પત્નીએ કહ્યું કે મમ્મી આજથી આપણા રૂમમાં સૂઈ જશે, આશ્ચર્ય પામેલા પતિએ કારણ પૂછ્યું તો પત્નીએ એવો જવાબ આપ્યો કે...

શિયાળાની કડકડતી ઠંડીમાં રાત્રિના દસ વાગ્યે જ્યારે હર્ષ પોતાના સુંદર સજાવેલા બેડરૂમમાં લેપટોપ પર ઓફિસનું કામ પૂરું કરીને ઊભો થયો ત્યારે રિદ્ધિ હાથમાં બે મોટા ધાબળા અને ઓશિકા લઈને અંદર આવી.

રિદ્ધિએ પલંગ પરથી પોતાની મનપસંદ ચાદરો સમેટી લીધી અને કબાટમાંથી પોતાનાં કપડાં પણ એક નાની બેગમાં ભરવા લાગી.

હર્ષ આશ્ચર્ય અને મૂંઝવણથી જોઈ રહ્યો અને તેણે પોતાના ચશ્મા ઉતારીને ટેબલ પર મૂક્યા.

"રિદ્ધિ, આ અડધી રાતના સમયે તું પલંગની ચાદરો કેમ સમેટી રહી છે? તું ક્યાંય બહાર જવાની તૈયારી કરે છે?"

રિદ્ધિએ ધાબળા પોતાના હાથમાં પકડી રાખ્યા અને એકદમ શાંત તેમજ મક્કમ અવાજે કહ્યું.

"હર્ષ, આજથી આપણે આ મોટા માસ્ટર બેડરૂમમાં નહીં સૂઈએ, આપણે બહારના નાના ગેસ્ટરૂમમાં સૂવા જઈશું."

"અને આજથી આ મોટો રૂમ મમ્મીનો છે, મમ્મી હવેથી કાયમ માટે આ અટેચ્ડ બાથરૂમવાળા રૂમમાં જ સૂશે."

આ સાંભળતાં જ હર્ષના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ અને તેનો ચહેરો એકદમ તંગ થઈ ગયો.

હર્ષ અને રિદ્ધિએ પોતાના લગ્નના ચાર વર્ષ સુધી એક એક રૂપિયો બચાવીને અને દર મહિને પાંત્રીસ હજારના મોટા હોમલોનના હપ્તા માથે લઈને આ નવો ફ્લેટ ખરીદ્યો હતો.

આ ફ્લેટમાં એક મોટો લક્ઝુરિયસ માસ્ટર બેડરૂમ હતો જેમાં અટેચ્ડ મોટો બાથરૂમ, ગરમ ગીઝર, મોટો વૉર્ડરોબ અને રૂમ હીટર હતા.

જ્યારે બીજો રૂમ સાવ નાનો, સાદો અને ખુલ્લી ગેલેરી પાસે આવેલો હતો જ્યાં શિયાળામાં સીધો ઠંડો પવન ફૂંકાતો હતો.

જ્યારે તેઓ આ નવા ઘરમાં રહેવા આવ્યા ત્યારે હર્ષે પોતાની વિધવા માતા શાંતાબાને પેલો નાનો રૂમ આપ્યો હતો કારણ કે શાંતાબાએ પોતે જ હસીને આગ્રહ કર્યો હતો કે નવા પરણેલા યુવાન દંપતીને મોટા રૂમની જરૂર હોય.

પરંતુ અત્યારે અચાનક રિદ્ધિના મુખેથી આ વાત સાંભળીને હર્ષના મનમાં એક કડવો અને ઝેરી વહેમ પેસી ગયો.

તેને લાગ્યું કે રિદ્ધિ કદાચ કોઈ જૂની વાતથી નારાજ છે અને તેની માતા પર કોઈ તીખો કટાક્ષ કરી રહી છે.

હર્ષના અવાજમાં સહેજ ક્રોધ, અણગમો અને કડવાશ ભળી ગઈ.

"રિદ્ધિ, તારે શું સાબિત કરવું છે? મારી બાએ ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ નથી કરી કે એમને નાનો રૂમ આપ્યો છે."

