સ્માર્ટફોન વાપરતાં ફાંફા મારતા પિતાની દીકરાએ મજાક ઉડાવી, રાત્રે પિતાના ગુપ્ત વિડિયો જોઈને દીકરો ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યો અને...

સાંજના સમયે ઘરના દિવાનખંડમાં ટીવી પર સમાચાર ચાલી રહ્યા હતા અને આખો પરિવાર આરામથી બેઠો હતો.

રસોડામાંથી વઘારેલી ખીચડી અને કઢીની મીઠી સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી.

અડસઠ વર્ષના પ્રવીણભાઈ પોતાના નાક પર જાડા કાચના ચશ્મા ચડાવીને હાથમાં પકડેલા નવા સ્માર્ટફોન સામે તાકી રહ્યા હતા.

તેમની વૃદ્ધ આંગળીઓ ટચસ્ક્રીન પર થરથર કાંપી રહી હતી અને તેઓ વારંવાર સ્ક્રીન પર ખોટી જગ્યાએ ટચ કરી બેસતા હતા.

તેમના ચહેરા પર એક અકળ અજંપો અને ગભરામણ સ્પષ્ટપણે વર્તાઈ રહી હતી.

તેમનો યુવાન દીકરો ગૌરવ સોફા પર પગ લંબાવીને પોતાના લેપટોપમાં ઓફિસનું કામ કરી રહ્યો હતો અને સતત મેસેજ ટાઈપ કરતો હતો.

પ્રવીણભાઈએ ખચકાતાં ખચકાતાં ગૌરવ તરફ જોયું અને અત્યંત ધીમા અવાજે પૂછ્યું.

'ગૌરવ બેટા, આમાં મારો અવાજ રેકોર્ડ કરવો હોય તો કયું લીલું બટન દબાવવાનું? અને આ વિડિયો ક્યાં જઈને સેવ થાય છે?'

ગૌરવે લેપટોપ પરથી નજર હટાવીને પિતા સામે જોયું અને તેના ચહેરા પર કંટાળો તેમજ ઉપહાસનું હાસ્ય આવી ગયું.

'પપ્પા, તમે પણ શું આખો દિવસ આ ફોનમાં મથ્યા કરો છો!' ગૌરવે મોટેથી હસીને કહ્યું.

'મેં તમને છેલ્લા એક અઠવાડિયામાં દસ વાર શીખવાડ્યું કે માઈક્રોફોનનું બટન ક્યાં છે, છતાં તમને સાવ સાદી વાત સમજાતી નથી.'

'તમારી આ ઉંમરે સ્માર્ટફોન વાપરવાનું તમારું કામ નથી, તમે સાવ જૂનવાણી છો.'

'ખોટા આંગળા ઘસીને ફોન બગાડશો એના કરતાં પેલો જૂનો કીપેડ વાળો ડબલો વાપરો ને! એમાં ફક્ત લીલું બટન દબાવીને વાત જ કરવાની હોય છે.'

ગૌરવના આ કટાક્ષભર્યા અને અપમાનજનક શબ્દો સાંભળીને પ્રવીણભાઈનો ચહેરો સાવ ફિક્કો પડી ગયો.

તેમણે એક ક્ષણ માટે નીચી નજર કરી લીધી અને એક લાચાર, શરમજનક સ્મિત સાથે ફોન બાજુ પર મૂકી દીધો.

'હા બેટા, મને આ નવી ટેકનોલોજીમાં ઝાઝી સમજ નથી પડતી, એટલે તને પૂછ્યું,' પિતાએ અત્યંત નમ્રતાથી કહ્યું.

'તમે જ્યારે નાના હતા ત્યારે મને એક ને એક સવાલ સો વાર પૂછતા હતા, ત્યારે હું ક્યારેય કંટાળ્યો નહોતો,' પિતાના મનમાં આ શબ્દો આવ્યા પણ તેઓ બોલી ન શક્યા.

રસોડામાંથી ગૌરવની પત્ની પૂજા ચા લઈને આવી અને તેણે પણ વાતમાં સૂર પુરાવ્યો.

'પપ્પા, ગૌરવ સાચું કહે છે. આ ઉંમરે તમને આટલી બધી ટેકનોલોજી શીખવાની શી જરૂર પડી છે? આખો દિવસ ચશ્મા ચડાવીને બેસી રહો છો.'

પ્રવીણભાઈ કંઈ બોલ્યા નહીં, ચૂપચાપ ચાનો કપ હાથમાં લઈને ધીમે ધીમે પીવા લાગ્યા.

તેમની આંખોમાં એક અજાણ્યો ભય અને આંસુ છલકાઈ આવ્યા હતા જે તેમણે ચશ્મા પાછળ છુપાવી લીધા.

