પતિ રોજ રાત્રે મોડો ઘરે આવતો હતો, પત્નીએ છૂપી રીતે પીછો કર્યો તો બગીચામાં...

ઘરમાં મયંક, તેની પત્ની રીટા અને તેમનો દસ વરસનો દીકરો રોહન રહેતા હતા. મયંક એક પ્રાઈવેટ કંપનીમાં સીનિયર એકાઉન્ટન્ટ તરીકે નોકરી કરતો હતો. તેનો રોજનો નિયમ હતો કે સવારે આઠ વાગ્યે તૈયાર થઈને ઓફિસે નીકળી જવું અને સાંજે સાત વાગ્યા સુધીમાં ઘરે પાછા આવી જવું.

પણ પાછલા બે મહિનાથી આ નિયમ સાવ બદલાઈ ગયો હતો. મયંક રોજ સવારે તો સમયસર નીકળી જતો, પણ સાંજે ઘરે આવતા રાતના નવ કે સાડા નવ વાગી જતા. શરૂઆતમાં રીટાએ વિચાર્યું કે ઓફિસમાં માર્ચ એન્ડિંગ કે કોઈ નવું પ્રોજેક્ટ આવ્યું હશે એટલે મોડું થતું હશે. પણ દરરોજનું આ જ વર્તન જોઈને રીટાના મનમાં ધીમે ધીમે અકળામણ અને ગુસ્સો વધવા લાગ્યા.

એક મંગળવારની સાંજે આઠ વાગી ગયા હતા. રીટા રસોડામાં રસોઈ બનાવીને મયંકની વાટ જોઈ રહી હતી. રોહન હોલમાં બેસીને પોતાનું લેસન કરતો હતો અને વારંવાર દરવાજા તરફ જોતો હતો. રીટાએ બે-ત્રણ વાર મયંકને ફોન કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ મયંકનો ફોન સતત સાયલન્ટ મોડ પર જતો હતો અથવા ઉપાડતો નહોતો.

રાત્રે પોણા દસ વાગ્યે દરવાજાની ઘંટડી વાગી. રીટાએ ગુસ્સામાં જઈને દરવાજો ખોલ્યો. મયંક થાકેલા ચહેરે અંદર આવ્યો. તેના હાથમાં ઓફિસની બેગ હતી અને ચહેરા પર ગભરાટ હતો.

"તમને ખબર પડે છે કે કેટલો સમય થયો છે?" રીટાએ મોટેથી કહ્યું. "રોજ રોજનું આ શું નાટક છે? સાડા નવ-દસ વાગ્યા સુધી ક્યાં રખડો છો?"

મયંક ચુપચાપ બૂટ ઉતારતાં બોલ્યો, "રીટા, ઓફિસમાં બહુ કામ હતું. તું નાહક ગુસ્સો ન કર."

"કામ હતું? કયું એવું કામ છે જે બે મહિનાથી પતવાનું નામ નથી લેતું?" રીટાનો અવાજ ઊંચો થયો. "તમે ઘરને માત્ર ધર્મશાળા સમજી લીધી છે. રાત્રે આવવાનું, જમીને ઊંઘી જવાનું અને સવારે ભાગી જવાનું. રોહન આખો દિવસ તમારી વાટ જુએ છે, પણ તમને પરિવારની કોઈ પડી જ નથી."

મયંક કશું બોલ્યા વગર સોફા પર બેસી ગયો. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને કહ્યું, "મને પાણી આપ. હું બહુ થાકી ગયો છું."

"હું પાણી નથી આપવાની," રીટાએ રોકડું સંભળાવી દીધું. "તમે સાચું કારણ બતાવો કે આટલા દિવસથી મોડા કેમ આવો છો? શું કોઈ બીજી વાત છે જે તમે મારાથી છુપાવો છો?"

મયંક ઊભો થયો અને બોલ્યો, "મેં કહ્યું ને કામ હતું! તારે દરેક વાતમાં આટલી પૂછપરછ કરવાની જરૂર નથી." તે જમીને સીધો પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો.

