સાસુ સાથે ન ફાવતા વહુએ જે સાસુને ઘરની બહાર કઢાવી મૂક્યા, તે જ સાસુએ અંતિમ શ્વાસ લેતા પહેલાં વહુ માટે જે મોકલ્યું તે જોઈ..
મોહિતના આલીશાન ઘરના લિવિંગ રૂમમાં એસીની ઠંડક પ્રસરવી રહી હતી, પણ વાતાવરણમાં એક અજીબ પ્રકારનો તણાવ અને ગરમાટો હતો. સોફા પર બેઠેલી તેની પત્ની શ્વેતા સત્ય અને અસત્યના પોતાના જ ત્રાજવે સાસુ શારદાબેનના દરેક વ્યવહારને તોલી રહી હતી. લગ્નના માંડ બે વર્ષ થયા હતા, પણ શ્વેતાને ઘરમાં સાસુની હાજરી એક મોટી અડચણ જેવી લાગતી હતી. મોહિત પોતાની પત્નીના આ રોજ-રોજના ક્લેશ અને કકળાટથી સાવ કંટાળી ચૂક્યો હતો. તે એક મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં સારા હોદ્દા પર હતો, પણ ઘરની અંદર તે લાચાર બની જતો હતો.
શ્વેતાનો ગુસ્સો આજે સાતમા આસમાને હતો, તેણે મોહિતને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી દીધું હતું કે જો આ ઘરમાં તમારા મા રહેશે તો હું મારા પિયર ચાલી જઈશ અને ક્યારેય પાછી નહીં આવું. મોહિત માટે આ ધર્મસંકટની સ્થિતિ હતી, કારણ કે એક તરફ તેની પત્ની હતી અને બીજી તરફ તેની સગી જનેતા શારદાબેન હતા, જેમણે પોતાના પતિના અવસાન પછી કાળી મજૂરી કરીને મોહિતને ભણાવી-ગણાવીને આ મુકામ સુધી પહોંચાડ્યો હતો. શારદાબેન બાજુના રૂમમાં બેઠા બેઠા આ બધી વાતો સાંભળી રહ્યા હતા અને તેમની આંખોમાંથી ચોધાર આસું વહી રહ્યા હતા.
બીજા જ દિવસે સવારે મોહિતે એક અત્યંત કઠોર નિર્ણય લીધો અને શારદાબેનને શહેરના છેવાડે આવેલા એક સરકારી વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવ્યો. શારદાબેને ગાડીમાં બેસતી વખતે પણ દીકરાને એક શબ્દ ન કહ્યો, બસ મૌન સેવી લીધું. વૃદ્ધાશ્રમના દરવાજે પહોંચીને મોહિતે પિતા સમાન વડીલોની સામે પોતાની માને છોડી દીધી અને પાછા વળતી વખતે પાછળ વળીને જોયું પણ નહીં. ઘેર આવીને તેણે શ્વેતાને કહી દીધું કે હવે ઘરમાં કોઈ કકળાટ નહીં થાય, મેં માને હંમેશાં માટે મોકલી દીધા છે. શ્વેતાના ચહેરા પર એક વિજયી હાસ્ય આવી ગયું, પણ મોહિતના હૃદય પર એક મોટો પથ્થર ગોઠવાઈ ગયો હતો.
સમય વહેતો રહ્યો અને જોતજોતામાં પાંચ વર્ષ પસાર થઈ ગયા. આ પાંચ વર્ષમાં મોહિત પોતાના કામમાં અને પત્ની સાથેની દુનિયામાં એટલો વ્યસ્ત થઈ ગયો કે તે ક્યારેય શારદાબેનને મળવા વૃદ્ધાશ્રમ ન ગયો. શરૂઆતમાં તેને ગ્લાનિ થતી હતી, પણ ધીમે ધીમે શ્વેતાના કથિત પ્રેમ અને આધુનિક લાઈફસ્ટાઈલના નશામાં તે પોતાની માના અસ્તિત્વને જ ભૂલી ગયો. શારદાબેન દરરોજ વૃદ્ધાશ્રમના ગેટ પાસે બેસીને દીકરાની રાહ જોતા હતા, પણ મોહિત તરફથી ક્યારેય એક ફોન પણ નહોતો આવતો.
