અકસ્માત પછી હોસ્પિટલમાં પત્ની અને અજાણી સ્ત્રી સામસામે આવી ગઈ, પછી દર્દીએ આંખો ખોલીને જે કહ્યું તે...

સરકારી હોસ્પિટલના મોટા વરંડામાં ભારે દોડધામ મચી ગઈ હતી. એમ્બ્યુલન્સનો સાયરન વાગતાં જ વોર્ડબોય સ્ટ્રેચર લઈને બહાર દોડ્યા. લોકો આમતેમ ખસીને રસ્તો કરી રહ્યા હતા.

કમલેશભાઈ પોતાની મોટરસાયકલ લઈને બજારમાંથી ઘરે પાછા ફરી રહ્યા હતા ત્યારે અચાનક અકસ્માત થયો હતો. સામેથી આવતી એક રિક્ષા સાથે જોરદાર ટક્કર થઈ અને તેઓ રસ્તા પર ફંગોળાઈ ગયા હતા. માથામાં અને છાતીમાં ગંભીર ઈજાઓ પહોંચી હતી.

હોસ્પિટલના સ્ટાફે તાત્કાલિક તેમને ઈમરજન્સી રૂમમાં ખસેડ્યા અને સારવાર શરૂ કરી દીધી. તેમના પાકીટમાંથી મળેલા કાગળો પરથી તેમના પરિવારને ફોન કરવામાં આવ્યો હતો. વાતાવરણમાં એકદમ ચિંતા અને ગભરાટ છવાઈ ગયો હતો.

કમલેશભાઈના પત્ની ગીતાબેન પોતાના નાના દીકરા અને જેઠ સાથે દોડતા દોડતા હોસ્પિટલ પહોંચ્યા. ગીતાબેનના હાથ-પગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા અને આંખોમાંથી સતત આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેમણે રિસેપ્શન પર જઈને કમલેશભાઈનું નામ પૂછ્યું.

નર્સે જણાવ્યું કે દર્દીને આઈસીયુમાં દાખલ કરવામાં આવ્યા છે અને ડૉક્ટરો તપાસ કરી રહ્યા છે. ગીતાબેન આઈસીયુના દરવાજા પાસે આવીને ફસડાઈ પડ્યા. જેઠ અને દીકરો તેમને સાંત્વના આપવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા.

બરાબર એ જ સમયે સીડીઓ ચડીને એક અજાણી સ્ત્રી હાંફતી હાંફતી ત્યાં આવી પહોંચી. તેના હાથમાં એક નાની બેગ હતી અને ચહેરો સાવ ફિક્કો પડી ગયો હતો. તેણે સીધા આવીને આઈસીયુના દરવાજા પર હાથ મૂક્યો અને અંદર જોવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

તે સ્ત્રીએ ખૂબ જ ચિંતાતુર અવાજે પૂછ્યું, "કમલેશભાઈ કેમ છે હવે? તેમને ભાન આવ્યું કે નહીં?" તેના અવાજમાં અજાણ્યો પણ ઊંડો અધિકાર દેખાઈ રહ્યો હતો.

ગીતાબેને આંસુ ભરેલી આંખે એ સ્ત્રી સામે જોયું. કમલેશભાઈના મોટાભાઈ પણ આગળ આવ્યા અને આશ્ચર્યથી તેની સામે તાકી રહ્યા. કોઈ તેને ઓળખતું નહોતું.

જેઠે કડક અવાજે પૂછ્યું, "તમે કોણ છો બહેન? અને અમારા કમલેશ વિશે આટલી ચિંતા કેમ કરો છો?" તે સ્ત્રીએ કોઈ સીધો જવાબ ન આપ્યો.

તેણે માત્ર એટલું જ કહ્યું, "મારે તેમને એકવાર જોવા છે, તેઓ સુરક્ષિત છે ને?" તેનો ચહેરો પરસેવે રેબઝેબ હતો અને આંખોમાં ડર સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

ગીતાબેનના મનમાં અચાનક એક મોટો વહેમ પેસી ગયો. તેમને લાગ્યું કે પતિ આટલા વર્ષોથી કોઈ બીજી સ્ત્રી સાથે સંબંધ ધરાવતા હતા. આ વિચાર માત્રથી તેમનું હૃદય બેસી ગયું.

ગીતાબેને ગુસ્સામાં ઊભા થઈને કહ્યું, "તમે અહીં શું કામ આવ્યા છો? મારો સંસાર ભાંગવા માટે?" આજુબાજુ ઊભેલા દર્દીઓના સગા પણ આ બધું જોવા લાગ્યા.

