પતિએ ગુપ્ત રીતે ઘર ખરીદ્યું, પત્ની ગુસ્સે થઈ, પણ અંદર જોયું તો...

વર્ષો પહેલાની વાત છે. પ્રિયા રસોડામાં શાક સમારતી હતી ત્યારે તેનો ફોન રણક્યો. બેંકનો મેસેજ હતો. ખાતામાંથી બે લાખ રૂપિયા ઉપડ્યા હતા. તેનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું.

"રિતેશ!" તેણે બૂમ પાડી. "આ શું છે? બે લાખ રૂપિયા ક્યાં ગયા?"

રિતેશ બહારના રૂમમાંથી દોડતો આવ્યો. તેના ચહેરા પર થોડી ગભરાટ અને થોડી ચમક બંને દેખાતા હતા. "પ્રિયા, હું તને સમજાવીશ. પણ પહેલા શાંતિથી બેસ."

"શાંતિથી કેવી રીતે બેસું? આપણે તો પહેલેથી જ મુશ્કેલીમાં છીએ. તારો ધંધો છેલ્લા છ મહિનાથી ઠપ છે. દીકરાની સ્કૂલ ફી બાકી છે. ઘરનું ભાડું ચડી ગયું છે. અને તું બે લાખ રૂપિયા ક્યાં ખર્ચી નાખ્યા?"

રિતેશ થોડી વાર ચૂપ રહ્યો. પછી ધીમેથી બોલ્યો, "મેં એક ઘર ખરીદ્યું."

પ્રિયાના હાથમાંથી ચમચો પડી ગયો. "ઘર? આપણી પાસે તો ભાડાનું ઘર ચલાવવાના પણ પૈસા નથી, અને તું નવું ઘર ખરીદે છે?"

"એ નવું ઘર નથી. જૂનું ઘર છે. બહુ જૂનું અને તૂટેલું."

"તો પણ કેમ ખરીદ્યું? આપણને એની જરૂર શું હતી?"

રિતેશે જવાબ ન આપ્યો. તેણે ફક્ત એટલું કહ્યું, "તું ચાલ મારી સાથે. હું તને બતાવીશ."

પ્રિયા ગુસ્સામાં હતી, પણ કંઈક તેને રોકી ન શકી. તેણે સાડલો બદલ્યો અને રિતેશ સાથે સ્કૂટર પર બેસી ગઈ.

રસ્તામાં આખો સમય તે ચૂપ રહી. મનમાં હજારો સવાલો ઘૂમતા હતા. શું રિતેશ કોઈ ખોટા માણસોના ચક્કરમાં ફસાયો છે? શું કોઈએ તેને છેતર્યો છે? આટલા પૈસા, જે તેમણે વર્ષોની મહેનતથી બચાવ્યા હતા, દીકરાના ભણતર માટે, ઘરની જરૂરિયાતો માટે, એ બધું એક ઘરમાં નાખી દીધું?

લગભગ અડધો કલાક પછી સ્કૂટર એક જૂની ગલીમાં વળ્યું. પ્રિયાને આ વિસ્તાર થોડો ઓળખીતો લાગ્યો, પણ તેણે ધ્યાન ન આપ્યું. તેનું મન હજુ ગુસ્સાથી ભરેલું હતું.

સ્કૂટર એક જૂના, પડી ગયેલા ઘર સામે ઊભું રહ્યું. દીવાલો પર લીલ છવાયેલી હતી. બારીઓના કાચ તૂટેલા હતા. છાપરું એક બાજુથી ધસી પડ્યું હતું. આખું ઘર ખંડેર જેવું લાગતું હતું.

"આ છે તારું ઘર?" પ્રિયાએ કટાક્ષમાં કહ્યું. "બે લાખ રૂપિયામાં આ ખરીદ્યું?"

"પ્રિયા, જરા ધ્યાનથી જો." રિતેશનો અવાજ ધીમો હતો, પણ તેમાં કંઈક ખાસ હતું.

પ્રિયાએ ફરી ઘર તરફ જોયું. અચાનક તેની નજર દરવાજા પાસેના જૂના લીમડાના ઝાડ પર પડી. તેનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. આ ઝાડ... આ ઝાડ તો તેણે ક્યાંક જોયું છે.

