પિતાએ કરોડોનું જૂનું મકાન અચાનક દીકરીના નામે કરી દીધું, કારણ પૂછ્યું તો બંને દીકરાઓ સામે એવો ખુલાસો કર્યો કે…

સાંજના ચાર વાગ્યા હતા અને જૂના મકાનના ચોકમાં વકીલ નવીનભાઈ પોતાની ફાઈલ ખોલીને બેઠા હતા. બાજુમાં સોફા પર પિતા પ્રવીણભાઈ શાંત ચહેરે બેઠા હતા અને હાથમાં માળા ફેરવી રહ્યા હતા.

મોટો દીકરો કલ્પેશ અને નાનો દીકરો ભાવેશ બંને ઉત્સુકતાથી વકીલ સામે જોઈ રહ્યા હતા. બંનેના મનમાં એક જ ગણતરી ચાલતી હતી કે આ જૂની હવેલી જેવા મોટા ઘરના બે સરખા ભાગ કેવી રીતે પડશે.

કલ્પેશે અધીરા થઈને પૂછ્યું, "નવીનકાકા, પપ્પાએ જે વસિયત બનાવી છે એમાં શું લખ્યું છે? જરા જલ્દી વાંચી સંભળાવોને."

વકીલ નવીનભાઈએ પોતાના ચશ્મા સરખા કર્યા અને પ્રવીણભાઈ સામે જોયું. પ્રવીણભાઈએ માત્ર ધીમેથી માથું હલાવીને આગળ વધવાનો ઈશારો કર્યો.

નવીનભાઈએ ગળું સાફ કરીને મોટેથી દસ્તાવેજ વાંચવાનું શરૂ કર્યું. "આ મકાન અને તેની સાથે જોડાયેલી તમામ જમીન હું મારી રાજીખુશીથી મારી દીકરી ભાવનાના નામે કરું છું."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ કલ્પેશ અને ભાવેશ પોતાની ખુરશી પરથી ઊભા થઈ ગયા. રૂમમાં એક ક્ષણ માટે સોપો પડી ગયો અને બંને ભાઈઓના ચહેરા કાળા પડી ગયા.

ભાવેશે ગુસ્સામાં ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો અને બોલ્યો, "આ શું મજાક છે? દીકરી તો સાસરે જતી રહી હોય, આ ઘર પર અમારો હક બને છે."

કલ્પેશે પણ વકીલ સામે તાકીને કહ્યું, "આ દસ્તાવેજ ખોટો છે, પપ્પા આવો નિર્ણય ક્યારેય પોતાની મરજીથી ન લઈ શકે."

પ્રવીણભાઈએ પોતાની માળા બાજુમાં મૂકી અને બંને દીકરાઓ સામે શાંતિથી જોયું. "આ દસ્તાવેજ મેં પૂરા હોશમાં અને મારી પોતાની મરજીથી જ બનાવડાવ્યો છે."

કલ્પેશનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો હતો. "મને ખબર જ હતી કે ભાવના આ બધું પડાવી લેવા માટે જ અઠવાડિયે અઠવાડિયે અહીં આંટા મારતી હતી."

તે જ સમયે બહારથી પગલાંનો અવાજ આવ્યો અને દીકરી ભાવના હાથમાં શાકભાજીની થેલી લઈને ઘરમાં પ્રવેશી. તે સાસરેથી પિતા માટે સાંજની રસોઈ બનાવવા આવી હતી.

ભાવનાએ ઘરમાં આટલો તણાવ જોયો એટલે તરત પૂછ્યું, "શું થયું ભાઈ? તમે બધા કેમ આટલા ગુસ્સામાં છો?"

ભાવેશે તેની સામે ધસી જઈને કહ્યું, "તું બહુ ભોળી બનવાનો ઢોંગ ન કર, તેં પપ્પાને ફોસલાવીને આખું ઘર તારા નામે કરાવી લીધું છે."

