ઓફિસેથી થાકીને આવેલી પત્નીને પૂછ્યા વગર પતિએ મહેમાનો બોલાવ્યા, પછી રસોડામાં જે બન્યું...

સાંજે સાડા સાત વાગ્યે પ્રીતિએ હજુ તો ઓફિસની બેગ સોફા પર મૂકી જ હતી, ત્યાં રસોડામાંથી ફોનનો લાઉડસ્પીકર અવાજ આવ્યો.

"અરે જીતેશભાઈ, ચોક્કસ પધારો! ભાભી અને બાળકોને પણ લેતા આવજો. આજે રાત્રે સાથે જ જમીશું. હા હા, પ્રીતિ ઘરે જ છે, કોઈ તકલીફ નથી!"

નીલેશે હસતાં હસતાં ફોન કટ કર્યો અને પાણીનો ગ્લાસ ભરતાં બહાર આવ્યો. સામે ઊભેલી પ્રીતિના ચહેરા પર થાક અને આશ્ચર્ય એકસાથે પથરાયેલા હતા.

"કોણ આવે છે?" પ્રીતિએ ધીમા પણ ભારે અવાજે પૂછ્યું.

"મારા જૂના મિત્ર જીતેશભાઈ. એમનો આખો પરિવાર શહેરમાં આવ્યો છે. મેં કહ્યું કે હોટલમાં શું જમવું, સીધા ઘેર જ આવો. આઠેક જણા થશે કુલ." નીલેશે સહજતાથી કહ્યું, જાણે આ રોજિંદી વાત હોય.

પ્રીતિના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. સવારે સાત વાગ્યે ઊઠીને રસોઈ બનાવી, સાસુની દવાઓ ગોઠવી, આઠ કલાક બેંકની નોકરી પતાવીને હમણાં જ પગ ઘસડતી ઘેર પહોંચી હતી. માથું ફાટતું હતું.

"નીલેશ, મને એકવાર પૂછવું તો જોઈતું હતું ને? આઠ લોકોનું જમવાનું... આ સમયે? ઘરમાં એટલું શાક પણ નથી."

"હવે એમાં પૂછવાનું શું હોય પ્રીતિ? મહેમાન તો ભગવાન કહેવાય. તું ફટાફટ કંઈક સરસ બનાવી લે. તારા હાથની રસોઈના તો હું હંમેશાં વખાણ કરું છું." નીલેશે ટીવી ચાલુ કરતાં કહ્યું.

એ શબ્દો પ્રશંસાના નહોતા લાગતા, પણ એક અદ્રશ્ય બોજ જેવા લાગતા હતા. દર વખતે આવું જ થતું. ઉદારતા નીલેશની રહેતી, પણ એ ઉદારતાની કિંમત પ્રીતિના હાડકાં ચૂકવતાં.

રૂમમાં જઈને પ્રીતિએ કપડાં બદલ્યાં. આંખમાંથી એક આંસુ ખરી પડ્યું, પણ એણે લૂછી નાખ્યું. ગુસ્સો તો ઘણો આવતો હતો, પણ ઝઘડો કરવાનો સમય નહોતો. ઘડિયાળનો કાંટો આઠ તરફ ભાગતો હતો અને મહેમાનો પોણા નવે પહોંચવાના હતા.

તે રસોડામાં ગઈ. ફ્રિજ ખોલ્યું. થોડાં ટામેટાં, પનીરનો નાનો ટુકડો અને વટાણા હતા. એણે ગેસ ચાલુ કર્યો. એક બાજુ કુકર ચડાવ્યું, બીજી બાજુ ડુંગળી સમારવા બેઠી. હાથ ઝડપથી ચાલતા હતા, પણ મન અંદરથી ભરાઈ ગયું હતું.

બરાબર આઠ વાગ્યે નીલેશ રસોડાના દરવાજે આવીને ઊભો રહ્યો. "જો પ્રીતિ, જીતેશભાઈ બહુ મોટા માણસ છે. જમવામાં કોઈ કમી ન રહેવી જોઈએ. સાથે થોડી પૂરી અને ગળ્યું પણ બનાવી દેજે."

પ્રીતિએ છરી નીચે મૂકી. એ સીધી ઊભી રહી અને નીલેશની આંખોમાં જોયું.

"નીલેશ, જો મહેમાન તારા છે અને આતિથ્ય તારો શોખ છે, તો આ લોટ બાંધવાની શરૂઆત તું કર."

નીલેશ ચમક્યો. "હું? મને ક્યાં રસોઈ આવડે છે! તું આ શું નવી પંચાત લઈને બેઠી? અડધા કલાકમાં માણસો આવી જશે."

"તો પછી પૂછ્યા વગર આમંત્રણ કેમ આપ્યું? હું આખો દિવસ કામ કરીને આવી છું. મારા શરીરમાં ઊભા રહેવાની તાકાત નથી. તને ક્યારેય એવો વિચાર કેમ નથી આવતો કે આ ઘરમાં મારી પણ મરજી હોઈ શકે?"

"હવે આ બધું મૂકને! મહેમાન સામે આવી વાત કરાય? આપણી આબરૂ જશે." નીલેશનો અવાજ થોડો ઊંચો થયો.

