દીકરીએ લગ્ન પછી પહેલીવાર માતા-પિતાને જમવા બોલાવ્યા, શાક ચાખીને પિતાએ એવું કર્યું કે માતાની આંખમાંથી…

કોઈપણ દીકરી માટે લગ્ન પછીનું તેનું નવું ઘર એટલે કે તેનું સાસરું એક આખી નવી દુનિયા સમાન હોય છે. શરૂઆતના દિવસોમાં દરેક દીકરી પોતાની જાતને એ નવા માહોલમાં ઢાળવાનો પૂરો પ્રયત્ન કરતી હોય છે. સાસરીના દરેક સભ્યોની ગમતી-અણગમતી વસ્તુઓનું ધ્યાન રાખવું, સમયસર બધાને જમાડવા અને ઘરની જવાબદારીઓ સંભાળવી એ તેના જીવનનો એક મુખ્ય ભાગ બની જાય છે. આવી જ એક વાર્તા છે આરાધનાની, જેના લગ્નને હજુ માંડ છ મહિના જેટલો સમય થયો હતો. આરાધના ખૂબ જ શાંત, સંસ્કારી અને હસમુખી છોકરી હતી. તેના લગ્ન એક પ્રતિષ્ઠિત પરિવારમાં થયા હતા, જ્યાં તેના પતિ આકાશ અને સાસુ-સસરા તેની ખૂબ જ કાળજી રાખતા હતા. સાસરીમાં બધા તેને દીકરીની જેમ જ રાખતા, પરંતુ તેમ છતાં પોતાના પિયરની યાદ તો દરેક દીકરીના દિલના એક ખૂણામાં કાયમ જીવતી જ રહેતી હોય છે.

આરાધના તેના માતા-પિતાની એકની એક લાડકી દીકરી હતી. તેના પિતા રમેશભાઈ એક નિવૃત્ત સરકારી કર્મચારી હતા અને માતા સરલાબેન ગૃહિણી હતા. રમેશભાઈએ આરાધનાને ક્યારેય કોઈ વાતની ખોટ નહોતી પડવા દીધી. નાનપણથી જ આરાધના પિતાની ખૂબ નજીક હતી. પિતા પણ ઓફિસેથી આવે એટલે સૌથી પહેલા આરાધનાને જ શોધતા. આરાધનાના લગ્ન થઈ ગયા પછી રમેશભાઈના ઘરમાં જાણે એક મોટો ખાલીપો આવી ગયો હતો. દીકરી વિના ઘર આખું સૂનું-સૂનું લાગતું હતું. બીજી તરફ, આરાધના પણ અવારનવાર ફોન પર પિતા સાથે લાંબી વાતો કરતી, પણ સાસરીની જવાબદારીઓ વચ્ચે પિયર જવાનો સમય બહુ ઓછો મળતો હતો.

એક દિવસ આરાધનાના મનમાં એક વિચાર આવ્યો. તેના સાસુ-સસરા થોડા દિવસો માટે બહારગામ એક સામાજિક પ્રસંગમાં જવાના હતા અને પતિ આકાશ પણ ઓફિસના કામમાં વ્યસ્ત રહેવાનો હતો. આરાધનાએ વિચાર્યું કે આનાથી સારો મોકો બીજો કયો હોઈ શકે. તેણે પોતાના માતા-પિતાને પહેલીવાર પોતાના સાસરે જમવા માટે બોલાવવાનું નક્કી કર્યું. લગ્ન પછી આ પહેલો એવો અવસર હતો જ્યારે તેના મમ્મી-પપ્પા ખાસ તેના હાથે બનેલી રસોઈ જમવા માટે તેના ઘરે આવવાના હતા. આરાધના આ વિચાર માત્રથી જ અત્યંત ઉત્સાહિત થઈ ગઈ. તેણે તરત જ ફોન કરીને પિતાને પૂછ્યું, પપ્પા, આ રવિવારે તમે અને મમ્મી ઘરે આવો છો, હું તમારા બધાની પસંદગીનું જમવાનું બનાવીશ અને આપણે આખો દિવસ સાથે વિતાવીશું. રમેશભાઈ તો દીકરીનો આ આગ્રહ સાંભળીને ના પાડી જ ન શક્યા. તેમણે તરત જ હા પાડી દીધી.

