પતિ રોજ રાત્રે બીજા રૂમમાં સુવા જતો હતો, પત્નીએ કારણ જાણ્યું તો એવી ખબર પડી કે...

અશોકભાઈ અને સરિતાબેનના લગ્નને પચ્ચીસ વર્ષ પૂરા થવા આવ્યા હતા. તેમનો સંસારી જીવન બહુ શાંતિથી ચાલતો હતો. અશોકભાઈ એક ખાનગી પેઢીમાં એકાઉન્ટન્ટ તરીકે કામ કરતા અને સરિતાબેન ઘરનું બધું કામ સંભાળતા. તેમનો દીકરો આકાશ બીજા શહેરમાં એન્જિનિયરિંગનો અભ્યાસ કરતો હતો. ઘરમાં બંને પતિ-પત્ની એકબીજાનો મોટો સહારો હતા. કોઈ દિવસ મોટા ઝઘડા ન થતા અને નાની-મોટી વાતોમાં બંને એકબીજાની સંભાળ રાખતા.

પણ છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી ઘરમાં એક વિચિત્ર બદલાવ આવ્યો હતો. અશોકભાઈ અચાનક બદલાઈ ગયા હતા. દરરોજ રાત્રે જમ્યા પછી તેઓ થોડી વાર ટીવી જોતા અને પછી પોતાના રૂમમાં જવાને બદલે બહારના નાના રૂમમાં જઈને સુઈ જતા. સરિતાબેનને આ વાત બહુ વિચિત્ર લાગી. શરૂઆતમાં તેમણે વિચાર્યું કે કદાચ અશોકભાઈને ઓફિસનું કામ વધારે હશે કે પછી ઊંઘ નથી આવતી. પણ જ્યારે આ ગોઠવણ રોજની થઈ ગઈ, ત્યારે સરિતાબેનના મનમાં શંકાઓ જાગવા લાગી.

એક રાત્રે સરિતાબેને અશોકભાઈને બહારના રૂમમાં જતા રોક્યા. "તમે છેલ્લા કેટલાય દિવસથી આ રૂમમાં કેમ સુવા જાવ છો? મારાથી કોઈ ભૂલ થઈ છે કે પછી મારા પર કોઈ વાતનો ગુસ્સો છે?" સરિતાબેને ધીમા પણ ગંભીર અવાજે પૂછ્યું.

અશોકભાઈએ મોં ફેરવી લીધું અને નજર મિલાવ્યા વગર કહ્યું, "ના સરિતા, એવું કશું નથી. મને રાત્રે સરખી ઊંઘ નથી આવતી અને હું વારંવાર પાસા બદલું છું. તેનાથી તારી ઊંઘ બગડે છે, એટલે હું અહીં સુઈ જાઉં છું. તું નકામો વિચાર ન કર."

સરિતાબેનને આ જવાબથી સંતોષ ન થયો. જો ઊંઘ ન આવતી હોય તો માણસ બે-ચાર દિવસ અલગ સુવે, પણ ત્રણ મહિનાથી આવી રીતે અલગ રહેવાનું કોઈ કારણ ન હોય. સરિતાબેને પછીના દિવસોમાં અશોકભાઈના વર્તન પર નજર રાખવાનું શરૂ કર્યું. અશોકભાઈ પહેલા કરતાં વધુ ચૂપચાપ રહેવા લાગ્યા હતા. જમતી વખતે પણ તેઓ બહુ ઓછું બોલતા. ઓફિસેથી આવ્યા પછી પણ તેઓ કાં તો ટેラス પર બેસી રહેતા કે પછી પોતાના ફોનમાં કંઈક જોયા કરતા.

સરિતાબેનના મનમાં જાતજાતના વિચારો આવવા લાગ્યા. તેમને લાગ્યું કે કદાચ અશોકભાઈને તેમનામાં હવે રસ નથી રહ્યો અથવા તો બહાર કોઈ બીજી વાત છે. તેમણે પોતાની બહેનપણીને પણ વાત કરી, તો તેણે કહ્યું કે પુરુષો વધતી ઉંમરે બદલાય અથવા તો કંઈક છુપાવતા હોય ત્યારે જ આવું કરે. આ વાતોથી સરિતાબેનનું મન વધુ અશાંત થઈ ગયું. ઘરનું વાતાવરણ ધીમે ધીમે ભારે થવા લાગ્યું.

એક રવિવારે સવારે સરિતાબેને નક્કી કર્યું કે આજે તો સ્પષ્ટ વાત કરી જ લેવી છે. અશોકભાઈ હોલમાં છાપું વાંચી રહ્યા હતા. સરિતાબેન તેમની સામે આવીને ઊભા રહી ગયા.

