શંકાસ્પદ ગાડી નીકળતાં જ ઘરની લાઈટો બંધ કરતા વૃદ્ધ પાડોશીનો રસ્તો રોકનાર યુવાન સ્તબ્ધ થઈ ગયો, વાનમાંથી ઊતરેલા દીકરાને જોઈને...

રાતના અગિયાર વાગ્યા હતા અને શાંત સોસાયટીના સાંકડા રસ્તા પર ઘોર અંધકાર અને સોપો પડી ગયો હતો.

અલ્પાબેન પોતાના પહેલા માળના મકાનની બાલ્કનીમાં ઊભાં રહીને પોતાના આઠ મહિનાના નાના દીકરાને તેડીને ધીરે ધીરે હાલરડું ગાઈ રહ્યાં હતાં.

રાતની ઠંડી પવનની લહેરો વાઈ રહી હતી અને શેરીમાં કૂતરાઓનો પણ કોઈ અવાજ નહોતો.

સામેની લાઈનમાં આવેલા જૂના, એકલવાયા બંગલામાં પંચોતેર વર્ષના નિવૃત્ત વડીલ કનુભાઈ સાવ એકલા રહેતા હતા.

તેમના ઘરમાં હંમેશાં એક અજીબ ઉદાસી, એકલતા અને ભેંકાર શાંતિ છવાયેલી રહેતી હતી.

અલ્પાબેને છેલ્લા બે મહિનાથી એક અત્યંત વિચિત્ર, રહસ્યમય અને ચોંકાવનારી ઘટના રોજ રાત્રે પોતાની નજરે નોંધી હતી.

રોજ રાત્રે બરાબર સાડા અગિયાર વાગ્યાના સુમારે શેરીના દૂરના નાકેથી એક કાળી જૂની વાન અત્યંત ધીમી ગતિએ હેડલાઈટના પીળા અજવાળે પસાર થતી હતી.

એ વાન કોઈ સામાન્ય વાહન નહોતી, પણ દર્દીઓને લાવવા-લઈ જવાની ખાનગી મેડિકલ વાન જેવી દેખાતી હતી.

જેવી એ વાન કનુભાઈના બંગલાના મુખ્ય દરવાજા સામે પહોંચતી, તેવી જ ક્ષણે કનુભાઈ પોતાના દીવાનખંડ અને બેડરૂમની તમામ લાઈટો તાત્કાલિક સ્વીચ પાડીને બંધ કરી દેતા હતા!

અને પછી તેઓ અંધારા ઓરડામાં બારીના લોખંડના સળિયા પાછળ સાવ સ્થિર, નીરવ અને પથ્થરની મૂર્તિની જેમ ઊભા રહી જતા હતા.

જેવી એ વાન આગળ વધીને શેરીના બીજા વળાંક પર અદ્રશ્ય થઈ જતી, તેવી જ પાંચ મિનિટ પછી કનુભાઈના ઘરની તમામ લાઈટો ફરીથી ચાલુ થઈ જતી હતી!

આ સિલસિલો છેલ્લા સાઠ દિવસથી એક પણ દિવસ ચૂક્યા વગર રોજ રાત્રે સાડા અગિયાર વાગ્યે અવિરત ચાલી રહ્યો હતો.

અલ્પાબેને આ વાત પોતાના પતિ દિલીપભાઈને અગાઉ ઘણી વખત કહી હતી, પણ દિલીપભાઈ તેને સામાન્ય વાત ગણીને ઉડાવી દેતા હતા.

દિલીપભાઈ એક ખાનગી ફાયનાન્સ કંપનીમાં સિનિયર મેનેજર હતા અને સ્વભાવે અત્યંત શંકાશીલ, કડક અને સિદ્ધાંતવાદી હતા.

આજે રાત્રે પણ જ્યારે ઘડિયાળમાં સાડા અગિયારનો ટકોરો થયો અને શેરીમાં પેલી વાનના એન્જિનનો ધીમો અવાજ સંભળાયો, ત્યારે અલ્પાબેને દિલીપભાઈનો હાથ પકડ્યો.

