જમીનના ભાગલા પાડતી વખતે મોટા ભાઈએ પોતાના હિસ્સામાં રાખ્યું એવું નકામું સ્થાન, રહસ્ય ખુલતા જ નાનો ભાઈ...

રામપુર ગામના પાદરે આવેલું એ મોટું ઘર આજે એક વિચિત્ર શાંતિનો અનુભવ કરી રહ્યું હતું. ગામના લોકો પણ ત્યાંથી પસાર થતાં એક ક્ષણ માટે ઊભા રહી જતા હતા. આ એ જ ઘર હતું જ્યાં ક્યારેય હાસ્યના ગુંજારવ સંભળાતા હતા, પણ આજે ત્યાં ઈંટો અને સિમેન્ટના ઢગલા પડ્યા હતા. પુરુષોત્તમભાઈના અવસાન પછી તેમના બે દીકરાઓ, માધવ અને રાઘવ વચ્ચે જમીનની સત્તાવાર વહેંચણી થવાની હતી. આખા ગામમાં ચર્ચા હતી કે હવે આ બે સગા ભાઈઓ પણ કળિયુગની અસરમાં આવીને એકબીજાથી જુદા થઈ રહ્યા છે.

ગામના પંચના માણસો સવારથી જ હાથમાં માપપટ્ટી લઈને આવી ગયા હતા. વચમાં દીવાલ ચણવાનું કામ શરૂ થવાનું હતું જેથી ભવિષ્યમાં કોઈ વિવાદ ન થાય. માધવ મોટો ભાઈ હતો, જે સ્વભાવે અત્યંત ગંભીર અને લાગણીશીલ હતો. રાઘવ નાનો હતો, જે થોડો ચપળ પણ પોતાના મોટા ભાઈ પ્રત્યે અગાધ આદર ધરાવતો હતો. બંને ભાઈઓ મૌન ઊભા હતા અને કડિયાઓ વચોવચ દોરી બાંધીને જમીનનું માપ લઈ રહ્યા હતા. ગામ લોકોને લાગતું હતું કે બંને વચ્ચે મિલકતની ભારે ખેંચતાણ ચાલતી હશે.

પરંતુ કોઈને એ વાતની ખબર નહોતી કે માધવના મનમાં કંઈક બીજું જ ચાલી રહ્યું હતું. તે સતત પંચના માણસોને ઈશારાથી કહી રહ્યો હતો કે જે પાછળનો ઉપજાઉ અને કૂવા વાળો મોટો હિસ્સો છે, તે રાઘવના ભાગમાં જાય. માધવના મનમાં એક જ ચિંતા હતી કે નાના ભાઈને જિંદગીમાં ક્યારેય કોઈ તકલીફ ન પડવી જોઈએ. પિતાના ગયા પછી મોટા ભાઈ તરીકે તે પોતાની જવાબદારી સારી રીતે સમજતો હતો. તે ઈચ્છતો હતો કે બધી જ મૂલ્યવાન જમીન રાઘવ પાસે રહે.

બીજી તરફ રાઘવ પણ પંચના સભ્યો પાસે જઈને છાનામાના વિનંતી કરી રહ્યો હતો. તે કહેતો હતો કે ભાઈ મોટા છે, તેમનો પરિવાર મોટો છે, એટલે બધી સારી જમીન અને ઘરનો આગળનો સારો ભાગ ભાઈને જ મળવો જોઈએ. રાઘવ પોતાના હિસ્સામાં પથરાળ જમીન લેવા પણ તૈયાર હતો. બંને ભાઈઓ એકબીજાના ભલા માટે પોતાની જમીન જતી કરવા અંદરથી મથી રહ્યા હતા, પણ કાયદાકીય અને સામાજિક મર્યાદાના કારણે મોઢેથી કંઈ બોલી શકતા નહોતા.

