રાત્રે સાડા અગિયાર વાગ્યે પતિ બાલ્કનીમાં જઈને ધીમા અવાજે કોની સાથે વાત કરતો હતો અને...

રાત્રિના બરાબર સાડા અગિયાર વાગ્યે કવિતાની આંખ બાલ્કનીમાંથી આવતા ધીમા ગણગણાટથી અચાનક ઊઘડી ગઈ.

તેણે પડખું ફેરવીને હાથ લંબાવ્યો તો પલંગ પર અજયની જગ્યા સાવ ઠંડી અને ખાલી પડી હતી.

કવિતા ધીમા પગલે પલંગ પરથી ઊભી થઈ અને બેડરૂમના અડધા ખુલ્લા બારણાની તિરાડમાંથી બાલ્કની તરફ નજર કરી.

બાલ્કનીમાં અંધારું હતું અને માત્ર મોબાઈલની સ્ક્રીનનો આછો વાદળી પ્રકાશ અજયના ચહેરા પર પડી રહ્યો હતો.

અજય મોબાઈલ કાન પર લગાવીને સાવ ધીમા અને ફફડતા અવાજે કોઈની સાથે વાત કરી રહ્યો હતો.

"હા, હું કાલે રાત્રે પણ બરાબર બાર વાગ્યે પહોંચી જઈશ, ઘરમાં કોઈને પણ ખબર ન પડવી જોઈએ."

"સામાન બધો તૈયાર રાખજો, મારે આ કામ ગમે તે ભોગે આવતા અઠવાડિયા પહેલાં પૂરું કરવું જ પડશે."

કવિતાનું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું અને તેના પગ જાણે લાઈટના થાંભલાની જેમ જમીન સાથે જડાઈ ગયા.

અજયે ફોન કટ કર્યો અને તરત જ સ્ક્રીન પર આંગળીઓ ફેરવીને આખી કૉલ હિસ્ટ્રી સાફ કરી નાખી.

કવિતા ફટાફટ પાછી પલંગ પર દોડી આવી અને ઓઢવાનું મોં સુધી ખેંચીને સૂઈ જવાનો ઢોંગ કરવા લાગી.

અજય રૂમમાં આવ્યો, તેણે કવિતાના ચહેરા સામે થોડી ક્ષણો એકીટશે જોયું અને પછી ઊંડો નિસાસો નાખીને સૂઈ ગયો.

પરંતુ તે આખી રાત કવિતાની આંખમાંથી ઊંઘ સાવ ગાયબ થઈ ગઈ હતી અને માથું ફાટી રહ્યું હતું.

લગ્નના છ વર્ષના સુખી અને શાંત સંસારમાં આવો વહેમ ક્યારેય કવિતાના પવિત્ર મનમાં નહોતો આવ્યો.

અજય એક પ્રાઈવેટ બેંકમાં સામાન્ય કેશિયર તરીકે નોકરી કરતો હતો અને તેનો સ્વભાવ એકદમ શાંત, નમ્ર અને ભોળો હતો.

તે ક્યારેય કોઈ ખોટા રસ્તે ગયો નહોતો અને ઓફિસેથી સીધો ઘરે આવતો હતો.

પરંતુ છેલ્લા ત્રણ અઠવાડિયાથી તેના વર્તનમાં એક વિચિત્ર અને રહસ્યમય બદલાવ આવ્યો હતો.

તે દરરોજ રાત્રે અચાનક ફોન લઈને બહાર નીકળી જતો હતો અને મોડી રાત સુધી ગાયબ રહેતો હતો.

ક્યારેક એવું કહેતો કે બેંકના બ્રાન્ચ મેનેજરનો અગત્યનો ફોન હતો તો ક્યારેક કહેતો કે કોઈ જૂના સહકર્મચારીની તબિયત લથડી છે.

બીજા દિવસે સવારે કવિતા જ્યારે નાસ્તો પીરસી રહી હતી ત્યારે તેણે અજયના ચહેરા પર છવાયેલો ભયંકર થાક સ્પષ્ટ જોયો.

તેની આંખો નીચે કાળા કૂંડાળા પડી ગયા હતા અને તે નાસ્તો પણ માંડ બે કોળિયા ખાઈને ઊભો થઈ ગયો.

"અજય, આજે રવિવાર છે, તમે ક્યાંય ન જાઓ અને ઘરમાં આરામ કરી લો ને?" કવિતાએ પ્રેમથી પૂછ્યું.

"ના કવિતા, આજે મારે એક ખાસ અંગત કામે બહાર જવું પડશે, સાંજે પાછા ફરતાં ઘણું મોડું થશે." અજયે નજર ચુકાવીને કહ્યું.