'દિલીપ, જરા અહીં બાલ્કનીમાં આવીને જુઓ તો ખરા!' અલ્પાબેને ગભરાયેલા અવાજે કહ્યું.

'જુઓ, પેલી વાન ફરીથી આવી અને સામે કનુભાઈએ પોતાના ઘરની તમામ લાઈટો એક જ ઝાટકે બંધ કરી દીધી!'

'આ ડોસા રોજ રાત્રે આ વાન જોઈને લાઈટો કેમ બંધ કરી દે છે? આ કોઈ સામાન્ય વાત નથી!'

દિલીપભાઈએ બાલ્કનીમાંથી નીચે જોયું.

સાચે જ, પેલી વાન કનુભાઈના ઘર આગળ બે સેકન્ડ માટે સાવ ધીમી પડી અને કનુભાઈના ઘરની લાઈટ બંધ થતાં જ આગળ વધી ગઈ.

દિલીપભાઈની ભ્રમરો ખેંચાઈ ગઈ અને તેમનો ગુસ્સો ભભૂકી ઊઠ્યો.

'આ ડોસો કોઈ સાદો અને સીધો માણસ નથી અલ્પા!' દિલીપભાઈએ અત્યંત તીખા અવાજે કહ્યું.

'મને પાકી શંકા છે કે કનુભાઈ કોઈ ગેરકાયદેસર કાળા કારોબારમાં સંડોવાયેલા છે અથવા કોઈ મોટા વ્યાજખોરોના અસહ્ય દેવામાં ડૂબેલા છે!'

'તેઓ ગુનેગારો કે વસૂલાત કરનારા ગુંડાઓથી બચવા માટે લાઈટો બંધ કરીને અંદર સંતાઈ જવાનો ઢોંગ કરે છે!'

'આવા શંકાસ્પદ લોકોના કારણે આપણી આખી શાંત સોસાયટીના પરિવારો પર મોટો ખતરો આવી શકે છે!'

'આજે તો હું આ રહસ્યનો કાયમી પર્દાફાશ કરીને જ રહીશ અને એ વાનવાળાને પકડીને પોલીસને સોંપીશ!' દિલીપભાઈએ ક્રોધાવેશમાં નિર્ણય કર્યો.

દિલીપભાઈએ તાત્કાલિક પગમાં ચંપલ પહેર્યા અને એક જાડી લાકડી હાથમાં લઈને ધડાકાભેર નીચે શેરીમાં દોડી ગયા.

તેમણે દોડીને શેરીના નાકે સ્પીડબ્રેકર પાસે ધીમી પડેલી પેલી કાળી વાનનો રસ્તો રોકી લીધો.

વાનના ડ્રાઈવર સીટ પર ત્રીસ વર્ષનો એક ગંભીર, થાકેલો અને ઉદાસ ચહેરાવાળો યુવાન બેઠો હતો, જેનું નામ જયેશ હતું.

દિલીપભાઈએ વાનના બોનેટ પર લાકડી જોરથી પછાડી અને ડ્રાઈવરની બારી પર મુક્કો માર્યો.

'એય ભાઈ! ગાડી બંધ કર અને નીચે ઊતર!' દિલીપભાઈએ રાક્ષસી અવાજે બૂમ પાડી.

'તું રોજ રાત્રે ચોરની જેમ આ સોસાયટીમાં કેમ ચક્કર મારે છે? તું કોની જાસૂસી કરવા આવે છે?'

જયેશે શાંતિથી ગાડી બંધ કરી અને બારીનો કાચ ધીમેથી નીચે ઉતાર્યો.

'સાહેબ, શાંત થાઓ... હું કોઈ ચોર કે ગુનેગાર નથી, હું કોઈને ક્યારેય નુકસાન નથી પહોંચાડતો,' જયેશે અત્યંત નમ્ર અવાજે કહ્યું.

