સાસુની બીમારી વખતે વહુએ પોતાના દાગીના આપવાની ઘસીને ના પાડી દીધી, પણ જ્યારે સાસુ સાજા થઈને ઘરે આવ્યા ત્યારે સસરાએ વહુ સાથે જે કર્યું તે જાણીને...

રમેશભાઈ પોતાના પરિવાર સાથે રહેતા હતા. રમેશભાઈ આખી જિંદગી એક સામાન્ય કારકુન તરીકે નોકરી કરીને નિવૃત્ત થયા હતા. તેમના પરિવારમાં તેમના પત્ની સવિતાબેન, દીકરો કેતન અને વહુ શિલ્પા હતા. રમેશભાઈ અને સવિતાબેન બંને ખૂબ જ સરળ અને સાદગીપૂર્ણ જીવન જીવવામાં માનતા હતા. તેમણે પોતાના દીકરા કેતનને સારા સંસ્કાર આપીને મોટો કર્યો હતો અને આજે કેતન એક પ્રાઇવેટ કંપનીમાં સારી નોકરી કરી રહ્યો હતો. કેતનના લગ્ન શિલ્પા સાથે થયા હતા જેને હજુ બે વર્ષ જ પૂરા થયા હતા.

શિલ્પા દેખાવમાં સુંદર હતી અને ભણેલી ગણેલી પણ હતી. પરંતુ તેના સ્વભાવમાં એક મોટી ખામી હતી. તેને પોતાની વસ્તુઓ, પોતાના કપડાં અને ખાસ કરીને પોતાના દાગીના પ્રત્યે અતિશય લગાવ હતો. શિલ્પા શ્રીમંત ઘરની દીકરી હોવાથી તેના પિયરમાંથી લગ્ન વખતે તેને પુષ્કળ સોનાના દાગીના આપવામાં આવ્યા હતા. શિલ્પાને હંમેશા એ વાતનું અભિમાન રહેતું કે તેના પિયરિયાઓએ તેને ખૂબ બધું આપ્યું છે. તે અવારનવાર પડોશીઓ અને સગા સંબંધીઓ સામે પોતાના દાગીના અને પોતાની સાડીઓના વખાણ કરતી રહેતી.

રમેશભાઈ અને સવિતાબેન વહુના આ સ્વભાવને જાણતા હતા, પણ ઘરમાં શાંતિ જળવાઈ રહે તે માટે તેઓ ક્યારેય શિલ્પાને કંઈ ટોકતા નહોતા. સવિતાબેન તો શિલ્પાને પોતાની સગી દીકરીની જેમ જ સાચવતા હતા. શિલ્પાને રસોડામાં કોઈ કામ ન કરવું હોય તો સવિતાબેન જાતે જ બધું કામ પતાવી દેતા. કેતન પણ પોતાની પત્નીને ખૂબ પ્રેમ કરતો હતો અને તેને ક્યારેય કોઈ વાતની કમી આવવા દેતો નહોતો. બધું એકદમ સરસ રીતે ચાલી રહ્યું હતું, પણ સમય હંમેશા એક સરખો રહેતો નથી. મુશ્કેલી ક્યારેય દરવાજો ખખડાવીને નથી આવતી.

એક દિવસ મધરાતે અચાનક સવિતાબેનની છાતીમાં સખત દુખાવો ઉપડ્યો. દુખાવો એટલો ભયંકર હતો કે તેઓ પથારીમાં તરફડવા લાગ્યા. રમેશભાઈ તરત જ જાગી ગયા અને ગભરાઈને કેતનને બૂમ પાડી. કેતન અને શિલ્પા પણ દોડતા પોતાના રૂમમાંથી બહાર આવ્યા. સવિતાબેનની હાલત જોઈને કેતનના હાથ પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેણે જરા પણ મોડું કર્યા વગર તાત્કાલિક એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી લીધી. રાતના અઢી વાગ્યે આખો પરિવાર સવિતાબેનને લઈને શહેરની એક મોટી હોસ્પિટલમાં પહોંચી ગયો.

