સોસાયટીમાં નવા આવેલા પરિવારે આખો દિવસ બારી-બારણાં બંધ રાખતાં લોકોએ પોલીસ બોલાવી, પણ અંદર જોયું તો...

શાંત અને સુખી ગણાતી સોસાયટીના મકાન નંબર અગિયારમાં છેલ્લા બે વર્ષથી મોટું તાળું લટકતું હતું. પરંતુ ગયા રવિવારે અડધી રાત્રે અચાનક એક મોટો સામાન ભરેલો ટ્રક આવીને ઊભો રહ્યો. કોઈ પણ ઢોલ-નગારા કે અવાજ વગર એક નવો પરિવાર એ ઘરમાં રહેવા આવી પહોંચ્યો.

પરિવારમાં કુલ ત્રણ સભ્યો હતા. પચાસ વર્ષના ગંભીર અને શાંત દેખાતા નરેશ, તેમની પત્ની સરલા અને અઢાર વર્ષનો દીકરો આરવ. પરંતુ આ પરિવારનું વર્તન સોસાયટીના અન્ય સામાન્ય પરિવારો કરતાં સાવ અલગ અને વિચિત્ર હતું.

ઘરમાં પ્રવેશતાંની સાથે જ તેમણે તમામ બારીઓ પર ઘાટા કાળા રંગના પડદા લટકાવી દીધા હતા. દિવસ હોય કે રાત, ઘરનો એક પણ દરવાજો કે બારી ક્યારેય ખૂલતા નહોતા. ઘરની અંદર જાણે કોઈ મોટો ગુપ્ત ભેદ છુપાયેલો હોય તેવો સન્નાટો સતત છવાયેલો રહેતો હતો.

નરેશ સવારે કોઈની સાથે નજર મેળવ્યા વગર ચૂપચાપ નીકળી જતા અને મોડી રાત્રે બે વાગ્યે પાછા આવતા હતા. સરલા પણ ક્યારેય કચરો નાખવા સિવાય ઘરની બહાર પગ નહોતી મૂકતી. સૌથી આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે તેમના દીકરા આરવને કોઈએ ક્યારેય દિવસના અજવાળામાં જોયો જ નહોતો.

સોસાયટીના ઓટલે બેસતા વડીલો અને મહિલાઓમાં આ નવા પરિવારને લઈને જાતજાતની શંકાઓ ઊભી થવા લાગી. સોસાયટીના સેક્રેટરી મહેન્દ્ર સ્વભાવે અત્યંત શંકાશીલ અને કડક માણસ હતા. મહેન્દ્રની પત્ની ગીતા પણ રોજ નવી નવી અફવાઓ ફેલાવતી હતી.

ગીતાએ બપોરે પાણી ભરતાં મહિલાઓ વચ્ચે વાત વહેતી કરી કે આ લોકો નક્કી કોઈ મોટા ગુનેગાર છે જે પોલીસથી બચવા અહીં સંતાયા છે. કોઈ કહેતું કે નરેશ કોઈ ગેરકાયદેસર ધંધો કરે છે એટલે રાત્રે જ બહાર નીકળે છે. લોકોની શંકા દિવસે દિવસે વટવૃક્ષ બનવા લાગી.

એક રાત્રે બાર વાગ્યે સોસાયટીના ચોકીદારે જોયું કે એક અજાણી મોટી વાન મકાન નંબર અગિયાર સામે આવીને ઊભી રહી. વાનમાંથી મોટા મોટા લાકડાના અને પ્લાસ્ટિકના બોક્સ ઉતારીને ઘરમાં લઈ જવામાં આવ્યા. એ બોક્સ પર લાલ રંગના મોટા જોખમી નિશાનો દોરેલા હતા.

ચોકીદારે તરત જ સેક્રેટરી મહેન્દ્રને ફોન કરીને આખી વાત જણાવી. મહેન્દ્રએ પોતાની બાલ્કનીમાંથી જોયું તો નરેશ અત્યંત સાવધાનીપૂર્વક એ બોક્સ અંદર લઈ જઈ રહ્યા હતા. મહેન્દ્રના મનમાં પાકી ખાતરી થઈ ગઈ કે ઘરમાં કોઈ મોટું ષડયંત્ર ચાલી રહ્યું છે.

તે રાત્રે પડોશમાં રહેતા લોકોને મકાન નંબર અગિયારમાંથી વિચિત્ર અવાજો સંભળાવા લાગ્યા. કોઈ ભારે સાધનો ચાલવાનો અને સતત ઠક-ઠક અવાજ આવતો હતો. જાણે ઘરમાં કોઈ ગુપ્ત મશીનરી કામ કરી રહી હોય તેવો માહોલ સર્જાયો હતો.