"તું અડધી રાતે આવો તમાશો કરીને મારી સામે શું દેખાડવા માંગે છે કે હું મારી માની કદર નથી કરતો?"

"જો તારે મારી સાથે કોઈ વાતે ઝઘડો કરવો હોય તો સીધી વાત કર, મારી વૃદ્ધ માને વચ્ચે લાવીને ઢાલ બનાવવાની જરૂર નથી."

રિદ્ધિએ હર્ષની આ તમામ કડવી અને અપમાનજનક વાતો શાંતિથી સાંભળી પણ તેના ચહેરા પર કોઈ ક્રોધ ન આવ્યો.

તેની આંખોમાં માત્ર એક ઊંડી વેદના, અપાર કરુણા અને સ્નેહની ભીનાશ છલકાઈ આવી.

તેણે હાથમાં રહેલા ધાબળા સોફા પર મૂક્યા અને ધીમા પગલે હર્ષની સાવ નજીક આવીને ઊભી રહી.

તેણે હર્ષનો બંને હાથ પકડી લીધા અને તેને બાલ્કનીના કાચ પાસે લઈ ગઈ જ્યાં બહાર કાળી ઠંડી રાત થીજી ગઈ હતી.

"હર્ષ, તમે મને આટલા વર્ષોમાં આટલી સ્વાર્થી, નાદાન અને પથ્થર દિલની સમજી લીધી?" રિદ્ધિનો અવાજ ડૂસકાંઓથી ભરેલો હતો.

"ગઈકાલે રાત્રે બરાબર સાડા ત્રણ વાગ્યે બહારનો ઠંડો પવન સૂસવાટા મારતો હતો અને તાપમાન આઠ ડિગ્રી સુધી ગગડી ગયું હતું."

"મારી અચાનક આંખ ઊઘડી ગઈ અને હું ગરમ પાણી પીવા માટે રસોડા તરફ જતી હતી."

"મેં જોયું કે ગેલેરી પાસેની પેલી લાંબી સાંકડી અને ઠંડી લોબીમાં મમ્મી દીવાલનો ટેકો લઈને ધ્રૂજતા ધ્રૂજતા ચાલી રહ્યાં હતાં."

"તેમના બંને પગના ઢીંચણમાં જૂના વાનો અસહ્ય દુખાવો થઈ રહ્યો હતો અને ઠંડીના કારણે તેમના હાડકાં કકડી ઊઠ્યાં હતાં."

"તેમને અસ્થમાનો જૂનો હુમલો પણ ઉપડ્યો હતો અને શ્વાસ લેવામાં ગળામાંથી સીટી જેવો અવાજ આવતો હતો."

"પેલો સામાન્ય બાથરૂમ ઘરના છેક બીજા છેડે આવેલો છે અને ત્યાં અંધારામાં જતાં જતાં મમ્મીનો પગ લાદી પર લપસી ગયો."

"તેઓ જોરથી ભોંયતળિયે પછડાયાં અને અસહ્ય દર્દથી ચીસ પાડવા ગયા પણ તેમણે પોતાનો સાડલાનો છેડો મોંમાં દાબી દીધો."

"તેમણે પોતાના મુખમાંથી એક નાનકડી કરાહ પણ ન નીકળવા દીધી કારણ કે તેમને ડર હતો કે જો અવાજ થશે તો હર્ષ અને વહુની ઊંઘ બગડી જશે અને હર્ષને સવારે ઓફિસે જવાનું મોડું થઈ જશે."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ હર્ષના કાનમાં જાણે ધાક પડી ગઈ અને તેનું સમગ્ર શરીર લાકડા જેવું સુન્ન થઈ ગયું.

રિદ્ધિની આંખોમાંથી આંસુની અવિરત ધારાઓ વહીને ગાલ પર રેલાઈ ગઈ.

"હું દોડીને ગઈ અને મમ્મીને માંડ માંડ ટેકો આપીને ઊભાં કર્યાં."

"જ્યારે મેં રડતાં રડતાં પૂછ્યું કે બા, તમે અમને કેમ ન બૂમ પાડી?"

