પાડોશીના બાળકના સતત રડવાથી કંટાળીને પોલીસ બોલાવવા ગયેલા યુવાને ઘરમાં અંદર જોયું તો...

રાતના અઢી વાગ્યાનો સુમાર હતો અને આખી સોસાયટી ગાઢ અંધકારમાં લપેટાયેલી હતી. બેડરૂમની બારીમાંથી આવતા એ કરુણ અને સતત રુદનના અવાજથી મનોજ ફરી એકવાર ઝબકીને જાગી ગયો. તેના કાનમાં એક નાના બાળકના કાળજું ચીરી નાખતા રડવાનો અવાજ હથોડાની જેમ વાગી રહ્યો હતો.

મનોજ શહેરની એક મોટી બેંકમાં સિનિયર મેનેજર તરીકે કામ કરતો હતો અને દિવસભર માનસિક તણાવમાં રહેતો હતો. રાત્રે માંડ બે કલાકની શાંત ઊંઘ મળતી ત્યાં બાજુના ઘરમાંથી આવતી આ ચીસો તેના મગજની નસો ખેંચી નાખતી હતી. તેની પત્ની ગીતા પણ પલંગમાં બેઠી થઈ ગઈ હતી અને માથું પકડીને નિસાસો નાખી રહી હતી.

છેલ્લા એક મહિનાથી આ રોજનો ક્રમ બની ગયો હતો. બાજુના બંગલા નંબર સાતમાં થોડા મહિના પહેલાં જ ભાવેશ અને પૂજા નામનું એક યુવાન દંપતી પોતાના દોઢ વર્ષના દીકરા કાનુ સાથે રહેવા આવ્યું હતું. શરૂઆતમાં બધું સામાન્ય હતું પણ પાછલા ત્રીસ દિવસથી એ બાળક દિવસ કે રાત જોયા વગર સતત રડતું જ રહેતું હતું.

ગીતાએ થાકેલા અવાજે કહ્યું કે આ લોકો કેવા બેદરકાર મા-બાપ છે કે બાળક આટલું તરફડે છે છતાં તેને શાંત નથી રાખી શકતા. મનોજે ગુસ્સામાં મુઠ્ઠી વાળી અને કહ્યું કે આવતીકાલે સવારે હું આનો કાયમી નિકાલ લાવીશ. આ રીતે કોઈના ઘરમાં આખી રાત અશાંતિ ન ફેલાવી શકાય.

પરંતુ માત્ર રડવાનો અવાજ જ એકમાત્ર સમસ્યા નહોતી પણ એ ઘરની આસપાસ એક વિચિત્ર અને રહસ્યમય વાતાવરણ છવાયેલું રહેતું હતું. ભાવેશ કે પૂજા ક્યારેય ઘરની બહાર પગ પણ મૂકતા નહોતા. તેમના ઘરના તમામ બારી-બારણાં હંમેશાં સજ્જડ બંધ રહેતા હતા અને બારીઓ પર ભારે કાળા પડદા લટકાવેલા હતા.

સોસાયટીના બાળકો સાંજે આંગણામાં રમતા પણ કાનુ ક્યારેય બહાર રમતો દેખાતો નહોતો. શાકભાજી, દૂધ કે કરિયાણું બધું જ ઓનલાઇન ડિલિવરી દ્વારા મંગાવવામાં આવતું અને ડિલિવરી બોય પણ સામાન દરવાજા બહાર મૂકીને જતો રહેતો હતો. કોઈ પાડોશીએ ભાવેશ કે પૂજાને સોસાયટીના કોઈ કાર્યક્રમ કે તહેવારમાં જોયા નહોતા.

મનોજને શંકા ગઈ હતી કે આ લોકો કદાચ કોઈ ગેરકાયદેસર પ્રવૃત્તિમાં સંડોવાયેલા છે અથવા બાળકની યોગ્ય સારસંભાળ રાખતા નથી. મનોજે અગાઉ બે વાર જઈને દરવાજો ખખડાવ્યો હતો. ભાવેશે દરવાજો માત્ર એક વેંત જેટલો જ ખોલીને હાથ જોડીને માફી માંગી લીધી હતી પણ અંદર આવવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી હતી.

