પોતાના ઘરે પાર્સલ લેવાની ના પાડતા નવા પાડોશી સામે લોકોએ હંગામો મચાવ્યો, બોક્સમાંથી દવાનું સત્ય ખુલતાં પાડોશી ચોધાર આંસુએ...

બપોરના બાર વાગ્યા હતા અને આલીશાન એપાર્ટમેન્ટના ચોથા માળની ગેલેરીમાં કૂકરની ધીમી સીટીનો અવાજ ગૂંજી રહ્યો હતો.

મુકેશ પોતાના હાથમાં અખબાર લઈને લિવિંગ રૂમના સોફા પર બેસીને આદુંવાળી ગરમ ચા પી રહ્યો હતો.

તેની પત્ની હંસા રસોડામાંથી બહાર આવી અને ડાઈનિંગ ટેબલ પર પડેલા ચાર મોટા, ભારે કાર્ડબોર્ડના બોક્સ સામે પારાવાર ક્રોધથી જોઈ રહી હતી.

એ તમામ બોક્સ સામેના ફ્લેટ નંબર ૪૦૨માં રહેતા નવા પાડોશી વિજયના નામે આવેલા હતા.

બરાબર એ જ વખતે ઘરના દરવાજાની ઘંટડી ફરીથી જોરજોરથી રણકી ઊઠી.

મુકેશે અકળાઈને જઈને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે એક જાણીતી કુરિયર કંપનીનો ડિલિવરી બોય રાજુ હાથમાં બીજું એક મોટું અને ભારે લાકડાનું પાર્સલ લઈને ઊભો હતો.

'સાહેબ, આ સામેના વિજયભાઈનું જ પાર્સલ છે, તેઓ ફોન પર કહે છે કે તમારા ઘરમાં જ જમા કરાવી દઉં,' રાજુએ કપાળ પરથી પરસેવો લૂછતાં કહ્યું.

મુકેશનો પિત્તો ગયો, તેણે રાજુ સામે હાથ લંબાવવાની સ્પષ્ટ ના પાડી દીધી.

'ભાઈ, તું સામેના ઘરનો દરવાજો ખખડાવ ને! અમે કંઈ એમના મફતના નોકર કે ભાડા વગરનું ગોડાઉન છીએ?' મુકેશે તીખા અવાજે દરવાજો બંધ કરવા જેવો કર્યો.

રાજુએ લાચારીથી હાથ જોડ્યા, 'સાહેબ, વિજયભાઈ કંપનીમાં ખાસ સૂચના લખાવે છે કે કોઈ પણ સંજોગોમાં તેમના ઘરની ઘંટડી ન વગાડવી અને તમામ પાર્સલ તમારા ઘરે જ આપવા.'

હંસા પાછળથી આવી અને તેણે કચવાતા મને પાર્સલ પર સહી કરીને તેને અંદર મુકાવ્યું, પણ તેના ચહેરા પર પારાવાર ગુસ્સો અને અણગમો હતો.

વિજય બે મહિના પહેલાં જ સામેના ફ્લેટમાં ભાડે રહેવા આવ્યો હતો.

તે સાવ શાંત, એકલવાયો, ગંભીર અને અણિયાળો માણસ હતો જે સોસાયટીમાં કોઈની સાથે સ્મિત પણ આપતો નહોતો.

તે કોઈની સાથે સુખ-દુઃખની વાત પણ કરતો નહોતો અને આખો દિવસ ઘરના દરવાજા-બારીઓ બંધ રાખતો હતો.

પરંતુ સૌથી વિચિત્ર અને રહસ્યમય વાત એ હતી કે દર અઠવાડિયે તેના નામે દસ-બાર મોટા અને વજનદાર પાર્સલ આવતા હતા.

અને વિજય દરેક ડિલિવરી કંપનીને કડક તાકીદ કરતો હતો કે કોઈ પણ ડિલિવરી તેના પોતાના દરવાજે ન કરવી, પણ મુકેશ કે અન્ય પાડોશીઓના ઘરે જ આપવી.

પછી રાત્રે બાર કે એક વાગ્યે જ્યારે આખું બિલ્ડીંગ ઘસઘસાટ ઊંઘી જતું, ત્યારે વિજય ચૂપચાપ આવીને એ પાર્સલ પોતાના ઘરમાં ખેંચી જતો હતો.

હંસાએ મુકેશ સામે જોતાં આક્રોશ ઠાલવ્યો, 'મુકેશ, મને આ માણસની દાળમાં કંઈક કાળું લાગે છે!'