ભાવના સ્તબ્ધ થઈ ગઈ અને તેના હાથમાંથી થેલી નીચે પડી ગઈ. તેણે આશ્ચર્યથી પિતા સામે જોયું, "પપ્પા, આ ભાઈ શું કહી રહ્યા છે?"

કલ્પેશે મોટેથી કહ્યું, "તારી આ કાળી કરતૂત હવે સામે આવી ગઈ છે, તેં અમે બંને ભાઈઓને રસ્તા પર લાવી દીધા."

ભાવનાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું અને તેનો અવાજ ધ્રૂજવા લાગ્યો. "મોટાભાઈ, ભગવાનના સોગંદ મને આ બાબતે કશી જ ખબર નથી."

ભાવેશે તિરસ્કારથી મોં ફેરવી લીધું. "હવે નાટક બંધ કર, પપ્પા ક્યારેય દીકરાઓને છોડીને દીકરીને વારસો ન આપે જો તેં કાન ન ભંભેર્યા હોય."

ભાવના પિતા પાસે ગઈ અને નીચે બેસીને તેમના હાથ પકડી લીધા. "પપ્પા, તમે આ શું કર્યું? મારે આ મકાન નથી જોઈતું, મારા ભાઈઓને એમનો હક આપી દો."

પ્રવીણભાઈએ ભાવનાના માથા પર હાથ મૂક્યો પણ કંઈ બોલ્યા નહીં. તેમણે વકીલને થોડી વાર બહાર બેસવા વિનંતી કરી.

વકીલ બહાર ગયા એટલે કલ્પેશે ફરીથી દલીલ શરૂ કરી. "પપ્પા, અમે બંને દીકરાઓએ તમારી શું સેવા નથી કરી? તમે અમને આવી સજા કેમ આપી?"

ભાવેશે ઉમેર્યું, "અમે તમારા વંશને આગળ વધારીએ છીએ, અને તમે પરાયા ઘરની દીકરીને બધું આપી દીધું?"

પ્રવીણભાઈ ઊભા થયા અને ધીમા પગલે ચાલતા ઓસરીના થાંભલા પાસે જઈને ઊભા રહ્યા. તેમણે ઘરની જૂની દીવાલો અને લાકડાની કોતરણી તરફ નજર ફેરવી.

"તમે બંને કહો છો કે આ ઘર પર તમારો હક છે," પ્રવીણભાઈનો અવાજ ભારે હતો. "પણ મને એક વાતનો સાચો જવાબ આપો."

બંને ભાઈઓ ચૂપ થઈને પિતા સામે જોવા લાગ્યા. પ્રવીણભાઈએ કલ્પેશ સામે આંગળી ચીંધી.

"કલ્પેશ, ગયા મહિને જ્યારે તું અહીં આવ્યો હતો ત્યારે તેં આ ઘર વિશે શું કહ્યું હતું?" પ્રવીણભાઈએ પૂછ્યું.

કલ્પેશ થોડો ખચકાયો અને નીચી નજર કરી ગયો. તેને યાદ આવ્યું કે તેણે શું કહ્યું હતું.

પ્રવીણભાઈએ પોતે જ યાદ અપાવ્યું, "તેં કહ્યું હતું કે પપ્પા આ જૂનો કબાડો તોડીને કોઈ બિલ્ડરને આપી દો, ફ્લેટ બની જશે તો સારો એવો નફો મળશે."

પછી પ્રવીણભાઈ ભાવેશ તરફ વળ્યા. "અને ભાવેશ, તેં છેલ્લે ક્યારે આ ઘરની છત જોઈ હતી જ્યારે ચોમાસામાં પાણી ટપકતું હતું?"

ભાવેશ પાસે કોઈ જવાબ નહોતો અને તે ચૂપચાપ ઊભો રહ્યો.

"તેં મને કહ્યું હતું કે આ જૂની ઈંટો પાછળ પૈસા ખર્ચવા નકામા છે, આ ઘર હવે રહેવા લાયક નથી રહ્યું," પ્રવીણભાઈએ ઠંડા અવાજે કહ્યું.

