પિયર આવેલી દીકરીને પિતાએ ઘરમાં રાખવાની કેમ ચોખ્ખી ના પાડી દીધી...

બપોરના સમયે ઘરના દરવાજે અચાનક રીક્ષા આવીને ઊભી રહી ત્યારે રમેશભાઈ હિંચકે બેઠા બેઠા છાપું વાંચી રહ્યા હતા.

રીક્ષામાંથી જ્યારે તેમની એકની એક દીકરી પૂજા હાથમાં બે મોટી બેગ લઈને એકલી ઉતરી, ત્યારે રમેશભાઈના હાથમાંથી ચશ્મા સહેજ નીચે સરકી ગયા.

દીકરીના ચહેરા પર લગ્ન પછી જે ચમક હોવી જોઈએ, એની જગ્યાએ એક ઊંડો થાક અને આંખોની નીચે કાળા કુંડાળા દેખાતા હતા.

પૂજા પગથિયાં ચઢીને સીધી ઓસરીમાં આવી અને એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર બાપના ખભા પર માથું મૂકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.

રમેશભાઈએ તેની પીઠ પર હાથ ફેરવ્યો, પણ પૂછવાની હિંમત ન થઈ કે આટલી અચાનક અને જમાઈ વગર તે કેમ આવી છે.

પૂજા દસ વર્ષની હતી ત્યારે તેની માતાનું અવસાન થયું હતું.

ત્યારથી રમેશભાઈએ જ તેને માં અને બાપ બંને બનીને ઉછેરી હતી, ક્યારેય બીજી વાર ઘર વસાવવાનો વિચાર સુદ્ધાં કર્યો નહોતો.

પૂજાને પાણીનો ગ્લાસ આપતાં તેમણે શાંતિથી પૂછ્યું, કેમ બેટા, મિલન કેમ સાથે નથી આવ્યો અને તું આટલી હાંફળીફાંફળી કેમ છે?

પૂજાએ પાણીનો ગ્લાસ ધ્રૂજતા હાથે ટેબલ પર મૂક્યો અને એક જ શ્વાસે કહી દીધું કે હવે મારે ક્યારેય એ ઘરમાં પાછા નથી જવું.

રમેશભાઈના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ, પણ તેમણે પોતાના ચહેરાના ભાવ બિલકુલ બદલાવા ન દીધા.

તેમણે પૂજાને અંદરના રૂમમાં મોકલીને આરામ કરવા કહ્યું અને પોતે રસોડામાં જઈને ચા બનાવવાની તૈયારી કરવા લાગ્યા.

ગેસ સળગાવતાં સળગાવતાં તેમનો હાથ ધ્રૂજી રહ્યો હતો, કારણ કે પૂજાના લગ્નને હજુ માંડ આઠ મહિના પૂરા થયા હતા.

મિલન એક શાંત અને સમજદાર છોકરો લાગ્યો હતો અને તેના માતા-પિતા પણ ઘણા સંસ્કારી જણાતા હતા, એટલે જ રમેશભાઈએ પોતાની દીકરી સોંપી હતી.

સાંજે ચાના કપ સામે મૂકીને રમેશભાઈએ દીકરી સામે જોયું અને નરમાશથી પૂછ્યું, હવે મને શાંતિથી કહે કે વાત શું બની છે.

પૂજાની આંખોમાં ફરી આંસુ આવી ગયા અને તેણે કહ્યું કે મિલન તેને જરાય સમજતો નથી અને આખો દિવસ તેની માતાના કહ્યા પ્રમાણે જ ચાલે છે.

પૂજાએ ઉમેર્યું કે સાસુમા તેને ઘરની દરેક નાની વાતમાં ટોકે છે, તેના ઉછેર પર સવાલો ઉઠાવે છે અને કહે છે કે મા વિનાની દીકરીને કંઈ આવડતું નથી.

આ શબ્દો સાંભળીને રમેશભાઈની છાતીમાં તીણી કળ વળી, પણ તેઓ શાંત રહ્યા.

પૂજા બોલતી ગઈ કે ગઈકાલે રાત્રે મિલન સાથે મોટો ઝઘડો થયો અને મિલને પણ સાથ આપવાને બદલે કહ્યું કે તારે મારી માતાનું માન રાખવું જ પડશે.

