વિદેશમાં રહેતા દીકરાએ અડધી રાત્રે પિતા માટે ઓનલાઈન ફૂડ ઓર્ડર કર્યું, સવારે જ્યારે આશ્રમના સંચાલકોએ સત્ય જાણ્યું ત્યારે બધાની આંખો ભીની થઈ ગઈ

આકાશમાં કાળાડિબાંગ વાદળો ઘેરાયેલા હતા અને અષાઢ મહિનાની એ રાત જાણે આખા શહેરને પોતાના અંધારામાં ગળી જવા બેઠી હતી. રાત્રિના બરાબર દોઢ વાગવા આવ્યા હતા અને સાંજના શરૂ થયેલા મુશળધાર વરસાદે હવે રૌદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરી લીધું હતું. પવન એટલો જોરથી ફૂંકાતો હતો કે રસ્તા પર રહેલા મોટા મોટા ઝાડ પણ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. આવી કાળી અને તોફાની રાત્રે, જ્યારે આખું શહેર પોતપોતાના પાકા મકાનોમાં હૂંફાળી પથારીમાં સૂતું હતું, ત્યારે બાવીસ વર્ષનો કરણ પોતાની જૂની મોટરસાયકલ પર વોટરપ્રૂફ બેગ લટકાવીને હાઈવે તરફ જઈ રહ્યો હતો. કરણ એક ઓનલાઈન ફૂડ ડિલિવરી કંપનીમાં રાત્રિના સમયે પાર્ટ ટાઈમ નોકરી કરતો હતો. તેનો આખો દિવસ કોલેજના ભણતરમાં અને સાંજ પછીનો સમય આ રીતે કાળી મજૂરી કરવામાં વીતતો હતો, જેથી તે પોતાની બીમાર બહેનની દવાના પૈસા અને ઘરનું ભાડું ચૂકવી શકે.

વરસાદના પાણીના ટીપાં કરણના ચહેરા પર સોયની જેમ વાગી રહ્યા હતા, છતાં તેના હાથ બાઈકના હેન્ડલ પર મજબૂત હતા. બરાબર પોણા બે વાગ્યે તેના મોબાઇલમાં એક મોટો અવાજ થયો અને સ્ક્રીન પર નવો ઓર્ડર ફ્લેશ થયો. કરણે બાઈક સાઈડમાં ઊભી રાખીને જોયું તો ઓર્ડર બહુ મોટો હતો. તેમાં ગરમાગરમ ખીચડી, કઢી, રોટલી અને શાકનું આખું ફેમિલી પેકેટ હતું. ઓર્ડર આપનારનું નામ ‘રાહુલ શર્મા’ લખેલું હતું અને ડિલિવરીનું સરનામું શહેરથી ઘણું દૂર હાઈવેની પાછળ આવેલી એક નિર્જન ગલીમાં સ્થિત ‘શાંતિ નિકેતન વૃદ્ધાશ્રમ’ નું હતું. કરણને થોડી નવાઈ લાગી કે અડધી રાત્રે કોઈ વૃદ્ધાશ્રમમાં આટલું બધું ભોજન કેમ મંગાવતું હશે, પણ કંપનીના નિયમ મુજબ તે ના પાડી શકે તેમ નહોતો. તે ઝટપટ હોટેલ પર પહોંચ્યો, ગરમાગરમ ભોજનનું પેકેટ લીધું અને પોતાની બાઈક વૃદ્ધાશ્રમના રસ્તે દોડાવી મૂકી.

રસ્તામાં પાણી એટલા ભરાઈ ગયા હતા કે બાઈક બંધ થઈ જવાનો ડર હતો. માંડ માંડ ગતિ જાળવીને કરણ બરાબર રાત્રે બે વાગ્યે વૃદ્ધાશ્રમના મુખ્ય લોખંડના દરવાજે પહોંચ્યો. ચારેય બાજુ ઘાઢ અંધારું હતું અને આશ્રમની માત્ર એક જ લાઈટ ચાલુ હતી. કરણે દરવાજો ખખડાવ્યો પણ કોઈ બહાર ન આવ્યું. તેણે મોબાઈલ કાઢીને ઓર્ડર કરનાર રાહુલ શર્માના નંબર પર ફોન કર્યો. ફોનની રીંગ વાગી પણ સામેથી કોઈએ ફોન ઉપાડ્યો નહીં. કરણે ત્રણથી ચાર વખત ફોન કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ કોઈ જવાબ ન મળ્યો. વરસાદ સતત વધી રહ્યો હતો અને કરણ પણ હવે અડધો ભીંજાઈ ચૂક્યો હતો. તેને થયું કે કદાચ કોઈ ભૂલથી ઓર્ડર કરીને સૂઈ ગયું હશે, માટે મારે પાછા ફરી જવું જોઈએ.

