વહુ પર સોનાની બંગડીઓ ચોરી કરવાનો ખોટો આક્ષેપ મૂકી આખા ગામમાં બદનામ કરી, પણ કબાટમાંથી પર્સ મળતા જ સાસુ...

રાહુલ અને નેહાના લગ્ન થયાને બે વર્ષ થઈ ચૂક્યા હતા. રાહુલ ગામડામાં જ એક નાની દુકાન ચલાવતો હતો અને તેની માતા નિર્મળાબેન સ્વભાવે ખૂબ જ કડક અને શંકાશીલ વિચારસરણી વાળા સ્ત્રી હતા. નેહા ખૂબ જ ગરીબ ઘરની પણ અત્યંત સંસ્કારી, શાંત અને સહનશીલ છોકરી હતી. લગ્ન પછી તેણે પોતાના સાસરિયાઓને જ પોતાનો સંસાર માની લીધો હતો. તે સવારે વહેલી ઊઠીને ઘરનું આખું કામકાજ પતાવતી, સાસુની સેવામાં કોઈ કસર ન છોડતી અને પતિના સુખ-દુખમાં હંમેશા સાથ આપતી.

પરંતુ નિર્મળાબેનને મનમાં હંમેશા એ જ વાતનો અહંકાર રહેતો કે નેહા ગરીબ ઘરની છે. તેઓ વાત વાતમાં નેહાને તેના પિયરના ગરીબાઈના મહેણાં મારતા. નેહા આ બધું ચૂપચાપ સહન કરી લેતી અને ક્યારેય સામી દલીલ કરતી નહોતી. તે વિચારતી કે એક દિવસ તેના પ્રેમ અને સંસ્કાર સાસુનું દિલ જરૂર ઓગાળી દેશે. રાહુલ પણ પોતાની માતાના સ્વભાવથી સારી રીતે પરિચિત હતો, પણ તે માતા સામે મોઢું ખોલવાની હિંમત કરી શકતો નહોતો.

એક દિવસ ઘરમાં એવી ઘટના બની જેણે આખા પરિવારની શાંતિ છીનવી લીધી. ગામમાં એક લગ્ન પ્રસંગ હોવાથી નિર્મળાબેન પોતાના દાગીના પહેરવા માટે કબાટ ખોલવા ગયા. કબાટમાં મૂકેલી પોતાની સોનાની બે કિંમતી બંગડીઓ તેઓ શોધવા લાગ્યા. પણ કબાટના ખાનામાં બંગડીઓ ક્યાંય દેખાઈ નહીં. નિર્મળાબેને આખું કબાટ ફેંદી માર્યું, બધી સાડીઓ બહાર કાઢી નાખી, પણ બંગડીઓ ન મળી.

બંગડીઓ ન મળતા જ નિર્મળાબેનનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેમના મનમાં સીધો જ વિચાર આવ્યો કે આ ઘરમાં મારા અને રાહુલ સિવાય ત્રીજી વ્યક્તિ માત્ર વહુ નેહા જ છે. નેહા ગરીબ ઘરની છે એટલે ચોક્કસ તેની દાનત બગડી હશે. નિર્મળાબેને વગર કોઈ પુરાવે કે તપાસે નેહા પર ચોરીનો સીધો આક્ષેપ મૂકી દીધો.

તેમણે રસોડામાં જઈને નેહાનો હાથ પકડીને તેને બહાર ઢસડી લાવ્યા અને ચીસો પાડવા લાગ્યા. તેમણે કહ્યું કે તું ગરીબ ઘરની ચોર છે, તારા બાપે તને આવા જ સંસ્કાર આપ્યા છે. મારા ઘરમાં આવીને તે મારી સોનાની બંગડીઓ ચોરી લીધી. નેહા આ સાંભળીને આઘાતથી સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે પોતાના બંને હાથ જોડીને સાસુના ચરણોમાં પડીને કહ્યું કે મમ્મીજી, ઈશ્વરના સમ, મેં તમારી બંગડીઓને હાથ પણ નથી લગાડ્યો. તમે ચાહો તો મારો ઓરડો અને મારી બધી જ વસ્તુઓ તપાસી લો, પણ મારા પર આવો મોટો કળંક ન લગાવો.

