બાજુના ફ્લેટમાં રહેતી યુવતી રોજ સવારે રમેશભાઈના આંગણામાં કેમ ચોરી કરતી? સત્ય જાણીને આખા સોસાયટીના લોકો...

નિવૃત્ત શિક્ષક રમેશભાઈ પોતાના શાંત અને એકાંત ફ્લેટની ગેલેરીમાં બેસીને રોજ સવારની ચા પીતા હતા. જિંદગીના તડકા-છાંયડા જોઈ ચૂકેલા રમેશભાઈ માટે હવે આ આંગણું અને તેમાં ખીલેલા રંગબેરંગી ગુલાબના છોડ જ તેમનો એકમાત્ર સહારો હતા. તેમના જીવનનો મોટો હિસ્સો બાળકોને ભણાવવામાં અને સંસ્કાર આપવામાં વીત્યો હતો. પણ આજે જ્યારે તેઓ પોતે નિવૃત્ત થયા હતા ત્યારે આ વિશાળ ઘરમાં તેઓ સાવ એકલા પડી ગયા હતા.

તેમનો એકમાત્ર દીકરો અમિત ઘણા વર્ષો પહેલા ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે વિદેશ ગયો હતો. ત્યાં ગયા પછી તે પોતાની જિંદગીમાં એટલો વ્યસ્ત થઈ ગયો કે તેને પોતાના વૃદ્ધ પિતાની યાદ પણ ક્યારેક જ આવતી. શરૂઆતમાં ફોન નિયમિત આવતા પણ ધીમે ધીમે તે માત્ર મહિનામાં એકાદ ઔપચારિક ફોન સુધી મર્યાદિત થઈ ગયા હતા. રમેશભાઈ આ વાતથી મનોમન ખૂબ દુખી રહેતા પણ કોઈને પોતાની વેદના કહી શકતા નહોતા. પોતાની આ એકલતાને દૂર કરવા માટે તેમણે પોતાના આંગણામાં એક સુંદર બગીચો બનાવ્યો હતો જેમાં સૌથી વધુ ગુલાબના છોડ હતા.

રમેશભાઈ રોજ વહેલી સવારે ઉઠીને આ છોડની માવજત કરતા અને તેમને પાણી પાતા હતા. ગુલાબના ફૂલોને ખીલતા જોઈને તેમના ચહેરા પર એક અનોખો આનંદ આવી જતો હતો. તેમના માટે આ ફૂલો માત્ર વનસ્પતિ નહોતા પણ તેમના પોતાના સંતાનો જેવા હતા. દરેક ગુલાબની પાંખડીઓમાં તેઓ પોતાના ભૂતકાળની ખુશીઓ શોધવાનો પ્રયત્ન કરતા હતા.

પરંતુ છેલ્લા થોડા દિવસોથી રમેશભાઈ એક અજીબ સમસ્યાનો સામનો કરી રહ્યા હતા. તેઓ રોજ સવારે જ્યારે બગીચામાં જતા ત્યારે સૌથી સુંદર અને મોટું લાલ ગુલાબ ગાયબ મળતું હતું. કોઈ તેમના આંગણામાંથી રોજ નિયમિત રીતે ગુલાબની ચોરી કરી રહ્યું હતું. આ વાતથી રમેશભાઈ ખૂબ જ ગુસ્સે થતા હતા કારણ કે તેઓ જે ફૂલને આટલા પ્રેમથી ઉછેરતા તેને કોઈ પૂછ્યા વગર તોડી જાય તે તેમને જરાય પસંદ નહોતું.

એક દિવસ રમેશભાઈએ વહેલી સવારે વરંડાની પાછળ છુપાઈને જોવાનું નક્કી કર્યું કે આખરે આ ચોર કોણ છે. સવારના બરાબર સાડા છ વાગ્યે બાજુના ફ્લેટમાં થોડા દિવસો પહેલા જ ભાડે રહેવા આવેલી કાવ્યા નામની યુવતી દબાતા પગલે સોસાયટીના આંગણામાં આવી. તેણે આજુબાજુ જોયું અને ખૂબ જ સાવધાનીથી રમેશભાઈના સૌથી સુંદર ગુલાબને તોડી લીધું અને ઝડપથી ત્યાંથી ચાલી ગઈ.

રમેશભાઈએ આ બધું પોતાની આંખોથી જોયું. તેમના મનમાં ભારે ગુસ્સો આવ્યો. તેઓ ઈચ્છતા તો તે જ સમયે કાવ્યાને પકડીને લડી શકતા હતા અથવા આખી સોસાયટી સામે તેને વઢી શકતા હતા. પરંતુ તેઓ એક શિક્ષક હતા અને તેમના સંસ્કાર તેમને સાર્વજનિક રીતે કોઈ યુવતીનું અપમાન કરવાની પરવાનગી આપતા નહોતો. તેમણે મનોમન નક્કી કર્યું કે તેઓ યોગ્ય સમય આવે ત્યારે કાવ્યાને આ બાબતે કડક શબ્દોમાં સંભળાવશે.