તે જેવો પાછો વળવા જતો હતો, ત્યાં જ તેને આશ્રમના અંદરના એક રૂમમાંથી કોઈકના કરાહવાનો અને ખાંસવાનો ખૂબ જ નબળો અવાજ સંભળાયો. કરણના પગ ત્યાં જ થંભી ગયા. તેના દિલમાં એક અજાણ્યો ભય અને કરુણા જાગી. તે મુખ્ય લોખંડના દરવાજાની સાઈડમાંથી નાની જગ્યા કરીને આશ્રમના પટાંગણમાં પ્રવેશ્યો. તે ધીમે પગલે એ રૂમ તરફ આગળ વધ્યો જેનો દરવાજો સહેજ ખુલ્લો હતો. કરણે અંદર જઈને જોયું તો તેના હોશ ઊડી ગયા. એક ફાટેલી પથારી પર અંદાજે પંચોતેર વર્ષના એક વૃદ્ધ દાદા સૂતા હતા. તેમનું શરીર તાવથી ધ્રૂજી રહ્યું હતું અને તેઓ ભૂખ તેમજ પીડાના કારણે ખૂબ જ નબળા અવાજે ભગવાનનું નામ લઈ રહ્યા હતા. આખા રૂમમાં કોઈ પંખો ચાલુ નહોતો અને આશ્રમનો કોઈ ચોકીદાર કે સંચાલક ત્યાં આસપાસ દેખાતો નહોતો.

કરણ દોડીને એ વૃદ્ધ દાદાની પાસે ગયો. તેણે દાદાના કપાળ પર હાથ મૂક્યો તો તેમનું શરીર ચોમાસાની ઠંડીમાં પણ સગડીની જેમ તપી રહ્યું હતું. કરણે પૂછ્યું કે દાદા, તમારી આ દશા કોણે કરી? અહીં કોઈ સંચાલક નથી? અને શું તમે અડધી રાત્રે આ જમવાનો ઓર્ડર કર્યો હતો? વૃદ્ધે બહુ જ મુશ્કેલીથી પોતાની આંખો ખોલી અને કાંપતા અવાજે કહ્યું કે બેટા, હું તો છેલ્લા બે દિવસથી આ રૂમમાં બીમાર પડ્યો છું. આશ્રમના સંચાલકો બહારગામ ગયા છે અને જે નોકર છે તે સાંજે તાળું મારીને જતો રહ્યો છે. મને ગઈકાલ રાતથી અન્નના દાણો પણ નથી મળ્યો, મારી પાસે મોબાઈલ ક્યાંથી હોય કે હું ઓર્ડર કરું. મારો દીકરો તો મને અહીં મૂકીને વિદેશ ચાલ્યો ગયો છે.

કરણ બધી પરિસ્થિતિ સમજી ગયો. તેને સમજાયું કે ઓર્ડર કરનાર રાહુલ નામનો વ્યક્તિ અહીં નથી. કંપનીનો સખત નિયમ હતો કે જો ઓર્ડર આપનાર ગ્રાહક ન મળે અથવા ફોન ન ઉપાડે, તો એ ભોજન કાં તો ઓફિસે પાછું લઈ જવું પડે અથવા કેન્સલ કરવું પડે. જો ડિલિવરી બોય પોતાની મરજીથી ભોજન કોઈ બીજાને આપી દે, તો તેને નોકરીમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવે અને મોટો દંડ થાય. કરણ સામે બે રસ્તા હતા, એક તરફ તેની નોકરી અને ઘરની જવાબદારી હતી, તો બીજી તરફ આ મરણપથારીએ પડેલા અજાણ્યા વૃદ્ધની ભૂખ હતી. કરણને તેની માતાના સંસ્કારો યાદ આવ્યા કે ભૂખ્યાને અન્ન આપવું એ જ સૌથી મોટો ધર્મ છે. તેણે કંપનીના નિયમોની પરવા કર્યા વગર એ ગરમાગરમ ખીચડી અને કઢીનું પેકેટ ખોલ્યું.

