પ્રખ્યાત હોટેલનો માલિક મોંઘી વાનગીઓ છોડીને એક સાધારણ માજીની ખીચડીનો દીવાનો હતો, માજીની ગરીબ ઝૂંપડીમાં પગ મૂકતા જ એવું સત્ય સામે આવ્યું કે...

મહાનગરના એક સૌથી પોશ અને વૈભવી વિસ્તારમાં 'ધ રોયલ સ્પાઈસ' નામની એક સેવન સ્ટાર રેસ્ટોરન્ટ આવેલી હતી. આ રેસ્ટોરન્ટની બહાર હંમેશા મોંઘીદાટ ગાડીઓની લાંબી લાઈનો લાગેલી રહેતી અને શહેરમાં વગદાર અને અમીર લોકો અહીં અઠવાડિયા પહેલાં ટેબલ બુક કરાવતા હતા. આ આલીશાન રેસ્ટોરન્ટના મુખ્ય માલિક અને પ્રખ્યાત હેડ શેફ હતા રણવીર સિંહ. રણવીરભાઈના હાથમાં રાંધવાની એવી અદભુત કળા હતી કે દેશ-વિદેશના લોકો તેમના બનાવેલા સ્વાદિષ્ટ અને મોંઘા વ્યંજનોના વખાણ કરતા થાકતા નહોતા. રણવીરભાઈ ટીવી શોઝમાં આવતા, મોટા મોટા એવોર્ડ્સ જીતતા અને તેમની ગણતરી દેશના સૌથી ધનિક અને સફળ શેફમાં થતી હતી. તેમની રેસ્ટોરન્ટમાં એક કલાક ગાળવો એ લોકો માટે પ્રતિષ્ઠાની વાત ગણાતી હતી.

રેસ્ટોરન્ટમાં ઇટાલિયન, ચાઇનીઝ, મેક્સિકન અને શાહી પકવાનોની એવી ભરમાર હતી કે જેના માત્ર નામ સાંભળીને જ સામાન્ય માણસના ખિસ્સા ખાલી થઈ જાય. રણવીરભાઈ આખો દિવસ પોતાના આધુનિક અને કાચ જેવા ચમકતા કિચનમાં વ્યસ્ત રહેતા અને હજારો અમીર ગ્રાહકો માટે અવનવી મોંઘી વાનગીઓ પીરસતા હતા. પરંતુ આ વૈભવ અને જાહોજલાલીની પાછળ એક એવું રહસ્ય છુપાયેલું હતું જે રેસ્ટોરન્ટના મેનેજર સિવાય કોઈ જાણતું નહોતું. રણવીરભાઈ આખો દિવસ દુનિયાભરના ઉત્તમ મસાલાઓ અને મોંઘી સામગ્રીઓથી વાનગીઓ બનાવતા, પરંતુ તેઓ પોતે ક્યારેય પોતાની રેસ્ટોરન્ટનું જમતા નહોતા.

દરરોજ રાત્રે જ્યારે ઘડિયાળમાં અગિયાર વાગતા અને રેસ્ટોરન્ટના ગ્રાહકો ઓછા થવા લાગતા, ત્યારે રણવીરભાઈ પોતાના સ્પેશિયલ કેબિનમાં આવીને બેસી જતા. બરાબર એ જ સમયે શહેરના એક સામાન્ય અને પછાત વિસ્તારમાંથી એક નાની ટિફિન સર્વિસ ચલાવતા ગરીબ વૃદ્ધાનું ટિફિન ત્યાં આવતું હતું. એ સ્ટીલના સાધારણ અને ઘસાઈ ગયેલા ટિફિનમાં માત્ર ગરમાગરમ સાદી ખીચડી અને થોડું ઓગળેલું ઘી જ હોતું. આખા શહેરને શાહી પકવાનો પીરસનારો આ અબજોપતિ શેફ એ સાદી ખીચડીને એટલા પ્રેમથી અને એકાંતમાં બેસીને ખાતો કે જાણે દુનિયાનું સૌથી મોટું સુખ તેને એ સ્ટીલના ટિફિનમાં મળી ગયું હોય. વર્ષોથી આ ક્રમ ક્યારેય તૂટ્યો નહોતો અને રણવીરભાઈ માટે એ ખીચડીનો સ્વાદ એક વ્યસન બની ચૂક્યો હતો.