ભાવેશના ચહેરા પર છવાયેલી કાળી વર્તુળોવાળી આંખો અને તેની લાચારી જોઈને મનોજને વધુ વહેમ ગયો હતો. શું આ લોકો બાળક પર કોઈ અત્યાચાર કરી રહ્યા છે કે પછી આ કોઈ માનસિક બીમારીનો મામલો છે. આવા અનેક સવાલો મનોજના મનમાં ઘૂમરાતા હતા.

સોમવારે સવારે બેંકમાં કામ કરતી વખતે મનોજથી ઊંઘના અભાવે એક મોટી ભૂલ થઈ ગઈ અને ઉપરી અધિકારી તરફથી તેને ઠપકો મળ્યો. આ અપમાનથી મનોજનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. સાંજે ઘરે પાછા ફરતાં જ ફરી એ જ કાન ફાડી નાખતું રુદન સંભળાતાં મનોજની ધીરજનો અંત આવી ગયો.

મનોજ સીધો સોસાયટીના પ્રમુખ વલ્લભના ઘરે પહોંચ્યો અને પોતાની કડક ફરિયાદ નોંધાવી. મનોજે કહ્યું કે વલ્લભકાકા, હવે સહન કરવાની તમામ હદો વટાવી ગઈ છે. કાં તો આ લોકોને સોસાયટીમાંથી તાત્કાલિક બહાર કાઢો અથવા હું સીધો પોલીસ કંટ્રોલ રૂમમાં ફોન કરું છું.

વલ્લભકાકા સ્વભાવે શાંત અને અનુભવી વડીલ હતા. તેમણે મનોજને સમજાવતાં કહ્યું કે ભાવેશ એક સારો છોકરો લાગે છે, આપણે પહેલાં શાંતિથી વાત કરવી જોઈએ. પણ મનોજે જિદ્દ પકડી કે આજે જ આનો ફેંસલો થવો જોઈએ અને આખું સત્ય સામે આવવું જોઈએ.

સાંજના સાત વાગ્યે મનોજ, ગીતા, વલ્લભકાકા અને બીજા ત્રણ પાડોશીઓ એકઠા થઈને બંગલા નંબર સાતના દરવાજે પહોંચ્યા. મનોજે ક્રોધાવેશમાં દરવાજો પર જોરજોરથી ધડાકા માર્યા. અંદરથી બાળકના રડવાનો અવાજ ક્ષણવાર માટે થંભી ગયો અને પછી ફરી બમણા જોરથી શરૂ થયો.

લગભગ પાંચ મિનિટ પછી ધીમેથી દરવાજો ખૂલ્યો ત્યારે સામે ભાવેશ ઊભો હતો. તેનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું, વાળ વિખરાયેલા હતા અને શર્ટ પર દવાઓના ડાઘા પડેલા હતા. ભાવેશની આંખો એટલી લાલ હતી કે જાણે મહિનાઓથી તે એક પળ પણ સૂતો ન હોય.

મનોજે આગળ વધીને જોરદાર ત્રાડ પાડી કે ભાવેશ, આ શું નાટક ચાલે છે તમારા ઘરમાં. આખી સોસાયટી તમારા બાળકની ચીસોથી ત્રાહિમામ પોકારી ગઈ છે. તમે લોકો કેવા નિર્દય છો કે બાળકને ડૉક્ટર પાસે પણ નથી લઈ જતા અને આખો દિવસ ઘરમાં પુરાઈ રહો છો.

ભાવેશે રડતાં રડતાં બંને હાથ જોડી દીધા અને કહ્યું કે મનોજભાઈ, હું તમારા પગે પડું છું, થોડો ધીમો અવાજ રાખો. તમારા અવાજથી મારો કાનુ વધારે ગભરાઈ જશે. પણ મનોજનો ક્રોધ શાંત થવાનું નામ નહોતો લેતો.

મનોજે ધમકી આપતાં કહ્યું કે હવે હાથ જોડવાથી કામ નહીં ચાલે. કાં તો અત્યારે જ દરવાજો પૂરો ખોલો અને અમને અંદર જોવા દો કે અંદર શું ચાલી રહ્યું છે, નહીં તો અમે પોલીસ બોલાવીને દરવાજો તોડાવીશું. વલ્લભકાકાએ પણ કહ્યું કે બેટા ભાવેશ, તારે સાચી વાત જણાવી દેવી જોઈએ.