તે સ્ત્રીએ હાથ જોડીને માથું નીચું કરી લીધું. તેણે કહ્યું, "ગીતાબેન, તમે જે વિચારો છો એવું કંઈ નથી. સમય આવશે ત્યારે બધું સમજાઈ જશે."

જેઠે પણ ગુસ્સામાં આવીને કહ્યું, "જો કોઈ સંબંધ ન હોય તો સીધેસીધું નામ અને ઓળખાણ આપતાં કેમ ડરો છો? પરિવારને જણાવો કે તમે કોણ છો." તે સ્ત્રીએ કંઈ પણ બોલવાનો સ્પષ્ટ ઈનકાર કરી દીધો.

તે માત્ર એટલું જ બોલી કે જ્યાં સુધી કમલેશભાઈને ભાન નહીં આવે ત્યાં સુધી તે અહીંથી નહીં જાય. તેણે હોસ્પિટલના ખૂણામાં મૂકેલી એક બેન્ચ પર બેસી જવાનું પસંદ કર્યું.

પરિવારના લોકો વચ્ચે ધીમી ગાળાગાળી અને વાતો શરૂ થઈ ગઈ. ગીતાબેન મનોમન તૂટી ગયા હતા કે પતિએ તેમની સાથે આટલો મોટો વિશ્વાસઘાત કર્યો હતો. તેમને લાગ્યું કે તેમના પચીસ વર્ષના લગ્નજીવનનો પાયો જ સાવ ખોટો હતો.

દીકરાએ પણ તે સ્ત્રી તરફ ધિક્કારથી જોયું. તેણે કહ્યું, "તમે અહીંથી જતા રહો, પપ્પાને તમારી કોઈ જરૂર નથી." પેલી સ્ત્રીએ કોઈ સામો જવાબ ન આપ્યો અને ચૂપચાપ બેસી રહી.

બપોરે બે વાગ્યે ડૉક્ટર આઈસીયુમાંથી બહાર આવ્યા. તેમના ચહેરા પર થોડી રાહત દેખાતી હતી. તેમણે પરિવારને બોલાવીને જણાવ્યું કે ઓપરેશન સફળ રહ્યું છે અને દર્દી હવે ખતરામાંથી બહાર છે.

ડૉક્ટરે ઉમેર્યું કે કમલેશભાઈને હવે ધીમે ધીમે ભાન આવી રહ્યું છે. ગીતાબેન અને પરિવારના સભ્યો ભગવાનનો આભાર માનવા લાગ્યા. પેલી સ્ત્રી પણ દૂર ઊભી રહીને હાથ જોડીને આંખો બંધ કરી ગઈ.

નર્સે આવીને જણાવ્યું કે દર્દીને સાદા વોર્ડમાં શિફ્ટ કરવામાં આવ્યા છે અને પરિવારમાંથી કોઈ એક મળી શકે છે. ગીતાબેન ઝડપથી વોર્ડમાં પ્રવેશ્યા. તેમની પાછળ જેઠ અને દીકરો પણ ગયા.

પેલી અજાણી સ્ત્રી પણ ધીમા પગલે દરવાજા પાસે આવીને ઊભી રહી ગઈ. કમલેશભાઈએ ધીમેથી આંખો ખોલી અને આજુબાજુ જોયું. તેમના ચહેરા પર અકસ્માતનો થાક અને કળતર સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

ગીતાબેને પલંગ પાસે જઈને તેમનો હાથ પકડ્યો. તેમની આંખોમાંથી ફરી આંસુ વહેવા લાગ્યા, પણ આ વખતે આંસુમાં દર્દ અને ગુસ્સો બંને હતા.

ગીતાબેને ધીમા અવાજે કહ્યું, "તમે સાજા થઈ ગયા એ સારું થયું, પણ પહેલાં મને એક વાતનો જવાબ આપો." કમલેશભાઈએ પ્રશ્નાર્થ નજરે પત્ની સામે જોયું.

ગીતાબેને દરવાજા તરફ આંગળી ચીંધીને પૂછ્યું, "પેલા બહેન કોણ છે જે સવારથી તમારી પાછળ પાછળ અહીં આવીને બેઠા છે?" કમલેશભાઈએ દરવાજા તરફ નજર કરી.

દરવાજા પાસે ઊભેલી સ્ત્રીને જોતાં જ કમલેશભાઈના ચહેરા પર આશ્ચર્ય અને એક અનોખી શાંતિ આવી ગઈ. કમલેશભાઈએ હાથ ઊંચો કરીને તેને અંદર આવવાનો ઈશારો કર્યો.

તે સ્ત્રી અંદર આવી અને પલંગથી થોડે દૂર હાથ જોડીને ઊભી રહી ગઈ. તેની આંખોમાંથી આંસુ ટપકવા લાગ્યા. કમલેશભાઈએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બોલવાનું શરૂ કર્યું.

