાની ખુલ્લી હવા અને ઓટલા પરિષદ છોડીને ફ્લેટના ચાર બંધ રૂમમાં રહેવું તેમના માટે શરૂઆતમાં બહુ અઘરું હતું. પરંતુ દીકરાના સુખ માટે તેમણે આ બધું જ સ્વીકારી લીધું હતું. આલોક સવારે આઠ વાગ્યે ઓફિસે જવા નીકળી જતો અને રાત્રે દસ વાગ્યા પહેલા ક્યારેય ઘરે પાછો ન ફરતો. રીમા પણ સવારે વહેલી નીકળી જતી એટલે આખો દિવસ હસમુખભાઈ ઘરમાં એકલા જ રહેતા હતા. ટીવી જોવું કે બાલ્કનીમાં બેસીને નીચે દોડતી ગાડીઓ જોવી એ જ એમની દિનચર્યા બની ગઈ હતી.

જેમ જેમ સમય વીતતો ગયો તેમ તેમ આલોક પોતાના કામમાં વધુ ને વધુ વ્યસ્ત થતો ગયો. નવો બિઝનેસ શરૂ કરવાની લ્હાયમાં તે રાત-દિવસ એક કરી રહ્યો હતો. આ દોડધામની વચ્ચે તે પોતાના પિતાને સમય આપવાનું સાવ ભૂલી જ ગયો હતો. હસમુખભાઈ આખો દિવસ ઘરમાં એકલા કંટાળી જતા એટલે તેઓ દિવસમાં એકાદ બે વાર આલોકને ફોન કરતા હતા. તેઓ માત્ર એટલું જ પૂછવા માંગતા હતા કે બેટા તે સમયસર જમી લીધું છે કે નહીં અને તું ઘરે ક્યારે આવીશ. પરંતુ આલોકનો જવાબ હંમેશાં એક સરખો અને તીખો જ રહેતો હતો.

જ્યારે પણ હસમુખભાઈનો ફોન આવતો ત્યારે આલોક કાં તો મીટિંગમાં હોવાનું બહાનું બતાવતો અથવા તો ઓફિસના કામનું દબાણ હોવાનું કહીને ટૂંકમાં જ ફોન કાપી નાખતો હતો. ઘણીવાર તો તે પિતા પર ગુસ્સે પણ થઈ જતો અને કહેતો કે પપ્પા તમે વારંવાર ફોન કરીને મને ડિસ્ટર્બ ન કરો, હું કંપનીમાં બહુ મોટા પ્રોજેક્ટ પર કામ કરી રહ્યો છું. હસમુખભાઈ દીકરાનો આવો ગુસ્સો સાંભળીને પણ ક્યારેય સામે દલીલ ન કરતા અને ધીમેથી ફોન મૂકી દેતા હતા. તેમના હૃદયમાં એક ઊંડી વેદના છુપાયેલી હતી જે તેઓ કોઈને કહી શકતા નહોતા.

છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી હસમુખભાઈની તબિયત નરમ-ગરમ રહેતી હતી. તેમને છાતીમાં વારંવાર દુખાવો થતો હતો પરંતુ તેઓ આલોકને આ બાબતે કંઈ પણ કહેવાનું ટાળતા હતા કારણ કે તેઓ જાણતા હતા કે તેમનો દીકરા અત્યારે નવા બિઝનેસના પ્લાનિંગમાં ખૂબ જ વ્યસ્ત છે. હસમુખભાઈ છાનામાના નજીકના ફેમિલી ડોક્ટર શર્મા પાસે ચેકઅપ માટે જતા હતા. ડોક્ટર શર્માએ તેમને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી દીધું હતું કે તેમના હૃદયની નસોમાં બહુ મોટો બ્લોકેજ છે અને વહેલી તકે ઓપરેશન કરાવવું અત્યંત જરૂરી છે જો ઓપરેશન નહીં થાય તો ગમે ત્યારે મોટો હાર્ટ એટેક આવી શકે છે.