તેણે પોતાની જૂની મોપેડની ચાવી ઝડપથી લીધી અને કોઈ સવાલ પૂછાય તે પહેલાં જ ઘરની બહાર નીકળી ગયો.

બપોરે પાડોશમાં રહેતાં શારદાકાકી શાક સમારવા બેઠાં ત્યારે તેમણે વાતવાતમાં કવિતાને કહ્યું હતું કે પુરુષો જ્યારે અચાનક ફોન છુપાવવા માંડે ત્યારે કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિ વચ્ચે આવી જતી હોય છે.

આ વાત સાંભળીને કવિતાના દિલમાં લાગેલી આગ વધુ ભભૂકી ઊઠી.

તેણે અજયના કબાટના ખાના અને શર્ટના ખિસ્સા તપાસવાનું શરૂ કર્યું.

ડાઇનિંગ ટેબલ પર પડેલી તેની એક જૂની ડાયરીમાંથી અચાનક એક ગડી વાળેલી કાગળની ચબરખી નીચે પડી.

તે ચબરખી પર શહેરના જૂના ઔદ્યોગિક વિસ્તારની એક બંધ પડેલી કાપડ મિલ પાછળનું સરનામું લખેલું હતું.

તેની નીચે કોઈનું નામ નહોતું પણ લાલ શાહીથી 'રાત્રિના ૧૦ થી ૨ વાગ્યા સુધી' એવો સમય નોંધેલો હતો.

કવિતાનું માથું ભમી ગયું અને તેના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

તેને લાગ્યું કે તેનો પતિ ચોક્કસ કોઈ ખોટી સ્ત્રીના મોહજાળમાં ફસાઈ ગયો છે અથવા કોઈ ખરાબ રસ્તે ચડી ગયો છે.

તેણે પોતાના પિયરમાં કે કોઈ સગાંને વાત ન કરી કારણ કે સમાજમાં કુટુંબની ઈજ્જત જવાનો તેને ભય હતો.

તેણે મક્કમતાથી નક્કી કર્યું કે આજે રાત્રે તે પોતે પોતાની આંખે સત્ય જોશે અને આ રહસ્યનો અંત લાવશે.

રાત્રે સાડા નવ વાગ્યે અજય હંમેશની જેમ સફેદ જૂઠ બોલીને ઘરની બહાર નીકળ્યો.

તેણે કહ્યું કે બેંકનું ત્રિમાસિક ઓડિટ ચાલે છે એટલે આખી રાત હેડ ઓફિસમાં કામ કરવું પડશે.

જેવો અજય મોપેડ કિક મારીને શેરીના વળાંક પર વળ્યો કે તરત કવિતાએ ઘરની બહાર નીકળીને એક રિક્ષા રોકી લીધી.

તેણે રિક્ષાવાળાને પેલી ચબરખી પર લખેલું સરનામું બતાવ્યું અને અજયની મોપેડથી પચાસ મીટરનું અંતર જાળવી રાખવા કહ્યું.

શહેરના છેવાડે આવેલા જૂના ગોડાઉન વિસ્તારમાં પહોંચતાં સુધીમાં રસ્તો સાવ સૂમસામ અને અંધારિયો બની ગયો હતો.

ચારેય તરફ ખંડેર જેવી બંધ મિલો અને કૂતરાઓના ભસવાનો અવાજ આવતો હતો.

એક જૂના પતરાના શેડ આગળ અજયે પોતાની મોપેડ ઊભી રાખી અને અંદર પ્રવેશ્યો.

શેડના અંદરના ભાગમાંથી એક ઝાંખો પીળો બલ્બ સળગતો દેખાતો હતો અને અંદરથી લોખંડ ખખડવાનો અવાજ આવતો હતો.

અજય અંદર ગયો અને તેણે અંદરથી મોટો લોખંડનો દરવાજો માત્ર અડધો ઢાંકી દીધો.

કવિતા ધ્રૂજતા પગલે રિક્ષામાંથી નીચે ઉતરી અને રિક્ષાવાળાને રસ્તાના વળાંક પર જ ઊભા રહેવાની વિનંતી કરી.

તે શેડની પતરાની દીવાલના ટેકે ધીમે ધીમે આગળ વધી.

તેના મનમાં ભયાનક વિચારોનું વંટોળ ઊઠ્યું હતું કે જો અંદર કોઈ સ્ત્રી હશે તો તે પોતાના આ સંસારને કેવી રીતે સંભાળશે?

તેણે પતરાના એક કાણામાંથી અંદર નજર કરી.

અંદરનું દ્રશ્ય જોતાં જ કવિતાના શ્વાસ થંભી ગયા અને આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.