ગૌરવ પોતાના મનમાં વિચારતો રહ્યો કે તેના પિતા હવે નિવૃત્ત થઈને સાવ નવરા પડ્યા છે એટલે આવી નવી નવી ધૂન ચડાવીને બેઠા છે.

તેને લાગતું હતું કે પિતા માત્ર દેખાડો કરવા અને સોશિયલ મીડિયા પર સમય બગાડવા માટે ફોન વાપરવા મથી રહ્યા છે.

રાત્રે જ્યારે આખું ઘર સૂઈ ગયું ત્યારે પણ ગૌરવે જોયું કે પિતાના ઓરડામાંથી મોબાઈલની સ્ક્રીનનો આછો વાદળી પ્રકાશ દેખાઈ રહ્યો હતો.

પ્રવીણભાઈ ધ્રૂજતા હાથે સ્ક્રીન પર કંઈક જોઈ રહ્યા હતા અને વારંવાર પોતાની આંખો લૂછી રહ્યા હતા.

બીજા દિવસે સવારે પ્રવીણભાઈ પોતાના નિત્યક્રમ મુજબ સોસાયટીના મંદિરે દર્શન કરવા ગયા હતા.

તેમનો સ્માર્ટફોન દિવાનખંડના કાચના ટીપોઈ પર ભૂલથી ચાર્જિંગમાં જ રહી ગયો હતો.

અચાનક ફોનની સ્ક્રીન વારંવાર ઝબૂકવા લાગી અને તેમાં એક પછી એક એલાર્મ અને રિમાઇન્ડરના અવાજો વાગવા લાગ્યા.

ગૌરવે અકળાઈને ટીપોઈ પરથી ફોન ઉપાડ્યો જેથી અવાજ બંધ કરી શકાય.

જેવો તેણે ફોન અનલોક કર્યો કે સ્ક્રીન પર 'વોઈસ રેકોર્ડર' અને 'ગેલેરી'ની એપ્લિકેશન ખુલ્લી દેખાઈ.

ગૌરવને ઉત્સુકતા થઈ કે પિતા આખરે આ ફોનમાં શું રેકોર્ડ કરવાનો આટલા દિવસોથી પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા.

તેણે ગેલેરી ખોલી તો તેની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.

ગેલેરીની અંદર ડઝનબંધ નાના-નાના વિડિયો અને ઓડિયો ક્લિપ્સ સેવ કરેલી પડી હતી.

દરેક વિડિયો પર તારીખ અને સમય લખેલા હતા, જે મોટાભાગે મધરાતના બે કે ત્રણ વાગ્યાના હતા જ્યારે ઘરમાં નીરવ શાંતિ હોય.

ગૌરવે સહજતાથી પહેલો વિડિયો પ્લે કર્યો.

મોબાઈલની સ્ક્રીન પર પિતા પ્રવીણભાઈનો અત્યંત થાકેલો અને કરચલીવાળો ચહેરો ઝાંખા અજવાળામાં દેખાયો.

તેમની આંખો લાલ હતી અને હાથ ધ્રૂજવાના કારણે કેમેરો સતત હલી રહ્યો હતો.

'બેટા ગૌરવ...' પિતાનો અવાજ વિડિયોમાં ગૂંજ્યો, જે સાવ ક્ષીણ, કંપતો અને રૂંધાયેલો હતો.

'જ્યારે તું આ વિડિયો જોતો હોઈશ ત્યારે કદાચ હું તને ઓળખી પણ નહીં શકતો હોઉં, અથવા આ દુનિયામાંથી વિદાય લઈ ચૂક્યો હોઈશ.'

આ પહેલી જ લીટી સાંભળતાં જ ગૌરવના હાથમાંથી ફોન લગભગ સરકી જવાનો હતો.

તેના રૂંવાડાં એક જ ક્ષણમાં ઊભાં થઈ ગયાં અને તેના હૃદયના ધબકારા અનિયમિત બની ગયા.

ગૌરવે ધ્રૂજતા હાથે વિડિયો આગળ સાંભળ્યો.

'ગૌરવ, ગયા મહિને જ્યારે મને અચાનક ચક્કર આવ્યા હતા અને હું રસ્તા પર બેભાન થઈ ગયો હતો, ત્યારે મેં કોઈને કહ્યા વિના સિવિલ હોસ્પિટલમાં જઈને મગજનો સીટી સ્કેન કરાવ્યો હતો,' પિતા વિડિયોમાં બોલી રહ્યા હતા.