ડોક્ટરની આ ચેતવણી સાંભળ્યા પછી પણ હસમુખભાઈએ ઓપરેશન કરાવવાની સાફ ના પાડી દીધી હતી. ડોક્ટર શર્માએ તેમને બહુ સમજાવ્યા કે આ જીવનું જોખમ છે અને તમારે તમારા દીકરાને વાત કરવી જોઈએ. પરંતુ હસમુખભાઈ એક જ વાત પર અડગ રહ્યા કે આ વાત આલોક સુધી ન પહોંચવી જોઈએ. તેઓ ડૉક્ટર પાસે માત્ર દુખાવો દબાવવાની દવાઓ લઈને ઘરે પાછા આવી જતા હતા અને દરરોજની જેમ ભગવાનની માળા ફેરવતા રહેતા હતા. તેમની આંખોમાં દીકરા માટે એક અનોખી ચિંતા અને અગાધ પ્રેમ સતત દેખાતો હતો.

એક ગુરુવારની સવારે આલોક હંમેશાંની જેમ ઉતાવળમાં ઓફિસ જવા માટે તૈયાર થઈ રહ્યો હતો. તેનો એક બહુ મોટો ઈન્વેસ્ટર સાથે સોદો નક્કી થવાનો હતો એટલે તેનું આખું મગજ એ મીટિંગમાં જ પરોવાયેલું હતું. હસમુખભાઈ ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેઠા હતા અને તેમણે આલોકને પાસે બોલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તેમણે ધીમા અવાજે કહ્યું કે બેટા આજે સાંજે થોડો વહેલો ઘરે આવીશ, મારે તારી સાથે એક બહુ જરૂરી વાત કરવી છે. આલોકે ઘડિયાળ સામે જોયું અને ચિડાઈને જવાબ આપ્યો કે પપ્પા આજે મારી જિંદગીની સૌથી મોટી મીટિંગ છે, મારી પાસે અત્યારે ફાલતુ વાતો સાંભળવાનો બિલકુલ સમય નથી.

આટલું કહીને આલોક દરવાજો પછાડીને બહાર નીકળી ગયો. હસમુખભાઈ તેની જતી પીઠ સામે એકીટશે જોઈ રહ્યા. તેમની આંખોમાં એક વિચિત્ર લાચારી અને વિદાયનો ભાવ હતો. બપોરે અઢી વાગ્યે હસમુખભાઈએ ફરી એકવાર આલોકને ફોન લગાવ્યો. આલોક તે સમયે ઈન્વેસ્ટર્સની સામે પોતાનું પ્રેઝન્ટેશન આપી રહ્યો હતો. મોબાઈલ વાઈબ્રેટ થતાં જ તેણે સ્ક્રીન પર પિતાનું નામ જોયું અને ગુસ્સામાં ફોન ડિસ્કનેક્ટ કરી દીધો. તેણે મનમાં વિચાર્યું કે પપ્પા પણ નવરા બેઠા બેઠા દર કલાકે ફોન કર્યા કરે છે, તેમને કોઈ કામધંધો જ નથી.

સાંજે સાડા સાત વાગ્યે જ્યારે આલોક પોતાની મીટિંગ સફળતાપૂર્વક પૂરી કરીને અત્યંત ખુશ મિજાજમાં ઘરે પાછો ફર્યો ત્યારે આખા ઘરમાં એક અજીબ શાંતિ છવાયેલી હતી. સામાન્ય રીતે હસમુખભાઈ બાલ્કનીમાં અથવા સોફા પર બેઠા હોય છે પરંતુ આજે ત્યાં કોઈ નહોતું. આલોકે રસોડામાં જઈને જોયું તો રીમા હજુ ઓફિસેથી પાછી નહોતી આવી. તે પિતાના રૂમ તરફ આગળ વધ્યો અને દરવાજો સહેજ ખુલ્લો હતો. તેણે અંદર જોયું તો હસમુખભાઈ પલંગ પર ચાદર ઓઢીને અત્યંત શાંતિથી સૂતા હતા. તેમની બાજુમાં તેમનો નાનો સાદો મોબાઈલ ફોન પડેલો હતો.