કમલેશભાઈનો અવાજ થોડો ભારે અને નબળો હતો. તેમણે કહ્યું, "ગીતા, આ સ્ત્રીનું નામ શારદા છે. આ કોઈ પરાઈ કે ખોટી વ્યક્તિ નથી."

જેઠે વચ્ચે બોલીને પૂછ્યું, "તો પછી આટલા વર્ષોથી તે ક્યાં હતી? અને આજે અચાનક કેમ આવી ચડી?" કમલેશભાઈએ પોતાના ભાઈ સામે જોયું.

કમલેશભાઈએ કહ્યું, "અઢાર વર્ષ પહેલાં જ્યારે હું દૂરના શહેરમાં નોકરી કરતો હતો, ત્યારે આ બહેન હોસ્પિટલમાં જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યા હતા. તેમની બંને કીડની સાવ ખરાબ થઈ ગઈ હતી."

આ સાંભળીને ગીતાબેન સ્તબ્ધ થઈ ગયા. કમલેશભાઈએ આગળ જણાવ્યું કે તેમના પરિવારમાં કોઈ મેચ થતું નહોતું અને તેમની પાસે પૈસા પણ નહોતા.

કમલેશભાઈએ કહ્યું, "મેં તે સમયે સ્વેચ્છાએ અને કોઈને કહ્યા વગર મારી એક કીડની આ બહેનને દાનમાં આપી હતી. ડૉક્ટરોએ મને ઓળખ ગુપ્ત રાખવાનું કહ્યું હતું એટલે મેં ઘરે કોઈને વાત નહોતી કરી."

આખો રૂમ સાવ શાંત થઈ ગયો. કોઈના મોઢામાંથી એક પણ અવાજ ન નીકળ્યો. ગીતાબેનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ હોય તેવો આંચકો લાગ્યો.

શારદાબેને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "મને તે સમયે માત્ર એટલી જ ખબર હતી કે કોઈ અજાણ્યા દેવદૂતે મને નવજીવન આપ્યું છે. વર્ષોની મહેનત પછી મને ખબર પડી કે એ વ્યક્તિ કમલેશભાઈ હતા."

શારદાબેને ઉમેર્યું, "હું ક્યારેય તેમના જીવનમાં દખલ કરવા નહોતી માંગતી. પણ આજે સવારે અકસ્માતની ખબર પડી એટલે મારાથી રહેવાયું નહીં, જે માણસે મને જીવતદાન આપ્યું હોય તેને મુસીબતમાં જોઈને હું કેમ બેસી રહું?"

શારદાબેને બેગમાંથી કેટલાક જૂના મેડિકલ રિપોર્ટ કાઢીને ટીપોઈ પર મૂક્યા. તેમાં કમલેશભાઈના કીડની દાનના તમામ સરકારી કાગળો સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.

ગીતાબેન બંને હાથે મોઢું ઢાંકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યા. તેમને પોતાની શંકા અને બોલેલા કડવા શબ્દો પર પારાવાર પસ્તાવો થવા લાગ્યો.

જેઠ પણ નીચું જોઈ ગયા અને તેમનાથી કશું બોલાયું નહીં. દીકરાએ પણ શારદાબેન સામે હાથ જોડી દીધા.

ગીતાબેન આગળ આવ્યા અને શારદાબેનના બંને હાથ પકડી લીધા. ગીતાબેને રડતા રડતા કહ્યું, "બહેન, મને માફ કરી દો. મેં તમને ઓળખ્યા વગર તમારા પર આટલો મોટો આળ મૂકી દીધો."

શારદાબેને ગીતાબેનને સંભાળ્યા અને કહ્યું, "તમારો કોઈ વાંક નથી ભાભી, કોઈ પણ સ્ત્રી આવી પરિસ્થિતિમાં આ જ વિચારત. હું તો માત્ર તમારા પતિના આયુષ્યની પ્રાર્થના કરવા આવી હતી."

કમલેશભાઈએ ધીમેથી હસીને પત્નીના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેમણે કહ્યું કે સંબંધો હંમેશા લોહીના જ હોય એવું જરૂરી નથી હોતું, ઘણીવાર ત્યાગ અને માનવતાના સંબંધો પણ સૌથી મોટા હોય છે.

વોર્ડમાં વર્ષોથી છુપાયેલું એક મોટું રહસ્ય સન્માન અને આદરમાં ફેરવાઈ ગયું હતું. ગીતાબેને શારદાબેનને પ્રેમથી પોતાની બાજુમાં બેસાડ્યા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.