એ રાત્રે રીટા ઊંઘી ન શકી. તેના મનમાં જાતજાતના વિચારો આવવા લાગ્યા. તેને લાગ્યું કે મયંક હવે પહેલા જેવો રહ્યો નથી. કદાચ તેને ઘરના લોકોની પરવા નથી રહી, અથવા તે બહાર ક્યાંક સમય બગાડી રહ્યો છે. એક પત્ની તરીકે તેને પોતાના પતિ પરનો આ અજાણ્યો ફેરફાર સહન નહોતો થતો.

બીજા દિવસે ગુરુવારે સવારે મયંક રોજની જેમ જ તૈયાર થયો. તેણે ઈસ્ત્રી કરેલા કપડાં પહેર્યા, બેગ લીધી અને રીટા સામે જોયા વગર જ "હું જાઉં છું" કહીને નીકળી ગયો. રીટાએ એ જ ક્ષણે મનમાં નક્કી કરી લીધું કે આજે ગમે તે થાય, તે આ વાતનું સત્ય જાણીને જ રહેશે.

સાંજે છ વાગ્યે રીટાએ રોહનને તેની માસીના ઘરે મૂક્યો. તે પોતે પોતાના સ્કૂટર પર મયંકની ઓફિસ તરફ નીકળી ગઈ. મયંક જે પ્રાઈવેટ કંપનીમાં કામ કરતો હતો તે એક મોટી ચાર માળની ઈમારતમાં હતી. રીટા બિલ્ડિંગની થોડે દૂર પોતાના સ્કૂટર સાથે ઊભી રહી અને ઓફિસના મુખ્ય દરવાજા પર નજર રાખીને બેસી રહી.

સાડા છ વાગ્યે ઓફિસમાંથી બીજા કર્મચારીઓ બહાર નીકળવા લાગ્યા. પણ મયંક ક્યાંય દેખાયો નહીં. રીટાને લાગ્યું કે તે અંદર જ હશે. પણ સાત વાગ્યા, સાડા સાત વાગ્યા, આખી ઓફિસની લાઈટો બંધ થવા લાગી અને ચોકીદારે મુખ્ય ગેટ બંધ કરી દીધો. પણ મયંક તો બહાર આવ્યો જ નહોતો!

રીટાનું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું. તે શંકા અને ડરમાં પડી ગઈ. જો મયંક ઓફિસની અંદર હતો જ નહીં, તો તે સવારથી ક્યાં હતો?

રીટાએ પોતાની ગાડી ચાલુ કરી. તેણે વિચાર્યું કે તે આસપાસના રસ્તાઓ પર મયંકને શોધે. થોડે દૂર જતાં જ, એ જ ઈમારતથી બે ગલી દૂર આવેલા એક નાના જાહેર બગીચા પાસે તેની નજર ગઈ. બગીચાની બહાર એક સિમેન્ટના બેંચ પર એક માણસ એકલો બેઠો હતો.

ઝાંખી લાઈટમાં પણ રીટા એ માણસને ઓળખી ગઈ. એ મયંક જ હતો.

મયંક પોતાની ઓફિસની બેગ બાજુમાં મૂકીને, માથા પર હાથ રાખીને ચુપચાપ બેઠો હતો. તેના ચહેરા પર નરી ઉદાસી અને થાક દેખાતો હતો. રીટા થોડે દૂર ઊભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી. તેના મનમાં અનેક સવાલો ઉઠ્યા. આટલી મોંઘી ઓફિસમાં કામ કરતો માણસ આ રીતે એકલો બગીચામાં કેમ બેઠો છે?

રીટા ચુપચાપ ચાલીને બેંચની પાછળ ગઈ. મયંક પોતાના જ વિચારોમાં એટલો ખોવાયેલો હતો કે તેને પાછળ કોઈના આવવાનો અહેસાસ પણ ન થયો. તે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની નોટબુક કાઢીને તેમાં કંઈક પેન્સિલથી ચેક કરી રહ્યો હતો.

રીટાએ ધીમેથી પૂછ્યું, "તમે અહીં શું કરો છો?"

અચાનક અવાજ સાંભળીને મયંક ચમકી ગયો. તેણે પાછળ વળીને જોયું. રીટાને પોતાની સામે ઊભેલી જોઈને તેના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો. તે ઉતાવળે ઊભો થઈ ગયો અને પોતાની નોટબુક સંતાડવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો.

