પિતા બીમાર હતા પણ દીકરા પાસે સમય નહોતો, એક વાત કહી તો પછી જે થયું તે જાણીને...

મગનલાલના હાથમાં રહેલી નળીઓમાંથી પ્રવાહી ધીમે ધીમે વહી રહ્યું હતું. તેમણે જોયું કે કાચના પ્યાલામાં રહેલું પાણી હવે રૂમના તાપમાન જેટલું ગરમ થઈ ગયું હતું. લોખંડના પલંગનો એક ખૂણો થોડો કાટ ખાઈ ગયો હતો અને તેનાથી એક અજીબ લોખંડી ગંધ આવતી હતી. રવિ તેના પિતાની બરાબર બાજુમાં બેઠો હતો પણ તેના કાનમાં સફેદ રંગના નાના યંત્રો ભરાવેલા હતા.

તેના આંગળા પ્લાસ્ટિકના કીબોર્ડ પર ઝડપથી ચાલી રહ્યા હતા. તે ટક-ટક અવાજ રૂમમાં ફેલાયેલા મૌનનો એકમાત્ર સાક્ષી હતો. મગનલાલે પોતાનો સુકાયેલો હોઠ જીભથી ભીનો કરવાની કોશિશ કરી. તેમની આંખોમાં વર્ષોનો થાક હતો જે હવે ઉંઘમાં ફેરવાવા માંગતો હતો. રવિએ એક ક્ષણ માટે પણ માથું ઊંચું કરીને જોયું નહોતું.

હોસ્પિટલના એ રૂમમાં ફિનાઈલની તીખી ગંધ પ્રસરેલી હતી. પંખો ઉપર એકધારી ગતિએ ફરી રહ્યો હતો અને તેની ધરીમાંથી આવતો અવાજ મગનલાલને જૂની યાદોમાં લઈ જતો હતો. તેમને યાદ આવ્યું જ્યારે રવિ નાનો હતો ત્યારે તેને પંખાના પાંખિયા ગણવાનું બહુ ગમતું હતું. ત્યારે રવિના હાથમાં લેપટોપ નહીં પણ લાકડાની નાની ગાડી રહેતી હતી. મગનલાલના હૃદયમાં એક ખાલીપો હતો જે દવાઓથી ભરી શકાય તેમ નહોતો.

રવિએ ખૂબ જ નમ્રતાથી નર્સને બોલાવી હતી જ્યારે ડ્રિપ બદલવાનો સમય થયો હતો. તેણે નર્સ સાથે વાત કરતી વખતે પણ પોતાનો અવાજ નીચો રાખ્યો હતો. તે એક સુસંસ્કૃત અને ભણેલો ગણેલો યુવાન હતો જે ક્યારેય કોઈને તકલીફ આપતો નહોતો. પરંતુ તેની એ નમ્રતામાં એક પ્રકારનું અંતર હતું જે મગનલાલને ખૂંચતું હતું. તે તેના પિતા માટે સફરજન લાવ્યો હતો અને તેને ખૂબ જ કાળજીપૂર્વક છોલીને પ્લેટમાં મૂક્યા હતા.

મગનલાલે સફરજનની એ ચીરીઓ જોઈ જે હવે હવાના સંપર્કથી કથ્થઈ પડી રહી હતી. રવિએ પિતાના પગ પાસે બેસીને ધીમેથી પૂછ્યું કે શું તેમને ઠંડી લાગે છે. મગનલાલે માત્ર નકારમાં માથું ધુણાવ્યું અને ફરીથી રવિના ચહેરાને તાકી રહ્યા. રવિના ચહેરા પર ઓફિસના કામનો તણાવ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. તેના ચહેરા પરની રેખાઓ તેના પિતા જેવી જ હતી પણ તેમાં હવે સ્મિત ગાયબ હતું.

બહાર ગેલેરીમાં કોઈના ચાલવાનો અવાજ આવતો હતો. હોસ્પિટલના બૂટનો જમીન સાથે ઘસાવાનો અવાજ તીણો અને અણગમતો હતો. રવિએ ફરીથી પોતાનું લેપટોપ ખોલ્યું અને કોઈ વિદેશી કંપની સાથે વાત કરવા લાગ્યો. તેના શબ્દો અંગ્રેજી હતા જે મગનલાલને પૂરા સમજાતા નહોતા. છતાં તેમને પોતાના દીકરાનો અવાજ સાંભળવો ગમતો હતો કારણ કે તે અવાજમાં હજી પણ જૂની માસૂમિયત ક્યાંક છુપાયેલી હતી.