આ સિલસિલો સતત ચાલતો રહ્યો. કાવ્યા રોજ સવારે આવતી, એક સુંદર ગુલાબ તોડતી અને જતી રહેતી. રમેશભાઈ રોજ સવારે તેને જોતા, તેમનો ગુસ્સો વધતો જતો હતો પણ તેઓ મન મક્કમ કરીને શાંત બેસી રહેતા. તેમને કાવ્યાની આ હરકત પાછળ કોઈ સ્વાર્થ કે ફેશન દેખાતી હતી. તેમને લાગતું હતું કે આજકાલની છોકરીઓને પોતાના રૂમ સજાવવા માટે અથવા કોઈને આપવા માટે આ રીતે ચોરી કરવાની આદત પડી ગઈ છે.

પરંતુ એક દિવસ અચાનક કંઈક અલગ બન્યું. હંમેશ મુજબ સવારના સાડા છ વાગ્યા, સાત વાગ્યા અને પછી આઠ પણ વાગી ગયા પણ કાવ્યા ગુલાબ લેવા ન આવી. રમેશભાઈ વરંડામાં જ બેઠા હતા. આંગણામાં તે સુંદર ગુલાબ હજી પણ છોડ પર લટકી રહ્યું હતું. કાવ્યા ન આવતા રમેશભાઈના મનમાં ગુસ્સાને બદલે એક અજીબ પ્રકારની ચિંતા અને જિજ્ઞાસા જાગી.

તેમણે વિચાર્યું કે જે છોકરી રોજ નિયમિત સમયે આવતી હતી તે આજે કેમ ન આવી? શું તે બીમાર હશે કે પછી કોઈ મુશ્કેલીમાં હશે? રમેશભાઈથી વધારે સમય રાહ ન જોવાઈ. તેઓ કાવ્યા વિશે તપાસ કરવા માટે બાજુના ફ્લેટ તરફ ગયા જ્યાં તે ભાડે રહેતી હતી. ત્યાં જઈને તેમણે ઘરના માલિકને કાવ્યા વિશે પૂછ્યું. ઘરના માલિકે જણાવ્યું કે કાવ્યા અહીં માત્ર રહે છે પણ તે સવારે વહેલી જ પોતાની સ્કૂટી લઈને ક્યાંક નીકળી જાય છે અને આજે પણ તે વહેલી સવારે જ નીકળી ગઈ છે.

રમેશભાઈને આ વાત વધુ અજીબ લાગી કે જો તે વહેલી સવારે નીકળી ગઈ છે તો આજે ગુલાબ કેમ ન લીધું? તેમણે સોસાયટીના સિક્યુરિટી ગાર્ડને પૂછ્યું કે કાવ્યા રોજ સવારે ક્યાં જાય છે તે તને ખબર છે? ગાર્ડે જણાવ્યું કે સાહેબ, કાવ્યા મેડમ રોજ સવારે અહીંથી થોડે દૂર આવેલા શહેરના સરકારી અનાથાશ્રમમાં જાય છે. તેઓ ત્યાં રહેતા અનાથ બાળકોને મળવા માટે રોજ નિયમિત સમય ફાળવે છે.

આ સાંભળીને રમેશભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમના મનમાં ચાલી રહેલા તમામ વિચારો એક ક્ષણમાં બદલાઈ ગયા. કાવ્યા પ્રત્યેનો તેમનો ગુસ્સો આદર અને આશ્ચર્યમાં ફેરવાઈ ગયો. રમેશભાઈએ તરત જ પોતાની ગાડી લીધી અને તે અનાથાશ્રમ તરફ રવાના થયા. તેઓ પોતાની આંખોથી જોવા માંગતા હતા કે આખરે સત્ય શું છે અને કાવ્યા તે ગુલાબનું ત્યાં શું કરે છે.

જ્યારે રમેશભાઈ અનાથાશ્રમના મુખ્ય દરવાજે પહોંચ્યા ત્યારે સામેનું દ્રશ્ય જોઈને તેમની આંખો ભીની થઈ ગઈ. અનાથાશ્રમના ખુલ્લા મેદાનમાં નાની નાની છોકરીઓ કાવ્યાને ઘેરીને બેઠી હતી. કાવ્યા રોજ જે ગુલાબ ચોરીને લાવતી હતી, તે ગુલાબ તે રોજ કોઈ એક એવી બાળકીને આપતી હતી જે કાં તો ખૂબ ઉદાસ હોય અથવા જેનો તે દિવસે જન્મદિવસ હોય. આજે કાવ્યા ગુલાબ લાવવાનું ભૂલી ગઈ હતી અથવા તેને મોડું થઈ ગયું હતું, તેથી તે બધી બાળકીઓ ઉદાસ થઈને કાવ્યાને પૂછી રહી હતી કે દીદી આજે અમારા માટે ગુલાબ કેમ નથી લાવ્યા?