શનિવારની આખી રાત આરાધનાએ મેનૂ નક્કી કરવામાં જ વિતાવી દીધી. તેના પિતાને પનીરનું શાક, ગરમાગરમ પૂરી અને બાસુંદી ખૂબ જ ભાવતા હતા, જ્યારે માતા સરલાબેનને દાળ-ભાત અને કાજુ કારેલાનું શાક પસંદ હતું. આરાધનાએ નક્કી કર્યું કે તે આ બધી જ વાનગીઓ પોતાના હાથે જ બનાવશે. રવિવારે સવારે વહેલા ઉઠીને આરાધના રસોડામાં ગોઠવાઈ ગઈ. તેના ચહેરા પર એક અલગ જ ચમક અને ઉત્સાહ હતો. તેણે ખૂબ જ પ્રેમ અને લગનથી રસોઈ બનાવવાની શરૂઆત કરી. એક બાજુ દાળ ઉકળી રહી હતી, તો બીજી બાજુ પનીરના શાકની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી. બાસુંદીને પણ તેણે ધીમા તાપે ઉકળવા મૂકી દીધી હતી જેથી તે એકદમ રબડી જેવી ઘટ્ટ બને. આરાધના પોતાની ધૂનમાં મસ્ત થઈને એક પછી એક વાનગી તૈયાર કરી રહી હતી.

બપોરના બાર વાગવા આવ્યા અને ઘરની ઘંટડી વાગી. આરાધનાએ દોડીને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે તેના મમ્મી-પપ્પા ઉભા હતા. પિતાના હાથમાં આરાધનાની મનપસંદ મીઠાઈનો ડબ્બો હતો. આરાધના તરત જ પિતાને ભેટી પડી. રમેશભાઈએ દીકરીના માથે હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા. સરલાબેને પણ આરાધના સામે જોઈને હસતા હસતા કહ્યું, અરે વાહ, આજે તો આખા ઘરમાંથી બહુ સરસ સુગંધ આવી રહી છે, લાગે છે કે તે બહુ મહેનત કરી છે. આરાધનાએ બધાને ડ્રોઈંગ રૂમમાં બેસાડ્યા, ઠંડુ પાણી આપ્યું અને થોડીવાર વાતો કરી. ત્યારબાદ તે ફરીથી રસોડામાં ગઈ જેથી ગરમાગરમ પૂરી તળી શકે.

રસોઈ બધી જ તૈયાર થઈ ગઈ હતી અને ડાઇનિંગ ટેબલ પર એક પછી એક વાનગીઓ ગોઠવાઈ ગઈ. આરાધનાએ ખૂબ જ આગ્રહ કરીને પિતા અને માતાની થાળી પીરસી. પનીરનું શાક, કાજુ કારેલાનું શાક, દાળ-ભાત, પૂરી અને બાસુંદી જોઈને રમેશભાઈના ચહેરા પર ગર્વના ભાવ હતા. તેઓ બોલ્યા, મારી દીકરી હવે સાચે જ મોટી થઈ ગઈ છે, આટલી બધી રસોઈ એકલીએ જ બનાવી નાખી. આરાધનાએ કહ્યું, પપ્પા, વાતો પછી કરજો, પહેલા જમીને કહો કે રસોઈ કેવી બની છે.