એક દિવસ શનિવારની શાંત બપોરે મોહિત પોતાની ઓફિસની કેબિનમાં એક અગત્યની મીટિંગમાં વ્યસ્ત હતો. અચાનક તેના મોબાઈલ પર એક અજાણ્યા નંબર પરથી સતત ફોન આવવા લાગ્યા. તેણે મીટિંગ પૂરી કરીને ફોન ઉપાડ્યો તો સામે છેડેથી વૃદ્ધાશ્રમના મેનેજરનો ગંભીર અવાજ સંભળાયો. મેનેજરે કહ્યું કે મોહિતભાઈ, તમારા માતા શારદાબેનની તબિયત અચાનક ખૂબ જ લથડી ગઈ છે, ડૉક્ટરોએ હાથ ધોઈ નાખ્યા છે અને તેઓ પોતાના અંતિમ શ્વાસ લઈ રહ્યા છે, જો વહેલી તકે પહોંચી શકો તો આવી જાવ, તેઓ માત્ર તમારું જ નામ રટી રહ્યા છે.
આ સાંભળતાં જ મોહિતના હાથમાંથી પેન નીચે પડી ગઈ અને તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. પાંચ વર્ષથી દબાયેલી ગુનાહિત લાગણી અને પસ્તાવો એકાએક સપાટી પર આવી ગયા. તે મીટિંગ અધવચ્ચે જ છોડીને પોતાની ગાડી તરફ દોડ્યો. રસ્તામાં ટ્રાફિક હોવા છતાં તે ગાડીને પૂરપાટ ઝડપે દોડાવી રહ્યો હતો અને તેની આંખો સામે નાનપણના એ તમામ દ્રશ્યો આવી રહ્યા હતા જ્યારે મા તેને પોતાની ગોદમાં સુવડાવીને વાર્તાઓ સંભળાવતી હતી. તેની આંખોમાંથી આસું વહી રહ્યા હતા અને તે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરી રહ્યો હતો કે માને કંઈ ન થાય.
મોહિત જ્યારે હાંફતો હાંફતો વૃદ્ધાશ્રમના એ નાના અને સાધારણ રૂમમાં દાખલ થયો, ત્યારે ત્યાં એક અજીબ શાંતિ અને ગમગીની છવાયેલી હતી. સફેદ ચાદર પર શારદાબેન એકદમ અશક્ત અને નંખાઈ ગયેલા શરીરે સૂતા હતા, તેમનો શ્વાસ ખૂબ જ ધીમો ચાલી રહ્યો હતો. મોહિત દોડીને તેમના બેડ પાસે ગયો અને તેમની છાતી પર માથું મૂકીને ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી પડ્યો. તેણે કહ્યું કે મા, મને માફ કરી દે, હું ખૂબ નરાધમ દીકરો સાબિત થયો, હું પાંચ વર્ષ સુધી તારી ખબર પૂછવા પણ ન આવ્યો.
શારદાબેને ખૂબ જ મુશ્કેલીથી પોતાની ભારે થઈ ગયેલી આંખો ખોલી અને દીકરાના ચહેરા પર વહાલથી પોતાનો ધ્રૂજતો હાથ ફેરવ્યો. તેમની આંખોમાં દીકરા માટે કોઈ ગુસ્સો કે ફરિયાદ નહોતી, બસ એક અખૂટ માતૃત્વનો પ્રેમ છલકાઈ રહ્યો હતો. તેમણે પોતાના ઓશીકા નીચેથી એક નાની, જૂની સુતરાઉ કાપડની પોટલી કાઢી અને ખૂબ જ નબળા અવાજે મોહિતના હાથમાં સોંપી દીધી. એ પોટલી આપતાની સાથે જ શારદાબેનની આંખો કાયમ માટે બંધ થઈ ગઈ અને તેમનો જીવ ચાલ્યો ગયો. મોહિત હોસ્પિટલના એ રૂમમાં જોરજોરથી રડવા લાગ્યો, પણ હવે ઘણું મોડું થઈ ચૂક્યું હતું.
