રાત્રે ૧૧ વાગ્યે ફોન ચાર્જિંગમાં મૂક્યા પછી આનંદભાઈને જે અહેસાસ થયો તે દરેક દીકરા-વહુએ એકવાર ખાસ વાંચવા જેવો છે
દિવાળીની રાત્રે અગિયાર વાગ્યે આનંદભાઈના મોબાઈલની સ્ક્રીન છેલ્લી વાર ઝબકીને સાવ કાળી થઈ ગઈ. આખો દિવસ વોટ્સએપ પર આવેલા સેંકડો 'હેપ્પી દિવાળી' ના મેસેજ, રંગબેરંગી દીવાઓના ફોટા અને સુવિચારોનો જવાબ આપીને ફોનની બેટરી સાવ ઉતરી ગઈ હતી. તેમણે ધ્રૂજતા હાથે ચાર્જરની પિન ફોનમાં ભરાવી. ચાર્જર ભરાવતી વખતે બોર્ડની સ્વિચનો ખટકો આખા રૂમમાં મોટો સંભળાયો. સ્વિચ પાડીને જેવા તેઓ પાછા ફર્યા, ત્યારે આખા ઘરની શાંતિ તેમના પર વજન બનીને તૂટી પડી.
બાજુના રૂમમાંથી ટીવી પર ચાલી રહેલા કોઈ કાર્યક્રમનો હસવાનો અવાજ દીવાલ ફાડીને બહાર આવી રહ્યો હતો. આનંદભાઈ ઓસરીની કોર પર આવીને ઊભા રહ્યા. આખો દિવસ સોશિયલ મીડિયા પર હજારો અજાણ્યા લોકો વચ્ચે વાહ-વાહી મેળવ્યા પછી, હવે તેમના પોતાના જ આંગણામાં અંધારું અને એકલતા આસપાસ ઘેરાઈ વળ્યા હતા.
તેમના દીકરા અમિત અને વહુ સ્વેતા લગ્ન પછી બાજુના રૂમમાં જ રહેતા હતા. આખો દિવસ તેઓ પણ પોતાના ફોનમાં પરોવાયેલા હતા. તહેવારના આટલા મોટા દિવસે પણ બંનેમાંથી કોઈ એક ક્ષણ માટે બહાર નહોતું આવ્યું કે ન તો પિતાના રૂબરૂ આવીને પગે લાગીને સાલમુબારક કહ્યું હતું. આનંદભાઈના હૃદયમાં એક અજાણ્યો દુખાવો ઉપડ્યો.
તેમણે ઝીણી નજરે ઘરના આંગણા તરફ જોયું. તુલસી ક્યારા પાસે શ્રદ્ધાથી પ્રગટાવેલો દીવો હવે તેલ વિના ઓલવાઈ જવાની અણી પર હતો. પવનના નાના ઝાપટા સાથે દીવાની જ્યોત આખરી શ્વાસ લઈ રહી હતી. આનંદભાઈએ નીચે વળીને દીવામાં થોડું તેલ પૂર્યું અને મન મનાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો કે કદાચ છોકરાઓ કામમાં વ્યસ્ત હશે.
રસોડામાં સવારની બનાવેલી મીઠાઈઓ અને ઘૂઘરા ડબ્બામાં એમને એમ બંધ પડ્યા હતા. આનંદભાઈએ ડબ્બો ખોલ્યો પણ કંઈ ખાવાની ઈચ્છા ન થઈ. કાચની બારીમાંથી બહાર જોયું તો આકાશમાં મોટા મોટા ફટાકડા ફૂટી રહ્યા હતા. લીલા, લાલ અને પીળા રંગના પ્રકાશથી આખું આકાશ ભરાઈ જતું હતું, પણ આનંદભાઈના ઓરડામાં માત્ર ઝાંખો પીળો બલ્બ ચાલુ હતો.
તેઓ સોફા પર બેઠા અને જૂની લાકડાની ઘડિયાળના ટકોરા ગણવા લાગ્યા. દરેક ટકોરો કાનમાં જોરથી વાગતો હતો. પહેલાના સમયની દિવાળી તેમને યાદ આવી ગઈ. જ્યારે અમિત નાનો હતો, ત્યારે સવારથી જ નવા કપડાં પહેરીને પગે લાગવા માટે લાઈનમાં ઊભો રહી જતો હતો. ઘર આખું મહેમાનોના પગરખાં અને હાસ્યથી ભરાયેલું રહેતું હતું.
વર્ષો વીતતા ગયા તેમ ઘરના રૂમ પાકા થતા ગયા અને માણસો વચ્ચેના અંતર વધતા ગયા. સ્માર્ટફોન આવ્યા પછી તો વાતો જાણે સાવ બંધ જ થઈ ગઈ હતી. એક જ ઘરમાં હોવા છતાં લોકો એકબીજાને મેસેજ કરીને બોલાવતા હતા. આ વિચાર આવતા જ આનંદભાઈની આંખોના ખૂણા ભીના થઈ ગયા.
તેમણે ઊભા થઈને બાજુના રૂમ તરફ પગ ઉપાડ્યા. તેમનું મન કહેતું હતું કે કદાચ પોતે જઈને દીકરાને આશીર્વાદ આપી આવે. રૂમના દરવાજા પાસે પહોંચીને તેમનો હાથ હેન્ડલ પર અટકી ગયો. અંદરથી અમિતનો મોટો અવાજ આવ્યો, "અરે સ્વેતા, જો ને, ફેસબુક પર આપણી દિવાળીની સેલ્ફી પર પાંચસો લાઈક્સ આવી ગઈ."
સ્વેતાનો હસવાનો અવાજ આવ્યો, "હા, અને મારા સ્ટેટસ પર પણ બધા બ્યુટીફુલ કહી રહ્યા છે." આનંદભાઈનો હાથ હેન્ડલ પરથી પાછો ખેંચાઈ ગયો. જે દીકરાને તેમણે આંગળી પકડીને ચાલતા શીખવ્યો હતો, તેને આજે દુનિયાભરની લાઈક્સની પડી હતી, પણ બાજુના રૂમમાં બેઠેલા પિતાની એકલતા દેખાતી નહોતી.
તેઓ પાછા પોતાના રૂમમાં આવ્યા અને ચાર્જ થઈ રહેલા ફોન તરફ જોયું. ફોનની સ્ક્રીન પર ફરીથી કોઈ ગ્રુપનો મેસેજ આવ્યો અને લાઈટ ચાલુ થઈ. આનંદભાઈને હવે એ લાઈટથી નફરત થવા લાગી હતી. આ ફોને માણસોને નજીક લાવવાના બહાને પોતાના જ લોકોને કેટલા દૂર કરી દીધા હતા, તેનો અહેસાસ આજે તેમને બરાબર થઈ ગયો હતો.
તેમણે ઓઢવાની પછેડી સરખી કરી અને ખાટલા પર આડા પડ્યા. દીવાલો પરથી ફટાકડાના અવાજના ધ્રુજારી સંભળાતા હતા. આનંદભાઈએ આંખો બંધ કરી લીધી. તેઓ જાણતા હતા કે આવતી સવારે ફરીથી એ જ સિલસિલો શરૂ થશે, ફોન પર હજારો લોકો નવા વર્ષની શુભેચ્છાઓ આપશે, પણ સાચું આંગણું તો સૂનું જ રહેશે.