ભાવેશે એક ઊંડો અને લાંબો નિસાસો નાખ્યો. તેણે અત્યંત લાચારીથી માથું નીચું કરી લીધું અને દરવાજો પૂરો ખોલી નાખ્યો. ભાવેશે કહ્યું કે આવો અંદર, અને તમારી પોતાની આંખોથી જોઈ લો અમારું નરક.

મનોજ, ગીતા અને વલ્લભકાકા ઘરમાં દાખલ થયા ત્યારે તેમના આશ્ચર્યનો કોઈ પાર ન રહ્યો. આખો દીવાનખંડ સાવ ખાલીખમ હતો અને સોફા કે ટીવી જેવું કોઈ રાચરચીલું નહોતું. ચારેય તરફ મેડિકલ સાધનો, ઓક્સિજનના મોટા સિલિન્ડરો, એર પ્યુરિફાયર અને ખાસ લાઈટો ગોઠવેલી હતી.

ઘરમાં એક અજીબ પ્રકારની ફિનાઈલ અને એન્ટિસેપ્ટિક દવાની તીવ્ર ગંધ ફેલાયેલી હતી. તમામ બારીઓ પર કાળા પ્લાસ્ટિક શીટ્સ ચડાવેલી હતી જેથી સૂર્યનો એક પણ કિરણ અંદર પ્રવેશી ન શકે. અંદરનું તાપમાન સાવ ઠંડું અને નિયંત્રિત રાખવામાં આવ્યું હતું.

જ્યારે તેઓ અંદરના મોટા ઓરડામાં પહોંચ્યા ત્યારે સામેનું દ્રશ્ય જોઈને ગીતાના મોંમાંથી જોરદાર ચીસ નીકળી ગઈ અને તેણે પોતાના મોં પર બંને હાથ મૂકી દીધા. મનોજના પગ જાણે જમીનમાં જડાઈ ગયા અને તેનો તમામ ક્રોધ એક સેકન્ડમાં ઓગળીને શૂન્ય થઈ ગયો.

ઓરડાની વચ્ચે જમીન પર એક ખાસ જંતુરહિત સફેદ ગાદલા પર પૂજા બેઠી હતી. તેના ખોળામાં દોઢ વર્ષનો નાનકડો કાનુ હતો. બાળકના આખા શરીર પર માથાથી લઈને પગ સુધી સફેદ પાટા બાંધેલા હતા અને તેના નાના હાથમાં સતત ગ્લુકોઝની બોટલ ચડી રહી હતી.

પૂજા પોતાના થાકેલા અને આંસુ ભરેલા હાથે બાળકને ધીમે-ધીમે ઝૂલાવી રહી હતી અને તેને છાતી સરસો ચાંપી રાખ્યો હતો. બાળકની ચામડી એટલી નાજુક અને સંવેદનશીલ હતી કે પાટાની બહાર દેખાતો તેનો ચહેરો પણ લાલચોળ અગ્નિ જેવો બળતો હતો.

કાનુ વેદનાથી તરફડી રહ્યો હતો અને તેની આંખોમાંથી અવિરત આંસુ વહી રહ્યા હતા. પૂજાએ ઊંચું જોયું ત્યારે તેનો ચહેરો સાવ સફેદ પૂણી જેવો ફિક્કો હતો અને તેના હોઠ સુકાઈને ફાટી ગયા હતા. પૂજાએ કહ્યું કે ભાઈ, મારો દીકરો જાણીજોઈને નથી રડતો, એનું આખું શરીર અંદરથી બળી રહ્યું છે.

ભાવેશે જમીન પર બેસીને પોતાની બંને હથેળીઓમાં મોં છુપાવી દીધું અને નાના બાળકની જેમ પોક મૂકીને રડી પડ્યો. ભાવેશે અત્યંત ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે મનોજભાઈ, મારો કાનુ એક એવી દુર્લભ અને જીવલેણ બીમારીથી પીડાઈ રહ્યો છે જે લાખો બાળકોમાં કોઈ એકને થાય છે.

તેના શરીરમાં રોગપ્રતિકારક શક્તિ સાવ શૂન્ય છે અને તેની ચામડી સૂર્યપ્રકાશ કે બહારની હવાનો એક અંશ પણ સહન કરી શકતી નથી. જો સૂર્યનો એક પણ કિરણ તેના પર પડે તો તેની ચામડી પર ગંભીર દાઝ્યા જેવા મોટા ફોલ્લા પડી જાય છે અને ફેફસાં કામ કરતાં બંધ થઈ જાય છે.