"ત્યારે મમ્મીએ ધ્રૂજતા હાથે મારા માથા પર હાથ ફેરવીને કહ્યું કે વહુ બેટા, હર્ષ આખો દિવસ ઓફિસમાં કમ્પ્યુટર સામે માથું ફોડીને થાકીને સૂતો હોય છે, એને જગાડીને મારે પાપના ભાગીદાર નથી થવું."

"હું બે કલાક મમ્મીના રૂમમાં બેસીને અજમો અને લસણવાળું ગરમ તેલ એમના પગ પર ઘસતી રહી ત્યારે મને સમજાયું કે જે રૂમમાં મમ્મી સૂવે છે ત્યાં બારીના કાચમાંથી સીધો બરફ જેવો ઠંડો પવન અંદર ઘૂસે છે."

"ત્યાં કોઈ અટેચ્ડ બાથરૂમ નથી અને રાત્રે ત્રણ-ત્રણ વાર પેશાબ કરવા માટે આ ઉંમરે એ ઘરડી માને ઠંડી લાદી પર ખુલ્લા પગે આટલે દૂર ધ્રૂજતાં ધ્રૂજતાં આવવું પડે છે."

"હર્ષ, આજે તમે જે મોટી કંપનીમાં સાહેબ બનીને ફરો છો, એ તમને ભણાવવા માટે આ માએ વીસ વર્ષ પહેલાં તમારા પિતાના ગુજરી ગયા પછી રાત્રે બે-બે વાગ્યા સુધી સંચા પર સિલાઈકામ કર્યું હતું."

"તમારા ભણતરની ફી ભરવા માટે એમણે પોતાના પગના વાની દવાઓ ક્યારેય નહોતી કરાવી."

"આપણે જુવાન છીએ, આપણું લોહી ગરમ છે, આપણે ગમે તેવા નાના રૂમમાં કે નીચે ગાદલું પાથરીને પણ નિરાંતે સૂઈ શકીએ છીએ."

"પણ જે માએ પોતાની આખી જવાની આપણને સુખી કરવા માટે હોમી દીધી, એ મા આ કડકડતી ઠંડીમાં દર્દથી કણસતી રહે અને આપણે એરકંડિશનર અને હીટરવાળા રૂમમાં પગ લાંબા કરીને સૂઈએ?"

"જો હું આવી નિર્દય વહુ બનીને બેસી રહું તો મારા મા-બાપના સંસ્કાર પર અને મારા સ્ત્રીત્વ પર કાયમ માટે ધિક્કાર છે."

"આ માસ્ટર બેડરૂમમાં ગરમ ગીઝર છે, અંદર જ બાથરૂમ છે અને રૂમ હીટર છે જેથી ઓરડો હૂંફાળો રહે છે."

"આજથી મમ્મી અહીં જ સૂશે જેથી રાત્રે તેમને એક ડગલું પણ ઠંડી લાદી પર ચાલવું ન પડે."

રિદ્ધિના આ પવિત્ર અને હૃદયસ્પર્શી શબ્દો સાંભળતાં જ હર્ષની આંખોમાંથી પસ્તાવા અને અપાર કૃતજ્ઞતાની અવિરત અશ્રુધારા વહી નીકળી.

તેનું માથું શરમ અને અપરાધભાવથી સાવ ઝૂકી ગયું અને તેનો ખોટો પુરુષસહજ અહંકાર ક્ષણભરમાં ઓગળીને રાખ થઈ ગયો.

જે પત્ની પર તે વહેમ કરી રહ્યો હતો કે તે સ્વાર્થી છે, તે પત્ની તો તેની સગી માતા કરતાં પણ વિશેષ બનીને તેની માના દર્દની ઢાલ બની ચૂકી હતી.

હર્ષ ફરસ પર બેસી પડ્યો અને તેણે બંને હાથે રિદ્ધિના પગ પકડી લીધા.

"રિદ્ધિ, મને માફ કરી દે, હું સાવ આંધળો, અબુધ અને બેદરકાર દીકરો સાબિત થયો."

"જે વાત એક દીકરા તરીકે મારે વર્ષો પહેલાં સમજવી જોઈતી હતી તે તેં એક સાચી દીકરી બનીને સમજી લીધી."