તેણે પોતાના હાથે એ બીમાર વૃદ્ધ દાદાને વહાલપૂર્વક ખીચડીનો એક-એક કોળિયો જમાડવાનું શરૂ કર્યું. દાદા એટલા ભૂખ્યા હતા કે ભોજન જોતા જ તેમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. જમ્યા પછી કરણે આશ્રમના રસોડામાંથી ગરમ પાણી શોધ્યું અને દાદાના માથા પર ભીના કપડાના પોતા મૂકવાનું શરૂ કર્યું. કરણ પોતાની નોકરી, આગામી ઓર્ડર્સ અને વરસાદ બધું જ ભૂલી ગયો હતો. તે આખી રાત એ અજાણ્યા વૃદ્ધના પગ દબાવતો રહ્યો અને તેમનો તાવ ઓછો થાય તેની રાહ જોતો રહ્યો. પરોઢિયે ચાર વાગ્યે દાદાનો તાવ ઉતર્યો અને તેઓ શાંતિથી સૂઈ ગયા. કરણના ચહેરા પર એક અદભુત સંતોષ હતો જે તેને લાખો રૂપિયા કમાઈને પણ ન મળ્યો હોત.

સવારના સાત વાગ્યા અને વરસાદ હવે બંધ થઈ ચૂક્યો હતો. આશ્રમના મુખ્ય સંચાલક સવારે વહેલા ત્યાં આવી પહોંચ્યા. રસોડામાં એક કુરિયર બોયને આખી રાત જાગતો જોઈને તેઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. કરણે તેમને બધી વાત કરી અને દાદાની સારવાર ન કરવા બદલ થોડો ગુસ્સો પણ કર્યો. સંચાલક હજુ કંઈ બોલે તે પહેલા જ, આશ્રમના દરવાજે એક મોટી લક્ઝરી ગાડી આવીને ઊભી રહી. તેમાંથી એક સુટેડ-બુટેડ અમીર યુવાન નીચે ઉતર્યો, જેનો ચહેરો ખૂબ જ ગંભીર હતો. તે સીધો એ જ રૂમ તરફ આવ્યો જ્યાં કરણ અને વૃદ્ધ દાદા બેઠા હતા. એ યુવાન બીજું કોઈ નહીં પણ ઓનલાઈન ઓર્ડર કરનાર રાહુલ શર્મા પોતે જ હતો, જે અમેરિકામાં મોટો બિઝનેસ કરતો હતો.

રાહુલે રૂમમાં પ્રવેશતાની સાથે જ કરણ સામે જોયું અને તેની આંખોમાં પસ્તાવાના આંસુ હતા. રાહુલે વડીલના પગ પકડી લીધા અને રડતા રડતા કહ્યું કે પપ્પા, મને માફ કરી દો. મેં તમને નિકૃષ્ટ સમજીને આ આશ્રમમાં છોડી દીધા હતા. વાસ્તવમાં, મેં વિદેશ બેઠા બેઠા આ આશ્રમના સંચાલકોને ફોન કર્યો હતો પણ તેમનો ફોન બંધ આવતો હતો. મને શંકા ગઈ કે આ લોકો મારા પપ્પાનું ધ્યાન રાખે છે કે નહીં, એટલા માટે મેં અમેરિકાથી ઓનલાઈન આ ભોજનનો ઓર્ડર કર્યો અને લોકેશન ટ્રેક કરવા માટે મારી બાઈક લઈને સીધો એરપોર્ટથી અહીં સુધી પહોંચ્યો. આ ઓર્ડર મેં ભોજન પહોંચાડવા માટે નહીં, પણ આશ્રમની અને તમારી સ્થિતિ તપાસવા માટે એક નાનકડો ટેસ્ટ કર્યો હતો.

રાહુલે કરણ તરફ હાથ જોડીને કહ્યું કે ભાઈ, મેં તો માત્ર મારા પૈસા અને ટેકનોલોજીના જોરે ઓર્ડર બુક કર્યો હતો, પણ તેં જે માનવતા બતાવી છે તેનો કોઈ જોટો નથી. જો ગઈકાલે રાત્રે કંપનીના નિયમોનું પાલન કરીને તું આ ભોજન પાછું લઈ ગયો હોત, તો કદાચ આજે સવારે હું મારા પિતાના જીવતા દર્શન ન કરી શક્યો હોત. મારી પાસે અબજો રૂપિયા છે પણ તારા જેવું પવિત્ર દિલ નથી. કરણે નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું કે સાહેબ, પૈસાથી સુવિધાઓ ખરીદી શકાય છે, પણ અપનાપન અને પ્રેમ નહીં. તમારા પિતાને પૈસાની નહીં, તમારા સાથની જરૂર છે. રાહુલ પોતાની ભૂલ સમજી ગયો અને તે જ સમયે પોતાના પિતાને પોતાની સાથે અમેરિકા લઈ જવાનો નિર્ણય કર્યો. ભગવાને અડધી રાત્રે એક ગરીબ ડિલિવરી બોયને દેવદૂત બનાવીને મોકલ્યો હતો કારણ કે તે ક્યારેય માણસની સંપત્તિ નહીં, પણ તેના હૃદયનો ભાવ જુએ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.