"રીટા? તું અહીં... તું અહીં શું કરે છે?" મયંકનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

રીટાએ તેની સામે જોયું અને ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, "તમારી ઓફિસ તો સાત વાગ્યે બંધ થઈ ગઈ. તમે રોજ આ બગીચામાં આવીને બેસો છો? મને સાચે સાચું કહો મયંક, શું ચાલી રહ્યું છે?"

મયંક કંઈ બોલી ન શક્યો. તેણે પોતાની નજરો નીચે કરી લીધી. તેની આંખોમાંથી અચાનક ડબડબ કરતાં આંસુ સરી પડ્યા. જે માણસે ક્યારેય રીટા સામે આંસુ નહોતા બતાવ્યા, તે આજે એક નાના બાળકની જેમ રડી રહ્યો હતો.

રીટા આ જોઈને ઘભરાઈ ગઈ. તેણે મયંકનો હાથ પકડ્યો, "મયંક, શું થયું છે? તમે રડો છો કેમ? મને કહો તો ખરા."

મયંક બેંચ પર બેસી પડ્યો. તેણે પોતાનું મોં બંને હાથમાં છુપાવી લીધું અને રડતાં રડતાં બોલ્યો, "રીટા, મારી નોકરી છૂટી ગઈ છે."

આ વાક્ય સાંભળીને રીટાના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. "શું? નોકરી છૂટી ગઈ છે?"

"હા," મયંકનો અવાજ રુંધાઈ ગયો હતો. "બે મહિના પહેલાં કંપનીમાં મોટું નુકસાન થયું અને તેમણે ત્રીસ લોકોને એકસાથે કાઢી મૂક્યા. એમાં મારો પણ નંબર હતો. બે મહિનાથી મારી પાસે કોઈ કામ નથી."

રીટા સ્તબ્ધ થઈને મયંક સામે જોઈ રહી. "તો પછી તમે આ બે મહિનાથી રોજ સવારે ઈસ્ત્રી કરેલા કપડાં પહેરીને ક્યાં જતા હતા?"

મયંક આંસુ લૂછતાં બોલ્યો, "હું રોજ સવારે ઘરેથી નીકળીને આખો દિવસ નવી નોકરી શોધવા માટે ભટકતો હતો. કેટલીય કંપનીઓમાં ઈન્ટરવ્યુ આપ્યા, લોકોના પગે પડ્યો, પણ અત્યારે ક્યાંય કામ નથી મળી રહ્યું. આખો દિવસ ભટકીને સાંજે થાકી જતો, ત્યારે સાત વાગ્યાથી નવ વાગ્યા સુધી આ બગીચામાં આવીને બેસતો હતો."

"પણ તમે ઘરમાં કેમ ના કહ્યું?" રીટાના અવાજમાં હવે ગુસ્સો નહોતો, પણ એક ઊંડો અફસોસ હતો.

મયંક રીટા સામે જોઈને બોલ્યો, "હું તને કેવી રીતે કહું રીટા? મારા ઘરમાં મારો એક આદર છે. રોહન મને પોતાનો હીરો માને છે. હું એક બાપ છું, એક પતિ છું. જો હું તને કહેત કે મારી પાસે કોઈ કામ નથી અને હું નકામો થઈ ગયો છું, તો તમારા લોકોની નજરમાં મારો શો જવાબ રહેત? મને બહુ શરમ આવતી હતી. મારે ઘરનું ઘરચલાવવાનું બજેટ બગાડવું નહોતું."

"મેં મારી પ્રોવિડન્ટ ફંડની બચતમાંથી દર મહિને તારા હાથમાં ઘરખર્ચના પૈસા મૂક્યા છે, જેથી તને કે રોહનને એમ ન લાગે કે ઘરમાં કોઈ તકલીફ છે. હું રોજ વિચારતો કે આજે નવી નોકરી મળી જશે તો ઘરે જઈને ખુશખબરી આપીશ. પણ રોજ સાંજે ખાલી હાથે પાછા ફરવું પડતું હતું. તારી સામે આવવાની મારી હિંમત નહોતી થતી, એટલે હું રાત્રે મોડો આવતો હતો જેથી તું ઊંઘી ગઈ હોય અથવા ગુસ્સો કરીને જતી રહે."