સાંજનો સમય થયો હતો અને બારીની બહાર આકાશનો રંગ બદલાઈ રહ્યો હતો. સૂરજની છેલ્લી રોશની રૂમની અંદર આવતી હતી અને લોખંડના કબાટ પર પડી રહી હતી. મગનલાલને લાગ્યું કે તેમનો સમય રેતીની જેમ હાથમાંથી સરી રહ્યો છે. તેમણે પલંગ પરની ચાદરને મુઠ્ઠીમાં ભીંસી દીધી. રવિએ હજી પણ તેની આંખો સ્ક્રીન પરથી હટાવી નહોતી. તેને કાલે સવારે પાછું જવાનું હતું અને ઘણું કામ બાકી હતું.

રવિએ ખૂબ જ ધીમેથી ઊભા થઈને પિતાના ઓશીકાને સરખું કર્યું. તેણે પિતાના કપાળ પર હાથ મૂક્યો ત્યારે મગનલાલને રવિની હથેળીની ગરમીનો અનુભવ થયો. તે સ્પર્શમાં પ્રેમ હતો પણ તેમાં સમયનો અભાવ હતો. મગનલાલે રવિનો હાથ પકડવાની કોશિશ કરી પણ નળીઓના કારણે તે હલાવી શક્યા નહીં. રવિએ કહ્યું કે તે પાંચ મિનિટમાં નીચે જઈને ચા પીને આવે છે.

જ્યારે રવિ પાછો આવ્યો ત્યારે તેના હાથમાં કાગળના કપમાં ગરમ ચા હતી. રૂમમાં ચાની સુગંધ ફેલાઈ ગઈ જે હોસ્પિટલની ગંધને થોડી વાર માટે દબાવી દેતી હતી. રવિએ પિતાને પૂછ્યું કે શું તેઓ થોડી ચા પીશે. મગનલાલે ના પાડી કારણ કે તેમને અત્યારે ચાની નહીં પણ વાતની ભૂખ હતી. રવિ ફરીથી ખુરશી પર બેસી ગયો અને તેનું લેપટોપ ફરી ચાલુ થયું.

મૌન એટલું ઘેરું હતું કે ઘડિયાળના સેકન્ડ કાંટાનો અવાજ પણ સ્પષ્ટ સંભળાતો હતો. મગનલાલે વિચાર્યું કે આ રૂમમાં બે વ્યક્તિઓ હોવા છતાં બંને વચ્ચે હજારો માઈલનું અંતર હતું. રવિ તેની દુનિયામાં હતો જ્યાં આંકડાઓ અને ઈમેઈલનું મહત્વ હતું. મગનલાલ તેમની દુનિયામાં હતા જ્યાં માત્ર શ્વાસ અને યાદો બચી હતી. રવિએ કીબોર્ડ પર છેલ્લી વાર આંગળીઓ ફેરવી અને લેપટોપ બંધ કરવાની તૈયારી કરી.

રાતનો સમય થયો હોવાથી હોસ્પિટલમાં અવરજવર ઓછી થઈ ગઈ હતી. મગનલાલે મનમાં હિંમત ભેગી કરી અને પોતાનો જમણો હાથ ધીમેથી લંબાવ્યો. રવિનું ધ્યાન તેના ફોન પર હતું ત્યારે જ પિતાના ઠંડા હાથે તેને સ્પર્શ કર્યો. રવિ ચમકી ગયો અને તેણે તરત જ ફોન સાઈડમાં મૂકી દીધો. તેણે પિતાનો હાથ બંને હાથોમાં લીધો અને પૂછ્યું કે શું તબિયત બગડી રહી છે.

મગનલાલની આંખોમાં પાણી આવી ગયા પણ તેમણે રડવાનું ટાળ્યું. તેમણે રવિની આંખોમાં જોયું જે હંમેશાની જેમ વ્યસ્ત લાગતી હતી. તેમણે ખૂબ જ શાંત અને ધીમા અવાજે કહ્યું કે તેમને કોઈ તકલીફ નથી. રવિએ પિતાના હાથને હળવેથી પંપાળ્યો અને તેમને આરામ કરવા કહ્યું. તે ઘરે જવા માટે પોતાનો સામાન પેક કરવા લાગ્યો હતો.

બહાર રસ્તા પર કોઈ રિક્ષાનો અવાજ આવતો હતો. મગનલાલે જોયું કે રવિ પોતાનું લેપટોપ બેગમાં મૂકવા જઈ રહ્યો હતો. તેમણે ફરી એકવાર રવિનો હાથ પકડ્યો અને આ વખતે પકડ થોડી મજબૂત હતી. રવિ ઊભો રહી ગયો અને પિતા સામે પ્રશ્નાર્થ નજરે જોવા લાગ્યો. મગનલાલે એક ઉંડો શ્વાસ લીધો અને પલંગ પર થોડા ટટ્ટાર થવાની કોશિશ કરી.