'ન્યુરોલોજીસ્ટ ડોક્ટરે મને ખૂબ ગંભીરતાથી બોલાવીને કહ્યું છે કે મને અલ્ઝાઈમર એટલે કે ધીમે ધીમે યાદશક્તિ ગુમાવવાની અસાધ્ય બીમારીની શરૂઆત થઈ ચૂકી છે.'

'ડોક્ટરે મને સાફ શબ્દોમાં કહ્યું છે કે આવતા છથી આઠ મહિનામાં મારી યાદશક્તિ સાવ ભૂંસાઈ જશે.'

'હું મારા ઘરનો રસ્તો, મારા સંબંધીઓના નામ, અને કદાચ મારા પોતાના વહાલા દીકરાનો ચહેરો પણ ભૂલી જઈશ.'

વિડિયોમાં પિતાના ગાલ પરથી બે મોટાં આંસુ સરીને તેમની ધોળી દાઢીમાં અટકી ગયાં.

'ગૌરવ, જ્યારે ડોક્ટરે મને આ વાત કહી ત્યારે હું હોસ્પિટલના પગથિયે બેસીને કલાકો સુધી એકલો રડ્યો હતો.'

'મને મોતનો જરાય ડર નથી લાગતો બેટા, પણ મને એ વાતનો ડર લાગે છે કે હું તારા બાળપણની મીઠી યાદો ભૂલી જઈશ.'

'હું તારી સ્વર્ગસ્થ માતાએ તારા માટે રાખેલી છેલ્લી શીખામણો અને આશીર્વાદ ભૂલી જઈશ.'

'એટલે જ મેં મારા પેન્શનમાંથી તને કહ્યા વગર આ સ્માર્ટફોન ખરીદ્યો હતો, જેથી મારી યાદશક્તિ સાવ નષ્ટ થાય તે પહેલાં હું તારા માટે બધું જ રેકોર્ડ કરી લઉં.'

ગૌરવની આંખોમાંથી આંસુઓની ધાર વહેવા લાગી, તેનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું.

તેણે ધ્રૂજતા હાથે બીજો વિડિયો ખોલ્યો, જેમાં પિતા ઘરની તમામ બેંક પાસબુક, લોકરની ચાવીઓ, મિલકતના દસ્તાવેજો અને વીમા પોલિસીઓ ક્યાં મૂકેલી છે તેની એક એક વિગત કેમેરા સામે બતાવી રહ્યા હતા.

તેમણે વિડિયોમાં કહ્યું હતું, 'ગૌરવ, કાલે સવારે જો હું કશું યાદ ન રાખી શકું તો તારે કોઈની સામે હાથ ન ફેલાવવો પડે એટલે હું આ બધું નોંધી રહ્યો છું.'

ગૌરવે ત્રીજો વિડિયો પ્લે કર્યો, જેમાં પિતા ગૌરવના બાળપણની વાતો કહી રહ્યા હતા.

'ગૌરવ, તું જ્યારે પાંચ વર્ષનો હતો ત્યારે તને ગળામાં સખત ઈન્ફેક્શન થયું હતું અને તું આખી રાત મારી છાતી પર માથું મૂકીને સૂતો હતો.'

'તારી મા ગુજરી ગઈ પછી મેં તને કેવી રીતે એકલા હાથે મોટો કર્યો હતો, એ બધી વાતો હું આમાં બોલી રહ્યો છું જેથી ભવિષ્યમાં તારે ક્યારેય પિતાના પ્રેમની ખોટ ન સાલે.'

'કાલે તેં જ્યારે મારી મજાક ઉડાવી અને મને જૂનવાણી કહ્યો, ત્યારે મને તારા પર જરાય ગુસ્સો નહોતો આવ્યો બેટા.'

'મને તો મારી જાત પર દયા આવી હતી કે મારો હાથ આટલો બધો ધ્રૂજે કેમ છે અને હું આ મશીન જલ્દી કેમ શીખી શકતો નથી.'

'મને રાત-દિવસ એ જ ડર સતાવતો હતો કે જો હું આ રેકોર્ડિંગ પૂરું નહીં કરી શકું અને મારી યાદશક્તિ જતી રહેશે, તો મારો દીકરો મારા માટે સાવ અજાણ્યો બની જશે.'

'મને માફ કરી દેજે બેટા કે મેં તારો કિંમતી સમય બગાડ્યો અને તારી સામે વારંવાર અણસમજુ બનીને લાચાર થયો...''

આ શબ્દો સાંભળતાં જ ગૌરવના હાથમાંથી ફોન છૂટીને સોફા પર પડી ગયો.

ગૌરવ બંને હાથથી પોતાનું માથું પકડીને જમીન પર બેસી પડ્યો અને ચોધાર આંસુએ પોક મૂકીને રડી પડ્યો.