એક દિવસ રાત્રે બરાબર અગિયાર વાગ્યા, સાડા અગિયાર થયા અને બાર વાગવા આવ્યા છતાં પણ રણવીરભાઈનું એ ખાસ ટિફિન રેસ્ટોરન્ટ પર ન પહોંચ્યું. રણવીરભાઈ કેબિનમાં બેઠા બેઠા વારંવાર ઘડિયાળ સામે જોઈ રહ્યા હતા અને તેમના ચહેરા પર અજીબ બેચેની અને ચિંતા ચોખ્ખી દેખાઈ રહી હતી. તેમણે તરત જ પોતાના ખાસ મેનેજરને બોલાવ્યો અને પૂછ્યું કે આજે કેમ હજુ સુધી પેલી ટિફિન સર્વિસવાળા માજીનો માણસ ટિફિન લઈને આવ્યો નથી? મેનેજરે ગભરાતા ગભરાતા જવાબ આપ્યો કે સાહેબ, મેં સાંજે જ એ ટિફિનવાળા માજીના ત્યાં ફોન કર્યો હતો, પણ ખબર પડી કે માજી છેલ્લા બે દિવસથી ખૂબ જ બીમાર છે અને હોસ્પિટલ જવાના પૈસા ન હોવાથી તેઓ પોતાની નાનકડી ઝૂંપડીમાં જ ખાટલા પર પડ્યા છે, એટલે આજે ટિફિન આવી શકશે નહીં.

માજીની બીમારીના સમાચાર સાંભળતા જ રણવીરભાઈના હૃદયમાં એક અજાણ્યો ફાળકો પડ્યો. તેમણે પોતાનો શેફનો સફેદ કોટ ઉતાર્યો, ગાડીની ચાવી લીધી અને મેનેજરને કહ્યું કે મને એ માજીના ઘરનું સરનામું આપ, હું પોતે તેમને મળવા જવા માંગું છું. મેનેજર આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો કે આટલો મોટો સેલિબ્રિટી શેફ એક સામાન્ય ટિફિનવાળા ગરીબ ડોસીને મળવા કેમ જઈ રહ્યો છે, છતાં તેણે સરનામું આપ્યું. રણવીરભાઈ પોતાની મોંઘી લક્ઝરી ગાડી લઈને શહેરના ચળકાટથી દૂર એક સાંકડી, અંધારી અને ગંદી ગલીઓવાળા ઝૂંપડપટ્ટી વિસ્તાર તરફ નીકળી પડ્યા, જ્યાં ગરીબાઈ અને લાચારી સિવાય કશું દેખાતું નહોતું.

ગાડી એક જગ્યાએ ઉભી રાખીને રણવીરભાઈ પગપાળા જ સાંકડી ગલીઓમાં આગળ વધ્યા અને સરનામું શોધતા શોધતા એક નાનકડી અને પતરાના છાપરાવાળી ઝૂંપડી પાસે આવીને ઉભા રહ્યા. ઝૂંપડીની બહાર એક નાનો ચૂલો હતો જેના પર માટીના વાસણો પડ્યા હતા. રણવીરભાઈએ ધીમેથી ઝૂંપડીનો લાકડાનો તૂટેલો દરવાજો ધકેલ્યો અને અંદર પ્રવેશ કર્યો. અંદર એક નાનો ઝાંખો બલ્બ સળગી રહ્યો હતો અને ખૂણામાં એક જૂના ખાટલા પર ફાટેલી ગોદડી ઓઢીને એક વૃદ્ધા સૂતા હતા. તેમનું શરીર તાવથી ધ્રુજી રહ્યું હતું અને વારંવાર ઉધરસનો અવાજ આવી રહ્યો હતો.