'આ માણસ કોઈ દાણચોરી કરે છે, ગેરકાયદે દવાઓ મંગાવે છે અથવા પોલીસથી બચવા માટે આપણને ઢાલ બનાવી રહ્યો છે!'

'જો કાલે સવારે કોઈ ગેરકાયદે સામાન નીકળ્યો તો પોલીસ આપણા આખા પરિવારને પકડીને જેલમાં પૂરી દેશે!'

'આજે રાત્રે આનો ફેંસલો કરવો જ પડશે, આપણે કોઈ ગુનેગારના સાથીદાર નથી બનવું!'

મુકેશના મનમાં પણ શંકા, વહેમ અને ક્રોધનો મોટો વંટોળ ઊભો થઈ ગયો.

તેણે મનોમન અડગ સંકલ્પ કર્યો કે આજે રાત્રે વિજય જ્યારે પાર્સલ લેવા આવશે, ત્યારે તેનો જાહેરમાં પર્દાફાશ કરીને જ રહેશે.

રાતના સાડા અગિયાર વાગ્યા હતા અને આખા એપાર્ટમેન્ટના કોરિડોરમાં સૂમસામ શાંતિ અને અંધકાર પથરાયેલો હતો.

સામેના ફ્લેટનો દરવાજો સાવ ધીમેથી, કોઈ અવાજ કર્યા વગર ખૂલ્યો અને વિજય ચોરની જેમ મુકેશના દરવાજા પાસે આવ્યો.

તેણે ઓટલા પર મૂકેલું મોટું પાર્સલ ઉપાડવા બંને હાથ લંબાવ્યા.

બરાબર એ જ ક્ષણે મુકેશે ધડાકાભેર દરવાજો ખોલ્યો અને વિજયનો કાંઠલો પકડીને તેને જોરથી દીવાલ સાથે દબાવી દીધો.

'ઊભો રહે લુચ્ચા માણસ! આજે તારું આ ગંદુ નાટક આખા બિલ્ડીંગ સામે પૂરું થઈ ગયું!' મુકેશે રાક્ષસી અવાજે ગર્જના કરી.

કોરિડોરની લાઈટો ચાલુ થઈ ગઈ અને અવાજ સાંભળીને આજુબાજુના ફ્લેટમાંથી બીજા પાંચ-છ પાડોશીઓ પણ બહાર દોડી આવ્યા.

વિજય ગભરાઈ ગયો, તેનો ચહેરો સાવ ફિક્કો પડી ગયો અને તેના આખા શરીરમાંથી ધ્રુજારી છૂટી ગઈ.

તેણે ધ્રૂજતા હાથે મુકેશની પકડમાંથી છૂટવા પ્રયત્ન કરતાં અત્યંત કાકલૂદી કરી.

'મુકેશભાઈ, પ્લીઝ ધીમે બોલો... હાથ જોડું છું, જોરથી અવાજ ન કરો, મારા ઘરમાં કોઈ જાગી જશે,' વિજયે કરગરીને કહ્યું.

પરંતુ મુકેશનો ક્રોધ સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો હતો.

'હું કેમ ધીમે બોલું? તું અમારા ઘરને તારું ચોરીનું ગોડાઉન સમજે છે?' મુકેશે પેલા પાર્સલને જોરથી લાત મારી.

લાત વાગતાં જ એ મોટો કાર્ડબોર્ડનો બોક્સ ફાટી ગયો અને અંદર રહેલો સામાન કોરિડોરની લાદી પર વેરવિખેર થઈ ગયો.

મુકેશ, હંસા અને પાડોશીઓ એ સામાન જોવા માટે આગળ વધ્યા, તેમને લાગ્યું કે કોઈ સોનું, ચોરેલી વસ્તુઓ કે નશીલા પદાર્થો નીકળશે.

પરંતુ જેવો સામાન લાઈટના અજવાળામાં દેખાયો, તેવો જ આખો કોરિડોર પથ્થરની મૂર્તિની જેમ થીજી ગયો.

તે બોક્સમાંથી કોઈ ગેરકાયદે કે કાળી વસ્તુ નહોતી નીકળી.

તેમાંથી બાળરોગ અને લકવાગ્રસ્ત દર્દીઓ માટેના ખાસ વેન્ટિલેટર ફિલ્ટર્સ, ન્યુરોલોજીકલ દર્દીઓ માટેના સ્પેશિયલ લિક્વિડ પ્રોટીન, પુખ્ત વયના ડાયપર્સ અને ગંભીર રીતે પથારીવશ દર્દીઓની પીઠ પર થતા બેડસોર્સના ઘા રુઝવવાની મોંઘી મલમની ટ્યુબો બહાર આવી હતી.