પરંતુ નિર્મળાબેનનો અહંકાર અને ગુસ્સો એટલો બધો વધી ગયો હતો કે તેમને વહુની કરગામી કે આંસુ દેખાયા નહીં. તેઓ વહુને અપશબ્દો કહેતા રહ્યા. સાંજે જ્યારે રાહુલ દુકાનેથી ઘરે આવ્યો ત્યારે નિર્મળાબેને રાહુલ સમક્ષ પણ રોકકળ કરી મૂકી અને કહ્યું કે તારી પત્ની ચોર છે, તેણે મારી સોનાની બંગડીઓ ગાયબ કરી દીધી છે. રાહુલે પોતાની પત્ની નેહા સામે જોયું. નેહા રડતા રડતા પતિ પાસે મદદની આશા રાખતી હતી કે તેનો પતિ તેની પવિત્રતા પર વિશ્વાસ કરશે. પણ રાહુલ પોતાની માતાના કડક સ્વભાવ સામે કાંઈ બોલી ન શક્યો. તે બસ ચૂપચાપ મોઢું નીચું કરીને ઊભો રહ્યો.

પોતાના પતિની આ મૌન સ્વીકૃતિ જોઈને નેહાનું હૃદય એકીસાથે તૂટી ગયું. જે પતિ પર તેને સૌથી વધુ ભરોસો હતો, તે જ પતિ પોતાની પત્નીની ઈજ્જત માટે એક શબ્દ પણ ન બોલ્યો. તે રાત્રે નેહા આખી રાત પોતાના ઓરડામાં એકલી બેસીને રડતી રહી.

વાત આટલેથી જ ન અટકી. નિર્મળાબેને પોતાનો ક્રોધ શાંત કરવા માટે આખા ગામમાં અને સગા-સંબંધીઓમાં નેહાને ચોર કહીને બદનામ કરી દીધી. તેઓ પાડોશીઓના ઘરે જઈ જઈને કહેવા લાગ્યા કે ગરીબ ઘરની વહુ લાવીને મેં મોટી ભૂલ કરી, તે તો મારા ઘરના ઘરેણાં ચોરી ગઈ. થોડા જ દિવસોમાં આખા ગામમાં અને નેહાના પિયર સુધી આ વાત ફેલાઈ ગઈ. નેહા જ્યાં પણ જતી ત્યાં લોકો તેને શંકાની નજરે જોતા અને તેના પર કટાક્ષ કરતા. નેહાનું જીવવું આરામથી હરામ થઈ ગયું હતું, છતાં પણ તે પોતાના નસીબને દોષ આપીને ઘરનું કામ કરતી રહી.

આ વાતને દસ દિવસ વીતી ગયા. નિર્મળાબેનની બંગડીઓ હજુ મળી નહોતી અને ઘરમાં સતત તણાવ અને ઉદાસીનું વાતાવરણ છવાયેલું હતું. નેહાએ ખાવા-પીવાનું સાવ ઓછું કરી દીધું હતું અને તે એકદમ શાંત થઈ ગઈ હતી.

એક દિવસ સવારે નિર્મળાબેન પોતાના રૂમમાં રહેલા એક જૂના લાકડાના કબાટની ઊંડાણપૂર્વક સાફ-સફાઈ કરી રહ્યા હતા. તે કબાટ ખૂબ જ જૂનો હતો અને અંદર ઘણા વર્ષો જૂના કપડાં અને થેલીઓ પડી હતી. સફાઈ કરતી વખતે કબાટના સૌથી ઉપરના ખાનામાંથી એક જૂનું ચામડાનું પર્સ બહાર નીકળ્યું. આ એ જ પર્સ હતું જે નિર્મળાબેન વર્ષો પહેલા વાપરતા હતા.

જ્યારે નિર્મળાબેને અકસ્માતે એ પર્સની ઝિપ ખોલી અને અંદર હાથ નાખ્યો ત્યારે તેમના હોશ ઊડી ગયા. પર્સના અંદરના નાનકડા ખાનામાં એક કાગળમાં લપેટેલી એ જ બે સોનાની બંગડીઓ ચમકી રહી હતી!

આ જોઈને નિર્મળાબેનના હાથમાંથી પર્સ છૂટી ગયું અને તેમના પગ તળેથી જમીન ખસી ગઈ. તેમને એકાએક બધું યાદ આવી ગયું. ગયા મહિને જ્યારે તેઓ પોતાના પિયર જઈ રહ્યા હતા ત્યારે તેમણે સુરક્ષા માટે પોતાની બંગડીઓ કબાટમાંથી કાઢીને આ જૂના પર્સમાં મૂકી દીધી હતી. પણ પિયરથી આવ્યા પછી તેઓ આ વાત સાવ ભૂલી ગયા હતા અને તેમને લાગ્યું કે બંગડીઓ કબાટના દાગીનાના બોક્સમાં જ હતી.