હોસ્પિટલમાં પહોંચતા જ ડોક્ટરોએ સવિતાબેનને તાત્કાલિક આઈસીયુમાં દાખલ કરી દીધા. બહાર રમેશભાઈ અને કેતન ચિંતામાં આંટા મારી રહ્યા હતા. શિલ્પા પણ એક ખૂણામાં ઉભી હતી. થોડીવાર પછી ડોક્ટર બહાર આવ્યા અને તેમણે અત્યંત ગંભીર ચહેરે કેતનને કહ્યું કે તમારા માતાને સિવિયર હાર્ટ એટેક આવ્યો છે. તેમની હૃદયની નળીઓ બ્લોક થઈ ગઈ છે અને આપણે તાત્કાલિક બાયપાસ ઓપરેશન કરવું પડશે. જો સવાર સુધીમાં ઓપરેશન નહીં થાય તો તેમનો જીવ બચાવવો મુશ્કેલ છે.

આ સાંભળીને રમેશભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. કેતને રડમસ અવાજે ડોક્ટરને પૂછ્યું કે સાહેબ ઓપરેશન માટે કેટલો ખર્ચ થશે. ડોક્ટરે જણાવ્યું કે હોસ્પિટલનો રૂમ, દવાઓ અને ઓપરેશનનો કુલ ખર્ચ અંદાજે પાંચથી છ લાખ રૂપિયા જેટલો થશે અને તમારે તાત્કાલિક બે લાખ રૂપિયા કાઉન્ટર પર જમા કરાવવા પડશે. આ રકમ સાંભળીને કેતન અને રમેશભાઈ બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. કેતન પાસે પોતાની બચતના નામે માત્ર પચાસ હજાર રૂપિયા જ હતા અને મહિનાની આખર હોવાથી ખાતામાં બીજું કંઈ ખાસ હતું નહીં.

રમેશભાઈ પાસે પણ પેન્શનની થોડી ઘણી રકમ સિવાય કોઈ મોટી બચત નહોતી. કેતને રાતોરાત પોતાના મિત્રો અને કેટલાક સગા સંબંધીઓને ફોન કર્યા. અમુક મિત્રોએ મદદ કરવાની ખાતરી આપી પણ રાતના સમયે મોટી રકમ ભેગી કરવી અશક્ય હતી. સવાર પડવા આવી હતી અને સવિતાબેનની હાલત વધુ નાજુક થઈ રહી હતી. કેતનને હવે એક જ રસ્તો દેખાઈ રહ્યો હતો. તે ભારે હૈયે શિલ્પા પાસે ગયો. શિલ્પા હોસ્પિટલના વેઇટિંગ રૂમમાં બેઠી હતી. કેતને શિલ્પાનો હાથ પકડીને અત્યંત કાકલૂદી ભર્યા અવાજે વિનંતી કરી.

કેતને કહ્યું કે શિલ્પા, અત્યારે મારી પાસે પૈસાની સખત તંગી છે. મમ્મીનો જીવ જોખમમાં છે. હું જાણું છું કે તારા દાગીના તને ખૂબ વહાલા છે, પણ અત્યારે જો તું તારા પિયરમાંથી લાવેલા સોનાના દાગીના મને આપે તો હું તેને ગિરવે મૂકીને તાત્કાલિક પૈસાની વ્યવસ્થા કરી શકું. મમ્મીનું ઓપરેશન પતી જાય અને હું લોન પાસ કરાવીશ એટલે તરત જ તારા બધા દાગીના હું છોડાવીને તને પાછા આપી દઈશ. બસ અત્યારે તું મને મદદ કર, મારે મારી મમ્મીનો જીવ બચાવવો છે.