બીજા દિવસે સોસાયટીમાં ગણેશ ઉત્સવનો પવિત્ર તહેવાર શરૂ થતો હતો. સોસાયટીના તમામ પરિવારો ભેગા મળીને પંડાલ સજાવી રહ્યા હતા અને પ્રસાદ બનાવી રહ્યા હતા. મહેન્દ્રએ વિચાર્યું કે આ બહાને નવા પરિવારની પરીક્ષા લેવી જોઈએ.

મહેન્દ્ર અને બે અન્ય આગેવાનો થાળીમાં ગણેશજીનો લાડુનો પ્રસાદ લઈને મકાન નંબર અગિયારના દરવાજે પહોંચ્યા. મહેન્દ્રએ જોરથી ડોરબેલ વગાડી. લગભગ પાંચ મિનિટ પછી ધીમેથી દરવાજો માત્ર બે ઈંચ જેટલો ખૂલ્યો.

નરેશે અંદરથી માત્ર પોતાનો ચહેરો બહાર કાઢ્યો અને ગંભીર અવાજે પૂછ્યું કે શું કામ છે. મહેન્દ્રએ પ્રસાદની થાળી આગળ ધરીને કહ્યું કે સોસાયટીમાં ગણેશ ઉત્સવ છે, સાંજે આરતીમાં આખા પરિવારે આવવાનું છે. તમે લોકો કેમ કોઈની સાથે ભળતા નથી.

નરેશે પ્રસાદ લેવાનો સ્પષ્ટ ઈનકાર કરી દીધો અને હાથ જોડીને કહ્યું કે અમને માફ કરજો, અમે કોઈ ઉત્સવમાં નહીં આવી શકીએ. એટલું કહીને નરેશે મહેન્દ્રના મોં પર જ જોરથી દરવાજો બંધ કરી દીધો. આ અપમાન જોઈને મહેન્દ્રનો પિત્તો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો.

મહેન્દ્રએ પંડાલમાં પાછા આવીને આખી સોસાયટીને ભેગી કરી. મહેન્દ્રએ આવેશમાં આવીને કહ્યું કે આ લોકો આપણી સંસ્કૃતિ અને સોસાયટીનું અપમાન કરી રહ્યા છે. ભગવાનનો પ્રસાદ ઠુકરાવનારા લોકો સામાન્ય ન હોઈ શકે, નક્કી ઘરમાં કોઈ દેશવિરોધી પ્રવૃત્તિ ચાલે છે.

સોસાયટીના તમામ પુરુષો અને મહિલાઓ આ વાતમાં ભળી ગયા. તેમણે સર્વાનુમતે નિર્ણય લીધો કે આ પરિવારને ચોવીસ કલાકની અંદર સોસાયટીમાંથી હાંકી કાઢવો પડશે. મહેન્દ્રએ તાત્કાલિક પોલીસને પણ ગુપ્ત માહિતી આપી દીધી કે ઘરમાં શંકાસ્પદ લોકો છુપાયેલા છે.

સાંજે સાત વાગ્યે સોસાયટીના પચાસથી વધુ લોકો લાકડીઓ અને કાગળો લઈને મકાન નંબર અગિયાર સામે જમા થઈ ગયા. લોકોએ દરવાજો ખખડાવીને જોરજોરથી સૂત્રોચ્ચાર શરૂ કર્યા. વાતાવરણ અત્યંત તંગ અને ભયાનક બની ગયું.

મહેન્દ્રએ દરવાજા પર લાત મારીને બૂમ પાડી કે નરેશ, બહાર નીકળ નહીંતર અમે દરવાજો તોડીને અંદર ઘૂસી જઈશું. તારા કાળા કરતૂતોનો પર્દાફાશ થઈ ગયો છે અને પોલીસ પણ રસ્તામાં છે. તારે અત્યારે ને અત્યારે આ ઘર ખાલી કરવું પડશે.

આખો મહોલ્લો આક્રોશમાં બળતો હતો પણ ઘરની અંદરથી કોઈ જવાબ નહોતો આવતો. પાંચ મિનિટના ભારે ઘમસાણ પછી અચાનક મુખ્ય દરવાજો પૂરેપૂરો ખૂલી ગયો. સામે નરેશ હાથ જોડીને ઊભા હતા અને તેમની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી રહ્યા હતા.

નરેશની પાછળ તેમની પત્ની સરલા પણ બંને હાથ જોડીને ધ્રૂજતી હાલતમાં ઊભી હતી. સરલાની આંખોમાંથી સતત અશ્રુધારા વહી રહી હતી.

નરેશે ગળગળા અવાજે કહ્યું કે ભાઈઓ, મહેરબાની કરીને અવાજ ન કરો. તમારો આ ભારે ઘોંઘાટ મારા નિર્દોષ દીકરાનો જીવ લઈ લેશે.