એટલે મેં સવારે જ નક્કી કરી લીધું કે મારે મારું સ્વાભિમાન ગુમાવીને એવા ઘરમાં જરાય નથી રહેવું, જ્યાં મારી કોઈ કદર નથી.

રમેશભાઈએ દીકરીનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને કહ્યું, તું અત્યારે આરામ કર, આપણે કાલે સવારે શાંતિથી વાત કરીશું.

તે રાત્રે પૂજા તો થાકની મારી ઊંઘી ગઈ, પણ રમેશભાઈની આંખમાં ઊંઘનું એક ટીપુંય નહોતું.

તેઓ આખી રાત ઓસરીમાં આંટા મારતા રહ્યા અને દીવાલ પર લટકતી પૂજાની સ્વર્ગસ્થ માતાની તસવીર સામે જોતા રહ્યા.

તેમને પોતાની જાત પર ગુસ્સો આવતો હતો કે ક્યાંક તેમની દીકરીને સંસ્કાર આપવામાં કે સંબંધો સાચવવાની રીત શીખવવામાં કોઈ ખામી તો નથી રહી ગઈ ને.

બીજા દિવસે સવારે સૂરજ ઊગ્યો ત્યારે પૂજા જાગીને બહાર આવી.

રમેશભાઈ નાહી-ધોઈને તૈયાર થઈને હિંચકે બેઠા હતા અને સામે ટેબલ પર ચાનો એક કપ પડેલો હતો.

પૂજાએ આવીને કહ્યું, પપ્પા, હું તમારા માટે નાસ્તો બનાવી દઉં?

રમેશભાઈએ તેની સામે જોયું, તેમની આંખોમાં રાતભર જાગ્યાનો થાક હતો, પણ અવાજમાં એક વિચિત્ર ગંભીરતા હતી.

તેમણે કહ્યું, નાસ્તો પછી કરજે બેટા, પહેલા અહીં મારી સામે બેસ, મારે તને કંઈક જરૂરી કહેવું છે.

પૂજા ચૂપચાપ સામેની ખુરશી પર બેસી ગઈ, તેને લાગ્યું કે પપ્પા આજે જમાઈને ફોન કરીને ખખડાવી નાખશે અથવા વકીલની વાત કરશે.

પણ રમેશભાઈએ જે કહ્યું તે સાંભળીને પૂજાના હોશ ઊડી ગયા.

રમેશભાઈએ ખૂબ જ સ્થિર અવાજે કહ્યું, પૂજા, તું આજે બપોર સુધીમાં તારો બધો સામાન ફરીથી પેક કરી લે, હું તને સાંજે સાસરે મૂકવા આવીશ.

પૂજા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ અને પોતાની આંખો પર વિશ્વાસ ન થયો કે આ એ જ પિતા છે જેણે આખી જિંદગી તેના એક આંસુ માટે દુનિયા માથે લીધી હતી.

પૂજાનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો, પપ્પા, તમે મને કાઢી મૂકવા માંગો છો, જે ઘરમાં મારું અપમાન થાય છે ત્યાં તમે મને જબરદસ્તી ધકેલો છો?

રમેશભાઈએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને કહ્યું, ના બેટા, હું તને કાઢી નથી મૂકતો, પણ હું તને ભાગેડુ બનવા દેવા પણ નથી માંગતો.

પૂજા ગુસ્સા અને અવિશ્વાસથી પોતાના પિતા સામે જોઈ રહી, તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.

રમેશભાઈએ કહ્યું, તું કહે છે કે સાસુ તને ટોકે છે કે મા વિનાની દીકરીને કંઈ આવડતું નથી, તો શું તું અહીં ભાગી આવીને એ સાબિત કરવા માંગે છે કે એમની વાત સાચી હતી?

પૂજાના ગળામાંથી અવાજ ન નીકળ્યો.

રમેશભાઈ આગળ બોલ્યા, તારી માતા ગઈ ત્યારે લોકો મને કહેતા હતા કે એકલો પુરુષ દીકરીને નહીં સાચવી શકે, તું કોઈ બીજી સ્ત્રીને ઘરમાં લઈ આવ.