તેના કાનમાં પોતાના એ અહંકારી અને નિર્દય શબ્દો હથોડાની જેમ વાગવા લાગ્યા: 'તમે સાવ જૂનવાણી છો... આ ઉંમરે તમારું કામ નથી... ખોટા આંગળા ઘસો છો...'

ગૌરવને પોતાની જાત પર એટલી હદે તીવ્ર ધિક્કાર અને શરમ થઈ કે તે ધરતીમાં સમાઈ જવા માંગતો હતો.

જે પિતા પોતાના અસ્તિત્વના અંતિમ સંઘર્ષ સામે લડી રહ્યા હતા અને પુત્રપ્રેમ ખાતર આખી રાત ઉજાગરા કરીને ટેકનોલોજી શીખવા મથતા હતા, એ પિતાની તેણે કેટલી ક્રૂરતાથી મજાક ઉડાવી હતી!

રસોડામાંથી પૂજા દોડતી બહાર આવી અને ગૌરવને જમીન પર બેસીને રડતો જોઈને ગભરાઈ ગઈ.

'ગૌરવ, શું થયું? તમે કેમ આટલા બધા રડો છો?' પૂજાએ પૂછ્યું.

ગૌરવે ધ્રૂજતા હાથે પિતાનો ફોન પૂજાના હાથમાં મૂક્યો અને પેલો વિડિયો બતાવ્યો.

વિડિયો જોતાં જ પૂજાના હાથમાંથી પણ ફોન સરકી ગયો અને તેની આંખોમાંથી પણ પશ્ચાત્તાપની અશ્રુધારા વહી નીકળી.

તેટલામાં ઘરનો મુખ્ય લાકડાનો દરવાજો ધીમેથી ખુલ્યો અને મંદિરથી દર્શન કરીને પ્રવીણભાઈ ઓસરીમાં દાખલ થયા.

તેમના હાથમાં ભગવાનની પ્રસાદીનું એક નાનું પેકેટ હતું અને તેમના પવિત્ર ચહેરા પર એ જ નિર્દોષ સાદગી અને સ્નેહ હતા.

ગૌરવે પિતાને જોયા અને તે કોઈ પાગલ બાળકની જેમ દોડીને તેમની સામે ગયો.

તેણે પિતાના બંને પગ પકડી લીધા અને પોતાનું માથું તેમના ચરણોમાં પછાડીને રડવા લાગ્યો.

'પપ્પા... મને માફ કરી દો! હું બહુ મોટો નરાધમ અને પાપી દીકરો છું!' ગૌરવ ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે બોલવા લાગ્યો.

'મેં તમારી લાચારીની મજાક ઉડાવી, જ્યારે તમે તો મારા માટે તમારા છેલ્લા શ્વાસ અને સ્મૃતિઓ ન્યોછાવર કરી રહ્યા હતા!'

પ્રવીણભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા, તેમણે નીચે નમીને દીકરાને ઊભો કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

'શું થયું ગૌરવ? કેમ આટલો બધો રડે છે બેટા?' પિતા અત્યંત વહાલથી ગભરાઈને બોલ્યા.

ગૌરવે સોફા પર પડેલો ફોન બતાવ્યો અને રડતાં રડતાં પિતાને પોતાની છાતી સરસો જોરથી વળગાડી લીધા.

'પપ્પા, તમે ક્યાંય નહીં જાવ અને તમારી યાદશક્તિને હું ક્યારેય ભૂંસાવા નહીં દઉં!' ગૌરવનો અવાજ રડી પડ્યો.

'આજથી હું તમારો ફોન, તમારી સ્મૃતિ અને તમારી લાકડી બનીને રહીશ.'

'હું દરરોજ તમારી સાથે કલાકો સુધી બેસીશ, તમારી દરેક વાત સાંભળીશ અને તમારી સાથે આપણી તમામ યાદો સાચવીશ.'

પ્રવીણભાઈ સમજી ગયા કે તેમનું રહસ્ય હવે છતું થઈ ગયો છે.

તેમની આંખોમાંથી પણ અશ્રુધારા વહી નીકળી અને તેમણે દીકરાના માથા પર પોતાના બંને આશીર્વાદભર્યા હાથ મૂકી દીધા.

પિતા-પુત્રનો એ ભેટણ માત્ર બે વ્યક્તિઓનું મિલન નહોતું, પણ અહંકારના વિનાશ અને અમર વાત્સલ્યનો મહાસંગમ હતો.

ઘરમાં વર્ષોથી બંધ રહેલા સ્નેહના તમામ કમાડ આજે કાયમ માટે ખુલી ગયા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.