રમેશભાઈએ હસતા હસતા પહેલો કોળિયો લીધો. તેમણે પનીરના શાક સાથે પૂરીનો ટુકડો મોઢામાં મૂક્યો. શાક મોઢામાં મૂકતાની સાથે જ તેમને ખબર પડી ગઈ કે શાકમાં એકદમ મોળું છે, એટલે કે આરાધના ઉતાવળમાં પનીરના શાકમાં મીઠું નાખવાનું બિલકુલ ભૂલી ગઈ હતી. કોઈ સામાન્ય માણસ હોત તો તરત જ મોઢું બગાડત, પરંતુ રમેશભાઈના ચહેરા પર એક પણ એવો ભાવ ન આવ્યો જેનાથી આરાધનાને શંકા જાય. તેમણે શાંતિથી એ કોળિયો ચાવ્યો અને આરાધના સામે જોઈને કહ્યું, વાહ બેટા, શાક તો બહુ જ અદ્ભુત બન્યું છે, મસાલાનો સ્વાદ એકદમ પરફેક્ટ છે. પિતાના મુખેથી વખાણ સાંભળીને આરાધના રાજી-રાજી થઈ ગઈ.

બીજી તરફ સરલાબેને હજુ સુધી શાક ચાખ્યું નહોતું, તેઓ દાળ-ભાત જમી રહ્યા હતા. રમેશભાઈએ શાંતિથી બીજો અને ત્રીજો કોળિયો પણ લીધો. તેઓ કોઈ પણ અચકાટ વગર એ મીઠા વગરનું શાક ખૂબ જ તૃપ્તિથી ખાઈ રહ્યા હતા. આરાધના બાજુમાં જ ઉભી હતી અને પિતાની થાળીમાં ફરીથી શાક પીરસવા લાગી. રમેશભાઈએ હોંશે હોંશે ફરીથી શાક લીધું. પરંતુ જેવું સરલાબેને પોતાની થાળીમાંથી પનીરનું શાક ચાખ્યું, તેમનું મોઢું તરત જ બગડી ગયું. સરલાબેન થોડા કડક સ્વભાવના હતા અને રસોઈની બાબતમાં તેઓ હંમેશા પર્ફેક્શન આગ્રહી હતા. તેમણે શાકનો કોળિયો થૂંકતા જેવો કર્યો અને ગુસ્સામાં બોલ્યા, આ તે શું બનાવ્યું છે આરાધના? આમાં તો સ્વાદ જેવું કશું છે જ નહીં. આખું શાક સાવ મોળું ધાક જેવું છે, તું આમાં મીઠું નાખવાનું જ ભૂલી ગઈ છે. આવી રસોઈ બનાવાય? સાસરીમાં જો આવી રસોઈ બનાવીશ તો તારી સાસુ શું કહેશે? તને આટલું પણ ભાન નથી રહેતું?

માતાના આ અચાનક ગુસ્સાવાળા શબ્દો સાંભળીને આરાધનાના ચહેરા પરનો ઉત્સાહ એક ક્ષણમાં ગાયબ થઈ ગયો. તેનું દિલ તૂટી ગયું. તેણે તરત જ કટોરીમાંથી થોડું શાક લઈને ચાખ્યું, તો તેને સમજાયું કે માતાની વાત સાચી હતી. ઉતાવળ અને અતિ ઉત્સાહમાં તે શાકમાં મીઠું નાખવાનું સાવ ભૂલી જ ગઈ હતી. આરાધનાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેને થયું કે તેણે આટલી મહેનત કરી, પિતાને આટલા પ્રેમથી બોલાવ્યા અને પહેલી જ વારની રસોઈ બગડી ગઈ. તે રડમસ અવાજે બોલી, આઈ એમ સોરી પપ્પા, મારાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ, હું મીઠું નાખવાનું ભૂલી ગઈ અને તમે પણ મને કંઈ ન કહ્યું? તમે આવું મોળું શાક કેવી રીતે જમી લીધું?