"તેં મારી માને સાસુ નહીં પણ પોતાની સગી જનેતા કરતાં પણ અનંત ગણો આદર આપ્યો છે."

રિદ્ધિએ હર્ષને ઊભો કર્યો અને પોતાની સાડીના છેડાથી તેના આંસુ લૂછ્યાં.

"હર્ષ, પતિના માતા-પિતા એ માત્ર પતિના નથી હોતા, લગ્નના ફેરા ફર્યા પછી એ પત્નીના પણ સાચા માતા-પિતા બને છે."

"ચાલો, હવે એક પળ પણ મોડું ન કરો, આપણે આપણો સામાન નાના ગેસ્ટરૂમમાં મૂકી આવીએ અને મમ્મીને અહીં આદરપૂર્વક લઈ આવીએ."

બંને જણાએ મળીને માત્ર દસ મિનિટમાં પોતાનો તમામ સામાન બહારના નાના રૂમમાં શિફ્ટ કરી દીધો.

પછી બંને જણા ધીમા પગલે શાંતાબાના નાના રૂમમાં ગયા.

શાંતાબા એક જૂની પાતળી સુતરાઉ ગોદડી ઓઢીને ઠંડીના કારણે સંકોચાઈને સૂતાં હતાં.

હર્ષ અને રિદ્ધિએ હળવેથી તેમને જગાડ્યાં અને બંને બાજુથી વહાલથી ટેકો આપીને માસ્ટર બેડરૂમમાં લઈ આવ્યા.

શાંતાબાએ આ નરમ પોચું ગાદલું, હૂંફાળો હીટર અને અટેચ્ડ બાથરૂમ જોયું ત્યારે તેઓ સાવ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયાં.

"બેટા હર્ષ, આ શું મૂર્ખામી કરો છો તમે બંને? આ તો તમારો નવો રૂમ છે, હું તો મારા નાના ઓરડામાં સાવ સુખી છું." શાંતાબાએ ભારે સંકોચ સાથે કહ્યું.

રિદ્ધિએ શાંતાબાના ખોળામાં માથું મૂકી દીધું અને ભીની આંખે મલકાતાં કહ્યું.

"બા, જ્યાં સુધી તમે આ ઘરમાં હયાત છો ત્યાં સુધી આ ઘરની ખરી માલિક અને રાણી તમે જ છો."

"આ રૂમ ખાસ તમારા માટે જ ઈશ્વરે બનાવ્યો છે અને આજથી તમારે રાત્રે ઠંડીમાં ક્યાંય બહાર જવાની જરૂર નથી."

"અને જો તમે આ રૂમમાં નહીં સૂવો તો હું અને હર્ષ પણ આખી રાત બહાર ગેલેરીમાં ઠંડી લાદી પર જ સૂઈ રહીશું."

શાંતાબાની આંખોમાંથી વાત્સલ્ય, પ્રેમ અને અખંડ આશીર્વાદના આંસુ છલકાઈ ગયાં.

તેમણે રિદ્ધિ અને હર્ષ બંનેના માથા પર હાથ મૂકીને તેમને પોતાની છાતી સરસા જોરથી ચાંપી લીધાં.

"મારી દીકરી, ગયા જન્મમાં મેં કોઈ મોટું પુણ્ય કર્યું હશે ત્યારે મને તારા જેવી સાક્ષાત અન્નપૂર્ણા અને દેવી જેવી વહુ મળી છે."

તે રાત્રે હર્ષ અને રિદ્ધિ નાના ઓરડામાં સૂતા હતા પણ તેમના હૃદયમાં સ્વર્ગ જેવી પરમ શાંતિ, સંતોષ અને તૃપ્તિનો દીવો પ્રગટી રહ્યો હતો.

જે ઘરમાં વહુ સાસુને પોતાની સગી માતા માનીને સાચવે છે તે ઘર પૃથ્વી પરનું સાક્ષાત તીર્થધામ બની જતું હોય છે અને ત્યાં કુદરત હંમેશાં સુખના અખૂટ ભંડાર ભરી દેતી હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.