પત્નીને કાળી કોટડીમાં પૂરી દેનાર ક્રૂર પતિના હાથમાં જ્યારે પીઆઈ બનેલી પત્નીએ...

દારૂડિયા જગદીશે અડધી રાત્રે દારૂના ભયાનક નશામાં ધૂત થઈને કાચની ખાલી બોટલ દીવાલ પર જોરથી પટકી. કાચના ધારદાર તીક્ષ્ણ ટુકડા આખી ઓસરીમાં ચારેતરફ વેરવિખેર થઈ ગયા. જગદીશે પોતાની નિર્દોષ અને લાચાર પત્ની ગૌરીના વાળ પકડીને તેના મોં પર જોરદાર તમાચો ચોડી દીધો. તેના હાથમાંથી સરકારી ભરતીના પુસ્તકો આંચકી લઈને ચૂલાના સળગતા અંગારામાં ફેંકી દીધા. ગૌરીના હોઠ અને નાકમાંથી લાલ ગરમ લોહી વહી નીકળ્યું. જગદીશે ગૌરીને ધક્કો મારીને અંધારી કોટડીમાં પૂરી દીધી અને બહારથી લોખંડનો ભારે કાટવાળો આગળો ચડાવી દીધો.

જગદીશે લાલચોળ આંખો કરીને ક્રોધથી ગર્જના કરી કે તેં મારી મંજૂરી વગર સરકારી સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાનું ફોર્મ કેમ ભર્યું. જો હવે પછી તેં ભણવાનું નામ લીધું કે આ ઘરની બહાર પગ મૂક્યો તો હું તારા બંને પગ લોખંડના સળિયાથી ભાંગી નાખીશ. આખી જિંદગી તારે આ ઘરમાં મારા જૂતા સાફ કરવાના છે અને ચૂલો ફૂંકવાનો છે. તારા બાપે પણ મને આ ઘરમાં નોકરાણી તરીકે જ મોકલી છે. જગદીશ આખી ઓસરીમાં ગાળો બોલતો બહારના ખાટલા પર જઈને દારૂના ઘેનમાં ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયો.

ગૌરી અંધારી અને બદબૂદાર કોટડીમાં ધૂળવાળા ભીના ફ્લોર પર બેસીને પોતાના સોજી ગયેલા ગાલ પર હાથ દબાવીને ચોધાર આંસુએ રડતી રહી. તેના આખા શરીરમાં અસહ્ય વેદના થતી હતી. તેના મનમાં પોતાના ભવિષ્ય અને સપના તૂટી ગયાનો ભારે આઘાત હતો. તે બાળપણથી જ ભણવામાં અત્યંત તેજસ્વી અને હોંશિયાર વિદ્યાર્થી હતી અને પોતાના સ્વર્ગસ્થ પિતાનું ખાખી વર્દી પહેરવાનું સપનું પૂરું કરવા માંગતી હતી. પરંતુ લગ્ન પછી આ ઘરમાં તેને માત્ર મારપીટ, ગાળો અને માનસિક ત્રાસ સિવાય કશું જ નહોતું મળ્યું. તે આખા દિવસની ઘરકામની કાળી મજૂરી પતાવીને રોજ મોડી રાત્રે ચૂપચાપ દીવો સળગાવીને એકાગ્રતાથી વાંચતી હતી.

રાત્રે બરાબર અઢી વાગ્યે જ્યારે આખા ગામમાં સ્મશાન જેવી શાંતિ છવાયેલી હતી, ત્યારે તેની વૃદ્ધ સાસુ યશોદાબેન ધીમા પગલે કોટડીના દરવાજા પાસે આવ્યા. યશોદાબેને પોતાના સાડીના પાલવમાં છુપાવેલી વર્ષો જૂની ગુપ્ત પિત્તળની ચાવીથી કોટડીનું મોટું લોખંડી તાળું સાવ અવાજ કર્યા વગર ધીમેથી ખોલ્યું અને અંદર પ્રવેશ કર્યો. યશોદાબેને કોટડીની અંદર પ્રવેશીને ગૌરીને સાચા માતૃત્વ અને વાત્સલ્ય સાથે પોતાની છાતી સરસી વહાલથી ચાંપી લીધી.

તેમણે પોતાના પાલવથી ગૌરીના મોં પરથી લોહી સાફ કર્યું અને તેના સોજી ગયેલા ગાલ પર હળદરનો લેપ લગાવ્યો. યશોદાબેને પોતાના ધ્રૂજતા હાથમાં સંભાળીને રાખેલી એક મોટી કપડાની થેલી ગૌરીના બંને હાથમાં પકડાવી દીધી. એ થેલીમાં ગૌરીના તમામ અસલ શૈક્ષણિક પ્રમાણપત્રો, જરૂરી કપડાં, રાજ્યના પાટનગર ગાંધીનગર જતી વહેલી સવારની સરકારી ટ્રેનની ટિકિટ, પચાસ હજાર રૂપિયા રોકડા અને યશોદાબેનનો એકમાત્ર વારસાઈ સોનાનો કિંમતી હાર સુરક્ષિત રાખેલો હતો.

