પાંચ વર્ષથી બહેનને એક પણ ભેટ ન આપનાર ભાઈએ હાથમાં કવર મૂક્યું, અંદર જોયું તો...

સરિતાના હાથમાં રહેલી રાખીનો દોરો ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તેણે કૌશિકના કાંડા પર દોરો બાંધ્યો અને થાળીમાંથી મીઠાઈનો ટુકડો તેના મોઢામાં મૂક્યો. કૌશિકે ખિસ્સામાંથી સો રૂપિયાની એક સામાન્ય નોટ કાઢીને સરિતાના હાથમાં મૂકી. સરિતાએ એ નોટ સામું જોયું અને તેના ચહેરા પરનો આનંદ ગાયબ થઈ ગયો.

"પાંચ વર્ષ થયા મારા લગ્નને કૌશિક. દર વર્ષે તું આ સો રૂપિયા જ મારા હાથમાં મૂકે છે." સરિતાનો અવાજ ભારે થઈ ગયો હતો. "બીજાના ભાઈઓ પોતાની બહેનોને સોનાની વસ્તુઓ કે સારા કપડાં આપે છે. તું તો સાવ કંજૂસ જ રહ્યો."

કૌશિક કશું બોલ્યો નહીં. તેણે બસ પોતાની બહેન સામે જોઈને એક હળવું સ્મિત આપ્યું. તેણે થાળીમાંથી બીજો મીઠાઈનો ટુકડો ઉપાડ્યો અને શાંતિથી ખાવા લાગ્યો. સરિતાએ મોઢું ફેરવી લીધું અને રૂમની બહાર જતી રહી.

સરિતાનું સાસરું એક સામાન્ય મધ્યમવર્ગીય પરિવાર હતું. તેના પતિ મહેશ એક નાની કંપનીમાં હિસાબ-કિસાબનું કામ કરતા હતા. ઘરમાં મહેશ, સરિતા અને તેમના વૃદ્ધ સાસુ રહેતા હતા. મહેશનો પગાર બહુ મોટો નહોતો, પણ ઘરનું ગુજરાન શાંતિથી ચાલતું હતું.

કૌશિક એક નાની દુકાનમાં નોકરી કરતો હતો. તેનો રોજના હિસાબે પગાર મળતો હતો. તે બહુ ઓછું બોલતો અને પોતાના કામમાં જ મસ્ત રહેતો. સરિતાને હંમેશાં એવું લાગતું કે તેનો ભાઈ તેના પ્રત્યે કોઈ લાગણી ધરાવતો નથી. લગ્ન પછી પણ તેણે ક્યારેય સરિતાને કોઈ મોટી ભેટ આપી નહોતી.

મહેશ સ્વભાવે બહુ નમ્ર અને મહેનતુ માણસ હતા. તેઓ રોજ સવારે છ વાગ્યે ઊઠીને કામ પર જતા અને સાંજે થાકેલા ઘરે પાછા ફરતા. સરિતા ઘરમાં સાસુની સેવા કરતી અને રાતનું જમવાનું બનાવતી. બધું સરસ ચાલી રહ્યું હતું, પણ નસીબને કશુંક અલગ જ મંજૂર હતું.

એક દિવસ સાંજે મહેશ ઘરે આવ્યા ત્યારે તેમનો ચહેરો સાવ પીળો પડી ગયો હતો. તેમના હાથમાં એક નાનો થેલો હતો. તેમણે થેલો ટેબલ પર મૂક્યો અને સોફા પર બેસી ગયા. સરિતાએ પાણીનો ગ્લાસ આપતાં તેમના ચહેરા સામું જોયું.

"શું થયું? આજે તમારી તબિયત સારી નથી?" સરિતાએ ચિંતાથી પૂછ્યું.

મહેશે પાણીનો ગ્લાસ હાથમાં લીધો પણ પીધો નહીં. તેમણે નીચે જોઈને કહ્યું, "સરિતા, અમારી કંપની બંધ થઈ ગઈ છે. આજે માલિકે બધાને બાકીનો પગાર આપીને ઘરે મોકલી દીધા."

આ સાંભળીને સરિતાના હાથમાંથી થાળી છટકી ગઈ. ઘરમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. મહેશની નોકરી જતી રહી હતી અને ઘરમાં સાસુની દવાઓનો મોટો ખર્ચ હતો. આવતા મહિનાનું ઘરભાડું અને કરિયાણાના પૈસા ક્યાંથી આવશે તેની કોઈને ખબર નહોતી.

તે રાત્રે ઘરમાં કોઈએ જમ્યું નહીં. મહેશ આખી રાત પથારીમાં પડખાં ફરવતા રહ્યા. સરિતા ભગવાનના ફોટા સામે બેસીને પ્રાર્થના કરતી રહી. સરિતાએ પોતાના થોડા દાગીના વેચવાનો વિચાર કર્યો, પણ તેનાથી બે-ત્રણ મહિનાથી વધારે કામ ચાલે તેમ નહોતું.