જો તમારે અમને મારવા હોય તો મને મારી નાખો પણ મારા બાળક પર દયા કરો. તે અંદર જીવન-મરણ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યો છે.

મહેન્દ્રએ કઠોર અવાજે કહ્યું કે આ નાટક બંધ કર અને સાચું બોલ કે આ ઘરમાં શું છુપાવેલું છે. તું રાત્રે ક્યાં જાય છે અને પેલા મોટા બોક્સમાં શું હતું. નરેશે રડતાં રડતાં કહ્યું કે જો તમારે સત્ય જોવું જ હોય તો અંદર આવીને પોતાની આંખે જોઈ લો.

નરેશે લોકોને અંદર આવવાનો રસ્તો આપ્યો. મહેન્દ્ર અને ચાર-પાંચ મુખ્ય આગેવાનો શંકાસ્પદ નજરે ઘરમાં દાખલ થયા. પરંતુ હોલમાં પગ મૂકતાં જ તેમના હોશ ઊડી ગયા અને તેમના હાથમાંથી લાકડીઓ નીચે પડી ગઈ.

આખા ઘરમાં કોઈ વૈભવી રાચરચીલું નહોતું, માત્ર હોસ્પિટલના મોટા મોટા ઓક્સિજન સિલિન્ડર, એર પ્યુરિફાયર અને તબીબી મશીનો ગોઠવેલા હતા. આખું ઘર સેનિટાઈઝર અને દવાઓની તીવ્ર ગંધથી ભરેલું હતું. હોલની વચ્ચોવચ કાચની એક મોટી જંતુમુક્ત કેબિન બનાવેલી હતી.

એ કાચની કેબિનની અંદર અઢાર વર્ષનો આરવ સુતેલો હતો. આરવનું આખું શરીર સફેદ પાટાઓથી લપેટાયેલું હતું અને ચહેરા પર માત્ર આંખો જ દેખાતી હતી. તેના હાથમાં ગ્લુકોઝની બોટલ ચડતી હતી અને તે અત્યંત ધીમા શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો.

આ દર્દનાક દ્રશ્ય જોઈને મહેન્દ્રના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. સોસાયટીના લોકો પથ્થરની મૂર્તિની જેમ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. નરેશે પોતાના બંને હાથ વડે મોં ઢાંકીને પોક મૂકી દીધી.

નરેશે આખા મહોલ્લા સામે પોતાની કાળજું ચીરી નાખતી કહાણી વર્ણવી. એક વર્ષ પહેલાં દિવાળીના તહેવારમાં તેમના જૂના મકાનમાં ગેસ સિલિન્ડરનો ભયાનક વિસ્ફોટ થયો હતો. એ આગમાં નરેશની બાર વર્ષની વહાલી દીકરી જીવતી બળીને ભસ્મ થઈ ગઈ હતી.

મોટો દીકરો આરવ પોતાની નાની બહેનને બચાવવા માટે આગની જ્વાળાઓમાં કૂદી પડ્યો હતો. તેણે બહેનને તો ન બચાવી શક્યો પણ તેનું પોતાનું શરીર એંસી ટકા ગંભીર રીતે દાઝી ગયું હતું. આરવની ચામડી સાવ બળી ગઈ હતી અને તેની રોગપ્રતિકારક શક્તિ શૂન્ય થઈ ગઈ હતી.

તબીબોએ જણાવ્યું હતું કે જો આરવના શરીરમાં બહારની સાધારણ ધૂળ, સૂર્યનો આકરો તડકો કે કોઈ પણ પ્રકારનો ચેપ લાગશે તો તે ક્ષણવારમાં મૃત્યુ પામશે. તેને સંપૂર્ણ અંધારાવાળા, જંતુમુક્ત અને કાચના બંધ ઓરડામાં રાખવો અનિવાર્ય હતો. તેથી પરિવારે બારીઓ પર કાળા પડદા લગાવ્યા હતા.

નરેશે આગળ રડતાં રડતાં જણાવ્યું કે દીકરાની સારવાર માટે તેમની તમામ મિલકત અને પત્નીના ઘરેણાં વેચાઈ ગયા હતા. દર મહિને દોઢ લાખ રૂપિયાની ખાસ વિદેશી દવાઓ અને પાટાઓની જરૂર પડતી હતી. એ ખર્ચ પહોંચી વળવા માટે નરેશ રાત્રે ખાનગી કારખાનામાં મજૂરી કરવા જતા હતા.