ગૌરીએ અત્યંત આશ્ચર્ય, આદર અને ગભરાટથી ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે બા, આ બધું શું છે. હું તમને આ રાક્ષસ જેવા માણસ પાસે એકલા મૂકીને ક્યાંય નહીં જાઉં. એ તમારો સગો દીકરો છે અને મારા ગયા પછી એ તમારા પર અત્યાચાર કરશે. યશોદાબેને અત્યંત મક્કમ અને ગંભીર અવાજે કહ્યું કે ગૌરી, જે દીકરો સ્ત્રી પર હાથ ઉપાડે, પુસ્તકો બાળે અને લાચારીની મજાક ઉડાવે એ કોઈ માનો ગૌરવ ન હોઈ શકે. મારો પતિ એક પ્રામાણિક શિક્ષક હતો અને તેમણે હંમેશા મને સન્માન આપ્યું હતું.

યશોદાબેને ગૌરીના માથા પર પોતાનો પ્રેમાળ હાથ મૂકીને તેના ચોધાર આંસુ લૂછતાં કહ્યું કે બેટા, જો તું અહીં આ ઘરમાં રહીશ તો આ નરાધમ તારો જીવ લઈ લેશે. તું ભાગી જા બેટા, ખૂબ ભણ, મોટી પોલીસ ઓફિસર બનીને સમાજની અસહાય સ્ત્રીઓની રક્ષક બન. આ તારી ભાગેડુ યાત્રા નથી પણ અન્યાય સામેનું તારું ધર્મયુદ્ધ છે. આ સોનાનો હાર વેચીને તારી હોસ્ટેલ અને કોચિંગની ફી ભરી દેજે. જ્યાં સુધી તું સફળ ન થાય ત્યાં સુધી પાછી ન આવતી. મારી ચિંતા બિલકુલ ન કરતી.

યશોદાબેને હવેલીના પાછલા છૂપા દરવાજેથી ગૌરીને અંધારામાં બહાર કાઢી, જ્યાં ગામના વિશ્વાસુ અને ભલા ઓટો ડ્રાઈવર રમેશભાઈ પોતાના વાહન સાથે રાહ જોઈને ઊભા હતા. રમેશભાઈએ પણ આ દીકરીની રક્ષા કરવાનો સંકલ્પ કર્યો હતો. રમેશભાઈ ગૌરીને સુરક્ષિત રીતે રેલવે સ્ટેશન પહોંચાડી આવ્યા. બીજા દિવસે સવારે જગદીશે કોટડી ખાલી જોઈને આખા ઘરમાં ભારે તોફાન મચાવ્યું. યશોદાબેને પોતાના ચહેરા પર પથ્થર જેવો કઠોર ભાવ રાખીને કહ્યું કે એ રાત્રે પાછલી દીવાલ કૂદીને અંધારામાં ક્યાંક ભાગી ગઈ છે, સારું થયું આપણા ઘરની મોટી પીડા ટળી ગઈ.

એ પછીના છ વર્ષ સુધી જગદીશે જુગાર, દારૂ, સટ્ટો અને ગુંડાગીરીમાં પોતાની તમામ ખેતીની જમીન વેચી નાખી. તે પોતાની વૃદ્ધ મા યશોદાબેન પર રોજ અત્યાચાર ગુજારતો અને તેમના ખાવાના પૈસા પણ છીનવી લેતો હતો. બીજી તરફ ગૌરીએ ગાંધીનગરની નાનકડી સરકારી હોસ્ટેલમાં રહીને ભૂખ્યા પેટે દિવસ-રાત કાળી મહેનત કરી. તેણે સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષામાં રાજ્યભરમાં પ્રથમ ક્રમાંક મેળવ્યો અને પોલીસ એકેડેમીમાં શ્રેષ્ઠ કેડેટ તરીકે ગોલ્ડ મેડલ મેળવ્યો. તેણે તાલીમ દરમિયાન અનેક મેડલ જીત્યા.

છ વર્ષ પછી એક દિવસ સવારે જગદીશ પોતાના બે ખૂંખાર ગુંડાઓ સાથે ઘરમાં ઘૂસ્યો. જગદીશે આ વારસાઈ હવેલી અને જમીન વેચવાના સ્ટેમ્પ પેપર પર યશોદાબેનનો બળજબરીથી અંગૂઠો મરાવવા માટે તેમની વૃદ્ધ ધ્રૂજતી ડોક પર તીક્ષ્ણ કસાઈની છરી મૂકી દીધી. જગદીશે બરાડો પાડ્યો કે ડોશી, આ હવેલી વેચીને મને દસ લાખ રૂપિયા આપ, નહિતર આજે તારી ડોક કાપીને કૂવામાં ફેંકી દઈશ. યશોદાબેને મોત સામે પણ હિંમત ન હારી અને અંગૂઠો મારવાની સાફ ના પાડી દીધી. યશોદાબેને કહ્યું કે હું મરી જઈશ પણ આ ઘર તારા જેવા લુખ્ખાને નહીં આપું.