'તું મને મૂર્ખ બનાવવાનું બંધ કર!' દિલીપભાઈ તાડૂક્યા.

'તારી વાન જોઈને સામેના બંગલાનો ડોસો કેમ રોજ લાઈટો બંધ કરી દે છે? તારો એ ઘરડા માણસ સાથે શું કાળો સંબંધ છે?'

'જો સાચેસાચું નહીં બોલે તો હું આખી સોસાયટીને જગાડીશ અને તારી ગાડી સળગાવી દઈશ!' દિલીપભાઈએ ધમકી આપી.

બહાર શેરીમાં થયેલો આ મોટો કોલાહલ અને બૂમાબૂમ સાંભળીને સામેના બંગલાનો દરવાજો ધડાકાભેર ખૂલ્યો.

પંચોતેર વર્ષના વૃદ્ધ કનુભાઈ પોતાના હાથમાં લાકડીના ટેકે ધ્રૂજતા પગે, હાંફતા હાંફતા રસ્તા પર દોડી આવ્યા.

'દિલીપભાઈ... ઊભા રહો! ભગવાનને ખાતર ઊભા રહો!' કનુભાઈએ કરગરીને કહ્યું.

'એ છોકરાને કંઈ ન કહેશો, એનો કોઈ વાંક નથી, એ નિર્દોષ છે!' કનુભાઈનો અવાજ કાંપી રહ્યો હતો.

દિલીપભાઈએ કનુભાઈ સામે ફરીને ક્રોધથી લાલચોળ આંખો કાઢી.

'કનુભાઈ, તમે આખી સોસાયટીને છેતરી રહ્યા છો!' દિલીપભાઈએ કહ્યું.

'જો એ નિર્દોષ છે તો પછી તમે રોજ રાત્રે ચોરની જેમ તમારા ઘરની લાઈટો કેમ બંધ કરી દો છો?'

'આખી સોસાયટીને તમારા આ રહસ્યમય વર્તન પર ભારે શંકા છે, આજે તમારે સાચું બોલવું જ પડશે!'

આ આક્ષેપ સાંભળતાં જ કનુભાઈ અને વાનમાંથી બહાર નીકળેલા યુવાન જયેશ બંનેની આંખોમાંથી આંસુનો ધોધ છલકાઈ આવ્યો.

જયેશ ધીમા પગલે આગળ વધ્યો અને કનુભાઈના પગ પાસે જઈને સાવ નીચું માથું રાખીને ચૂપચાપ ઊભો રહી ગયો.

તેના શરીરમાં કોઈ અહંકાર નહોતો, માત્ર અપાર દર્દ અને અશ્રુઓ હતા.

કનુભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે દિલીપભાઈના બંને હાથ પકડી લીધા અને રડતાં રડતાં પોતાના દિલનું સાત વર્ષ જૂનું અસહ્ય દર્દ ખોલ્યું:

'દિલીપભાઈ, તમે જેને શંકાસ્પદ ગુનેગાર સમજીને લાકડી લઈને મારવા દોડ્યા છો, એ બીજો કોઈ અજાણ્યો માણસ નથી...'

'એ સાક્ષાત મારો સગો, એકમાત્ર લાડકવાયો દીકરો જયેશ છે!'

આ શબ્દો સાંભળતાં જ દિલીપભાઈના હાથમાંથી લાકડી ઢીલી પડી ગઈ અને બાલ્કનીમાંથી જોઈ રહેલાં અલ્પાબેન સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગયાં.

'જો એ તમારો સગો દીકરો છે, તો પછી એ તમારા ઘરમાં કેમ નથી આવતો? અને તમે રોજ લાઈટો કેમ બંધ કરો છો?' દિલીપભાઈએ આશ્ચર્ય અને મૂંઝવણથી પૂછ્યું.