રણવીરભાઈ ધીમે પગલે એ ખાટલા નજીક ગયા અને ઘૂંટણિયે બેસીને માજીના કપાળ પર હાથ મૂક્યો તો તેમનું શરીર ધગધગતા અંગારા જેવું ગરમ હતું. તાવની અસરમાં માજીની આંખો અડધી ખુલ્લી હતી. રણવીરભાઈએ ધીમેથી કહ્યું કે માજી, તમે કેમ છો? હું ધ રોયલ સ્પાઈસ રેસ્ટોરન્ટમાંથી રણવીર છું, તમે રોજ મને જે ખીચડી મોકલો છો તે ખાનારો માણસ. આ અવાજ સાંભળતા જ ખાટલા પર સૂતેલા વૃદ્ધાએ આખી આંખો ખોલી અને ઝાંખા પ્રકાશમાં રણવીરભાઈના ચહેરા તરફ ટગર ટગર જોવા લાગ્યા. માજીના ચહેરા પરના કરચલીવાળા હાવભાવ અચાનક બદલાયા અને તેમની આંખોમાંથી શ્રાવણ-ભાદરવો વહેવા લાગ્યો.

રણવીરભાઈએ જ્યારે માજીના ચહેરાને ખૂબ જ નજીકથી અને ધ્યાનથી જોયો, ત્યારે તેમના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તેમના શરીરના રૂંવાડા ઉભા થઈ ગયા અને અવાજ ગળામાં જ અટકી ગયો. આ કરચલીવાળો, ગરીબ અને લાચાર ચહેરો બીજું કોઈ નહીં, પણ રણવીરની સગી માતા જશોદાબા હતા. એ જ માતા જેને આજથી વીસ વર્ષ પહેલાં રણવીરે પોતાની ગરીબાઈ અને નીચી પ્રતિષ્ઠાના ડરથી શહેરમાં મોટા માણસ બનવાની લ્હાયમાં એકલી મૂકીને તરછોડી દીધી હતી. રણવીર જ્યારે મોટો શેફ બની ગયો, ત્યારે તેને લાગતું હતું કે જો કોઈને ખબર પડશે કે તેની માતા આવી ગરીબ છે તો સમાજમાં તેનું નામ ખરાબ થઈ જશે, તેથી તેણે ક્યારેય પાછું વળીને જોયું નહોતું.

ભૂતકાળની બધી જ ઘટનાઓ રણવીરની નજર સમક્ષ એક ફિલ્મની જેમ ફરવા લાગી. તેને સમજાયું કે જે સ્વાદ પાછળ તે પાગલ હતો, જે ખીચડી તેને આખી દુનિયાના પકવાનો કરતાં વધુ તૃપ્તિ આપતી હતી, તે ખરેખર તેની માતાના હાથનો જ જાદુ હતો. માતા ગમે તેટલી દૂર હોય, પણ દીકરાના પેટની ભૂખ અને તેનો સ્વાદ ક્યારેય ભૂલતી નથી. રણવીર પોતાની માતાના પગમાં પડી ગયો અને બાળકની જેમ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો. તેના આંસુ માતાના ફાટેલા કપડા ભીંજવી રહ્યા હતા. તે રડતા રડતા બોલ્યો કે માં, મને માફ કરી દે. હું પૈસા અને પ્રતિષ્ઠાના અહંકારમાં આંધળો થઈ ગયો હતો. મેં તને આટલું મોટું દુઃખ આપ્યું, છતાં તું મને રોજ તારા હાથની ખીચડી મોકલીને મારું પેટ ભરતી રહી? હું બહુ મોટો પાપી છું માં, મને સજા કર.

