સાસુની કચકચથી કંટાળીને વહુએ બહાર કાઢ્યા, પણ પોતાની મા બીમાર પડી ત્યારે સાસુએ જે કર્યું તે જોઈને...

સવારના આઠ વાગ્યા હતા અને રસોડામાંથી વાસણ પછડાવાનો અવાજ આખા ઘરમાં સંભળાઈ રહ્યો હતો. મીના ચા બનાવતા બનાવતા પોતાના પતિ અશોક પર બગડી રહી હતી.

"હું આ ઘરમાં રોજ રોજની કચકચથી થાકી ગઈ છું," મીનાએ ગેસની આંચ ધીમી કરતાં કહ્યું. "તમારા બાને દરેક વાતમાં વચ્ચે બોલવાની ટેવ પડી ગઈ છે. હું રસોઈ કેવી રીતે બનાવું અને ઘર કેમ ચલાવું, એ બધું મારે એમની પાસેથી શીખવાનું?"

અશોક ડાઇનિંગ ટેબલ પર માથું નીચું રાખીને ચાની રાહ જોઈ રહ્યો હતો. તેની આંખોમાં થાક અને લાચારી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

"મીના, બા વૃદ્ધ થયા છે અને વર્ષોથી એમણે જ આ ઘર સંભાળ્યું છે," અશોકે અવાજ ધીમો રાખીને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "એમનો ઈરાદો તારું અપમાન કરવાનો નથી હોતો. તું થોડું જતું કરતા શીખ."

"હું જ કેમ હંમેશા જતું કરું?" મીનાનો અવાજ વધુ તીખો થયો. "કાં તો આ ઘરમાં તમારી બા રહેશે અથવા હું રહીશ. તમારે હવે નક્કી કરવું જ પડશે."

રૂમમાં બેઠેલા સરલાબેનના કાને આ બધા શબ્દો પહોંચી રહ્યા હતા. તેમણે પોતાના હાથમાં પકડેલી માળા ધીમેથી બાજુ પર મૂકી દીધી. એમની આંખોમાંથી એક આંસુ ટપકીને ખોળામાં પડ્યું, પણ એમણે કોઈ અવાજ ન કર્યો.

અશોક માટે આ રોજની માથાકૂટ બની ગઈ હતી. એક તરફ જન્મ આપનારી મા હતી અને બીજી તરફ પોતાનો સંસાર હતો. મીનાની જીદ આગળ આખરે અશોકનું મનોબળ તૂટી ગયું.

બે દિવસ પછી અશોકે ખૂબ ભારે હૈયે બા સાથે વાત કરી. "બા, શહેરમાં એક સરસ આશ્રમ છે, જ્યાં તમારી ઉંમરના ઘણા લોકો રહે છે. તમને ત્યાં સારું લાગશે અને અહીં રોજનો ક્લેશ પણ બંધ થશે."

સરલાબેને પોતાના દીકરાના ચહેરા સામે એક ક્ષણ માટે જોયું. એમણે કોઈ વિરોધ ન કર્યો, ન તો કોઈ ફરિયાદ કરી. એમણે ફક્ત એટલું જ કહ્યું, "તારા સંસારમાં શાંતિ રહેતી હોય તો હું ખુશીથી જવા તૈયાર છું, બેટા."

બીજા જ દિવસે સરલાબેન પોતાની જૂની પેટી લઈને ઘરડાઘરમાં રહેવા જતા રહ્યા. મીનાએ રાહતનો શ્વાસ લીધો અને ઘરમાં પોતાનું ધાર્યું રાજ શરૂ કર્યું. અશોકનું મન જોકે અંદરથી કાયમ માટે કચવાતું રહ્યું.

ચાર મહિના વીતી ગયા અને ઘરમાં બધું સામાન્ય લાગતું હતું. પણ એક દિવસ અચાનક મીનાના પિયરથી તેના ભાઈનો રડતો ફોન આવ્યો. મીનાની માતા જશોદાબેનની તબિયત અચાનક બગડી ગઈ હતી અને તેમને તાત્કાલિક મોટા શહેરમાં લાવવા પડે તેમ હતું.

તપાસ કરાવતા ખબર પડી કે જશોદાબેનની કિડનીમાં ગંભીર તકલીફ હતી. ડૉક્ટરે તાત્કાલિક મોટું ઓપરેશન કરાવવાની સલાહ આપી અને ખર્ચનો આંકડો પાંચ લાખ રૂપિયા જણાવ્યો. મીનાના ભાઈની આર્થિક સ્થિતિ સારી નહોતી, તેથી તેણે હાથ ઊંચા કરી દીધા.

મીના પોતાની માતાને પોતાના ઘરે લઈ આવી અને તેમની સેવા કરવા લાગી. પણ અશોક પાસે પણ એટલા બધા રૂપિયા એકસાથે હાથ પર નહોતા. મીના દિવસ રાત ચિંતામાં રડતી રહેતી અને પોતાની માતાની પીડા જોઈ શકતી નહોતી.