બંગડીઓ મળી જતાં જ નિર્મળાબેન પર જાણે વીજળી પડી. તેમના મનમાં પોતાની ભૂલનો એવો ભયાનક અહેસાસ થયો કે તેમનું શરીર કાંપવા લાગ્યું. જે વહુને તેમણે આખા ગામમાં ચોર કહીને બદનામ કરી, જે વહુની પવિત્રતા પર તેમણે કીચડ ઉછાળ્યો, જેને દિવસ-રાત અપશબ્દો કહ્યા, તે વહુ તદ્દન નિર્દોષ હતી! પોતાની જ ભૂલના કારણે તેમણે એક પવિત્ર અને નિર્દોષ છોકરીની ઈજ્જતનો લીલાછમ સંસાર ઉજાડી નાખ્યો હતો.

નિર્મળાબેનથી ઊભા પણ રહેવાતું નહોતું. તેમની આંખોમાંથી પશ્ચાતાપના અશ્રુની ધારા વહેવા લાગી. તેમનો અહંકાર, તેમનો ગુસ્સો અને તેમનો ગર્વ ક્ષણભરમાં ચૂરચૂર થઈ ગયા. તેઓ ધ્રૂજતા પગલે કબાટમાંથી એ બંગડીઓ અને પર્સ લઈને રસોડા તરફ દોડ્યા.

રસોડામાં નેહા એક ખૂણામાં બેસીને લોટ બાંધી રહી હતી. તેના ચહેરા પર જીવવાનો કોઈ ઉત્સાહ નહોતો. નિર્મળાબેન રસોડામાં પહોંચ્યા અને નેહા સામે જોઈને જોરજોરથી રડી પડ્યા. નેહા ગભરાઈને ઊભી થઈ ગઈ. નિર્મળાબેને પોતાની અશ્રુભીની આંખો સાથે બંગડીઓ નેહાના હાથમાં મૂકી દીધી.

નિર્મળાબેને નેહાના બંને હાથ પકડી લીધા અને વહુના ચરણોમાં નમી પડ્યા. તેમણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે બેટા નેહા, મને માફ કરી દે! મારી પાપી આંખો અને મારી કાળી બુદ્ધિએ તારા પર એટલો મોટો અત્યાચાર કર્યો છે જેની કોઈ માફી નથી. આ બંગડીઓ હું પોતે જ મારા જૂના પર્સમાં મૂકીને ભૂલી ગઈ હતી. તું તદ્દન પવિત્ર અને નિર્દોષ છો બેટા. મેં તારા પર ચોરીનો ખોટો કળંક લગાડીને આખા ગામમાં તારું અપમાન કર્યું.

નેહા આ જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. સાસુને પોતાના ચરણોમાં પડેલા જોઈને તેણે તરત જ તેમને ઊભા કર્યા. નિર્મળાબેને પોતાની છાતીએ વહુને ચાંપી દીધી અને રડતા રડતા કહ્યું કે મેં તારા પિયરના ગરીબાઈના મહેણાં માર્યા, પણ સાચી ગરીબ તો હું નીકળી, જેનું દિલ આટલું નાનું હતું. મારી ભૂલની મને એવી સજા મળી છે કે હવે હું પોતાની જાતને ક્યારેય માફ નહીં કરી શકું.

બરાબર એ જ સમયે રાહુલ પણ ઘરે આવ્યો. તેણે જ્યારે આ બધું જોયું અને સાસુ-વહુના હાથમાં બંગડીઓ જોઈ ત્યારે તેને પણ પોતાની કાયરતા પર ભારે પશ્ચાતાપ થયો. રાહુલે પણ નેહા પાસે પોતાની મૌન રહેવાની ભૂલ બદલ માફી માંગી.

બીજા જ દિવસે નિર્મળાબેને ગામના બધા સંબંધીઓ અને પાડોશીઓને પોતાના ઘરે બોલાવ્યા. બધાની સામે નિર્મળાબેને ઊભા થઈને પોતાની ભૂલનો જાહેર એકરાર કર્યો. તેમણે બધાને કહ્યું કે મારી વહુ નેહા તદ્દન નિર્દોષ અને સાક્ષાત લક્ષ્મી સમાન છે. ભૂલ મારી હતી કે હું મારી બંગડીઓ મૂકીને ભૂલી ગઈ હતી. મેં મારી વહુ પર ખોટો આક્ષેપ મૂક્યો હતો.

આ સાંભળીને ગામના બધા લોકો નિર્મળાબેનની હિંમત અને નેહાની સહનશીલતાના વખાણ કરવા લાગ્યા. નેહાની આંખોમાં પણ હવે દુખના નહીં પણ સુખના આંસુ હતા. નિર્મળાબેનના આ પશ્ચાતાપથી ઘરમાંથી શંકાનું વિષ કાયમ માટે ગાયબ થઈ ગયું અને એક નવી શરૂઆત થઈ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.