"મારે તમારી સાથે સીધી વાત કરવી છે," સરિતાબેને કડક અવાજે કહ્યું. "આપણે પચ્ચીસ વર્ષ સાથે વિતાવ્યા છે. જો તમારા મનમાં મારી માટે કોઈ પ્રેમ નથી રહ્યો કે પછી તમે મારાથી દૂર ભાગવા માંગો છો, તો મને સ્પષ્ટ કહી દો. આ રીતે રોજ રોજનું મૌન મારાથી સહન નથી થતું."

અશોકભાઈએ છાપું નીચે મૂક્યું અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. "સરિતા, મેં તને કહ્યું ને કે એવું કશું નથી. તું વાતનું વતંગડ ન બનાવ."

"હું વતંગડ નથી બનાવતી!" સરિતાબેનની આંખમાંથી અશ્રુ સરી પડ્યા. "તમે મને તમારાથી અલગ કરી દીધી છે. રાત્રે તમે બીજા રૂમમાં જતા રહો છો. મારી સાથે સરખી વાત નથી કરતા. શું હું આ ઘરની વહુ તરીકે કે તમારી પત્ની તરીકે આટલી અજાણી થઈ ગઈ છું કે તમે મને કારણ પણ નથી બતાવતા?"

અશોકભાઈ શાંત રહ્યા. તેમણે કોઈ જવાબ ન આપ્યો અને કપડાં બદલીને ઘરની બહાર નીકળી ગયા. સરિતાબેન ઘરમાં એકલા રહી ગયા અને જોરજોરથી રડી પડ્યા. તેમને લાગ્યું કે તેમનો સંસાર હવે પહેલાં જેવો રહ્યો નથી. પતિ તેમનાથી કંઈક બહુ મોટું છુપાવી રહ્યો છે.

અઠવાડિયું વીતી ગયું પણ સ્થિતિ બદલાઈ નહીં. એક દિવસે અશોકભાઈ ઓફિસે ગયા હતા અને સરિતાબેન બહારના રૂમની સફાઈ કરી રહ્યા હતા. કબાટ સાફ કરતી વખતે સરિતાબેનની નજર ઉપરના ખાનામાં પડેલી એક કાળી ફાઈલ પર પડી. આ ફાઈલ પહેલાં ક્યારેય ત્યાં નહોતી. સરિતાબેને ધ્રૂજતા હાથે ફાઈલ બહાર કાઢી.

ફાઈલ ખોલતાં જ અંદરથી મલ્ટીસ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલના રિપોર્ટ્સ અને ડૉક્ટરની ચિઠ્ઠીઓ નીકળી. સરિતાબેને કાગળો વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ તેઓ રિપોર્ટ વાંચતા ગયા, તેમ તેમ તેમના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. હાથમાંથી કાગળો છૂટીને નીચે પડી ગયા.

રિપોર્ટ્સમાં સ્પષ્ટ લખેલું હતું કે અશોકભાઈને કેન્સરની ગંભીર બીમારી છે અને તે ત્રીજા સ્ટેજ પર પહોંચી ગઈ છે. ડૉક્ટરે લખ્યું હતું કે તેમની પાસે બહુ ઓછો સમય છે અને રાત્રે તેમને અસહ્ય દુખાવો થાય છે. ડૉક્ટરે તેમને ભારે દવાઓ આપી હતી જેનાથી તેમને અડધી રાત્રે અસ્વસ્થતા થતી અને દર્દથી ચીસો નીકળી જતી.

સરિતાબેનને બધું સમજાઈ ગયું. અશોકભાઈ રાત્રે બીજા રૂમમાં એટલા માટે સુવા જતા હતા કારણ કે રાત્રે દવાઓની અસરથી તેમને જે દર્દ થતું હતું, તે સરિતાબેન જોઈ ન જાય. તેઓ રાત્રે દર્દથી તરફડતા હતા પણ પોતાના મોં પર રૂમાલ રાખીને અવાજ દબાવી દેતા હતા જેથી સરિતાબેનની ઊંઘ ન બગડે અને તેને પતિની આ બીમારીની ખબર ન પડે. અશોકભાઈ નહોતા ઈચ્છતા કે સરિતાબેન પોતાની જિંદગીના બાકીના વર્ષો એક બીમાર પતિની સેવા કરવામાં અને ચિંતામાં વિતાવે.

સરિતાબેનનું હૃદય તૂટી ગયું. તેઓ જમીન પર બેસીને જોરજોરથી રડવા લાગ્યા. જે પતિને તેઓ સ્વાર્થી અને કઠોર સમજી રહ્યા હતા, તે પતિ પોતાની જિંદગીની સૌથી મોટી લડાઈ એકલો લડી રહ્યો હતો અને દર્દ સહન કરીને પણ પત્નીને દુઃખથી બચાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો.