અને તેની બાજુમાં એક મોટી મલ્ટીસ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલની ફાઈલ પડી હતી જેના પર મોટા અક્ષરે લખેલું હતું: 'ચોથા સ્ટેજની ગંભીર મગજની અસાધ્ય ઈજા અને અતિશય નબળું હૃદય.'

આ જોઈને મુકેશના હાથમાંથી વિજયનો કાંઠલો સાવ ઢીલો પડી ગયો અને તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ.

વિજય ફર્શ પર ઘૂંટણિયે બેસી ગયો અને તેણે એ જીવનરક્ષક દવાઓ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે ઉપાડીને પોતાની છાતી સરસી ચાંપી લીધી.

તેની આંખોમાંથી આંસુનો અવિરત ધોધ વહી નીકળ્યો.

'મુકેશભાઈ, તમને લાગતું હતું ને કે હું કોઈ દાણચોર કે અપરાધી છું?' વિજયનો અવાજ ડૂસકાંમાં ફેરવાઈ ગયો.

'આવો મારા ઘરમાં... જોઈ લો કે હું મારા પોતાના ઘરમાં ડિલિવરી લેવાની કેમ ના પાડતો હતો!'

વિજયે પોતાના ઘરનો દરવાજો પૂરેપૂરો ખોલી નાખ્યો.

મુકેશ, હંસા અને પાડોશીઓ ભારે ક્ષોભ સાથે ધીમા પગલે અંદર પ્રવેશ્યા, અને અંદરનું કરુણ દ્રશ્ય જોઈને તેમના રૂંવાડાં ખડાં થઈ ગયાં.

ઘરમાં સાવ અંધકાર હતો અને માત્ર એક ઝીણી બ્લુ નાઈટલેમ્પ સળગી રહી હતી જેથી કોઈ અજવાળો ન લાગે.

અંદરના પલંગ પર વિજયની એંસી વર્ષની વૃદ્ધ માતા પાર્વતીબેન અને બાજુના નાના ખાટલા પર તેનો પચીસ વર્ષનો નાનો ભાઈ સંજય સૂતેલા હતા.

સંજયના નાક અને મોંમાં ઓક્સિજન અને ખોરાકની અસંખ્ય નળીઓ લાગેલી હતી અને તે સાવ અચેતન અવસ્થામાં પથારીવશ હતો.

જ્યારે માતા પાર્વતીબેન ઓશીકાને બંને હાથે વળગીને ભયથી થથરી રહ્યાં હતાં.

વિજયે રડતાં રડતાં પોતાના જીવનનો દર્દનાક ભૂતકાળ ખોલ્યો:

'બે વર્ષ પહેલાં અમારા જૂના શહેરમાં ધોળા દિવસે ત્રણ સશસ્ત્ર લૂંટારાઓ કુરિયર ડિલિવરી બોય બનીને, હાથમાં નકલી પાર્સલ લઈને અમારા ઘરમાં ઘૂસી આવ્યા હતા.'

'તેમણે ઘરની ઘંટડી વગાડી હતી અને જેવો મારી નિર્દોષ માતાએ દરવાજો ખોલ્યો, તેવો જ તેમણે મારી માતાના ગળા પર તીક્ષ્ણ છરી મૂકી દીધી હતી.'

'મારા નાના ભાઈ સંજયે માતાને બચાવવા વચ્ચે પડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, ત્યારે લૂંટારાઓએ લોખંડના ભારે પાઈપથી સંજયના માથા પર નિર્દયતાથી પ્રચંડ ઘા કર્યા હતા.'

'સંજયનું મગજ કાયમ માટે ડેમેજ થઈ ગયું અને તે આખી જિંદગી માટે લકવાગ્રસ્ત અને જીવતા શબ જેવો પથારીવશ થઈ ગયો.'

'અને એ લોહીલુહાણ કાળી ઘટના પછી મારી વૃદ્ધ માતાની માનસિક સ્થિતિ સાવ વિખેરાઈ ગઈ.'

'ડોક્ટરોએ સ્પષ્ટ કહ્યું છે કે મારી માતા સિવિયર પોસ્ટ-ટ્રોમેટિક સ્ટ્રેસ ડિસઓર્ડર અને અતિશય નબળા હૃદયથી પીડાય છે.'

'જો અમારા ઘરની ડોરબેલ રણકે અથવા કોઈ અજાણ્યો કુરિયર વાળો દરવાજો ખખડાવે, તો મારી માતાને લાગે છે કે પેલા ખૂની લૂંટારાઓ ફરી આવી ગયા છે!'