તે ધીમે ધીમે ઘર તરફ ચાલી. દરવાજા પાસે પહોંચીને તેણે ઉપર જોયું. લાકડાના જૂના પાટિયા પર કંઈક કોતરેલું હતું, જે લગભગ ભૂંસાઈ ગયું હતું, પણ હજુ થોડું વંચાતું હતું. "શાંતિ નિવાસ."

પ્રિયાના પગ થંભી ગયા. તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. શ્વાસ જાણે અટકી ગયો.

"આ... આ તો..." તેનો અવાજ કંપી રહ્યો હતો.

"હા પ્રિયા," રિતેશ તેની પાસે આવીને ઊભો રહ્યો. "આ એ જ ઘર છે, જ્યાં તું નાની હતી ત્યારે રહેતી હતી."

પ્રિયાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે ધીમે ધીમે અંદર ગઈ. આંગણું નાનું હતું, પણ તેને યાદ આવ્યું કે અહીં તે અને તેનો ભાઈ સાંજે રમતા હતા. ખૂણામાં એક તૂટેલી હીંચકાની સાંકળ લટકતી હતી. તેની આંખો સામે બાળપણના દ્રશ્યો ફરવા લાગ્યા. તેના પપ્પા સાંજે ઓફિસેથી આવીને આ જ આંગણામાં બેસીને છાપું વાંચતા. તેની મમ્મી રસોડામાંથી ગરમ રોટલીની સુગંધ મોકલતી. તે અને તેનો ભાઈ સ્કૂલેથી આવીને આ જ ઓટલા પર બેસીને હોમવર્ક કરતા.

પણ પછી બધું બદલાઈ ગયું હતું. તેના પપ્પાનો ધંધો ડૂબી ગયો હતો. લોન ભરવા માટે આ ઘર વેચવું પડ્યું હતું. પ્રિયા ત્યારે ફક્ત બાર વર્ષની હતી. તેને યાદ છે, જે દિવસે તેઓ આ ઘર છોડીને ગયા, તે આખી રાત રડી હતી. તેણે પોતાનો રૂમ, પોતાનું આંગણું, પોતાનું બાળપણ બધું અહીં જ છોડી દીધું હતું.

"તને કેવી રીતે ખબર પડી?" પ્રિયાએ આંસુ લૂછતાં પૂછ્યું.

રિતેશ થોડું હસ્યો. "તને યાદ છે, લગ્નના પહેલા વર્ષે એક વાર તું બહુ ઉદાસ હતી? મેં પૂછ્યું હતું કારણ, અને તેં કહ્યું હતું કે તારા જીવનનું સૌથી મોટું દુઃખ એ છે કે તારું બાળપણનું ઘર તારા હાથમાંથી નીકળી ગયું. તેં કહ્યું હતું કે જો ક્યારેય શક્ય હોય, તો તું એ ઘર પાછું જોવા માંગે છે."

પ્રિયાને એ વાત યાદ આવી ગઈ. તેણે એ વાત ફક્ત એક વાર કહી હતી, અને એ પણ વર્ષો પહેલા. તેને નવાઈ લાગી કે રિતેશને એ હજુ યાદ હતું.

"મેં એ દિવસથી નક્કી કર્યું હતું," રિતેશ આગળ બોલ્યો, "કે એક દિવસ હું આ ઘર શોધીશ અને તને પાછું અપાવીશ. પણ મને ખબર નહોતી કે તારા બાળપણનું ઘર ક્યાં છે. તેં ફક્ત વિસ્તારનું નામ કહ્યું હતું, બીજું કંઈ નહીં."

"તો પછી?"

"પછી મેં ધીમે ધીમે તપાસ કરવાનું શરૂ કર્યું. જ્યારે પણ સમય મળે, હું આ વિસ્તારમાં આવીને જૂના ઘરો જોતો. લોકોને પૂછતો. કોઈ જૂના રહેવાસીને શોધવાની કોશિશ કરતો, જે તારા પરિવારને ઓળખતું હોય. ત્રણ વર્ષ લાગ્યા મને. છેલ્લે એક વૃદ્ધ કાકા મળ્યા, જેમણે તારા પપ્પાનું નામ સાંભળીને આ ઘર તરફ ઈશારો કર્યો."

પ્રિયા સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. "ત્રણ વર્ષ? તું ત્રણ વર્ષથી આ કરી રહ્યો હતો, અને મને કંઈ ખબર જ ન પડી?"