સાંજે અશોકભાઈ ઘરે આવ્યા. ઘરમાં અંધારું હતું. અશોકભાઈએ લાઈટ ચાલુ કરી તો સામે જ સોફા પર સરિતાબેન બેઠા હતા. તેમની સામે ટેબલ પર તે કાળી ફાઈલ ખુલ્લી પડી હતી.

અશોકભાઈ ફાઈલ જોઈને થંભી ગયા. તેમના ચહેરા પરનો રંગ ઊડી ગયો. તેમને સમજાઈ ગયું કે સત્ય બહાર આવી ગયું છે.

"સરિતા..." અશોકભાઈએ ધીમેથી કહ્યું.

સરિતાબેન ઊભા થયા અને અશોકભાઈ પાસે આવ્યા. તેમની આંખો લાલ થઈ ગઈ હતી. તેમણે અશોકભાઈના બંને હાથ પકડી લીધા. "તમે આટલું મોટું કાવતરું મારી સાથે કેવી રીતે કરી શક્યા? તમે મને આટલી મોટી વાત છુપાવી?"

અશોકભાઈએ નજર નીચી કરી લીધી. "હું તને દુઃખી નહોતો કરવા માંગતો સરિતા. તું આખી જિંદગી ઘર અને મારી પાછળ ઘસાતી રહી છે. હવે જ્યારે મારી પાસે ઓછો સમય છે, ત્યારે હું નથી ઈચ્છતો કે તું મને આ હાલતમાં જોઈને રોજ રડે. તું ખુશ રહે એ જ મારે જોઈતું હતું."

સરિતાબેને અશોકભાઈના છાતી પર હાથ મૂકીને કહ્યું, "તમે શું સમજો છો લગ્ન શું છે? લગ્ન ફક્ત સારા દિવસોમાં સાથે હસવા માટે જ હોય છે? સુખમાં સાથે રહેવું સહેલું છે અશોક, પણ સાચો સાથ તો દુઃખમાં એકબીજાનો હાથ પકડવામાં છે. તમે મને મારી ફરજમાંથી કેમ અળગી કરી દીધી?"

સરિતાબેનનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો, "તમે દર્દથી તડપતા રહ્યા અને મને લાગ્યું કે તમે મારાથી દૂર ભાગો છો. જો આપણે ખુશીઓ સાથે વહેંચી શકીએ તો શું આ કઠિન વર્ષો હું તમારી સાથે ન વહેંચી શકું? તમારી આ બીમારી સાથે લડાઈ ફક્ત તમારી નથી, આપણી બંનેની છે."

અશોકભાઈ પોતાની જાતને રોકી ન શક્યા અને સરિતાબેનને ભેટીને રડી પડ્યા. પચ્ચીસ વર્ષમાં સરિતાબેને અશોકભાઈને પહેલીવાર આ રીતે બાળક જેવા રડતા જોયા હતા. અશોકભાઈના મન પરથી એક મોટો બોજ હટી ગયો હતો. જે દર્દ તેઓ એકલા સહન કરી રહ્યા હતા, તે હવે પ્રેમ અને સાથના કારણે હળવું થઈ ગયું હતું.

સરિતાબેને અશોકભાઈના અશ્રુ લૂછ્યા અને કહ્યું, "હવેથી તમે કોઈ અલગ રૂમમાં નહીં જાવ. આપણે સાથે મળીને આ બીમારીનો સામનો કરીશું. ડૉક્ટર જે કહેશે તે કરીશું. મારી માટે તમારો સાથ સૌથી મોટો છે."

તે રાત્રે અશોકભાઈ પોતાના રૂમમાં જ સુતા. સરિતાબેને આખી રાત તેમનો હાથ પકડી રાખ્યો. જ્યારે જ્યારે અશોકભાઈને દર્દ થતું, ત્યારે સરિતાબેન તેમને માથા પર હાથ ફેરવીને શાંત કરતા. અશોકભાઈને સમજાઈ ગયું કે પ્રેમ ફક્ત રક્ષણ કરવામાં નથી હોતો, પણ મુશ્કેલ સમયમાં એકબીજાનો ઢાલ બનવામાં હોય છે.

ઘરમાં ફરી એકવાર પ્રેમ અને વિશ્વાસનું વાતાવરણ છવાઈ ગયું. બીમારી મોટી હતી પણ બંનેનો સાથ તેનાથી પણ મોટો હતો. સરિતાબેને હિંમત રાખીને પતિની સારવાર શરૂ કરાવી અને અશોકભાઈના ચહેરા પર ફરી એકવાર જીવવાની આશાની ચમક આવી ગઈ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.