પિતાજી પૈસા લેવા આવ્યા છે એવું સમજી બેઠેલા દીકરાને પિતાએ કંઈ કહેવા બોલાવ્યો ત્યારે દીકરો...

દાદર ચડતી વખતે મારો શ્વાસ ફૂલી રહ્યો હતો. બિલ્ડિંગના બીજા માળે પહોંચતા પહોંચતા પગ ભારે થઈ ગયા હતા. ખિસ્સામાં પડેલા તૂટેલા પાકીટમાં બસ પચાસ રૂપિયા જ બચ્યા હતા.

દરવાજાની કડી ખોલતાં જ અંદરથી તેલના વઘારની વાસ આવી. મારી પત્ની નેહા રસોડામાં ઊભી હતી. તેણે મને જોઈને મોં બગાડ્યું અને ઈશારાથી અંદરના રૂમ તરફ જોવા કહ્યું.

"ગામડેથી તમારા પિતાજી આવ્યા છે." નેહાએ ખૂબ જ ધીમા અવાજે કહ્યું. તેના ચહેરા પર ચિંતા અને અણગમો ચોખ્ખો દેખાતો હતો. "બપોરના બેઠા છે. કોઈ વાત નથી કરતા, બસ શાંતિથી બેસી રહ્યા છે."

મારું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું. મારા પગ તુરંત ત્યાં જ રોકાઈ ગયા. લગ્નના ત્રણ વર્ષ પછી અમે શહેરમાં સેટલ થયા હતા.

શરૂઆતમાં મારો નાનો વેપાર બહુ સારો ચાલતો હતો. પણ છેલ્લા છ મહિનાથી બધું ચોપટ થઈ ગયું હતું. મારે નાછૂટકે એક નાની દુકાનમાં ઓછી આવક વાળી નોકરી સ્વીકારવી પડી હતી.

ઘરનું ભાડું અને રાશનનો ખર્ચ કાઢવો પણ મુશ્કેલ બની ગયો હતો. અમે ગામડે ફોન કરવાનું પણ ઓછું કરી દીધું હતું. માત્ર કોઈ પ્રસંગ કે તહેવાર હોય ત્યારે જ વાત થતી હતી.

હું અંદરના રૂમમાં ગયો. પિતાજી જૂની લાકડાની ખુરશી પર બેઠા હતા. તેમના હાથમાં એક કાપડની થેલી હતી. તેમના સફેદ કુરતા પર ધૂળના ડાઘ હતા અને ચહેરા પર થાક દેખાતો હતો.

"અરે પિતાજી, તમે અચાનક?" મેં મોં પર બનાવટી સ્મિત લાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

"હા બેટા, બસ એમ જ થયું કે તને મળતો જાઉં." પિતાજીએ ધીમેથી કહ્યું. તેમનો અવાજ સાવ શાંત હતો.

મારા મનમાં એક જ વિચાર ચાલતો હતો. જરૂર ગામડે કોઈ ખર્ચ આવી ગયો હશે. પિતાજી ચોક્કસ મારી પાસે પૈસાની મદદ માંગવા આવ્યા હશે.

જો તેઓ પૈસા માંગશે તો હું શું આપીશ? મારી પાસે તો પોતાની દવાના પૈસા પણ નથી. આ વિચારથી જ મારી અંદર એક ડર બેસી ગયો.

રાત્રે નેહાએ સાદું ભોજન પીરસ્યું. થાળીમાં રોટલી અને શાક હતા. અમે ત્રણેય જમવા બેઠા, પણ કોઈ કશું બોલતું નહોતું.

ઓરડામાં માત્ર પંખાનો અવાજ આવતો હતો. હું રોટલીનો ટુકડો મોંમાં મૂકતો હતો પણ ગળે ઊતરતો નહોતો. પિતાજી શાંતિથી જમી રહ્યા હતા.

"ગામમાં બધું બરાબર છે ને?" મેં મન મનાવીને પૂછ્યું.

"હા, બધું સારું છે." પિતાજીએ મારી સામે જોયા વગર જવાબ આપ્યો. તેમણે શાક સાથે રોટલીનો નાનો ટુકડો લીધો.

જમી લીધા પછી નેહા રસોડામાં વાસણ સાફ કરવા જતી રહી. હું અને પિતાજી રૂમમાં એકલા પડ્યા. રૂમમાં એક ભારે શાંતિ છવાઈ ગઈ.