"આબરૂ માત્ર મારી મહેનત પર જ કેમ ટકેલી છે? તું ફોન કરીને ના પાડી દે કે બહાર હોટલમાં જમી લઈએ."

"ના, એવું ન થાય. એ લોકો નીકળી ગયા છે." નીલેશે હાર માનીને કહ્યું, "સારું, બોલ હું શું મદદ કરું?"

પ્રીતિએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. એણે કકળાટ ન કર્યો, પણ આ વખતે પીછેહઠ પણ ન કરી. "બટાકાની છાલ ઉતાર, કચુંબર બનાવ અને બહારનું ટેબલ સાફ કર."

નીલેશે કમને ચપ્પુ પકડ્યું. એના હાથ ધ્રૂજતા હતા અને ડુંગળી કાપતાં આંખમાંથી પાણી નીકળવા માંડ્યું. પંદર મિનિટમાં જ એનો શ્વાસ ચડી ગયો. રસોડાની ગરમી, તેલનો વઘાર અને સમયનો તકાજો... નીલેશને પહેલીવાર સમજાયું કે રોજ સાંજે પ્લેટ સામે આવી જાય છે એની પાછળ કેટલી દોડધામ હોય છે.

પોણા નવે ડોરબેલ વાગી.

જીતેશભાઈ એમનો પરિવાર લઈને અંદર આવ્યા. બેઠકખંડમાં હાસ્ય અને વાતોનો દોર શરૂ થયો. પ્રીતિએ સ્મિત સાથે બધાને આવકાર્યા, પાણી આપ્યું. નીલેશ પણ બહાર આવીને બેઠો, પણ એનું ધ્યાન વારેવારે રસોડા તરફ જતું હતું.

જમવાનું પીરસાયું ત્યારે સૌએ રસોઈના પેટ ભરીને વખાણ કર્યા.

"નીલેશભાઈ, ભાભીના હાથમાં તો જાદુ છે! આટલા ટૂંકા સમયમાં આવું સ્વાદિષ્ટ ભોજન!" જીતેશભાઈ બોલ્યા.

નીલેશ કંઈક બોલવા જતો હતો, ત્યાં જ જીતેશભાઈની પત્ની બોલી, "પણ નીલેશભાઈ, તમારે અગાઉથી કહેવું જોઈતું હતું. અમે અચાનક આવી ચડ્યા એટલે ભાભી બિચારા ઓફિસથી આવીને થાકી ગયા હશે."

આખા રૂમમાં એક ક્ષણ માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ. નીલેશે પ્રીતિ સામે જોયું. પ્રીતિ ખાલી વાટકીઓ ઉપાડી રહી હતી, એના ચહેરા પર થાક સ્પષ્ટ દેખાતો હતો છતાં એ સ્મિત જાળવી રાખવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી.

રાત્રે અગિયાર વાગ્યે મહેમાનો વિદાય થયા.

ઘર ફરી શાંત થઈ ગયું. રસોડામાં વાસણોનો ઢગલો પડ્યો હતો. પ્રીતિ પાણી પીવા માટે રસોડામાં ગઈ અને સ્લેબ પકડીને ઊભી રહી ગઈ. એના પગ ધ્રૂજતા હતા.

પાછળથી ધીમા પગલે નીલેશ આવ્યો. એણે ચૂપચાપ સોફા પરથી પોતાના હાથ લંબાવીને સ્લેબ પર પડેલી એંઠી થાળીઓ ઉપાડવા માંડી.

પ્રીતિએ આશ્ચર્યથી જોયું. "આ શું કરે છે? રહેવા દે, હું સવારે કરી લઈશ."

નીલેશે થાળી સિન્કમાં મૂકી અને પ્રીતિ તરફ ફર્યો. એના ચહેરા પર અહંકાર નહોતો, પણ એક સાચો પસ્તાવો હતો.

"આજે અડધો કલાક રસોડામાં ઊભો રહ્યો ત્યારે મને સમજાયું પ્રીતિ... જેને હું માત્ર 'થોડી રસોઈ' સમજતો હતો, એ ખરેખર કેટલી મહેનત માંગી લે છે. હું ઉદાર બનીને વાહવાહી લૂંટતો રહ્યો અને તારા થાકને ક્યારેય ગણતરીમાં જ ન લીધો."

પ્રીતિ કંઈ બોલી નહીં, પણ એની આંખો ભીની થઈ ગઈ.

"હવે પછી ક્યારેય તારી સંમતિ વગર ઘરમાં કોઈ કાર્યક્રમ નહીં થાય. અને આ વાસણ... આજે આપણે બંને સાથે મળીને જ ઉટકીશું." નીલેશે સિંક પાસે ઊભા રહીને સાબુ હાથમાં લીધો.

પ્રીતિએ કશું કહ્યા વગર એની બાજુમાં ઊભા રહીને પાણીનો નળ ચાલુ કર્યો. થાક હજુય શરીરમાં હતો, પણ મન પરથી વર્ષો જૂનો એક ભાર હંમેશ માટે ઊતરી ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો. 🙏✨