કડિયાએ વચમાં દીવાલ ચણવાનું શરૂ કર્યું. એક પછી એક ઈંટો ગોઠવાતી ગઈ અને સિમેન્ટનું પ્લાસ્ટર થતું ગયું. જેમ જેમ દીવાલ ઊંચી થતી જતી હતી, તેમ તેમ બંને ભાઈઓના હૃદય પર એક ભારે પથ્થર ગોઠવાતો જતો હોય તેવો અહેસાસ થતો હતો. બાળપણની સેંકડો યાદો એ દીવાલની પાછળ ઢંકાઈ રહી હતી. જે ભાઈઓ ક્યારેય એકબીજાના હાથ પકડ્યા વગર જમતા પણ નહોતા, આજે તેમની વચ્ચે પાંચ ઇંચની પાકી દીવાલ આકાર લઈ રહી હતી.

જ્યારે દીવાલ ચણવાનું કામ પૂરું થવા આવ્યું અને છેલ્લી લાઈન ગોઠવાઈ, ત્યારે આખી જમીનનો નકશો સ્પષ્ટ દેખાવા લાગ્યો. દીવાલ જે જગ્યાએથી પસાર થઈ હતી તેના કારણે આગળનો એક મોટો ભાગ મોટા ભાઈ માધવના હિસ્સામાં આવ્યો હતો. એ હિસ્સો કોઈ ખેતી લાયક જમીન નહોતો, પણ ત્યાં પિતા પુરુષોત્તમભાઈ અને માતા જશોદાબાના સમયનો એક જૂનો ઓટલો આવેલો હતો. આ એ જ ઓટલો હતો જ્યાં બંને ભાઈઓ બાળપણમાં કલાકો સુધી સાથે રમતા હતા.

માધવે જાણીજોઈને દીવાલની રેખા એવી રીતે રખાવી હતી કે એ પવિત્ર ઓટલો તેના હિસ્સામાં આવે, જેથી રાઘવને ખેતી માટે આખી ખુલ્લી અને ફળદ્રુપ જમીન મળી શકે. માધવે જમીનની કિંમત નહોતી જોઈ, પણ પિતાના સ્મરણોની કિંમત જોઈ હતી. રાઘવે જ્યારે દીવાલ પૂરી થયા પછી આખો નકશો જોયો, ત્યારે તેનાથી રહેવાયું નહીં. તેને તરત જ સમજાયું કે મોટા ભાઈએ ફરી એકવાર પોતાના પર પ્રેમ વર્ષાવીને બધી જ કિંમતી મિલકત તેને સોંપી દીધી હતી.

રાઘવની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે જોયું કે દીવાલ માત્ર જમીનની થઈ હતી, પણ તેમના લોહીના સંબંધો તો હજુ પણ એટલા જ મજબૂત હતા. તે દોડતો જઈને એ કાચી ચણાયેલી દીવાલ પાસે ઊભો રહી ગયો. માધવ પણ દીવાલની પેલી પાર આંખો લૂછતો ઊભો હતો. રાઘવે કડિયાના હાથમાંથી મોટો હથોડો લીધો અને એક જ ઝાટકે એ હજુ સુકાયેલી નહોતી એવી દીવાલ પર પ્રહાર કર્યો.

એક પછી એક ઈંટો નીચે પડવા લાગી અને વચમાં જે કૃત્રિમ અંતર ઊભું કરવામાં આવ્યું હતું તે એક ક્ષણમાં જમીનદોસ્ત થઈ ગયું. દીવાલ તૂટતાની સાથે જ બંને ભાઈઓ એકબીજા તરફ દોડ્યા અને એકબીજાને ગાઢ આલિંગનમાં લઈ લીધા. બંને ભાઈઓ ધોળા દિવસે આખા ગામની સામે ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યા. ગામના પંચના માણસો અને આજુબાજુ ઊભેલા લોકો પણ આ અદભુત દ્રશ્ય જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને તેમની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.

માધવે રાઘવના માથા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે, જમીનના ટુકડા થઈ શકે છે મારા ભાઈ, પણ આપણા સંબંધોના ટુકડા ક્યારેય નહીં થાય. આ ઓટલો આપણો બંનેનો છે અને આ ઘર પણ આપણું બંનેનું જ રહેશે. રાઘવે પિતાના ઓટલા પર માથું ટેકવ્યું અને સાબિત કરી દીધું કે સાચો પ્રેમ મિલકત કે જમીનનો મોહતાજ નથી હોતો. દુનિયા ગમે તેટલી બદલાય, પણ લોહીના સંબંધોને કોઈ દીવાલ ક્યારેય વહેંચી શકતી નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.