પિતાના મૃત્યુ પછી મોટો બેડરૂમ મેળવવા ભાઈઓ લડી પડ્યા, બહેને કબાટ પાછળ છુપાયેલો દરવાજો ખોલ્યો તો…

પિતા શાંતિલાલના અવસાનને હજુ માંડ બાર દિવસ થયા હતા. ઘરમાં સગા સંબંધીઓની અવરજવર ઓછી થઈ ગઈ હતી.

ઓસરીમાં બેઠેલા બંને ભાઈઓ અશોક અને ભરત વચ્ચે અચાનક બોલાચાલી શરૂ થઈ ગઈ. બંનેની નજર ઘરના સૌથી મોટા અને હવાઉજાસવાળા બેડરૂમ તરફ હતી.

મોટો ભાઈ અશોક ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકીને ઊભો થયો. "હું મોટો દીકરો છું એટલે પિતાજીનો આ મોટો રૂમ મારો જ બનશે."

નાના ભાઈ ભરતે તરત ખુરશી પરથી ઊભા થઈને વિરોધ કર્યો. "પિતાજીની છેલ્લી બીમારીમાં મેં જ એમની સૌથી વધુ સેવા કરી હતી. આ રૂમમાં હું જ રહીશ."

અશોકની પત્ની પણ રસોડામાંથી બહાર આવીને બોલી, "અમારા છોકરાઓ મોટા થઈ રહ્યા છે, અમારે જ આ મોટા રૂમની વધુ જરૂર છે."

ભરતની પત્ની પણ તરત વચ્ચે આવી ગઈ. "અમે કંઈ ભાડે રહેવા નથી આવ્યા, અમારો પણ આ ઘરમાં સરખો જ અધિકાર છે."

વાત એટલી વધી ગઈ કે બંને ભાઈઓ એકબીજા સામે હાથ ઉગામવા સુધી આવી ગયા. પિતાની છબી સામે જ બંને પક્ષો વચ્ચે કડવાશ ફેલાઈ ગઈ.

ઓસરીના ખૂણામાં ઊભેલી તેમની નાની બહેન હેતલ આ બધું શાંતિથી જોઈ રહી હતી. તેના ચહેરા પર પિતાના ગયા પછીનો ઊંડો શોક અને આ ઝઘડાનું દર્દ સાફ દેખાતું હતું.

હેતલે આગળ આવીને બંને ભાઈઓને શાંત પાડવાનો પ્રયાસ કર્યો. "ભાઈ, પિતાજીના ગયાને હજુ પંદર દિવસ પણ નથી થયા અને તમે આ રૂમ માટે લડી રહ્યા છો?"

અશોકે હેતલ તરફ ફરીને કડક અવાજે કહ્યું, "હેતલ, તું સાસરેથી આવી છે તો મહેમાન બનીને રહે. અમારા ભાઈઓના મામલામાં વચ્ચે ન પડ."

ભરતે પણ ગુસ્સામાં કહ્યું, "હા, આ રૂમનો ફેંસલો આજે જ થવો જોઈએ. હું કોઈ પણ સંજોગોમાં આ રૂમ મોટાભાઈને નહીં આપું."

હેતલ ચૂપચાપ ઓસરીમાં ઊભી રહી અને તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેને સમજાયું કે શબ્દોથી આ બંનેમાંથી કોઈ માનવાનું નહોતું.

પિતાજી આ રૂમમાં વર્ષોથી એકલા જ રહેતા હતા. તેઓ જીવતા હતા ત્યારે પણ તેમણે કોઈને આ રૂમની અંદર વધુ સમય રહેવા દીધા નહોતા.

રૂમના એક ખૂણામાં પિતાજીએ હંમેશા એક મોટો લાકડાનો કબાટ રાખેલો હતો. એ કબાટ પાછળ શું હતું તે પરિવારમાં કોઈને ખબર નહોતી.

બીજા દિવસે સવારે જ્યારે બંને ભાઈઓ કોઈ કામ માટે બહાર ગયા, ત્યારે હેતલે એક મોટો નિર્ણય લીધો. તેણે મહોલ્લામાંથી બે મજૂરોને બોલાવી લીધા.