"અશોક, ગમે ત્યાંથી રૂપિયાની વ્યવસ્થા કરો," મીનાએ હાથ જોડીને કરગરતાં કહ્યું. "મારી મા વગર મારું કોઈ નથી, એમને કંઈ થઈ જશે તો હું જીવી નહીં શકું."

અશોકે બેંકમાં લોન માટે અરજી કરી, પણ લોન મંજૂર થવામાં સમય લાગે તેમ હતો. ડૉક્ટરે સ્પષ્ટ કહી દીધું હતું કે જો બે દિવસમાં ઓપરેશન નહીં થાય તો દર્દીની હાલત નાજુક બની જશે. મીના ઘરમાં બેસીને પોતાની લાચારી પર ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી રહી હતી.

બીજા દિવસે સવારે હોસ્પિટલમાંથી ફોન આવ્યો કે ઓપરેશનની પૂરી રકમ જમા થઈ ગઈ છે અને તૈયારી શરૂ કરી દીધી છે. મીના અને અશોક બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. અશોકે હોસ્પિટલ દોડી જઈને કાઉન્ટર પર પૂછપરછ કરી કે રૂપિયા કોણે જમા કરાવ્યા.

કેશિયરે એક વૃદ્ધ મહિલાનું વર્ણન કર્યું અને એક રસીદ બતાવી. રસીદ પર નામ વાંચીને અશોકના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. એ નામ સરલાબેનનું હતું.

અશોક તરત જ દોડતો આશ્રમે પહોંચ્યો. ત્યાં જઈને જોયું તો સરલાબેન એક સાદી સાડી પહેરીને તુલસી ક્યારે પાણી રેડી રહ્યા હતા. તેમના હાથમાં રહેલી સોનાની જૂની બંગડીઓ ગાયબ હતી.

"બા, તમે આટલા બધા રૂપિયા ક્યાંથી લાવ્યા?" અશોકે ગળે બાઝેલા ડૂમા સાથે પૂછ્યું.

સરલાબેને શાંતિથી હસીને કહ્યું, "બેટા, મારા બાપના ઘરનું સોનું અને મારી આખી જિંદગીની થોડી બચત પડી હતી. એ વેચી દીધી."

"પણ બા, એ તમારી છેલ્લી મૂડી હતી," અશોકની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. "અને એ પણ મીનાની મા માટે, જેણે તમને..."

"બેટા, મીનાની મા બીમાર છે અને એ પણ એક મા જ છે," સરલાબેને અશોકના માથે હાથ મૂકતા કહ્યું. "માની પીડા તો દીકરી જ સમજી શકે. હું જો મારી દીકરી જેવી વહુનું દુઃખ દૂર ન કરી શકું, તો મારા જીવતરનો શું અર્થ?"

અશોક આ સાંભળીને સરલાબેનના પગમાં પડી ગયો. તે આખી વાત લઈને ઘરે આવ્યો અને મીના સામે બધી રસીદો અને ખાલી દાગીનાનું બોક્સ મૂકી દીધું.

મીનાએ જ્યારે આ જોયું ત્યારે તેના હોશ ઊડી ગયા. તેને પોતાની જાત પર એટલી શરમ આવી કે તે નજર પણ મિલાવી શકતી નહોતી. જે સાસુને તેણે ઘરમાંથી બહાર કાઢી મૂક્યા હતા, તેમણે જ પોતાની છેલ્લી મૂડી મીનાની માતાનો જીવ બચાવવા માટે આપી દીધી હતી.

ઓપરેશન સફળ રહ્યું અને જશોદાબેનની તબિયતમાં સુધારો થવા લાગ્યો. તે જ સાંજે મીના કોઈને કહ્યા વગર સીધી આશ્રમ પહોંચી ગઈ.

સરલાબેન પોતાના રૂમમાં બેઠા હતા. મીના સીધી જઈને તેમના ચરણોમાં ઢળી પડી અને મોટે મોટેથી રડવા લાગી.

"મને માફ કરી દો બા, હું બહુ સ્વાર્થી બની ગઈ હતી," મીના હાથ જોડીને બોલી. "મેં તમારા પ્રેમ અને મોટપને ક્યારેય ઓળખ્યા જ નહીં. મને ક્ષમા કરો."

સરલાબેને નીચે નમીને મીનાને ઊભી કરી અને પોતાના હૃદય સરસી ચાંપી લીધી. "ગાંડી, મા ક્યારેય પોતાના સંતાનો પર ગુસ્સે ન થાય. તું રડવાનું બંધ કર, તારી મા હવે સાજી થઈ જશે."

મીના તે જ ક્ષણે સરલાબેનનો હાથ પકડીને પોતાને ઘેર પાછી લઈ આવી. ઘરમાં પ્રવેશતા જ મીનાએ સરલાબેનના ચરણ સ્પર્શ કર્યા અને ઘરની ચાવીઓ તેમના હાથમાં સોંપી દીધી.

ઘરમાં ફરીથી વડીલનો આશીર્વાદ અને સાચો પ્રેમ પાછો ફર્યો હતો, અને મીના સમજી ગઈ હતી કે પરિવાર સંબંધોથી નહીં પણ મોટા મનથી બને છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.