આરાધનાને રડતી જોઈને રમેશભાઈ તરત જ ઉભા થયા. તેમણે દીકરીના ખંભા પર હાથ મૂક્યો અને ખૂબ જ પ્રેમથી હસીને કહ્યું, અરે બેટા, તું રડે છે શું કામ? રસોઈમાં મીઠું ઓછું હોય કે ન હોય, તેનાથી સ્વાદ બદલાય છે, પણ તારો પ્રેમ તો એવો ને એવો જ રહે છે ને. અને તું મને પૂછે છે ને કે હું કેમ કશું ન બોલ્યો? તને યાદ છે આરાધના, જ્યારે તું બાર વર્ષની હતી અને તેં પહેલીવાર રસોડામાં પગ મૂક્યો હતો? તેં મારા માટે ચા બનાવી હતી. એ ચામાં તેં ખાંડની જગ્યાએ મીઠું નાખી દીધું હતું. ત્યારે પણ મેં એ ચા આખી પી લીધી હતી અને તને ગળે લગાવીને એક વચન આપ્યું હતું. મેં કહ્યું હતું કે તું ગમે એટલી મોટી થઈ જાય, ગમે ત્યાં વહી જાય, પણ તારા હાથની રસોઈ મારા માટે કાયમ અમૃત જ રહેશે. કારણ કે તું જ્યારે પણ મારા માટે કંઈક બનાવે છે, ત્યારે તેમાં માત્ર મસાલા નથી હોતા, તેમાં તારા પિતા પ્રત્યેનો અપાર પ્રેમ અને આદર હોય છે. આજે પણ તેં આ શાક એટલા જ પ્રેમથી બનાવ્યું છે, તો પછી હું આમાં ખામી કેવી રીતે કાઢી શકું? મારા માટે તો આ દુનિયાની સૌથી શ્રેષ્ઠ રસોઈ છે.

પિતાના આ અતિશય પ્રેમ અને સંવેદનશીલ શબ્દો સાંભળીને આરાધના પોતાનો ગળગળો થઈ ગયેલો અવાજ રોકી ન શકી. તે દોડીને પિતાને સજ્જડ રીતે ભેટી પડી અને જોરજોરથી રડવા લાગી. રમેશભાઈ તેના પીઠ પર હાથ પંપાળતા રહ્યા અને તેને શાંત રાખવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા. આ આખો નજારો જોઈને સરલાબેન જે થોડીવાર પહેલા ગુસ્સામાં હતા, તેમનો ગુસ્સો ઓગળી ગયો. તેમની પોતાની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ. તેમને અહેસાસ થયો કે સંબંધોમાં સ્વાદ માત્ર ભોજનના મસાલાથી નથી આવતો, પણ એકબીજા પ્રત્યેની સમજણ, સહિષ્ણુતા અને પ્રેમથી આવે છે. પતિ-દીકરીનો આ નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ જોઈને સરલાબેનનું દિલ પણ ભરાઈ આવ્યું.

થોડીવાર પછી આરાધના શાંત થઈ અને તેણે આંસુ લૂછ્યા. સરલાબેન પણ ડાઇનિંગ ટેબલ પરથી ઉભા થયા અને રસોડામાંથી મીઠાની બરણી લઈ આવ્યા. તેમણે હસતા હસતા શાકમાં થોડું મીઠું ઉમેર્યું અને કહ્યું, લાવ, હવે આ અમૃતમાં થોડો સ્વાદ પણ ઉમેરી દઈએ જેથી હું પણ તારા પપ્પાની જેમ પેટ ભરીને જમી શકું. બધા લોકો ખડખડાટ હસી પડ્યા. ત્યારબાદ ત્રણેય જણાએ સાથે બેસીને ખૂબ જ આનંદથી ભોજન લીધું. આરાધનાના દિલમાં પિતા માટેનો આદર અને પ્રેમ આજે અનેક ગણો વધી ગયો હતો. તેને સમજાયું કે ભલે તે લગ્ન કરીને બીજા ઘરે ચાલી ગઈ હોય, પણ તેના પિતાનો પ્રેમ તેના માટે ક્યારેય ઓછો થવાનો નથી. આ રવિવાર આરાધનાના જીવનનો સૌથી યાદગાર અને ભાવુક દિવસ બની ગયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.