ત્યાં કોઈ સ્ત્રી નહોતી, ન તો કોઈ દારૂ કે જુગારનો અડ્ડો હતો.

ત્યાં સેંકડો જૂના, તૂટેલા પંખા, પાણીની મોટરો, મિક્સર અને ઇસ્ત્રીના સ્પેરપાર્ટ્સનો મોટો ઢગલો પડેલો હતો.

અજય પોતાનો બેંકનો સારો ઇસ્ત્રીબંધ શર્ટ ઉતારીને એક જૂનો મેલો બનીયાન પહેરીને જમીન પર પલાંઠી વાળીને બેઠો હતો.

તેના બંને હાથ કાળા ગ્રીસ, ઓઇલ અને કચરાથી ખરડાયેલા હતા.

તે એક મોટી ઇલેક્ટ્રિક મોટરનું વાયરિંગ કરવામાં મગ્ન હતો અને તેના કપાળ પરથી પરસેવાની મોટી મોટી બુંદો ટપકી રહી હતી.

ત્યાં એક વૃદ્ધ દુકાનદાર લાકડીના ટેકે બેઠા હતા જે અજયને કહી રહ્યા હતા.

"અજયભાઈ, જો તમે આજે રાત્રે આ બાકીની ત્રણ મોટરો પૂરી કરી આપશો તો હું તમને રોકડા ત્રણ હજાર રૂપિયા આપી દઈશ."

અજયે ગંદા હાથે પરસેવો લૂછતાં હસીને કહ્યું, "કાકા, તમે બિલકુલ ચિંતા ન કરો, હું સવારે ચાર વાગ્યા સુધી જાગીને પણ કામ પૂરું કરી આપીશ."

"બસ મને આ મહિનાના અંત સુધીમાં પૂરા પચાસ હજાર રૂપિયા મળી જવા જોઈએ જેથી મારું કામ ન અટકે."

વૃદ્ધ દુકાનદારે ઊંડો નિસાસો નાખીને સહાનુભૂતિથી પૂછ્યું, "પણ દીકરા, તું આખો દિવસ બેંકમાં ટાઈ પહેરીને નોકરી કરે છે અને રાત્રે અહીં ચાર-પાંચ કલાક આવી કાળી મજૂરી કરે છે, તારું શરીર ભાંગી જશે."

"આટલા બધા રૂપિયાની તારે અચાનક એવી કઈ આફત આવી પડી કે તારે આ ઉજાગરા કરવા પડે છે?"

અજયના ચહેરા પર એક અનોખી વેદના, લાચારી અને અપાર પ્રેમની લાગણી છલકાઈ આવી.

તેણે હાથમાં રહેલો વાયર નીચે મૂક્યો અને સાવ ધીમા અવાજે કહ્યું.

"કાકા, મારી પત્ની કવિતાની આંખના પડદામાં એક ગંભીર બીમારી લાગુ પડી છે."

"ગયા મહિને મેં એક ફ્રી કેમ્પમાં તેના રિપોર્ટ કરાવ્યા હતા ત્યારે મોટા નિષ્ણાત ડૉક્ટરે મને બોલાવીને ચેતવણી આપી હતી."

"તેમણે કહ્યું હતું કે જો બે મહિનામાં આંખનું મોટું ઓપરેશન નહીં થાય તો કવિતાની બંને આંખોની રોશની કાયમ માટે જતી રહેશે."

"ઓપરેશન અને દવાઓનો ખર્ચ લગભગ સવા લાખ રૂપિયા જેવો છે અને મારી પાસે એટલી બચત નથી."

"મેં બેંકમાંથી લોન લેવાની કોશિશ કરી પણ મારી જૂની લોન ચાલુ હોવાથી નવી લોન નામંજૂર થઈ ગઈ."

"જો કવિતાને ખબર પડશે કે મારી પાસે રૂપિયા નથી તો એ પોતાનું ઓપરેશન કરાવવાની સાફ ના પાડી દેશે."

"એ તો એવી ભોળી છે કે પોતાના માટે ક્યારેય એક નવી સાડી પણ નથી ખરીદતી અને આખો દિવસ ઘર સંભાળે છે."

"હું મારી જીવતી આંખે મારી નિર્દોષ પત્નીની આંખોનો પ્રકાશ છીનવાતો કેવી રીતે જોઈ શકું કાકા?"

"મારી પાસે રૂપિયા નહોતા પણ ભગવાને મને બે હાથ આપ્યા છે અને નાનપણમાં હું ઇલેક્ટ્રિક કામ શીખ્યો હતો."

"હું રાત્રે મહેનત કરીને રૂપિયા ભેગા કરીશ પણ મારી કવિતાની આંખો બચાવીને જ દમ લઈશ."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ દરવાજા પાછળ ઊભેલી કવિતાના મુખમાંથી એક જોરદાર ડૂસકું નીકળી ગયું.