મેં ક્યારેય બીજું લગ્ન એટલા માટે ન કર્યું કે મારી દીકરીને કોઈ પરાયાપણું ન લાગે, મેં તને ફૂલની જેમ સાચવી છે.

પણ કદાચ મારાથી એક મોટી ભૂલ થઈ ગઈ કે મેં તને પ્રેમ આપ્યો પણ જિંદગીના નાના-મોટા ઘર્ષણો સહન કરવાની તાકાત ન આપી.

પૂજા માથું નીચું રાખીને પિતાની વાત સાંભળી રહી હતી.

રમેશભાઈએ નરમાશથી પૂછ્યું, મિલને ગઈકાલે જે કહ્યું, એ પહેલાં તેં ક્યારેય એ વિચાર્યું કે આઠ મહિનામાં તે માણસે તારા માટે શું કર્યું છે?

જ્યારે તું લગ્ન પછી પહેલીવાર બીમાર પડી ત્યારે આખી રાત જાગીને દવા કોણે આપી હતી, તારી નાની નાની ખુશીઓનું ધ્યાન કોણ રાખતું હતું?

પૂજા ચૂપ રહી, કારણ કે એ વાત સાચી હતી કે મિલન સ્વભાવે ખરાબ નહોતો.

રમેશભાઈએ કહ્યું, બેટા, ઘરમાં વાસણ હોય તો ખખડે પણ ખરા, બે જુદા જુદા વિચારો ભેગા થાય ત્યારે ઘર્ષણ થવું સ્વાભાવિક છે.

સાસુનો સ્વભાવ કદાચ કડક હશે, તેમની બોલવાની રીત જૂની હશે, પણ શું તેં ક્યારેય તેમને જીતવાનો પ્રયત્ન કર્યો?

જ્યારે એમણે તને કંઈક શીખવવાનો કે કહેવાનો પ્રયત્ન કર્યો, ત્યારે તેં એને સલાહ તરીકે લીધી કે સીધું અપમાન માની લીધું?

પૂજાના મનમાં ગઈકાલના ઝઘડાના દ્રશ્યો તરવરવા લાગ્યા, જ્યાં તેણે પણ સાસુ સામે ઊંચા અવાજે બોલીને મિલનનું અપમાન કર્યું હતું.

રમેશભાઈ ઊભા થયા અને પૂજાના માથા પર હાથ મૂક્યો.

તેમણે કહ્યું, પિયરના દરવાજા તારા માટે ક્યારેય બંધ નથી, આ ઘર તારું જ છે અને હું જીવું છું ત્યાં સુધી તારો આશરો છું.

પણ જો આજે તું નાની વાતમાં અહંકાર રાખીને સંબંધ તોડીને બેસી જઈશ, તો આખી જિંદગી તને અફસોસ રહેશે કે તેં પ્રયત્ન જ નહોતો કર્યો.

લગ્ન એ બે દિવસની રમત નથી કે મન થાય ત્યારે પૂરું કરી દેવાય, એ તો એકબીજાની ખામીઓને સ્વીકારીને સાથે ચાલવાની તપસ્યા છે.

જો મિલન દારૂડિયો હોત, જુગારી હોત, તારા પર હાથ ઉપાડતો હોત કે તારું ચરિત્ર હણતો હોત, તો હું પોતે જઈને તને તેડી લાવત અને ક્યારેય પાછી ન મોકલત.

પણ માત્ર વાતવાતમાં મનદુઃખ થયું અને તું બેગ ભરીને નીકળી આવી, એ સંસ્કાર મેં તને નથી આપ્યા બેટા.

પૂજા પિતાના આ શબ્દો સાંભળીને હચમચી ગઈ.

રમેશભાઈએ ધીમેથી કહ્યું, હું તારી સાથે આવીશ, હું તારા સાસરે હાથ જોડીશ કે મારી દીકરીથી કોઈ ભૂલ થઈ ગઈ હોય તો માફ કરજો, કારણ કે એને મા નથી.

આ વાક્ય સાંભળતાં જ પૂજાની આંખમાંથી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા.

તે ધ્રૂજી ઊઠી અને સીધી પિતાના પગ પકડીને બેસી ગઈ.