વૃદ્ધ માતાએ ધ્રુજતા અને નબળા હાથે રણવીરના માથા પર હાથ મૂક્યો અને તેના આંસુ લૂછતાં અત્યંત વહાલથી કહ્યું કે બેટા, તું રડ નહીં. એક માતા ક્યારેય પોતાના દીકરાથી નારાજ નથી હોતી. તેં મને ભલે છોડી દીધી, પણ આ જગતમાં તારા સિવાય મારું હતું જ કોણ? જ્યારે તેં મને કાઢી મૂકી ત્યારે હું રડતી રડતી આ શહેરમાં આવી અને તારી સફળતાના સમાચાર પેપરમાં વાંચતી હતી. મને ખબર પડી કે તું આટલી મોટી હોટેલનો માલિક બની ગયો છે, પણ તને બહારની હોટેલોનું જમવાનું બહુ ભાવતું નથી અને તું પેટની બીમારીથી હેરાન થાય છે. બસ, એ જ દિવસથી મેં નક્કી કર્યું કે હું તારી સામે આવીને તારી પ્રતિષ્ઠાને કલંક નહીં લગાડું, પણ એક અજાણી ટિફિન સર્વિસના નામે રોજ રાત્રે તારા સુધી તારી મનપસંદ ખીચડી ચોક્કસ પહોંચાડીશ.

માતાએ ભીની આંખે આગળ કહ્યું કે બેટા, હું તો બસ આ દુનિયામાં તારું પેટ ભરવા અને તને જીવતો જોવા માટે જ શ્વાસ લઈ રહી હતી. રોજ રાત્રે જ્યારે મારો માણસ ખાલી ટિફિન પાછું લાવતો અને કહેતો કે સાહેબે આખી ખીચડી હોંશે હોંશે ખાધી છે, ત્યારે મારો આખો દિવસનો થાક ઉતરી જતો અને મને થતું કે મારી મમતા સફળ થઈ ગઈ. તું મોટો માણસ બની ગયો એ જોઈને મને ગર્વ હતો, મને તારા પૈસાની કોઈ ભૂખ નહોતી, બસ તું સુખી રહે એ જ મારી સાચી કમાણી હતી. માતાના આ પવિત્ર અને અસીમ પ્રેમ વહેતા શબ્દો સાંભળીને રણવીરનું હૃદય ફાટી ગયું. તેને સમજાયું કે દુનિયામાં ગમે તેટલા કરોડો રૂપિયા કમાઈ લો, પણ માતાના પ્રેમ અને આશીર્વાદ આગળ બધું જ શૂન્ય છે.

રણવીરે તરત જ એ જ સમયે પોતાની માતાને તે ખાટલા પરથી તેડી લીધી અને પોતાની મોંઘી ગાડીમાં બેસાડીને શહેરની સૌથી મોટી હોસ્પિટલમાં સારવાર માટે લઈ ગયો. તેણે પોતાની માતાની રાત-દિવસ સેવા કરી અને જ્યારે માતા સાજી થઈ ગઈ, ત્યારે તે તેને લઈને સીધો પોતાની આલીશાન રેસ્ટોરન્ટમાં ગયો. ત્યાં હાજર તમામ સ્ટાફ અને મોટા ગ્રાહકો વચ્ચે રણવીરે ગર્વથી જાહેરાત કરી કે આ ગરીબ માજી બીજું કોઈ નહીં પણ મારી સગી માતા છે અને આજે હું જે કંઈ પણ છું તે આના લીધે જ છું. રણવીરે પોતાની કરોડોની હોટેલના મેનૂમાં સૌથી ઉપર પોતાની માતાના નામની 'માં ની સાદી ખીચડી' ઉમેરી દીધી, જે આજે પણ તે હોટેલની સૌથી પ્રખ્યાત વાનગી ગણાય છે. રણવીર હવે પૈસાથી નહીં, પણ માતાના પ્રેમથી સાચો અમીર બની ચૂક્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.