સાથે સાથે બાળકના આખા શરીરમાં નસોની ભયંકર પીડા થાય છે જેને મેડિકલ ભાષામાં ન્યુરોપેથિક પેઈન કહે છે. આ અસહ્ય પીડાના કારણે તે રાત-દિવસ ચીસો પાડે છે. કોઈ પણ પેઈનકિલર દવા આટલા નાના બાળકના શરીરમાં લાંબો સમય આપી શકાતી નથી કારણ કે કિડની ફેઈલ થઈ જવાનો ભય રહે છે.

ભાવેશે આગળ કહ્યું કે અમે ઘરની બહાર એટલા માટે નથી નીકળતા કારણ કે જો અમે દરવાજો ખોલીએ તો બહારના ધૂળ, રજકણો અને ચેપ અંદર આવી જાય અને મારા કાનુનો શ્વાસ રુંધાઈ જાય. અમે પાછલા ચાર મહિનાથી આ ઘરમાં કેદી બનીને જીવી રહ્યા છીએ.

આ સાંભળીને વલ્લભકાકાની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહી નીકળ્યા. ભાવેશે પોતાની દર્દનાક કહાણી આગળ વધારી. ભાવેશ એક સફળ એકાઉન્ટિંગ ફર્મ ચલાવતો હતો પણ દીકરાની આવી હાલત થતાં તેણે પોતાની ભાગીદારી વેચી દીધી અને નોકરી છોડી દીધી.

બાળકને ચોવીસેય કલાક કોઈના ટેકાની જરૂર રહેતી હતી જેથી તે ઊંધો ન સૂઈ જાય અને શ્વાસ ન અટકી જાય. ભાવેશ અને પૂજા રાત-દિવસ બાર-બાર કલાકના શિફ્ટમાં બાળકને ખોળામાં ઊંચકીને બેસી રહેતા હતા. તેઓ પાછલા ચાર મહિનાથી એક રાત પણ સળંગ બે કલાક ઊંઘી શક્યા નહોતા.

તેમની તમામ બચત, સોનાના દાગીના અને જમાપૂંજી આ સ્પેશિયલ મેડિકલ સેટઅપ અને દવાઓમાં ખર્ચાઈ ગઈ હતી. છતાં તેમણે ક્યારેય કોઈ પાડોશી આગળ હાથ નહોતો લંબાવ્યો કે કોઈને પોતાની મુસીબત કહીને દુઃખી નહોતા કર્યા.

પૂજાએ ગળગળા અવાજે કહ્યું કે ભાઈ, જ્યારે પાડોશીઓ દરવાજો ખખડાવતા ત્યારે અમને લાગતું કે અમે બધાને હેરાન કરી રહ્યા છીએ. પણ અમે ક્યાં જઈએ. આખી દુનિયા માટે અમારું આ બંધ ઘર એક રહસ્ય હતું પણ અમારા માટે આ અમારા બાળકના શ્વાસ બચાવવાનું એકમાત્ર મંદિર હતું.

મનોજ પોતાના સ્થાનેથી એક ડગલું પણ આગળ ન ભરી શક્યો. તેને લાગ્યું કે તેના પગ નીચેની જમીન ફાટી ગઈ છે અને તે અંદર ગરકાવ થઈ રહ્યો છે. જે લોકોને તે બેદરકાર, અસભ્ય અને ગુનેગાર માનતો હતો, એ મા-બાપ પોતાના બાળકના શ્વાસ માટે જીવતેજીવ નરક ભોગવી રહ્યા હતા.

ગીતા દોડીને પૂજા પાસે ગઈ અને જમીન પર બેસીને પૂજાને પોતાના ગળે વળગાડી લીધી. ગીતા ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી અને બોલી કે બહેન, મને માફ કરી દે, અમે કેટલા સ્વાર્થી અને પાષાણ હૃદયના હતા કે તમારા આ દર્દને સમજી ન શક્યા.