તેણે રડતાં રડતાં કહ્યું, ના પપ્પા, તમે કોઈની સામે હાથ નહીં જોડો, તમે ક્યારેય કોઈની સામે માથું નથી નમાવ્યું તો મારા કારણે તો બિલકુલ નહીં.

રમેશભાઈએ તેને ઊભી કરી અને પોતાની છાતી સરસી ચાંપી લીધી.

પૂજાને પોતાની ભૂલ સમજાઈ રહી હતી, તેનો બધો જ ગુસ્સો અને અહંકાર પિતાના આ સાચા પ્રેમ અને માર્ગદર્શન સામે પીગળી ગયા હતા.

તેને સમજાયું કે ભાગી જવું સહેલું હતું, પણ સંબંધને સાચવવા માટે થોડું ઝૂકવું અને સમજદારી દાખવવી જરૂરી હતી.

બપોર થતાં સુધીમાં ઘરનું વાતાવરણ સાવ બદલાઈ ગયું હતું.

પૂજાએ પોતે રસોડામાં જઈને પિતા માટે ગરમાગરમ ખીચડી અને કઢી બનાવી.

જમતી વખતે તેના ચહેરા પરનો એ જૂનો ભાર હવે ગાયબ હતો અને એક નવી સમજણ દેખાતી હતી.

બપોરે ત્રણ વાગ્યે અચાનક દરવાજે ફરીથી કોઈકે ટકોરા માર્યા.

રમેશભાઈ દરવાજો ખોલવા ગયા તો સામે મિલન ઊભો હતો, તેના ચહેરા પર ચિંતા અને પસ્તાવો સાફ દેખાતા હતા.

મિલન અંદર આવ્યો અને સીધો રમેશભાઈના પગે લાગ્યો.

મિલને હાથ જોડીને કહ્યું, પપ્પા, મને માફ કરી દો, ગઈકાલે રાત્રે મારે આવેશમાં આવીને પૂજા પર ગુસ્સો નહોતો કરવો જોઈતો.

હું સવારે ઓફિસ ગયો પણ મારું મન ન લાગ્યું, એટલે પહેલી બસ પકડીને સીધો અહીં આવ્યો છું.

પૂજા રૂમના દરવાજે ઊભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી.

રમેશભાઈએ મિલનને ખભેથી પકડીને ઊભો કર્યો અને સ્મિત સાથે કહ્યું, જમાઈરાજ, ભૂલ કોઈ એકની નથી હોતી, બે તાળી વગર અવાજ નથી થતો.

મિલને પૂજા સામે જોયું, બંનેની આંખો મળી અને મહિનાઓથી જામેલો અણગમો એક ક્ષણમાં ઓગળી ગયો.

મિલને પૂજા પાસે જઈને ધીમા અવાજે કહ્યું, ચાલ ઘરે, બા પણ સવારથી તારી રાહ જુએ છે અને તારા વગર ઘર સાવ સૂનું લાગે છે.

પૂજાએ પિતા તરફ જોયું, રમેશભાઈના ચહેરા પર એક સંતોષભર્યું હાસ્ય હતું.

તેમણે પૂજાને કહ્યું, જા બેટા, હવે મોડું ન કર, તારું ઘર તારી રાહ જુએ છે.

પૂજાએ પોતાની બેગ ઉપાડી અને પિતાના ચરણ સ્પર્શ કર્યા.

રમેશભાઈએ દીકરીના માથે હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા, ત્યારે પૂજાની આંખમાંથી ફરી આંસુ સરી પડ્યા, પણ આ વખતે એ આંસુ દુઃખના નહીં પણ કૃતજ્ઞતાના હતા.

ગાડીમાં બેસતી વખતે પૂજાએ બારીમાંથી બહાર જોયું, રમેશભાઈ ઓસરીના થાંભલાને ટેકો દઈને હાથ હલાવી રહ્યા હતા.

પૂજાને મનમાં થયું કે એક સાચો બાપ એ જ હોય છે જે દીકરીને માત્ર વહાલ નથી કરતો, પણ મુશ્કેલ સમયમાં સાચો રસ્તો બતાવીને તેનો સંસાર તૂટતો બચાવી લે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.