પિતાજીએ પોતાની પાસે રાખેલી કાપડની થેલી ખોલી. મારો શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયો. મને લાગ્યું કે હવે તેઓ કોઈ કાગળ કે હિસાબ બહાર કાઢશે.

તેમણે થેલીમાંથી એક જૂનો ચોપડો કાઢ્યો. પછી તેમાંથી ગંદી પ્લાસ્ટિકની કોથળી બહાર કાઢી. તે કોથળીમાં સો - સો રૂપિયાની અને પાંચસોની ઘણી બધી નોટો હતી.

પિતાજીએ એ નોટોનું બંડલ ટેબલ પર મૂક્યું. "બેટા, આ એક લાખ રૂપિયા છે." પિતાજીએ ખૂબ જ સાદા અવાજે કહ્યું.

હું આશ્ચર્યથી તેમની સામે જોઈ રહ્યો. મને સમજાયું નહીં કે આ શું થઈ રહ્યું છે.

"પિતાજી, આ આટલા બધા પૈસા?" મારા મુખમાંથી માંડ શબ્દો નીકળ્યા.

પિતાજીએ મારા ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમનો હાથ ખરબચડો હતો પણ તેમાં અદ્ભુત હૂંફ હતી.

"બેટા, તું દર મહિને ગામડે ફોન કરતો હતો." પિતાજીએ મારી આંખોમાં જોઈને કહ્યું. "પણ છેલ્લા ચાર મહિનાથી તારો એક પણ ફોન નથી આવ્યો."

તેમણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને આગળ બોલ્યા, "જે દીકરો અઠવાડિયામાં બે વાર વાતો કરતો હોય, તે ચાર મહિના સુધી ફોન ના કરે એટલે બાપ સમજી જાય કે દીકરો કોઈ મોટી મુશ્કેલીમાં છે."

મારી આંખો પહોળી થઈ ગઈ. હું કશું બોલી શક્યો નહીં.

"મેં ગામમાં તારા મિત્રને પૂછ્યું હતું." પિતાજીએ કહ્યું. "તેણે મને કહી દીધું કે તારો ધંધો બંધ થઈ ગયો છે અને તું નાની નોકરી કરે છે."

પિતાજીએ પૈસાનું બંડલ મારી તરફ સરકાવ્યું. "આ મેં મારી નાની બચતમાંથી ભેગા કર્યા છે. તારા આ ખરાબ સમયમાં કામ આવશે."

મારા ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો. જે પિતાજી પૈસા માંગવા આવ્યા છે એવું હું વિચારતો હતો, તેઓ તો મને મદદ કરવા આવ્યા હતા.

"પણ પિતાજી, આ તમારી આખી જિંદગીની જમાપૂંજી છે." મેં નીચું જોઈને કહ્યું.

"દીકરા, સંતાનથી વધીને કોઈ પૂંજી નથી હોતી." પિતાજીએ મારી દાઢી પકડીને મારું મોં ઊંચું કર્યું.

"જો આ પૈસા ઓછા પડે તો મને કહેજે." પિતાજીએ શાંતિથી ઉમેર્યું. "ગામડે આપણી બે વીઘા જમીન છે. તે વેચી દઈશું, પણ તારા ચહેરા પરથી આ ચિંતા જવી જોઈએ."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ મારા મનનો બંધ તૂટી ગયો. મને મારો પોતાના વિચારો પર ભારે પસ્તાવો થયો.

હું પિતાજીના ખોળામાં માથું મૂકીને રડી પડ્યો. મારી આંખોમાંથી સતત અશ્રુ વહી રહ્યા હતા.

પિતાજીએ પોતાના વહાલસોયા હાથથી મારા વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી. "રડ નહીં બેટા, સમય ગમે તેવો હોય, બદલાઈ જાય છે."

રસોડાના દરવાજે ઊભેલી નેહા પણ આ બધું જોઈ રહી હતી. તેની આંખોમાં પણ પાણી આવી ગયા હતા.

તે દિવસે મને સમજાયું કે દુનિયા ગમે તેટલી બદલાઈ જાય, પણ માતા-પિતાનો પ્રેમ ક્યારેય બદલાતો નથી.

ગમે તેવા ખરાબ સમયમાં પણ જન્મદાતાઓ જ વગર સ્વાર્થે પોતાના સંતાનોની સાથે અડીખમ ઊભા રહે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.