તેના બંને હાથ હોઠ પર મુકાઈ ગયા અને આંખોમાંથી ગરમ આંસુઓની અવિરત ધારા વહી નીકળી.

જે પતિ પર તે ચરિત્રહીન હોવાનો અધમ વહેમ કરી રહી હતી, તે પતિ રાતના અંધકારમાં પોતાની જાતને કોલસાની જેમ બાળી રહ્યો હતો.

તે પતિ પોતાની ઊંઘ, પોતાનો આરામ અને પોતાની આબરૂ ભૂલીને પોતાની પત્નીની આંખોની રોશની બચાવવા માટે પતરાના શેડમાં કાળી મજૂરી કરી રહ્યો હતો.

કવિતાથી હવે એક ક્ષણ પણ ત્યાં ઊભા ન રહેવાયું.

તેણે પતરાનો દરવાજો જોરથી ધકેલ્યો અને અંદર દોડી ગઈ.

અજય ચમકીને ઊભો થઈ ગયો અને કવિતાને સામે ઊભેલી જોઈને તેના હાથમાંથી પેચકશ નીચે પછડાઈ ગયું.

"કવિતા? તું અહીં આ સમયે? તને આ સરનામું કોણે આપ્યું?" અજયના અવાજમાં ભયંકર ગભરાટ હતો.

તે પોતાના કાળા ઓઇલવાળા હાથ પાછળ છુપાવવા લાગ્યો જેથી કવિતા તેના હાથની હાલત ન જુએ.

કવિતાએ એક શબ્દ પણ બોલ્યા વગર આગળ વધીને અજયના કાળા ખરડાયેલા બંને હાથ બળપૂર્વક પોતાના હાથમાં લઈ લીધા.

તેણે તે કાળા ગ્રીસવાળા હાથ પોતાની આંખો પર, કપાળ પર અને હૃદય પર ચાંપી દીધા.

"અજય, તમે મારા માટે આટલો મોટો વજ્રપાત એકલા સહન કરી રહ્યા હતા અને મને એક હરફ પણ ન કહ્યો?"

કવિતા અજયની છાતીમાં માથું છુપાવીને ચોધાર આંસુએ રડી પડી.

અજય પણ પોતાની જાતને રોકી ન શક્યો અને તેની આંખોમાંથી આંસુ ટપકીને કવિતાના માથા પર પડ્યાં.

"કવિતા, હું તને દુઃખી જોવા નહોતો માંગતો, તું ડરી જાય એ મને મંજૂર નહોતું." અજયે ધીમેથી કહ્યું.

"તું મારી આખી દુનિયા છે, જો તારી આંખોમાં અંધકાર છવાઈ જાય તો મારા જીવનમાં સૂરજ ઊગવાનો કોઈ અર્થ નથી રહેતો."

કવિતાએ આંસુ લૂછતાં અજયની સામે જોયું જ્યાં માત્ર સમર્પણ અને પવિત્ર પ્રેમ સિવાય કશું નહોતું.

"હવેથી તમે અહીં એક પણ રાત ઉજાગરો નહીં કરો." કવિતાએ મક્કમ અવાજે કહ્યું.

"મારી પાસે મારા પિયરની સોનાની બે બંગડીઓ અને ચેઈન છે, આપણે કાલે સવારે જ એ સોનીને આપી દઈશું."

"તમારું શરીર જો ઘસાઈ જશે તો મારી આંખોની રોશનીથી હું શું જોઈશ?"

પેલો વૃદ્ધ દુકાનદાર પણ આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયો અને પોતાની આંખો લૂછવા લાગ્યો.

તે રાત્રે બંને જણા સાથે મોપેડ પર બેસીને ધીમે ધીમે ઘરે પાછા ફર્યા.

રસ્તામાં ઠંડો પવન ફૂંકાઈ રહ્યો હતો પણ બંનેના હૃદયમાં એકબીજા પ્રત્યેનો પ્રેમ અગ્નિ જેવો પવિત્ર અને હૂંફાળો બની ગયો હતો.

સંસારમાં સાચો પ્રેમ મીઠા શબ્દો કે ભેટ-સોગાદોમાં નથી હોતો પણ સાથીદારના અસ્તિત્વને બચાવવા માટે ચૂપચાપ સર્વસ્વ હોમી દેવામાં હોય છે.

કવિતાના મનમાંથી વહેમનો છેલ્લો કાંકરો પણ કાયમ માટે દૂર થઈ ગયો હતો અને તેના સ્થાને અખંડ પૂજ્યભાવ સ્થપાઈ ચૂક્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.