તેણે પિતાજીના એ મોટા રૂમનું તાળું ખોલ્યું અને બધો સામાન બહાર કઢાવવાનું શરૂ કર્યું. પલંગ, ગાદલાં અને જૂની પેટીઓ ઓસરીમાં લાવીને મુકાવી દીધી.

બપોરે જ્યારે અશોક અને ભરત ઘરે પાછા આવ્યા, ત્યારે આંગણામાં પિતાજીનો સામાન પડેલો જોઈને બંનેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

અશોક દોડીને રૂમ પાસે ગયો અને જોરથી બૂમ પાડી, "હેતલ, તારી આટલી હિંમત કેવી રીતે થઈ કે તેં પિતાજીનો સામાન બહાર કાઢી નાખ્યો?"

ભરત પણ લાલચોળ આંખો સાથે ત્યાં પહોંચી ગયો. "તું આ રૂમ પર પોતાનો કબજો જમાવવા માંગે છે?"

હેતલ રૂમના દરવાજે શાંતિથી ઊભી હતી. તેના હાથમાં પિતાજીની જૂની ચાવીઓ હતી.

હેતલે બંને ભાઈઓ સામે જોયું અને નરમ અવાજે કહ્યું, "તમારે જે રૂમ માટે લડવું હોય તે રૂમ પહેલાં અંદર આવીને જોઈ તો લો."

અશોક અને ભરત ગુસ્સામાં પગ પછાડતા રૂમની અંદર દાખલ થયા. રૂમ સાવ ખાલી થઈ ગયો હતો અને દીવાલો ઉઘાડી દેખાતી હતી.

હેતલે પેલા મોટા લાકડાના કબાટ તરફ ઈશારો કર્યો જેને મજૂરોએ દીવાલથી આગળ ખસેડી દીધો હતો. કબાટની પાછળ દીવાલમાં એક નાનો લાકડાનો દરવાજો દેખાતો હતો.

બંને ભાઈઓ આશ્ચર્યથી એ દરવાજા સામે જોવા લાગ્યા. તેમણે આ ઘરમાં ચાલીસ વર્ષ વિતાવ્યા હતા પણ આ દરવાજો ક્યારેય જોયો નહોતો.

"આ શું છે હેતલ?" અશોકે થોડા ધીમા અવાજે પૂછ્યું.

હેતલે કહ્યું, "પિતાજી આ દરવાજાને હંમેશા કબાટ પાછળ છુપાવીને રાખતા હતા. તમે પોતે જ ખોલીને જોઈ લો."

ભરતે ધ્રૂજતા હાથે એ નાના દરવાજાનું સ્ટોપર ખોલ્યું અને દરવાજો અંદર તરફ ધકેલ્યો. અંદર એક નાનકડો અંધારિયો ઓરડો હતો.

અશોકે મોબાઈલની ટોર્ચ ચાલુ કરી અને અંદર પ્રકાશ ફેંક્યો. પ્રકાશ પડતાં જ બંને ભાઈઓની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.

તે ઓરડામાં ચારેય બાજુ લાકડાના નાના-મોટા ટુકડા, કરવત, હથોડી અને રંગના ડબ્બાઓ વ્યવસ્થિત ગોઠવેલા હતા. એક નાની લાકડાની ટેબલ પર અડધા બનેલા રમકડાં પડેલા હતા.

દીવાલ પરની લાકડાની છાજલીઓ પર ડઝનબંધ જૂના રમકડાં સાચવીને મૂકેલા હતા. લાકડાની નાની ગાડીઓ, ઢીંગલીઓ, ફરકડીઓ અને લાકડાના સુંદર પક્ષીઓ ત્યાં ચમકતા હતા.

અશોક ધીમે પગલે અંદર ગયો અને એક લાકડાની નાની ઘોડાગાડી હાથમાં લીધી. એ રમકડું જોતાં જ તેની આંખોમાં બાળપણની સ્મૃતિઓ તાજી થઈ ગઈ.