મનોજ ધ્રૂજતા હાથે ભાવેશના પગ પાસે બેસી ગયો અને તેની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુની ધાર વહેવા લાગી. મનોજે કહ્યું કે ભાવેશભાઈ, મને માફ કરી દો, હું માણસ કહેવાને લાયક નથી. હું ઊંઘની ફરિયાદ લઈને આવ્યો હતો જ્યારે તમે તમારા બાળકના જીવન માટે રોજ મોત સામે લડી રહ્યા હતા.

વલ્લભકાકાએ ભાવેશના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે દીકરા, તું એકલો નથી. આ સોસાયટી માત્ર પથ્થરના મકાનો નથી પણ એક પરિવાર છે. તારે આ વાત અમને પહેલા જ દિવસે કહેવી જોઈતી હતી.

તે જ રાત્રે વલ્લભકાકા અને મનોજે સોસાયટીના તમામ સભ્યોની તાત્કાલિક બેઠક બોલાવી. જ્યારે મનોજે આખી સોસાયટી સામે કાનુની બીમારી અને તેના માતા-પિતાના બલિદાનની વાત મૂકી ત્યારે આખી સભામાં સોપો પડી ગયો.

જે લોકો સવારે ફરિયાદ કરવા માટે સહીઓ કરી રહ્યા હતા, એ તમામ વડીલો અને બહેનોની આંખોમાં શરમ અને દયાના આંસુ આવી ગયા. સોસાયટીના દરેક ઘરમાંથી એક જ અવાજ ઉઠ્યો કે આપણે આ બાળકને બચાવવો જ પડશે.

સોસાયટીના ડોક્ટરો અને સભ્યોએ મળીને એક ખાસ સપોર્ટ ટીમ બનાવી. સોસાયટીના યુવાનોએ નક્કી કર્યું કે ભાવેશના ઘરનું કરિયાણું, દવાઓ અને તમામ બહારના કામો તેઓ વારાફરતી સંભાળશે જેથી ભાવેશને બહાર જવું ન પડે.

ગીતા અને સોસાયટીની અન્ય મહિલાઓએ દરરોજ પૌષ્ટિક અને જંતુરહિત ભોજન બનાવીને ભાવેશના ઘરે પહોંચાડવાની જવાબદારી લીધી. મનોજે પોતાની બેંક અને મિત્રોના ટ્રસ્ટ દ્વારા કાનુના ખાસ જર્મન ઈન્જેક્શન અને સારવાર માટે પંદર લાખ રૂપિયાનું ફંડ એક જ અઠવાડિયામાં એકઠું કરી આપ્યું.

સોસાયટીના સહકાર અને પ્રેમથી ભાવેશ અને પૂજાના દિલ પરથી વર્ષો જૂનો બોજ હળવો થઈ ગયો. કાનુને વિદેશથી મંગાવેલી નવી નર્વ-સૂથિંગ દવાઓ શરૂ કરવામાં આવી. ધીમે-ધીમે બાળકની પીડા ઓછી થવા લાગી અને તેના રુદનનો અવાજ શાંત થવા માંડ્યો.

બે મહિના પછી એક સવારે જ્યારે મનોજ પોતાની બાલ્કનીમાં ઊભો હતો, ત્યારે બંગલા નંબર સાતની બારીનો પડદો સહેજ ખસ્યો. અંદરથી પૂજાએ કાનુને ઊંચકીને કાચની બારી પાછળ લાવ્યો. કાનુના ચહેરા પર પાટા નહોતા અને તેના ગુલાબી ગાલ પર એક નિર્દોષ, સુંદર સ્મિત રમતું હતું.

કાનુએ કાચ પાછળથી પોતાના નાના હાથ હલાવીને મનોજ સામે જોયું. એ સ્મિત જોઈને મનોજની આંખો ફરી એકવાર ભીની થઈ ગઈ પણ આજે એ આંસુ પસ્તાવાના નહીં પણ અપાર શાંતિ અને કૃતજ્ઞતાના હતા.

જે રુદનને આખી સોસાયટી નફરત કરતી હતી, એ જ રુદને આખા મહોલ્લાને માનવતા અને સંવેદનાના એક અતૂટ તાંતણે બાંધી દીધો હતો. સાચી સોસાયટી એ નથી જ્યાં માત્ર દીવાલો જોડાયેલી હોય પણ એ છે જ્યાં એકબીજાના આંસુ પોતાના સમજીને લૂછવામાં આવતા હોય.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.