એ જ ક્ષણે હવેલીના મુખ્ય લોખંડી દરવાજે જોરદાર સાયરન વગાડતી ચાર મોટી સરકારી પોલીસ જીપો અને સ્પેશિયલ કમાન્ડો ફોર્સ ધસી આવી. દરવાજો તોડીને હથિયારધારી પોલીસ જવાનોએ આખા ઘરને ઘેરી લીધું. મુખ્ય સરકારી જીપમાંથી ખાખી વર્દીમાં સજ્જ, ખભા પર ચમકતા ત્રણ અસલ સ્ટાર, કમરે સર્વિસ રિવોલ્વર અને આંખોમાં સિંહણ જેવો તેજસ્વી ક્રોધ ધરાવતી નવી મહિલા સીનિયર પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર નીચે ઊતરી. એ બીજું કોઈ નહીં પણ છ વર્ષ પહેલાં અત્યાચાર સહન કરીને ભાગેલી ગૌરી પોતે હતી.

જગદીશના બંને ધ્રૂજતા હાથમાંથી તીક્ષ્ણ છરી નીચે જમીન પર પડી ગઈ અને તેના બંને પગ ભયથી થરથર ધ્રૂજવા લાગ્યા. જગદીશ પોતાની બંને ફાટી આંખે આશ્ચર્યથી બોલી ઊઠ્યો કે ગૌરી, તું પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર બની ગઈ. પીઆઈ ગૌરીએ વીજળી જેવી અદભુત ઝડપે આગળ વધીને જગદીશના હાથમાંથી લોહીવાળી છરી આંચકી લીધી અને તેના હાથને પાછળ એવો જોરદાર મરોડ્યો કે તે દર્દથી ચીસ પાડીને જમીન પર ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. ગૌરીએ પોતાના સિનિયર સબ-ઇન્સ્પેક્ટર સુરેશભાઈને કડક ઈશારો કરીને આ અહંકારી જગદીશ અને તેના તમામ લુખ્ખા અને ક્રૂર ગુંડાઓને તાત્કાલિક લોખંડી હાથકડી પહેરાવી દીધી.

ગૌરીએ પોતાની પોલીસ કેપ આદર સાથે ઉતારીને ટેબલ પર મૂકી અને બંને હાથ જોડીને દોડી આવી તથા સાસુ યશોદાબેનના પવિત્ર ચરણોમાં પોતાનું માથું ઢાળી દીધું. ગૌરીએ સાસુ યશોદાબેનના બંને ધૂળવાળા ચરણો પ્રેમથી પકડી લીધા. ગૌરીની આંખોમાંથી અવિરત ભક્તિ અને પ્રેમના ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. ગૌરીએ ગળગળા અવાજે કહ્યું કે બા, તમારી આ વહુ નહીં પણ તમારી સગી દીકરી પાછી આવી ગઈ છે. તમારા આપેલા સોનાના હાર, આશીર્વાદ અને ત્યાગથી આજે હું આ મુકામ પર પહોંચી છું. હવે કોઈ તમને હેરાન નહીં કરી શકે.

ગૌરીએ પોતાના યુનિફોર્મના ખિસ્સામાંથી લાલ મખમલની સુંદર પેટી બહાર કાઢી અને તેને ખોલી. એ જ વારસાઈ સોનાનો હાર યશોદાબેનના ગળામાં અત્યંત આદરથી પહેરાવી દીધો જે તેણે પોતાના પહેલા સરકારી પગારમાંથી પાછો છોડાવી લીધો હતો. જગદીશે બંને હાથ જોડીને ચોધાર આંસુએ રડતા રડતા માફી માંગતા કહ્યું કે માં, મને જેલ જતાં બચાવી લે, હું તારા જ પેટનો સગો દીકરો છું, મને છેલ્લી વાર માફ કરી દે.

ન્યાયપ્રિય સાસુ યશોદાબેને ક્રોધ અને ન્યાયના ગંભીર અવાજે કહ્યું કે પીઆઈ ગૌરી, આ ગુનેગારને તાત્કાલિક જેલના સળિયા પાછળ ધકેલી દો. કાયદો અને ન્યાય લોહીના સંબંધો કરતાં પણ ઘણા મોટા છે. આજુબાજુના આખા ગામના સેંકડો સ્ત્રી-પુરુષો અને ગ્રામજનોએ સાસુ યશોદાબેન અને વહુ ગૌરીના આ અદ્ભુત સાહસ, ન્યાય અને સમર્પણને તાળીઓના જોરદાર ગડગડાટથી વધાવી લીધો.

સાચી નારીશક્તિ, આદર્શ સાસુના દિવ્ય માતૃત્વ, સાચા સંસ્કાર અને વહુના અડગ સંકલ્પ આગળ ક્રૂર અત્યાચાર, અહંકાર અને અન્યાય કાયમ માટે પરાજિત થઈ ગયા હતા. એ પવિત્ર આંગણામાં સાચા સન્માન, નારી ગૌરવ અને દિવ્ય ન્યાયનો અમર સૂર્યોદય થયો હતો. એ બંને સ્ત્રીઓએ સમાજ સામે સાચા ધર્મ અને સંસ્કારનો એક નવો દાખલો બેસાડ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.