આ એ જ ઘોડાગાડી હતી જે પિતાજીએ તેના સાતમા જન્મદિવસે તેને ભેટ આપી હતી. તે સમયે પિતાજીએ કહ્યું હતું કે તેઓ આ બજારમાંથી લાવ્યા છે.

ભરત પણ અંદર આવ્યો અને તેણે ટેબલ પર પડેલી એક નાની લાકડાની બોટ ઉપાડી. એ બોટ પર કલર હજુ પણ તાજો હોય તેવો લાગતો હતો.

ભરતને યાદ આવ્યું કે જ્યારે તે દસ વર્ષનો હતો અને બીમાર પડ્યો હતો, ત્યારે પિતાજીએ આખી રાત જાગીને તેને આ બોટ આપીને ખુશ કર્યો હતો.

હેતલ ઓરડાના દરવાજે ઊભા રહીને આંસુ લૂછતી હતી. "પિતાજી મિલમાં આખો દિવસ મજૂરી કરીને સાંજે ઘરે આવતા હતા."

બંને ભાઈઓ સુન્ન થઈને હેતલની વાત સાંભળી રહ્યા હતા. રૂમમાં પિતાજીના પરસેવાની અને લાકડાના વહેરની જૂની સુગંધ હજુ પણ ભરેલી હતી.

હેતલે આગળ કહ્યું, "થાક્યા હોવા છતાં તેઓ રાત્રે આ ગુપ્ત રૂમમાં આવીને કલાકો સુધી બેસતા હતા. તેઓ આપણા માટે પોતાના હાથે આ રમકડાં બનાવતા હતા."

અશોકની આંગળીઓ ઘોડાગાડીના લાકડા પર ફરતી રહી. તેના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો હતો.

"પિતાજીએ ક્યારેય આપણને આ રૂમમાં કેમ નહોતા આવવા દીધા?" ભરતે ભીની આંખે પૂછ્યું.

હેતલે જવાબ આપ્યો, "કારણ કે તેઓ આપણને અચાનક સરપ્રાઈઝ આપવા માંગતા હતા. તેઓ નહોતા ઈચ્છતા કે આપણને ખબર પડે કે આપણા ગરીબ પિતા બજારમાંથી રમકડાં ખરીદી શકતા નથી."

પિતાજી પાસે એટલા પૈસા નહોતા કે તેઓ દુકાનમાંથી મોંઘા રમકડાં લાવી શકે. એટલે તેઓ રાતના ઉજાગરા કરીને પોતાના હાથે લાકડું ઘસીને રમકડાં બનાવતા હતા.

તે નાનકડા ઓરડામાં પિતાજીનો એક જૂનો ડાયરી જેવો ચોપડો પણ પડ્યો હતો. અશોકે ધ્રૂજતા હાથે એ ચોપડો ખોલ્યો.

તેમાં દરેક પાના પર એક એક તારીખ લખેલી હતી અને નીચે બાળકોની પસંદગીની વિગતો હતી. 'અશોકને લાલ રંગની ગાડી ગમે છે', 'ભરતને પક્ષીઓ બહુ વહાલા છે', 'હેતલ માટે લાકડાનો હિંડોળો બનાવવો છે'.

છેલ્લા પાના પર પિતાજીએ ધ્રૂજતા હાથે લખ્યું હતું, 'મારા બાળકો મોટા થઈ ગયા છે અને હવે રમકડાંથી નથી રમતા. પણ આ રૂમ મારી જિંદગીની સૌથી મોટી કમાણી છે કારણ કે અહીં મારા બાળકોનું બાળપણ સચવાયેલું છે.'

આ શબ્દો વાંચતાં જ અશોકના હાથમાંથી ચોપડો છૂટી ગયો. તે રૂમની જમીન પર ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો.

ભરત પણ પોતાની જાતને રોકી ન શક્યો. તે પોતાના મોટા ભાઈની બાજુમાં બેસી ગયો અને તેનું માથું પકડીને રડવા લાગ્યો.