તેમણે કહ્યું કે બેટા બે મિનિટ આ લેપટોપ બંધ કરીને મારી સામે જો. મારે તારી સાથે કોઈ કામની કે પૈસાની વાત નથી કરવી. રવિને થોડું આશ્ચર્ય થયું પણ તેણે શાંતિથી પિતાની વાત સાંભળી. મગનલાલે કહ્યું કે મારે બસ તારો એ ચહેરો જોવો છે જે મેં તારા બાળપણમાં કલાકો સુધી જોયો હતો. રવિ સ્તબ્ધ થઈ ગયો અને તેના હાથમાંથી લેપટોપની બેગ છૂટી ગઈ.

રૂમમાં ફરીથી એક શાંતિ છવાઈ ગઈ પણ આ વખતે એ શાંતિ ગૂંગળાવનારી નહોતી. રવિએ પિતાના ચહેરા તરફ જોયું તો તેને દેખાયું કે પિતાની નજરમાં કેટલી તડપ હતી. તેને યાદ આવ્યું કે કેટલા સમયથી તેણે પિતાની આંખોમાં આંખ પરોવીને વાત નથી કરી. તેણે લેપટોપ ટેબલ પર મૂકી દીધું અને પલંગની ધાર પર બેસી ગયો. તેની આંખોમાં પસ્તાવાના ભાવ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.

રવિએ પિતાના ગાલ પર હાથ મૂક્યો અને જોયું કે પિતાની ચામડી કેટલી પાતળી થઈ ગઈ હતી. તેણે જોયું કે પિતાના ચહેરા પરની કરચલીઓમાં તેના માટેનો પ્રેમ છુપાયેલો હતો. તેણે ધીમેથી પિતાને ગળે લગાવ્યા અને પોતાનું માથું તેમના ખભા પર મૂકી દીધું. મગનલાલના હાથમાં જે ધ્રુજારી હતી તે હવે શાંત થઈ ગઈ હતી. તેમને એ હૂંફ મળી ગઈ હતી જેની તેઓ લાંબા સમયથી રાહ જોઈ રહ્યા હતા.

બંને વચ્ચે કોઈ શબ્દોની આપલે ન થઈ છતાં બધું જ કહેવાઈ ગયું હતું. મગનલાલે રવિના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો જે રીતે તેઓ રવિ નાનો હતો ત્યારે કરતા હતા. રવિને લાગ્યું કે તેનું આખું કામ અને તેની સફળતા આ એક ક્ષણ સામે નાની હતી. હોસ્પિટલની એ ઠંડી રાતમાં પણ બંનેને એકબીજાની હૂંફમાં જીવંત હોવાનો અહેસાસ થયો. મગનલાલના ચહેરા પર હવે એક શાંત અને તૃપ્ત સ્મિત હતું.

રવિએ નક્કી કર્યું કે તે કાલે સવારે તેની ફ્લાઈટ કેન્સલ કરી દેશે. તેણે પિતાનો હાથ છોડ્યો નહીં અને ત્યાં જ બેસી રહ્યો. હવે રૂમમાં કોઈ લેપટોપનો અવાજ નહોતો કે કોઈ ફોનની રિંગ નહોતી. ત્યાં માત્ર બે હૃદયના ધબકારા હતા જે એકબીજાને ઓળખી રહ્યા હતા. મગનલાલે આંખો બંધ કરી કારણ કે હવે તેમને જોવાની જરૂર નહોતી પણ અનુભવવાની જરૂર હતી.

બહાર વરસાદના થોડા છાંટા પડવાનું શરૂ થયું હતું. બારીના કાચ પર પાણીના ટીપાં અથડાવાનો અવાજ આવતો હતો. રવિએ પિતાના પલંગ પાસેની લાઈટ ધીમી કરી દીધી. તેણે પિતાને ખાતરી આપી કે તે ક્યાંય જવાનો નથી. મગનલાલને લાગ્યું કે દુનિયામાં ગમે તેટલું કામ હોય પણ માણસના ચહેરાની રોશની સૌથી વધુ કિંમતી હોય છે.

આખરે મગનલાલને શાંતિથી ઊંઘ આવી ગઈ. રવિ આખી રાત પિતાનો હાથ પકડીને બેસી રહ્યો. તેણે જોયું કે પિતાના ચહેરા પર એક અજીબ શાંતિ હતી. હવે રવિને સમજાયું હતું કે સંબંધો સમય માગે છે અને કોઈ પણ કામ એટલું મોટું નથી હોતું કે જે પરિવારના સ્મિતથી ઉપર હોય. તે રાત્રે હોસ્પિટલનો એ નાનો રૂમ પ્રેમથી ભરાઈ ગયો હતો.