પિતાની આબરૂ બચાવવા માટે એક દીકરીએ આગળ આવીને એવો નિર્ણય લીધો કે પિતા સહિત બધા...

જ્યારે વકીલે ટેબલ પર દસ્તાવેજો મૂક્યા ત્યારે મહેશભાઈએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે ચશ્મા સરખા કર્યા.

સામે બેઠેલા દીકરા સંજયના ચહેરા પર ઉતાવળ ચોખ્ખી દેખાતી હતી. સંજયે પેન આગળ ધરીને કહ્યું, "બાપુજી, આ મકાન અને દુકાન મારા નામે ટ્રાન્સફર કરી દો, મારે નવી ફેક્ટરી માટે બેંકમાંથી મોટી લોન લેવી છે."

મહેશભાઈએ એક નજર દીકરી પૂજા સામે નાખી. પૂજા ખૂણાની ખુરશી પર સાવ શાંતિથી બેઠી હતી અને પિતાના ચહેરાના બદલાતા હાવભાવ જોઈ રહી હતી.

સંજયે તરત જ ઉમેર્યું, "પૂજાના લગ્નમાં આપણે પંદર લાખ રૂપિયા ખર્ચ્યા હતા. એટલે આ મિલકત પર કાયદેસરનો હક મારો જ બને છે."

પૂજા કશું બોલી નહીં. તેણે ફક્ત ધીમેથી માથું હલાવ્યું અને પાણીનો ગ્લાસ ભરીને પિતાના હાથમાં આપ્યો.

મહેશભાઈએ એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને મિલકતના તમામ કાગળો પર સહી કરી દીધી. સંજયે ઝડપથી ફાઈલ પોતાના બેગમાં મૂકી અને ઊભો થઈ ગયો.

"હું બેંકે જાઉં છું, મોડું થાય છે," સંજયે પિતા સામે જોયા વગર જ કહ્યું અને દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગયો.

રૂમમાં હવે માત્ર મહેશભાઈ અને પૂજા બે જ જણાં રહ્યાં હતાં. મહેશભાઈની આંખોમાં ખાલીપો હતો, જાણે ચાલીસ વર્ષની કમાણી એક જ ક્ષણમાં હાથમાંથી સરકી ગઈ હોય.

"બાપુજી, તમે જમી લો, હું ભાખરી ગરમ કરી લાવું," પૂજાએ પિતાના ખભા પર હાથ મૂકતાં કહ્યું.

મહેશભાઈએ તેનો હાથ પકડી લીધો. "બેટા, તું સાસરેથી આવી અને તારા ભાઈએ તારી સામે જ બધું પોતાના નામે કરાવી લીધું. તને ખોટું નથી લાગ્યું?"

પૂજાએ હળવું સ્મિત આપ્યું, "બાપુજી, મિલકતના ભાગ પડ્યા છે, તમારા આશીર્વાદના નહીં. મારે આ ઈંટોની કોઈ જરૂર નથી."

છ મહિના વીતી ગયા. સંજયની નવી ફેક્ટરીમાં મોટું નુકસાન થયું અને ભાગીદાર પૈસા લઈને ભાગી ગયો.

બેંક તરફથી મકાન અને દુકાનની જપ્તીની નોટિસ આવી ગઈ. સંજય રાતોરાત પોતાની પત્નીને લઈને સાસરે જતો રહ્યો અને પિતાનો ફોન પણ ઉપાડવાનું બંધ કરી દીધું.

સિત્તેર વર્ષના મહેશભાઈના માથે પચાસ લાખનું દેવું આવીને ઊભું રહી ગયું. સોસાયટીના લોકો દરવાજે આવીને વાતો કરવા લાગ્યા.

એક સાંજે બેંકના અધિકારીઓ ઘર ખાલી કરાવવા માટે પોલીસ સાથે આવી પહોંચ્યા. મહેશભાઈ લાચાર બનીને સોફા પર બેઠા હતા.

તે સમયે બહાર એક રિક્ષા આવીને ઊભી રહી. પૂજા ઝડપથી અંદર આવી.

તેના હાથમાં એક જૂની ફાઈલ અને સોનાના દાગીનાનો એક થેલો હતો. તેણે સીધા જઈને બેંક મેનેજર સામે એ થેલો મૂકી દીધો.

"આ મારા લગ્નનું સ્ત્રીધન છે," પૂજાએ મક્કમ અવાજે કહ્યું, "અને આ મારી નોકરીના છેલ્લા પાંચ વર્ષની બચતની ફિક્સ ડિપોઝિટના કાગળો છે."

મહેશભાઈ ઊભા થઈ ગયા. "પૂજા, આ શું કરે છે તું? આ તારા ભવિષ્યની મૂડી છે, તારા સાસરિયાં શું કહેશે?"

પૂજાએ પિતા સામે જોયું. "બાપુજી, મારા પતિ અને સાસુ સાથે વાત કરીને જ હું અહીં આવી છું. એમણે કહ્યું કે જે પિતાએ પોતાની આખી જિંદગી દીકરીને ભણાવવામાં અને પગભર કરવામાં લગાવી દીધી, એ પિતાની આબરૂ બચાવવા માટે આ દાગીના વપરાય તો એ આપણું સૌભાગ્ય છે."

બેંક અધિકારીઓએ કાગળો તપાસ્યા અને થોડો સમય આપવા સંમત થયા. ઘરની હરાજી અટકી ગઈ.

અધિકારીઓ ગયા પછી મહેશભાઈ જમીન પર બેસી પડ્યા અને નાના બાળકની જેમ રડી પડ્યા.

"મેં જે દીકરાને બધું સોંપી દીધું એ મને છોડીને ભાગી ગયો," મહેશભાઈ ગળે આવી ગયેલા ડૂસકાં વચ્ચે બોલ્યા, "અને જેને મેં કશું ન આપ્યું, એ દીકરી પોતાની આખી જિંદગી દાવ પર લગાવીને ઊભી રહી ગઈ."

પૂજા પિતા પાસે બેસી ગઈ અને તેમના હાથ પોતાના હાથમાં લીધા.

"દીકરો વારસો સાચવે કે ન સાચવે બાપુજી, પણ દીકરી હંમેશાં બાપનું વજૂદ સાચવે છે," પૂજાએ પિતાના આંસુ લૂછતાં કહ્યું, "જ્યાં સુધી હું જીવતી છું ત્યાં સુધી તમારે કોઈની સામે હાથ લાંબો નહીં કરવો પડે."

મહેશભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે દીકરીના માથા પર હાથ મૂક્યો. તે દિવસે ઘરના આંગણામાં ઊભેલા પડોશીઓની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.