કાવ્યા તે નાની બાળકીઓને વહાલ કરી રહી હતી અને તેમને સમજાવી રહી હતી કે આજે ગુલાબના છોડ પર ફૂલ નહોતું ખીલ્યું, તેથી કાલે તે ચોક્કસ બે ગુલાબ લાવશે. આ દ્રશ્ય જોઈને રમેશભાઈનું હૃદય પીગળી ગયું. જે કાવ્યાને તેઓ અત્યાર સુધી એક સામાન્ય ચોર સમજી રહ્યા હતા, તે ખરેખર તો આ અનાથ બાળકોના ચહેરા પર સ્મિત લાવનારી એક પરી હતી. રમેશભાઈને પોતાની નકારાત્મક સોચ પર ભારે પસ્તાવો થયો. તેમની આંખો સંપૂર્ણપણે ખૂલી ગઈ હતી.

તેઓ ધીમે પગલે મેદાનમાં કાવ્યાની નજીક ગયા. રમેશભાઈને અચાનક ત્યાં જોઈને કાવ્યા એક ક્ષણ માટે ડરી ગઈ. તેને લાગ્યું કે આજે રમેશભાઈ સોસાયટીમાંથી અહીં સુધી તેની ચોરી પકડવા અને તેને વઢવા માટે આવ્યા છે. તે નીચું જોઈને ઊભી રહી ગઈ અને ધ્રુજતા અવાજે બોલી, "રમેશભાઈ, મને માફ કરી દો. હું તમારા પૂછ્યા વગર રોજ ગુલાબ તોડતી હતી. પણ મારો ઈરાદો ખરાબ નહોતો. આ બાળકોના ચહેરા પર એક ક્ષણની ખુશી જોવા માટે જ હું..."

કાવ્યા પોતાનું વાક્ય પૂરું કરે તે પહેલા જ રમેશભાઈએ તેના માથા પર પ્રેમથી હાથ મૂક્યો. તેમના આંસુ કાવ્યાના હાથ પર પડ્યા. રમેશભાઈ ગદ્ગદ અવાજે બોલ્યા, "દીકરી, તારે માફી માંગવાની કોઈ જરૂર નથી. ગુનેગાર તો હું છું જે આટલા દિવસોથી તારા આ પવિત્ર કામને સમજી ન શક્યો. મારો દીકરો વિદેશ જઈને મને ભૂલી ગયો છે, પણ ભગવાને આજે મને તારા જેવી સંસ્કારી દીકરી આપી દીધી છે."

રમેશભાઈએ કાવ્યાને પોતાની દીકરી માની લીધી. તેમણે તે જ સમયે અનાથાશ્રમના સંચાલકો સાથે વાત કરી અને એક મોટો નિર્ણય લીધો. તેમણે પોતાના ઘરનું મોટું આંગણું અને બગીચો અનાથાશ્રમના તમામ બાળકો માટે હંમેશા માટે ખુલ્લો મૂકી દીધો. તેમણે કાવ્યાને કહ્યું કે હવેથી તારે ગુલાબ ચોરવાની જરૂર નથી, તું રોજ આ બાળકોને લઈને મારા ઘરે આવજે. આ બાળકો જ હવે મારા ઘરની અસલી રોનક બનશે અને આ બગીચાના ફૂલો પર પહેલો હક આ માસૂમ બાળકોનો જ રહેશે.

ત્યારબાદ રમેશભાઈની જિંદગી સંપૂર્ણપણે બદલાઈ ગઈ. હવે તેમનું ઘર ક્યારેય શાંત નહોતું રહેતું. રોજ સાંજે અનાથાશ્રમના બાળકો તેમના આંગણામાં રમવા આવતા, હસતા અને રમેશભાઈ તેમને વાર્તાઓ સંભળાવતા તથા ભણાવતા હતા. જે એકલતા રમેશભાઈને અંદરથી ખાઈ રહી હતી, તે એકલતા કાવ્યાની એક નાની અને પવિત્ર ચોરીના કારણે હંમેશ માટે દૂર થઈ ગઈ હતી. સાચું જ કહેવાયું છે કે ક્યારેક કોઈની ભૂલ પાછળ જો સારો હેતુ છુપાયેલો હોય, તો તે ભૂલ પણ સમાજ માટે આશીર્વાદ બની જાય છે.

જો તમને આ વાર્તા ગમી હોય અને હૃદયને સ્પર્શી ગઈ હોય, તો તમારા મિત્રો અને પરિવાર સાથે ફેસબુક અને વોટ્સએપ પર ચોક્કસ શેર કરજો.