શહેરમાં રહેતા દીકરાએ ગામડાનું ઘર વેચવા પિતા પર દબાણ કર્યું, પણ દસ્તાવેજ પર સહી કરતી વખતે પિતાએ જે વસ્તુ હાથમાં આપી તે જોઈને દીકરાના...
અમિત છેલ્લા દસ વર્ષથી અમદાવાદ જેવા મોટા શહેરમાં સ્થાયી થયો હતો. તેની પાસે પોતાની મોટી ગાડી, આલીશાન ફ્લેટ અને કોર્પોરેટ જગતમાં એક મોટું નામ હતું. શહેરની આ ચકચકાટ ભરેલી દુનિયામાં તે એટલો વ્યસ્ત થઈ ગયો હતો કે તેને પોતાના વતનનું એ નાનકડું ગામડું માત્ર નકશા પરનું એક ટપકું જ લાગતું હતું. અમિતની પત્ની પણ ઈચ્છતી હતી કે હવે ગામડા સાથેના બધા સંબંધો પૂરા કરી દેવા જોઈએ કારણ કે ત્યાં હવે કોઈ જવાનું નહોતું. આ જ કારણે અમિત છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી પોતાના પિતા હરિભાઈ પર ગામડાનું જૂનું ઘર વેચી દેવા માટે સતત દબાણ કરી રહ્યો હતો.
હરિભાઈ ગામડામાં જ રહેતા હતા અને તેમનો જીવ એ ઘરના એક એક પથ્થરમાં વસેલો હતો. જ્યારે પણ અમિત ફોન પર ઘર વેચવાની વાત કરતો ત્યારે હરિભાઈના દિલ પર જાણે કોઈ કટોરો મારી દેતું હોય તેવો આઘાત લાગતો હતો. હરિભાઈ હંમેશાં સામો જવાબ આપતા કે બેટા, આ ઘર માત્ર ઈંટો અને સિમેન્ટનો મોહતાજ નથી, આમાં તારી સ્વર્ગસ્થ માતાની યાદો છે, તારું બાળપણ છે અને મારા આખા જીવનની કમાણીનો નીચોડ છે. આ ઘર વેચવું એટલે મારા શરીરના ટુકડા કરવા બરાબર છે. પરંતુ અમિત વ્યાવહારિકતાની ભાષા બોલતો હતો અને લાગણીઓને બાજુ પર મૂકી દેતો હતો.
અંતે અમિતના વારંવારના ફોન, તેની જીદ અને શહેરના આગ્રહ સામે હરિભાઈ ભાંગી પડ્યા. તેમણે વિચાર્યું કે જો દીકરાની ખુશી આમાં જ હોય અને તેને ગામડાના ઘરની કોઈ કિંમત ન હોય તો મારે આ જૂના માળખાને પકડી રાખવાનો કોઈ અર્થ નથી. હરિભાઈએ ભારે હૈયે ઘર વેચવાના દસ્તાવેજો તૈયાર કરાવવાની મંજૂરી આપી દીધી. અમિતે બધી તૈયારીઓ કરી લીધી અને પિતાને કાગળો પર સહી કરવા માટે ખાસ અમદાવાદ બોલાવ્યા. હરિભાઈ પોતાની નાની થેલી લઈને એસટી બસમાં બેસીને કમને શહેર તરફ રવાના થયા.
અમદાવાદ આવીને હરિભાઈ અમિતના આલીશાન ડ્રોઈંગ રૂમમાં બેઠા હતા. સોફા પર બેઠેલા હરિભાઈની નજર ઘરની મોંઘી દીવાલો પર ફરતી હતી પણ તેમને ત્યાં કોઈ અપનાપણું દેખાતું નહોતું. અમિત ખૂબ જ ઉત્સાહમાં હતો કારણ કે ગામડાના ઘરની કિંમત બહુ સારી આવી રહી હતી અને એ પૈસાથી તે શહેરમાં એક નવો બિઝનેસ શરૂ કરવાનો હતો. વકીલ દસ્તાવેજો લઈને આવી ગયા હતા અને ટેબલ પર કાગળો ગોઠવી દીધા હતા. અમિતે પેન આગળ ધરીને કહ્યું કે પિતાજી, બસ આ ત્રણ જગ્યાએ સહી કરી દો એટલે આપણું કામ પૂરું થઈ જાય અને તમારે વારંવાર ગામડે ધક્કા ખાવા ન પડે.
હરિભાઈએ પેન હાથમાં લીધી પરંતુ જેવી પેન કાગળની નજીક પહોંચી કે તરત જ તેમના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેમના મગજમાં ગામડાના ઘરનો એ ઓટલો, આંગણામાં આવેલો લીમડો અને અમિતનું નાનું નાનું દોડતું બાળપણ એક ફિલ્મની જેમ ફરવા લાગ્યું. હરિભાઈની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં અને તેમનાથી સહી ન થઈ શકી. તેમણે ધ્રૂજતા હાથે પેન બાજુ પર મૂકી દીધી. અમિત થોડો અકળાયો અને બોલ્યો કે પિતાજી, હવે છેલ્લી ઘડીએ શું વાંધો છે? આપણે બધું નક્કી તો થઈ ગયું છે, તો પછી તમે કેમ અટકી ગયા?