બંને ભાઈઓને પોતાની જાત પર અત્યંત શરમ આવી રહી હતી. જે રૂમમાં પિતાએ આખી જિંદગી પોતાના બાળકોની ખુશી માટે પરસેવો પાડ્યો હતો, તે જ રૂમના ભાગલા પાડવા તેઓ લડી રહ્યા હતા.

પિતાના પવિત્ર પ્રેમના સ્થાન પર તેઓ પોતાના સ્વાર્થની દીવાલો ચણવા નીકળ્યા હતા. પૈસા અને મોટા રૂમની લાલચમાં તેઓ પિતાના અસલી વારસાને ભૂલી ગયા હતા.

અશોકે ભરતનો હાથ પકડી લીધો અને રડતાં રડતાં કહ્યું, "ભરત, મને માફ કરી દે. હું મોટો ભાઈ થઈને તારી સાથે આ રૂમ માટે ઝઘડતો હતો."

ભરતે અશોકને ગળે લગાવી લીધો. "ના મોટાભાઈ, ભૂલ મારી હતી. હું પિતાજીની સેવા કરવાનો દેખાડો કરીને આ રૂમ પડાવવા માંગતો હતો."

બંને ભાઈઓ એકબીજાને વળગીને ઘણા સમય સુધી રડતા રહ્યા. ઓસરીમાં ઊભેલી તેમની પત્નીઓ પણ આ દ્રશ્ય જોઈને પોતાની આંખો લૂછી રહી હતી.

હેતલ આગળ આવી અને બંને ભાઈઓના માથા પર હાથ મૂક્યો. "ભાઈ, પિતાજી આખી જિંદગી આપણને એક રાખવા માટે મથતા રહ્યા."

અશોક ઊભો થયો અને તેણે ઓરડામાંથી બહાર આવીને પિતાજીની મોટી તસવીર સામે જોયું. તેની આંખોમાં હવે કોઈ ક્રોધ કે લોભ નહોતો.

અશોકે ભરત સામે જોઈને કહ્યું, "આ રૂમ આપણા બેમાંથી કોઈનો નહીં બને. આ રૂમ હંમેશા પિતાજીનો જ રહેશે."

ભરતે તરત સહમતી દર્શાવી. "હા મોટાભાઈ, આપણે આ નાનો ઓરડો ક્યારેય નહીં તોડીએ. અહીં પિતાજીની યાદો અને આપણા સંસ્કારો સચવાશે."

બંને ભાઈઓએ સાથે મળીને પિતાજીનો બધો સામાન ફરીથી રૂમમાં ગોઠવવાનું શરૂ કર્યું. પલંગ, ગાદલાં અને જૂની પેટીઓ પાછી તેમની મૂળ જગ્યાએ મુકાઈ ગઈ.

તે લાકડાનો કબાટ પણ ફરીથી એ રીતે ગોઠવી દેવાયો જેથી પિતાજીની એ જૂની વર્કશોપ હંમેશા સુરક્ષિત રહે. બંને પરિવારોએ સાથે મળીને આખા રૂમની સફાઈ કરી.

સાંજ પડતાં સુધીમાં ઘરનું વાતાવરણ સાવ બદલાઈ ગયું હતું. જે ઘરમાં સવારે તણાવ અને ઝઘડાની ચીસો સંભળાતી હતી, ત્યાં હવે અગરબત્તીની સુવાસ અને શાંતિ ફેલાયેલી હતી.

હેતલે રસોડામાં જઈને બધા માટે ચા બનાવી. ઓસરીમાં બેસીને બંને ભાઈઓએ સાથે ચા પીધી અને બાળપણની જૂની વાતો યાદ કરીને હસ્યા.

ઘરની દીવાલો પરથી વહેંચણીના પડછાયા સાવ ગાયબ થઈ ગયા હતા. પિતાના એક છુપાયેલા ઓરડાએ પોતાના વિખૂટા પડતા પરિવારને ફરીથી એક તાંતણે બાંધી દીધો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.