માતાના અંતિમ સંસ્કારની વિધિ પતાવીને મોહિત જ્યારે મોડી રાત્રે પોતાના આલીશાન ઘેર પાછો આવ્યો, ત્યારે આખું ઘર તેને સ્મશાન જેવું શાંત લાગી રહ્યું હતું. શ્વેતા પણ સોફા પર બેઠી બેઠી ગંભીર થઈ ગઈ હતી. મોહિત પોતાના રૂમમાં ગયો અને ખાટલા પર બેસીને તેણે માએ આપેલી એ જૂની પોટલી ખોલી. પોટલી ખોલતાની સાથે જ અંદરથી સોનાના જૂના જમાનાના અસલી અને કિંમતી દાગીના નીકળ્યા, જે શારદાબેનને તેમના લગ્ન સમયે મળ્યા હતા અને તેમણે પોતાની જિંદગીની છેલ્લી મૂડી તરીકે સાચવી રાખ્યા હતા.
દાગીનાની સાથે એક નાનો, પીળો પડી ગયેલો કાગળનો ટુકડો પણ હતો, જે શારદાબેને પોતાના હાથે લખેલો પત્ર હતો. મોહિતે ધ્રૂજતા હાથે એ પત્ર ખોલ્યો અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. પત્રમાં લખ્યું હતું કે બેટા મોહિત, સદા ખુશ રહે. મને ખબર છે કે તું તારી પત્ની શ્વેતાના દબાણમાં હતો અને તું મને ઘરની બહાર નહોતો કાઢવા માંગતો. તે દિવસે જ્યારે તમારી બંને વચ્ચે ઝઘડો થતો હતો, ત્યારે મેં બધું સાંભળી લીધું હતું. મને સમજાયું કે મારા કારણે તારું સંસાર સુખ બગાડવું ન જોઈએ, એટલે હું પોતે જ ખુશીથી ઘરમાંથી નીકળી ગઈ હતી જેથી તું તારી પત્ની સાથે શાંતિથી જીવી શકે.
પત્રમાં આગળ લખ્યું હતું કે આ પોટલીમાં રહેલા સોનાના દાગીના તારી વહુ શ્વેતા માટે છે. મારે તો હવે આ સંસારમાં કંઈ જોઈતું નથી, પણ આ મારી છેલ્લી ભેટ તારી વહુને આપજે અને તેને કહેજે કે મેં તેને હંમેશાં પોતાની દીકરી જ માની છે. તું શ્વેતાને ક્યારેય વઢતો નહીં અને તેની સાથે પ્રેમથી રહેજે, તારી ખુશીમાં જ મારી મુક્તિ છે. લિખિતન, તારી મા શારદા. પત્ર પૂરો થતાં જ મોહિતના હાથમાંથી એ કાગળ ખરી પડ્યો અને તે પોતાની જિંદગીની સૌથી મોટી ભૂલ પર ગ્લાનિ અનુભવી પલંગ પર ઢળી પડ્યો.
શ્વેતા પણ રૂમની બહાર ઉભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી અને પત્રના શબ્દો તેના કાનમાં પણ પડ્યા હતા. જે સાસુને તેણે ઘરની બહાર કઢાવી મૂક્યા હતા, તે જ સાસુએ અંતિમ સમયે પણ તેના સુખની ચિંતા કરી અને પોતાના કિંમતી દાગીના તેના નામે કરી દીધા. શ્વેતાનો આધુનિકતાનો અને અહંકારનો નશો એક જ ક્ષણમાં ઉતરી ગયો, તેની આંખોમાંથી પણ પસ્તાવાના આંસુ વહેવા લાગ્યા. મોહિત અને શ્વેતા બંને આજે પોતાના ભવ્ય મકાનની અંદર સાવ કંગાળ સાબિત થયા હતા, કારણ કે તેમણે એક સાચો અને પવિત્ર પ્રેમ ગુમાવી દીધો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.