હરિભાઈએ કશું જ બોલ્યા વિના પોતાની જૂની થેલી ખોલી અને તેમાંથી એક પીળા પડી ગયેલા પાનાવાળી નાની ડાયરી બહાર કાઢી. તેમણે એ ડાયરી અમિતના હાથમાં મૂકી દીધી. અમિતે આશ્ચર્ય સાથે એ ડાયરી હાથમાં લીધી અને તેનું પહેલું પાનું ખોલ્યું. ડાયરી જોતાં જ અમિત સ્તબ્ધ થઈ ગયો કારણ કે તે ડાયરીના પહેલા પાના પર કાચી પાકી ભાષામાં અને બાળસહજ અક્ષરોમાં એક કવિતા લખેલી હતી. આ એ જ કવિતા હતી જે અમિતે જ્યારે તે માત્ર આઠ વર્ષનો હતો ત્યારે ગામડાના ઘરના ઓટલે બેસીને પિતાની સામે પહેલીવાર લખી હતી.
એ કવિતામાં અમિતે લખ્યું હતું કે મારું ઘર છે સૌથી વહાલું, જ્યાં પિતાનો હાથ છે અને માતાની મમતાનો સાથ છે, આ ઘરના ઓટલા પર બેસીને હું આખી દુનિયા જીતી શકું છું. આ અક્ષરો જોતા જ અમિતના મન પર પડેલા શહેરના ચકચકાટના પડદા એક પછી એક હટવા લાગ્યા. તેને યાદ આવ્યું કે કેવી રીતે તેના પિતા આ ઓટલે બેસીને તેને વાર્તાઓ સંભળાવતા હતા અને જ્યારે તેને પહેલીવાર કવિતા લખી હતી ત્યારે પિતાએ આખા ગામમાં પેંડા વહેંચ્યા હતા. હરિભાઈએ આટલા વર્ષો સુધી એ ડાયરીને પોતાના કાળજાના ટુકડાની જેમ સાચવી રાખી હતી.
હરિભાઈએ અત્યંત ગળગળા સાદે અમિત સામું જોયું અને કહ્યું કે બેટા, તને એમ લાગે છે કે તું આ ઘર વેચીને મોટો સોદો કરી રહ્યો છે. પણ તું જે ઘર વેચવા જઈ રહ્યો છે એ જ ઘરના ઓટલાએ તારામાં રહેલા સંસ્કારો અને તારી આ કળાને જન્મ આપ્યો હતો. જો તારે સહી કરાવી જ હોય તો હું કરી દઉં, પણ મને એમ થાય છે કે આ સહી સાથે મારી જિંદગીની છેલ્લી ઓળખ પણ ભૂંસાઈ જશે. પિતાના આ શબ્દો સીધા અમિતના હૃદયમાં વાગ્યા અને તેને પોતાની મોટી ભૂલનો અહેસાસ થઈ ગયો.
અમિતને સમજાયું કે જે ઘરને તે માત્ર એક મકાન કે પ્રોપર્ટી સમજી રહ્યો હતો, તે હકીકતમાં તેના પિતાનું હૃદય હતું. પૈસાની આંધળી દોડમાં તે એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે તે પોતાના પિતાની જીવતી જાગતી લાગણીઓનો સોદો કરવા નીકળ્યો હતો. અમિતની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે તરત જ વકીલના હાથમાંથી દસ્તાવેજો લઈ લીધા અને તેને બાજુ પર મૂકી દીધા. તેણે પિતાના પગ પકડી લીધા અને રડતા રડતા કહ્યું કે પિતાજી, મને માફ કરી દો. હું આ ઘર ક્યારેય નહીં વેચું, આપણું ઘર હંમેશાં આપણું જ રહેશે.
અમિતે વકીલને કહીને એ સોદો કાયમ માટે કેન્સલ કરાવી દીધો. તેના પત્ની પણ અમિતના આ બદલાવને જોઈ રહ્યા હતા અને તેમના દિલમાં પણ ઘર પ્રત્યેનો આદર જાગી ગયો હતો. હરિભાઈના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ અને સંતોષ છવાઈ ગયા હતા. અમિતે એ જ દિવસે નક્કી કર્યું કે તે દર મહિને પોતાના પરિવાર સાથે ગામડે જશે અને એ જ ઓટલે બેસીને ફરીથી પોતાના પિતા સાથે જૂની વાતો તાજી કરશે. સંબંધોની કિંમત ક્યારેય પૈસાથી આંકી શકાતી નથી તે પાઠ અમિતને કાયમ માટે સમજાઈ ગયો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.