મયંકની આ વાતો સાંભળીને રીટાના દિલમાં કટોકટી સર્જાઈ ગઈ. તે જે પતિને અહંકારી, બેદરકાર અને રખડુ સમજીને રોજ ઝઘડતી હતી, તે પતિ તો અંદરથી આટલો મોટો બોજ એકલો એકલો ઊંચકી રહ્યો હતો! તે પોતાના પરિવારનો સન્માન જાળવવા માટે રોજ આકરી લડાઈ લડી રહ્યો હતો.

રીટા બેંચ પર મયંકની બાજુમાં બેસી ગઈ. તેણે પોતાના બંને હાથથી મયંકનો હાથ પકડી લીધો.

"તમે કેવા મૂર્ખ છો મયંક," રીટાની આંખોમાંથી પણ અશ્રુધારા વહેવા લાગી. "તમે એવું કેમ વિચાર્યું કે નોકરી જતી રહેશે તો તમારો આદર ઓછો થઈ જશે? લગ્ન વખતે આપણે એકબીજાનો સાથ સુખ અને દુઃખ બંનેમાં આપવાનું વચન લીધું હતું. શું તમને મારા પર એટલો પણ ભરોસો નહોતો કે હું આ મુશ્કેલીમાં તમારી સાથે ઊભી રહીશ?"

મયંક રીટા સામે જોઈ રહ્યો.

રીટાએ કહ્યું, "પૈસા ઓછા હશે તો આપણે બે રોટલી ઓછી ખાશું. રોહનની ફી અને ઘરના ખર્ચા મારી પાસે પડેલા દાગીના કે બચતમાંથી નીકળી જશે. પણ આ રીતે એકલા એકલા ઘૂંટાવાનું બંધ કરો. તમે ઘરે આવીને મારી સાથે વાત કરી હોત તો મને તમારા પર ગર્વ થાત કે મારો પતિ પોતાના પરિવાર માટે આટલી મહેનત કરે છે."

મયંકના મનમાંથી વરસો જૂનો પહાડ જેવો બોજ ક્ષણભરમાં હટી ગયો. તેણે રીટાના માથા પર હાથ મૂક્યો.

"મને માફ કરી દે રીટા. મને લાગતું હતું કે પુરુષે ક્યારેય પોતાની નબળાઈ ઘરમાં ન બતાવવી જોઈએ."

"એ નબળાઈ નથી મયંક, એ તો પરિવારનો સાચો પ્રેમ છે," રીટાએ સ્મિત સાથે કહ્યું. "હવે ઊભા થાઓ. બહુ મોડું થઈ ગયું છે. ચાલો ઘરે જઈએ."

તે રાત્રે બંને સાથે ઘરે આવ્યા. મયંકના ચહેરા પર પાછલા બે મહિના પછી પહેલીવાર એક શાંતિ દેખાતી હતી. તેણે રોહનને ભેટીને ખૂબ વહાલ કર્યું. બીજા દિવસથી મયંકને સંતાઈને જવાની જરૂર નહોતી. રીટાએ પોતે જ સવારે તેના માટે નાસ્તો બનાવ્યો અને બંનેએ બેસીને સાથે મળીને નવા ઈન્ટરવ્યુ માટેના ફોર્મ ભર્યા.

દસ જ દિવસમાં મયંકને એક નવી કંપનીમાંથી સારા હોદ્દા પર નોકરીનો કોલ આવી ગયો. મુશ્કેલીનો એ સમય વીતી ગયો હતો, પણ એ ઘટનાએ મયંક અને રીટાના સંબંધને કાયમ માટે વધારે મજબૂત અને પારદર્શક બનાવી દીધો હતો. મયંક સમજી ગયો હતો કે સાચો પુરુષ એ નથી જે બધું એકલો સહન કરે, પણ એ છે જે પોતાના પરિવાર પર વિશ્વાસ રાખીને તેમની સાથે મળીને દરેક મુશ્કેલીનો સામનો કરે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.