આલોકે રૂમની લાઈટ ચાલુ કરી અને પિતાને જગાડવા માટે તેમના પગ પર હાથ મૂક્યો. પગ અડકતાની સાથે જ આલોકના આખા શરીરમાંથી એક ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ કારણ કે પિતાના પગ બરફ જેવા ઠંડા પડી ગયા હતા. તેણે ગભરાઈને હસમુખભાઈના ખભા ઢંઢોળ્યા અને બૂમ પાડી કે પપ્પા ઉઠો, જુઓ હું આવી ગયો છું. પરંતુ હસમુખભાઈના શરીરમાં કોઈ જ હલચલ નહોતી. તેમના ચહેરા પર એક અજીબ પ્રકારની શાંતિ હતી જાણે તેઓ વર્ષોના થાક પછી ગાઢ નિંદ્રામાં પોઢી ગયા હોય. હસમુખભાઈ આ દુનિયા છોડીને કાયમ માટે વિદાય થઈ ચૂક્યા હતા.

આલોકે તાત્કાલિક ડોક્ટર શર્માને ફોન કરીને ઘરે બોલાવ્યા. ડોક્ટરે આવીને હસમુખભાઈની નાડી તપાસી અને અત્યંત ગંભીર ચહેરે આલોકની સામે જોયું. ડોક્ટરે કહ્યું કે આલોકભાઈ, તમારા પિતા હવે આ દુનિયામાં નથી રહ્યા, બપોરે આશરે ત્રણ વાગ્યાની આસપાસ હૃદય બંધ પડી જવાને કારણે તેમનું અવસાન થયું છે. આ સાંભળતા જ આલોકના હાથમાંથી મોબાઈલ નીચે પડી ગયો. તેને યાદ આવ્યું કે બપોરે અઢી વાગ્યે પિતાનો ફોન આવ્યો હતો અને તેણે કાપી નાખ્યો હતો. કદાચ એ પિતાનો પોતાની જિંદગીનો છેલ્લો ફોન હતો જે તે સાંભળી ન શક્યો.

ડોક્ટર શર્માએ હસમુખભાઈના ટેબલના ખાનામાંથી એક મેડિકલ ફાઈલ બહાર કાઢી અને આલોકના હાથમાં આપી. ડોક્ટરે ભારે હૈયે કહ્યું કે આલોક, તારા પિતા છેલ્લા છ મહિનાથી હૃદયની ગંભીર બીમારીથી પીડાતા હતા. મેં તેમને ઘણી વાર કહ્યું હતું કે તાત્કાલિક દસ લાખ રૂપિયાનો ખર્ચ કરીને ઓપરેશન કરાવી લો નહિતર ગમે ત્યારે જીવ જઈ શકે છે. પરંતુ તેમણે મને સખત શબ્દોમાં ના પાડી હતી અને મારી પાસે વચન લીધું હતું કે હું આ વાત તને ક્યારેય ન જણાવું.