"મેં તને ખબર પડવા દીધી નહીં, કારણ કે હું ચોક્કસ થવા માંગતો હતો. અને જ્યારે મને ઘર મળ્યું, ત્યારે ખબર પડી કે માલિકે ઘર વેચવાનું નક્કી કર્યું છે. પણ ભાવ મારા બજેટ કરતાં ઘણો વધારે હતો. મેં ધીમે ધીમે થોડા પૈસા બચાવવાનું શરૂ કર્યું. જે ઓવરટાઇમ મળે, જે નાના કામ મળે, બધું આ માટે અલગ રાખતો."

પ્રિયાને હવે યાદ આવ્યું કે છેલ્લા થોડા મહિનાઓમાં રિતેશ ઘણી વાર મોડી રાત્રે ઘરે આવતો હતો. તેણે વિચાર્યું હતું કે તે વધારે કામ કરીને ધંધો સંભાળવાની કોશિશ કરી રહ્યો છે. તેને ક્યારેય ખબર ન પડી કે તે આના માટે પૈસા ભેગા કરી રહ્યો હતો.

"પણ રિતેશ, આપણી પાસે તો હજુ પણ પૈસાની તંગી છે. તું આ કેવી રીતે..."

"મને ખબર છે પ્રિયા. અને હું જાણું છું કે તને લાગશે કે મેં ખોટું કર્યું. કદાચ મેં ખોટું જ કર્યું છે, વ્યવહારિક રીતે. પણ મને લાગ્યું કે તારું બાળપણનું દુઃખ, જે તું વર્ષોથી છુપાવીને રાખે છે, એ કરતાં વધારે મહત્વનું બીજું કંઈ નથી. પૈસા તો આપણે ફરી કમાઈ શકીશું. ધીમે ધીમે આ ઘર પણ સમારીશું. પણ તારું બાળપણ પાછું નહીં આવે. હું ફક્ત એટલું ઈચ્છતો હતો કે તું જ્યાં મોટી થઈ, એ જગ્યા ફરી તારી બને."

પ્રિયા હવે રડી પડી. તેણે રિતેશને ગળે લગાવ્યો. "તું આટલો પાગલ કેમ છે?"

"તારા માટે, હા, થોડો પાગલ છું," રિતેશ હસ્યો.

તેઓ બંને ઘરના દરેક ખૂણામાં ફર્યા. પ્રિયા દરેક રૂમ વિશે વાત કરતી ગઈ. "આ મારો રૂમ હતો. અહીં હું અને ભાઈ સૂતા હતા. આ બાજુ મમ્મી પૂજા કરતી. અહીં પપ્પા સાંજે બેસતા."

ઘર ભલે તૂટેલું હતું, પણ પ્રિયાની આંખોમાં તે ફરી જીવંત થઈ ગયું હતું. તેને લાગ્યું જાણે વર્ષો પહેલાનું બાળપણ પાછું આવી ગયું.

ઘરે પાછા ફરતી વખતે પ્રિયાએ કહ્યું, "આપણે ધીમે ધીમે આ ઘર સમારીશું. જેમ જેમ પૈસા ભેગા થશે, તેમ તેમ. મને ઉતાવળ નથી."

"હા," રિતેશે કહ્યું. "અને હું વચન આપું છું, હવેથી કોઈ મોટો નિર્ણય તને પૂછ્યા વગર નહીં લઉં. પણ આ એક વાર, મારે તને ચોંકાવવું હતું."

પ્રિયા હસી. "ચોંકાવ્યો તો ખરો, પણ સારી રીતે."

આગલા થોડા મહિનાઓમાં તેમણે ધીમે ધીમે થોડું થોડું કામ કરાવ્યું. છાપરું સમાર્યું, દીવાલો રંગી. પૈસાની તંગી હજુ પણ હતી, પણ હવે તેમની વચ્ચે એક નવો વિશ્વાસ બંધાયો હતો. પ્રિયાને સમજાયું કે રિતેશે જે કર્યું, તે ફક્ત એક ઘર ખરીદવાનું નહોતું. તેણે તેની પત્નીના દિલમાં વર્ષોથી છુપાયેલા એક ઘાને રૂઝવવાની કોશિશ કરી હતી.

ક્યારેક પ્રિયા સાંજે એ જ આંગણામાં બેસીને વિચારતી કે જિંદગીમાં પૈસા કરતાં પણ કિંમતી વસ્તુઓ હોય છે. અને ક્યારેક કોઈ પોતાનો પ્રેમ બતાવવા માટે શબ્દોની નહીં, વર્ષોની ધીરજની જરૂર પડે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.