કેતનની આ વાત સાંભળતા જ શિલ્પાનો ચહેરો બદલાઈ ગયો. તેણે તરત જ કેતનનો હાથ છોડાવી દીધો. શિલ્પાએ મોઢું બગાડીને એકદમ કડક અવાજમાં કહ્યું કે આ તમે શું બોલી રહ્યા છો. મારા દાગીના હું તમને ગિરવે મૂકવા માટે બિલકુલ નહીં આપું. એ મારું સ્ત્રીધન છે અને મારા સ્ત્રીધન પર માત્ર મારો જ હક છે. મારા પિતાએ આ દાગીના મારા ભવિષ્ય માટે આપ્યા છે, તમારા ઘરના ખર્ચાઓ કાઢવા માટે નથી આપ્યા. તમારે જે કરવું હોય તે કરો પણ હું મારી તિજોરી બિલકુલ નહીં ખોલું અને મારો એક પણ દાગીનો તમને નહીં આપું.

શિલ્પાના આ કઠોર શબ્દો હોસ્પિટલની લોબીમાં ઉભેલા રમેશભાઈના કાને પડ્યા. પત્ની મોત સામે લડી રહી હતી અને વહુ સોનાના ટુકડાઓ માટે જીવથી રમત રમી રહી હતી. રમેશભાઈનું હૃદય આઘાતથી ચિરાઈ ગયું. દીકરાની લાચારી અને વહુની આટલી હદે પહોંચેલી સ્વાર્થવૃત્તિ જોઈને તેમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. પણ રમેશભાઈએ નક્કી કર્યું કે અત્યારે ઝઘડો કરવાનો કે દલીલ કરવાનો સમય નથી. તેમણે કેતનને પોતાની પાસે બોલાવ્યો અને શાંતિથી કહ્યું કે દીકરા તું શિલ્પા પાસે કંઈ ના માંગીશ, તું અહી તારી મમ્મી પાસે બેસ હું હમણાં જ થોડા કલાકોમાં પૈસા લઈને આવું છું.

રમેશભાઈ હોસ્પિટલમાંથી સીધા પોતાના ગામડે જવા નીકળી ગયા. ગામડે તેમની વર્ષો જૂની એક નાનકડી ખેતીની જમીન હતી. રમેશભાઈએ આ જમીન કેતનના ભવિષ્ય માટે જાળવી રાખી હતી કે ક્યારેક દીકરાને મોટો ધંધો કરવો હોય તો કામ લાગશે. પણ આજે પત્નીનો જીવ બચાવવા માટે તેમણે જરાય વિચાર્યા વગર ગામના એક ઓળખીતા જમીન દલાલનો સંપર્ક કર્યો. જમીનની બજાર કિંમત કરતા પણ ઓછા ભાવે તેમણે રાતોરાત જમીનનો સોદો કરી નાખ્યો અને તાત્કાલિક રોકડા રૂપિયા લઈને બપોર સુધીમાં હોસ્પિટલ પાછા ફરી ગયા.

રમેશભાઈએ કાઉન્ટર પર પૈસા જમા કરાવી દીધા અને ડોક્ટરોએ તરત જ સવિતાબેનનું ઓપરેશન શરૂ કરી દીધું. ઓપરેશન ચાર કલાક ચાલ્યું. કેતન અને રમેશભાઈ સતત ભગવાનને પ્રાર્થના કરી રહ્યા હતા. શિલ્પા પણ ત્યાં જ હતી પણ તેના ચહેરા પર કોઈ ખાસ ચિંતા દેખાતી નહોતી. ચાર કલાક પછી ડોક્ટર બહાર આવ્યા અને તેમણે ખુશખબર આપ્યા કે ઓપરેશન સફળ રહ્યું છે અને સવિતાબેન હવે સંપૂર્ણપણે ભયમુક્ત છે. આ સાંભળીને બાપ દીકરો બંને એકબીજાને ભેટીને રડી પડ્યા.