આલોકે ધ્રૂજતા હાથે એ ફાઈલ ખોલી તો તેની અંદર ડોક્ટરના પ્રિસ્ક્રિપ્શનની સાથે હસમુખભાઈના હાથે લખેલી એક નાની ચિઠ્ઠી અને બેંકની પાસબુક મળી આવી. એ ચિઠ્ઠીમાં હસમુખભાઈના ધ્રૂજતા અક્ષરોમાં લખાયેલું હતું કે, "ડોક્ટર શર્મા કહે છે કે મારે હૃદયનું ઓપરેશન કરાવવું પડશે અને તેમાં ઘણી મોટી રકમ ખર્ચાઈ જશે. પણ મારો દીકરો આલોક પોતાનો નવો બિઝનેસ શરૂ કરવા માટે રાત-દિવસ એક કરી રહ્યો છે અને તેને પૈસાની બહુ મોટી જરૂર છે. હું તો હવે મારી જિંદગી જીવી ચૂક્યો છું, જો મારા ઓપરેશનમાં આટલા પૈસા વપરાઈ જશે તો મારા દીકરાનું સપનું અધૂરું રહી જશે. મેં મારા જીવનની આખી બચત અને ગામની જમીન વેચીને જે પંદર લાખ રૂપિયા ભેગા કર્યા છે, તે હું આલોકના નવા બિઝનેસ માટે સુરક્ષિત રાખવા માંગું છું. મારો શ્વાસ તો મારો દીકરો જ છે, જો એ ખુશ રહેશે તો મારું હૃદય આપોઆપ સારું થઈ જશે."

આ વાંચીને આલોકના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તેની આંખોમાંથી આંસુની ધારાઓ વહેવા લાગી. તેનું હૃદય પસ્તાવાની આગમાં સળગવા લાગ્યું. તેણે પલંગ પર પડેલો પિતાનો એ જૂનો સાદો મોબાઈલ હાથમાં લીધો અને તેનો લોક ખોલ્યો. કોલ લોગમાં છેલ્લો ડાયલ કરેલો નંબર આલોકનો જ હતો જે તેણે કાપી નાખ્યો હતો. જ્યારે આલોકે પિતાની કોન્ટેક્ટ લિસ્ટ ખોલી ત્યારે તે આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. એ આખી લિસ્ટમાં માત્ર એક જ નંબર સેવ હતો અને તેની સામે નામ લખેલું હતું 'મારો શ્વાસ' જે આલોકનો જ નંબર હતો.

હસમુખભાઈએ પોતાના ફોનમાં બીજો કોઈ નંબર રાખ્યો જ નહોતો કારણ કે તેમની આખી દુનિયા, તેમનો આખો સંસાર માત્ર તેમનો દીકરો જ હતો. આલોક પિતાના પાર્થિવ દેહ પાસે ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો અને તેમના ઠંડા થઈ ગયેલા હાથને પોતાના ગાલ પર મૂકીને કલાકો સુધી ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડતો રહ્યો. તેને પોતાની જાત પર અતિશય ધિક્કાર થઈ રહ્યો હતો કે જે પિતા પોતાની જિંદગીની છેલ્લી ક્ષણ સુધી માત્ર તેના જ ભલા માટે જીવતા રહ્યા, પોતાની સારવારના પૈસા બચાવીને તેના બિઝનેસ માટે મૂકી ગયા, તે પિતાના છેલ્લા શબ્દો સાંભળવાનો પણ તેની પાસે સમય નહોતો.

ઓફિસનું કામ, પૈસા કમાવવાની આંધળી દોડ અને મોભો આ બધું જ પિતાના એ નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ સામે સાવ વામણું સાબિત થઈ ગયું હતું. આલોક પિતાના મૃતદેહને વળગીને કરગરી રહ્યો હતો કે પપ્પા પ્લીઝ એકવાર પાછા આવી જાવ, એકવાર મને વઢો, પણ મને માફ કરી દો. પરંતુ હવે બહુ મોડું થઈ ચૂક્યું હતું. સમય ક્યારેય કોઈની રાહ જોતો નથી અને ગુમાવેલા સંબંધો ક્યારેય પાછા મળતા નથી. પિતાની એ ડાયરી અને મોબાઈલ ફોન આલોકની જિંદગીનો સૌથી મોટો પાઠ બની ગયા હતા કે માતા-પિતાનો પ્રેમ દુનિયાની કોઈ પણ સંપત્તિ કરતાં કરોડો ગણો કિંમતી હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.