કનુભાઈએ પોતાના બંને હાથે આંસુ લૂછતાં જે હૃદયદ્રાવક સત્ય જણાવ્યું, તે સાંભળીને ત્યાં ઊભેલા દરેક વ્યક્તિના રુંવાડા ખડા થઈ ગયા:

'દિલીપભાઈ, આજથી સાત વર્ષ પહેલાં મારા આંધળા અહંકાર અને હઠે મારા આ વહાલા દીકરાને આ ઘરમાંથી કાયમ માટે કાઢી મૂક્યો હતો.'

'હું એક જિદ્દી બાપ હતો, હું ઈચ્છતો હતો કે જયેશ મોટો ક્લાસ-વન સરકારી અમલદાર બને અને સમાજમાં મારું નામ રોશન કરે.'

'પણ જયેશનું નાનપણથી એક જ સપનું હતું કે તે એમ્બ્યુલન્સ અને મેડિકલ વાન ચલાવીને ગરીબ દર્દીઓનો જીવ બચાવે.'

'મેં ગુસ્સામાં આવીને એને કહ્યું હતું કે જો તું ડ્રાઈવર બનીને રસ્તા પર વાન ચલાવીશ તો આ ઘરમાં ક્યારેય પગ ન મૂકતો.'

'મેં એને કહ્યું હતું કે આજથી તું મારો દીકરો નથી અને હું તારો બાપ નથી, તું મારા માટે મરી ગયો છે!'

'જયેશ એ જ રાત્રે આંસુ વહાવતો ઘર છોડીને ચાલ્યો ગયો અને તેણે રાત-દિવસ લોહી-પરસેવો પાડીને દર્દીઓને હોસ્પિટલ પહોંચાડવાનું પવિત્ર કામ શરૂ કર્યું.'

કનુભાઈએ ડૂસકું ભરતાં આગળ કહ્યું, 'બે વર્ષ પહેલાં મારી પત્ની કેન્સરની બીમારીમાં ગુજરી ગઈ અને હું આ મોટા બંગલામાં સાવ એકલો, લાચાર અને બીમાર થઈ ગયો.'

'મારા આ અહંકારે મને ક્યારેય દીકરાને ફોન કરવાની પરવાનગી ન આપી.'

'પણ જ્યારે જયેશને ખબર પડી કે તેની માતા ગુજરી ગઈ છે અને તેનો વૃદ્ધ બાપ ઘરમાં સાવ એકલો પથારીવશ છે, ત્યારે તેનું હૃદય પીગળી ગયું.'

'તે રોજ રાત્રે દૂરની હોસ્પિટલોમાંથી ગંભીર દર્દીઓને મૂકીને પાછા ફરતી વખતે ખાસ આ શેરીમાંથી પોતાની વાન લઈને નીકળે છે.'

'અમારો જૂનો અહંકાર અને મર્યાદા અમને એકબીજા સાથે બોલવા કે ભેટી પડવા નથી દેતી.'

'પણ જયેશ રોજ રાત્રે આ રસ્તેથી નીકળીને માત્ર એટલી ખાતરી કરે છે કે તેનો ઘરડો બાપ હજુ જીવતો અને સલામત છે!'

કનુભાઈએ આગળ ધ્રૂજતા અવાજે રહસ્ય ખોલ્યું:

'દિલીપભાઈ, હું લાઈટો એટલા માટે બંધ કરી દેતો હતો કારણ કે બાળપણમાં જ્યારે જયેશ અંધારાથી ડરી જતો, ત્યારે હું રૂમની લાઈટ બંધ કરીને બારી પાસે ઊભો રહીને તેને હાથ હલાવીને વહાલ કરતો હતો.'

'જ્યારે હું લાઈટ બંધ કરીને બારી પાસે ઊભો રહું, ત્યારે જયેશ સમજી જાય છે કે તેનો બાપ આજે રાત્રે સાવ હેમખેમ છે અને તેને કોઈ તકલીફ નથી!'