સવિતાબેનને પંદર દિવસ સુધી હોસ્પિટલમાં રાખવામાં આવ્યા. આ પંદર દિવસ દરમિયાન શિલ્પા માત્ર દેખાવ ખાતર બે ચાર વાર હોસ્પિટલ આવીને પાછી જતી રહેતી. રમેશભાઈ અને કેતને રાત દિવસ એક કરીને સવિતાબેનની સેવા કરી. ધીમે ધીમે સવિતાબેનની તબિયતમાં સુધારો થવા લાગ્યો અને છેવટે ડોક્ટરોએ તેમને રજા આપી દીધી. આજે સવિતાબેન ઘરે પાછા ફરી રહ્યા હતા. શિલ્પાને થયું કે સોસાયટીના લોકો અને પડોશીઓ જોશે એટલે તેણે એક આદર્શ વહુ હોવાનો દેખાવ કરવાનું નક્કી કર્યું.

જેવા રમેશભાઈ અને કેતન સવિતાબેનને લઈને ઘરના આંગણામાં પહોંચ્યા ત્યાં શિલ્પા દરવાજા પાસે આરતીની થાળી લઈને ઊભી હતી. તેણે સુંદર સાડી પહેરી હતી અને પોતાના પેલા બચાવી લીધેલા સોનાના દાગીના પણ ગળામાં પહેર્યા હતા. શિલ્પાએ હસતા મુખે આગળ વધીને સાસુને આવકારવા માટે આરતીની થાળી ઊંચી કરી. પડોશીઓ પણ આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યા હતા. શિલ્પા જેવી આરતી ઉતારવા ગઈ ત્યાં જ રમેશભાઈ આગળ આવ્યા.

રમેશભાઈએ અત્યંત શાંતિથી પણ મક્કમતાથી શિલ્પાના હાથમાંથી આરતીની થાળી પકડીને બાજુ પર મૂકી દીધી. શિલ્પા અને કેતન બંને સ્તબ્ધ થઈને રમેશભાઈ સામે જોવા લાગ્યા. રમેશભાઈએ શિલ્પાની આંખોમાં સીધી નજર મિલાવીને ગંભીર અવાજે કહ્યું કે વહુ બેટા, લોખંડ જેવું દિલ રાખીને સોનાના દાગીના સાચવવાનો કોઈ ફાયદો નથી. જે ઘરમાં માણસના જીવ કરતા સોનાના ટુકડાની કિંમત વધારે હોય ત્યાં આવી આરતી અને આવા આવકારા માત્ર એક નાટક છે. તે તારા દાગીના બચાવી લીધા પણ તે તારા સંબંધો અને માણસાઈ ગુમાવી દીધી છે. અમે ગરીબ ભલે રહ્યા પણ અમારું દિલ તારા સોના કરતા પણ વધારે કિંમતી છે.

રમેશભાઈના આ શબ્દો સાંભળીને શિલ્પાનું બધું જ અભિમાન એક જ પળમાં ચકનાચૂર થઈ ગયું. પડોશીઓની સામે તેને પોતાની જાત પર અત્યંત શરમ આવવા લાગી. જે દાગીના પર તે ગર્વ કરતી હતી તે જ દાગીના આજે તેને ગળામાં ફાંસા જેવા લાગવા માંડ્યા. તેને અહેસાસ થયો કે મુશ્કેલીના સમયે પરિવાર જ કામ આવે છે, નિર્જીવ વસ્તુઓ નહીં. સસરાએ જમીન વેચીને સાબિત કરી દીધું હતું કે સાચો સંબંધ કોને કહેવાય. શિલ્પા રડતા રડતા પોતાના સસરા અને સાસુના પગમાં પડી ગઈ અને પોતાની સ્વાર્થવૃત્તિ માટે માફી માંગવા લાગી. પણ રમેશભાઈનો એ શબ્દવેધ આખી જિંદગી માટે શિલ્પાને એક સાચો પાઠ ભણાવી ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.