'તેઓ ભયાનક પેનિક એટેકનો ભોગ બને છે, તેમનું બ્લડપ્રેશર શૂન્ય થઈ જાય છે અને તેમનો શ્વાસ રુંધાઈ જાય છે!'

'તેઓ ચીસો પાડીને બેહોશ થઈ જાય છે અને ડોક્ટરે કહ્યું છે કે હવે જો એક પણ એવો આંચકો લાગશે તો તેમનું હૃદય કાયમ માટે બંધ પડી જશે.'

'હું આખો દિવસ ઘરે બેસીને કમ્પ્યુટર પર નોકરી કરું છું અને રાત-દિવસ મારા આ લકવાગ્રસ્ત ભાઈ અને બીમાર માતાની એકલે હાથે સેવા કરું છું.'

'મારી માતાને દરવાજાની ઘંટડીના આતંકથી બચાવવા માટે જ મેં તમામ કુરિયર કંપનીઓને કડક સૂચના આપી હતી કે મારા દરવાજે ક્યારેય ઘંટડી ન વગાડવી.'

'મેં તમારા ઘરે પાર્સલ મુકાવ્યા એ મારી મજબૂરી હતી મુકેશભાઈ, કારણ કે હું મારી માતાનો જીવ બચાવવા માંગતો હતો!'

'મેં તમને એટલા માટે નહોતું કહ્યું કારણ કે હું કોઈની સામે લાચાર બનીને મારી ગરીબીનું પ્રદર્શન કરવા નહોતો માંગતો અને મારી માતાની બીમારીનો તમાશો નહોતો બનાવવા માંગતો.'

આ શબ્દો સાંભળતાં જ મુકેશના કાનમાં જાણે પ્રચંડ વિસ્ફોટ થયો હોય તેવો અસહ્ય સન્નાટો છવાઈ ગયો.

તેનું આખું અસ્તિત્વ શરમ, ગ્લાનિ અને પશ્ચાતાપના અગ્નિમાં બળવા લાગ્યું.

જે માણસને તે ગુનેગાર, લુચ્ચો અને સ્વાર્થી સમજતો હતો, એ માણસ તો પોતાની અર્ધપાગલ માતા અને પથારીવશ ભાઈનો સાક્ષાત શ્રવણ બનીને અખંડ તપસ્યા કરી રહ્યો હતો.

હંસા મોં પર સાડલાનો છેડો દબાવીને ચોધાર આંસુએ રડી પડી.

મુકેશની આંખોમાંથી પશ્ચાતાપના આંસુનો મહાસાગર વહી નીકળ્યો.

તે સીધો વિજય પાસે દોડી ગયો અને પોતાના બંને હાથ જોડીને વિજયના ચરણોમાં ઝૂકી ગયો.

'વિજયભાઈ... મને માફ કરી દો! મારા ભગવાન જેવા ભાઈ, મને માફ કરી દો!' મુકેશનો અવાજ ડૂસકાંમાં રૂંધાઈ ગયો હતો.

'હું કેટલો અધમ, કેટલો શંકાશીલ અને કેટલો પથ્થર દિલ પાડોશી હતો કે જેણે તમારી આ પવિત્ર વેદનાને ઓળખ્યા વગર તમારા પર કીચડ ઉછાળ્યો!'

'તમે તમારી માતા માટે આટલો મોટો સંઘર્ષ એકલા હાથે લડી રહ્યા છો, અને હું તમને ગુનેગાર સમજતો રહ્યો!' મુકેશ પોકેપોકે રડી પડ્યો.

પાડોશીઓએ પણ આગળ આવીને વિજયને ગળે લગાવી લીધો.

હંસાએ વિજયની માતાના પલંગ પાસે જઈને માથું ટેકવ્યું, 'વિજયભાઈ, આજ પછી તમે આ સંઘર્ષમાં એકલા નથી.'

'તમારી માતા એ અમારી પણ માતા છે, અને તમારા ભાઈની સંભાળમાં અમે પણ તમારો સાથ આપીશું.'

'તમારા તમામ પાર્સલ હવે ગર્વથી અમારા ઘરે આવશે, અને અમે પોતે સાચવીને તમને પહોંચાડીશું!'

કોરિડોરમાંથી શંકા, વહેમ અને નફરતનો અંધકાર કાયમ માટે ભૂંસાઈ ગયો હતો.

અને એ રાત્રે એક પુત્રના પવિત્ર માતૃપ્રેમ, ત્યાગ અને સાચા પાડોશીધર્મનો અખંડ દીવો સદાય માટે પ્રજ્વલિત થઈ ચૂક્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.