'જો ક્યારેક મારી તબિયત અચાનક બગડે, મને હાર્ટ એટેક આવે અને હું સાડા અગિયાર વાગ્યે લાઈટ બંધ ન કરી શકું, તો જયેશ તરત જ સમજી જાય કે બાપુજી મુશ્કેલીમાં છે અને તે દરવાજો તોડીને અંદર આવી શકે!'

'આ અમારો એકબીજા વચ્ચેનો મૂંગો અને પવિત્ર સંકેત હતો!'

'દિલીપભાઈ, એક અભાગી બાપ પોતાના દીકરાને પોતાના ખોળામાં બેસાડી નથી શકતો, પણ દરરોજ રાત્રે અંધારા ઓરડામાં ઊભા રહીને એના માર્ગ પર આશીર્વાદ વરસાવે છે!'

આ શબ્દો સાંભળતાં જ દિલીપભાઈના કાનમાં જાણે આકાશ તૂટી પડ્યું હોય તેવો ભયાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો.

તેમના હાથમાંથી લાકડી નીચે જમીન પર પડી ગઈ.

દિલીપભાઈનું આખું અસ્તિત્વ શરમ, ગ્લાનિ અને પશ્ચાતાપના અગ્નિમાં બળવા લાગ્યું.

જે દ્રશ્યને તેઓ ગુનો, કાળો કારોબાર અને ષડયંત્ર સમજી રહ્યા હતા, એ તો એક પિતા અને પુત્રના મૂંગા, પવિત્ર, નિસ્વાર્થ અને અતૂટ પ્રેમની આ દુનિયાની સૌથી મહાન દાસ્તાન હતી!

જયેશ હવે પોતાના આંસુઓને રોકી ન શક્યો.

તે ધ્રૂજતા પગે સીધો દોડીને કનુભાઈના ચરણોમાં ઢળી પડ્યો.

તેણે પોતાના બંને હાથ કનુભાઈના પગ પર મૂકી દીધા અને માથું પછાડીને નાના બાળકની જેમ પોકેપોકે રડવા લાગ્યો.

'બાપુજી... મારા વહાલા પિતાજી, મને માફ કરી દો!' જયેશનો અવાજ ડૂસકાંમાં સાવ રૂંધાઈ ગયો હતો.

'હું બહુ મોટો પાપી દીકરો સાબિત થયો કે મેં મારા અહંકારમાં તમને આટલા વર્ષો સુધી આ અંધારા ઘરમાં સાવ એકલા તરફડવા દીધા!'

કનુભાઈએ પોતાની લાકડી બાજુ પર ફેંકી દીધી અને બંને હાથે દીકરાને જમીન પરથી ઊંચકીને પોતાની છાતી સરસો જોરથી ચાંપી લીધો.

'ના બેટા જયેશ... તારો કોઈ વાંક નહોતો, વાંક મારા આંધળા અહંકાર અને મૂર્ખાઈનો હતો!' પિતા અને પુત્ર બંનેના આંસુ એકબીજાના ખભા પર વહી નીકળ્યા.

દિલીપભાઈ અને બાલ્કનીમાંથી જોઈ રહેલાં અલ્પાબેનની આંખોમાંથી પણ ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા.

દિલીપભાઈએ હાથ જોડીને કહ્યું, 'કનુભાઈ, મને માફ કરી દો... આજે તમારી આ પવિત્ર પિતૃભક્તિએ મારી અહંકારી અને શંકાશીલ આંખો કાયમ માટે ખોલી નાખી છે!'

એ રાત્રે કનુભાઈના આખા બંગલાની તમામ લાઈટો અને ઝુમ્મરો ઝગમગી ઊઠ્યા.

અને એ ઘરમાં સાત વર્ષથી છવાયેલો એકલતાનો કાળો અંધકાર સદાય માટે ભૂંસાઈને પારિવારિક પ્રેમ, મિલન અને આશીર્વાદનો અમર પ્રકાશ ફેલાઈ ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.