પેલા મોટા બોક્સ વિશે ખુલાસો કરતાં નરેશે કહ્યું કે તેમાં આરવ માટેના ખાસ મેડિકલ ડ્રેસિંગ અને એર ફિલ્ટર હતા જે વિદેશથી મંગાવ્યા હતા. ઘરમાંથી જે ઠક-ઠક અવાજ આવતો હતો તે નરેશ રાત્રે જાગીને આરવ માટે હાથથી લાકડાના ખાસ ઓર્થોપેડિક રમકડાં બનાવતા હતા જેથી તેના હાથની નસો ચાલુ રહે.

નરેશે પોતાના હાથની આંગળીઓ બતાવી જે મજૂરી અને લાકડાના કામથી છોલાઈ ગયેલી હતી. તેમણે કહ્યું કે હું દિવસના અઢાર કલાક કામ કરું છું જેથી દીકરાની એક પણ દવાનો ડોઝ ન ચૂકી જવાય.

સરલાએ પણ રડતાં રડતાં કહ્યું કે એક માતા તરીકે હું મારા દીકરાને આ દર્દમાં જોઉં છું ત્યારે મારું કાળજું ચિરાઈ જાય છે. અમે કોઈ સમાજથી ભાગતા નહોતા પણ માત્ર અમારા બાળકના શ્વાસ બચાવવા એકાંતમાં જીવતા હતા.

નરેશે જમીન પર બેસીને હાથ જોડ્યા અને કહ્યું કે અમે તમારા ગણેશ ઉત્સવમાં એટલા માટે નહોતા આવ્યા કારણ કે આરવને ચેપ લાગવાનો ભય હતો. અમે કોઈ ગુનેગાર નથી ભાઈઓ, અમે માત્ર અમારા એકમાત્ર બચેલા દીકરાના શ્વાસ બચાવવા માટે મરણિયા પ્રયાસ કરી રહ્યા છીએ.

આ સત્ય સાંભળતાં જ આખી સોસાયટીમાં સોપો પડી ગયો. મહેન્દ્રની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુ દડદડ વહી નીકળ્યા.

ગીતા પણ સાડીના છેડાથી મોં ઢાંકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. જે પરિવારને તેઓ દેશદ્રોહી અને ગુનેગાર માનતા હતા, તે પિતા પોતાના બાળકના જીવ માટે લોહીનું પાણી કરી રહ્યો હતો.

મહેન્દ્ર ધીમા પગલે આગળ વધ્યો અને તેણે નરેશના બંને પગ પકડી લીધા. મહેન્દ્રએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે નરેશભાઈ, મને માફ કરી દો.

અમે માણસ નહીં પણ રાક્ષસ સાબિત થયા છીએ. અમે તમારા આ પવિત્ર સંઘર્ષને સમજી ન શક્યા અને તમારા ઘાવ પર મીઠું ભભરાવ્યું.

સોસાયટીના તમામ પુરુષો અને મહિલાઓએ હાથ જોડીને એ લાચાર માતા-પિતાની માફી માંગી. તે જ ક્ષણે મહેન્દ્રએ મોટો ફેંસલો કર્યો. મહેન્દ્રએ સોસાયટીના ફંડમાંથી આરવની સારવાર માટે પાંચ લાખ રૂપિયા તાત્કાલિક આપવાની જાહેરાત કરી.

સોસાયટીના યુવાનોએ નક્કી કર્યું કે મકાન નંબર અગિયારની આસપાસ કોઈ પણ વાહનનો હોર્ન નહીં વાગે અને પૂરી શેરીને દરરોજ જંતુમુક્ત રાખવામાં આવશે. જે લોકો સવારે તેમને હાંકી કાઢવા આવ્યા હતા, તેઓ સાંજે તેમના રક્ષક બનીને ઊભા રહી ગયા.

સરલાએ કાચની કેબિન તરફ જોયું તો આરવની આંખોમાંથી પણ હર્ષના આંસુ વહી રહ્યા હતા. સોસાયટીના લોકોએ કાચની બહારથી જ આરવને હાથ હલાવીને આશીર્વાદ આપ્યા. નરેશના ચહેરા પર આજે એક વર્ષ પછી હળવાશ અને ધરપત જોવા મળ્યા.

બાહ્ય દેખાવ અને અફવાઓના આધારે કોઈના ચરિત્રનો ન્યાય કરવો એ સમાજનો સૌથી મોટો ગુનો છે. જ્યારે સહાનુભૂતિ અને સત્યના પડદા ખૂલે છે ત્યારે નફરત પણ શરમજનક બનીને સેવામાં બદલાઈ જાય છે. તે દિવસ પછી એ સોસાયટીમાં નરેશનો પરિવાર અજાણ્યો નહીં પણ આખા મહોલ્લાનો સૌથી વહાલો પરિવાર બની ગયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.