રૂમમાં એકદમ નીરવ શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. બંને ભાઈઓ એકબીજાના મોં સામે જોઈ રહ્યા હતા.

"તમારા બંને માટે આ માત્ર એક જૂની મિલકત હતી જેને વેચીને તમારે રૂપિયા ગણવા હતા," પ્રવીણભાઈ આગળ બોલ્યા. "તમને આ ઘરમાં ક્યારેય તમારું બાળપણ કે તમારી મા દેખાઈ જ નથી."

ભાવના હજુ પણ આંસુ લૂછતી પિતાની વાત સાંભળી રહી હતી.

પ્રવીણભાઈએ ભાવના તરફ ઈશારો કર્યો. "જ્યારે ચોમાસામાં છત ટપકતી હતી, ત્યારે ભાવના પોતાના સાસરેથી કારીગર લઈને આવી હતી અને આખી છત રિપેર કરાવી હતી."

તેમણે ઓસરીના ખૂણામાં રાખેલા જૂના હિંચકા તરફ જોયું. "આ હિંચકાની કડીઓ તૂટી ગઈ હતી ત્યારે ભાવનાએ પોતાના ખર્ચે એને સરખી કરાવી હતી જેથી હું સાંજે શાંતિથી બેસી શકું."

કલ્પેશે ધીમેથી કહ્યું, "પપ્પા, એ તો નાની નાની વાતો છે, એના માટે આખું ઘર કોઈને ન આપી દેવાય."

પ્રવીણભાઈના ચહેરા પર એક વેધક હાસ્ય આવ્યું. "નાની વાતો નથી કલ્પેશ, આ એ લાગણી છે જે તમારા બંનેમાંથી કોઈમાં નથી બચી."

પ્રવીણભાઈ ધીમે ધીમે અંદરના રૂમ તરફ ચાલ્યા અને દરવાજો ખોલ્યો. તેમણે બંને દીકરાઓને અંદર આવવા માટે ઈશારો કર્યો.

આ રૂમ તેમની સ્વર્ગસ્થ પત્નીનો હતો, જે પાંચ વર્ષ પહેલાં ગુજરી ગઈ હતી. રૂમમાં પ્રવેશતાં જ અગરબત્તીની હળવી સુગંધ આવતી હતી.

ઓરડામાં બધું જ એકદમ સ્વચ્છ અને વ્યવસ્થિત હતું. કબાટ પર એક પણ રજકણ નહોતી અને પલંગ પર તાજી ધોયેલી ચાદર પાથરેલી હતી.

"તમારી મા ગઈ એ વાતને પાંચ વર્ષ થઈ ગયા," પ્રવીણભાઈએ ભીની આંખે કહ્યું. "તમે બંને આ રૂમમાં છેલ્લે ક્યારે પગ મૂક્યો હતો એ તમને યાદ છે?"

કલ્પેશ અને ભાવેશ બંને શરમથી માથું નીચું કરી ગયા. તેમને યાદ પણ નહોતું કે તેઓ છેલ્લે ક્યારે આ રૂમમાં આવ્યા હતા.

"ભાવના દર રવિવારે આવે છે," પ્રવીણભાઈએ કબાટ તરફ હાથ લંબાવ્યો. "તે પોતાની માની સાડીઓ તડકામાં સૂકવે છે, આ રૂમ સાફ કરે છે અને તેની માની તસવીર સામે દીવો પ્રગટાવે છે."

ભાવનાનું રુદન વધી ગયું અને તેણે પિતાનો ખભો પકડી લીધો. "પપ્પા, એ તો મારી ફરજ હતી, એમાં મિલકતની ક્યાં વાત આવે છે?"

પ્રવીણભાઈએ બંને દીકરાઓ સામે જોયું. "મેં ભાવનાને આ ઘર એટલા માટે નથી આપ્યું કે તે મારી દીકરી છે. મેં આ ઘર એ સંતાનને આપ્યું છે જેણે આ મકાનને સાચે જ 'ઘર' બનાવી રાખ્યું છે."

તેમણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને આગળ કહ્યું, "જો હું આ ઘર તમને આપીશ, તો કાલે સવારે અહીં જેસીબી ફરી વળશે અને તમારી માની છેલ્લી નિશાની પણ ધૂળમાં મળી જશે."

કલ્પેશના દિલમાં પિતાના શબ્દો તીરની જેમ વાગ્યા. તેને સમજાયું કે પૈસાની લાલચમાં તે પોતાના મૂળિયાં ભૂલી ગયો હતો.

ભાવેશ પણ પોતાની જાત પર શરમ અનુભવવા લાગ્યો. તેણે હંમેશા આ ઘરને માત્ર જમીનનો એક ટુકડો જ ગણ્યો હતો.

પ્રવીણભાઈએ ભાવનાના હાથમાં દસ્તાવેજ મૂક્યા. "બેટા, આ ઘર હવે તારું છે. જ્યાં સુધી હું જીવું છું ત્યાં સુધી મારે આ ઘરમાં તારી માની યાદો સાથે રહેવું છે."

ભાવનાએ એ દસ્તાવેજો હાથમાં લીધા અને થોડી ક્ષણો માટે તેના પર હાથ ફેરવ્યો. પછી તેણે એ કાગળો ટેબલ પર મૂકી દીધા.

ભાવના પોતાના બંને ભાઈઓ પાસે ગઈ અને કલ્પેશનો હાથ પકડ્યો. "મોટાભાઈ, મને આ ઘરની માલિકી નથી જોઈતી. મને તો માત્ર મારા ભાઈઓનો પ્રેમ જોઈએ છે."

તેણે ભાવેશ સામે જોયું અને કહ્યું, "જો તમને લાગતું હોય કે હું પરાઈ થઈ ગઈ છું, તો હું આ કાગળો હમણાં જ ફાડી નાખું છું."

કલ્પેશે ભાવનાનો હાથ પકડી રાખ્યો અને તેની આંખમાંથી પહેલી વાર પશ્ચાતાપના આંસુ વહી નીકળ્યા. "ના ભાવના, પપ્પા સાચા છે. અમે લાયક જ નહોતા આ ઘરના."

ભાવેશે પણ આગળ આવીને બહેનના માથા પર હાથ મૂક્યો. "અમને માફ કરી દે બેન, અમે સ્વાર્થમાં એટલા અંધ થઈ ગયા હતા કે પપ્પાનું દર્દ જોઈ જ ન શક્યા."

કલ્પેશ પિતા પ્રવીણભાઈ પાસે ગયો અને તેમના પગ પકડી લીધા. "પપ્પા, અમને અમારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે. અમે હવે ક્યારેય આ ઘર વેચવાની વાત નહીં કરીએ."

પ્રવીણભાઈએ કલ્પેશને ઊભો કર્યો અને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. ભાવેશ પણ પિતાને વળગી પડ્યો.

વર્ષો પછી આ જૂના ઘરમાં એક અનોખી હૂંફ ફેલાઈ ગઈ હતી. દીવાલો પરથી કડવાશ ગાયબ થઈ ગઈ હતી અને ફરીથી એક પરિવાર એક તાંતણે બંધાઈ ગયો હતો.

ભાવનાએ આંસુ લૂછતાં કહ્યું, "ચલો હવે બધા બહાર બેસો, હું બધા માટે ચા અને ગરમ નાસ્તો બનાવી લાવું છું."

સાંજના ઢળતા અજવાળામાં ત્રણેય ભાઈ-બહેનો પિતા સાથે ઓસરીમાં બેઠા. ઘરના આંગણામાં ફરીથી જૂનું હાસ્ય ગુંજી ઉઠ્યું હતું અને પિતાના ચહેરા પર એક પરમ સંતોષ છવાયેલો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.