બીજા દિવસે સવારે દરવાજે ટકોરો પડ્યો. સરિતાએ દરવાજો ખોલ્યો તો સામે કૌશિક ઊભો હતો. તેના હાથમાં એક સાદો સફેદ કાગળનો લિફાફો હતો. તે અંદર આવ્યો અને ટેબલ પર બેઠેલા મહેશ પાસે ગયો.

કૌશિકે મહેશના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "બહેનોઈ, મને ગઈકાલે જ ખબર પડી. તમે બિલકુલ ચિંતા ન કરતા."

સરિતાએ કડવાશથી કહ્યું, "તું અહીં શું કરવા આવ્યો છે કૌશિક? તારી પાસે તો અમારી મુશ્કેલીનો કોઈ ઉકેલ નથી. તું જાતે જ માંડ પૂરું કરે છે."

કૌશિકે સરિતાની વાતનો કોઈ જ વાંધો ન લીધો. તેણે પોતાના ખિસ્સામાંથી તે સફેદ લિફાફો કાઢ્યો અને સરિતાના હાથમાં મૂકી દીધો. લિફાફો થોડો વજનદાર હતો.

"આ શું છે?" સરિતાએ પૂછ્યું.

"ખોલીને જોઈ લે," કૌશિકે શાંતિથી કહ્યું.

સરિતાએ લિફાફો ખોલ્યો. અંદર એક બેંકની પાસબુક અને એક મોટો કાગળ હતો. સરિતાએ કાગળ પર નજર ફેરવી તો તેની અંદર પાંચ લાખ રૂપિયાની ફિક્સ ડિપોઝિટની રસીદ હતી. તે રસીદ પર સરિતાનું નામ લખેલું હતું.

સરિતા આશ્ચર્યથી કૌશિક સામું જોઈ રહી. "આટલા બધા પૈસા? તારી પાસે આ ક્યાંથી આવ્યા?"

કૌશિકે જમીન સામું જોઈને ધીમેથી કહેવાનું શરૂ કર્યું, "સરિતા, તારા લગ્ન થયા ત્યારે પિતાજીએ મને એક વાત કહી હતી. એમણે કહ્યું હતું કે દીકરી બીજા ઘરે જાય પછી ભાઈની ફરજ છે કે તેના માથા પર કોઈ મુશ્કેલી ન આવવા દે."

તેણે આગળ કહ્યું, "હું જાણતો હતો કે મારી પાસે કોઈ મોટી નોકરી નથી. જો હું તને દર વર્ષે રાખી પર મોંઘી ભેટ આપત, તો એ પૈસા વપરાઈ જાત. એટલે મેં નક્કી કર્યું હતું કે હું દર મહિને મારી કમાણીમાંથી થોડા પૈસા બચાવીશ."

કૌશિકનો અવાજ થોડો ભીનો થઈ ગયો. "હું દર મહિને બેંકમાં તારા નામે પૈસા જમા કરાવતો હતો. તું મને કંજૂસ કહેતી ત્યારે મને અંદરથી દુઃખ થતું હતું, પણ હું ચૂપ રહેતો હતો. કારણ કે હું તારા ભવિષ્ય માટે એક મોટી છત તૈયાર કરી રહ્યો હતો."

"કાલે મને ખબર પડી કે બહેનોઈની નોકરી જતી રહી છે. આજે સવારે જ હું બેંકમાં ગયો અને આ ફિક્સ ડિપોઝિટ તારા નામે કરાવી આવ્યો. હવે આ પૈસાથી તમે તમારું નાનું કામ શરૂ કરી શકો છો," કૌશિકે કહ્યું.

સરિતાના હાથમાંથી કાગળ નીચે પડી ગયો. તેની આંખોમાંથી બોર બોર જેવાં આંસુ સરી પડ્યાં. જે ભાઈને તે આટલા વર્ષોથી કંજૂસ અને લાગણીહીન સમજતી હતી, તે ભાઈ તેના માટે પોતાની કમાણીનો એક એક રૂપિયો બચાવી રહ્યો હતો.

સરિતા દોડીને કૌશિકને ભેટી પડી. તે મોટેથી રડી પડી. "મને માફ કરી દે કૌશિક. હું તને સમજી જ ન શકી. મેં તને કેટલું કડવું કહ્યું હતું."

કૌશિકે સરિતાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, "બહેન, ભાઈની ભેટ બતાવવાની નથી હોતી, સાચવવાની હોય છે. તું ખુશ રહે, એ જ મારી સૌથી મોટી ભેટ છે."

મહેશ પણ ઊભા થઈને કૌશિક પાસે આવ્યા અને તેના હાથ પકડી લીધા. કૌશિકની આ મુશ્કેલ સમયે આપેલી મદદથી ઘરની મોટી આફત ટળી ગઈ હતી.

સાચો પ્રેમ મોંઘી ભેટ-સોગાદોમાં નથી હોતો, પણ મુશ્કેલીના સમયે છાયડો બનીને ઊભા રહેવામાં હોય છે. સરિતાને આજે દુનિયાનો સૌથી અમીર અને વહાલો ભાઈ મળી ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.