૧૨ વર્ષના લગ્નજીવન પછી છૂટાછેડા મંજૂર થયા, પણ પત્ની સામાન લેવા ઘરે ગઈ ત્યારે...

બેગની ઝીપ બંધ થવાનો તીણો અવાજ શાંત ઓરડામાં મોટો સંભળાયો. ટેબલ પર પડેલા કાચના ગ્લાસમાં નીચોવાયેલું પાણી સહેજ હલી રહ્યું હતું. રોહિતના હાથ કબાટના દરવાજાને અડીને જ અટકી ગયા. બાર વર્ષ જૂની એ લાકડાની અલમારીમાંથી આજે પણ હળવી ચંદનની સુગંધ આવતી હતી.

અંકિતાએ પોતાના કડક થઈ ગયેલા હાથ વડે સાડીનો પલ્લુ સરખો કર્યો. બહાર દરવાજે તેના ભાઈ અને પિતા શાંતિથી ઊભા હતા. પાંચ વર્ષ સુધી અદાલતના પગથિયાં ઘસ્યા પછી આજે આ ઘરનો દરવાજો છેલ્લી વાર ખુલ્લો રહ્યો હતો. કોર્ટના કાગળ પર સહી થઈ ચૂકી હતી. બાર વર્ષનો સંબંધ આજે એક કાગળના ટુકડાથી પૂરો થઈ ગયો હતો.

અંકિતાએ ઓરડામાં નજર ફેરવી. ટીવી પર પડેલી ધૂળની પાતળી સપાટી પર રોહિતની આંગળીઓની છાપ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. પડદા થોડા મેલા થઈ ગયા હતા અને રસોડામાંથી ચાની વાસ આવતી હતી. આ એ જ ઘર હતું જેને અંકિતાએ પોતાના હાથથી સજાવ્યું હતું. આજે એ જ ઘર એક અનાથ ઓરડા જેવું લાગતું હતું.

રોહિતનો ચહેરો સાવ સુકાઈ ગયો હતો. તેની આંખો નીચે કાળા કુંડળા પડી ગયા હતા. આંખની પાંપણો પર થાક અને અંદર એક ભારે મૌન વ્યાપેલું હતું. તે કંઈ પણ બોલ્યા વગર ખૂણામાં પડેલી લાકડાની પેટીઓ સરખી કરી રહ્યો હતો. તેના હાથ સતત ધ્રૂજતા હતા, છતાં તે પોતાની જાતને સંભાળવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો.

અંકિતાના ભાઈએ બહારથી અવાજ આપ્યો કે સામાન ગાડીમાં મુકાઈ ગયો છે. અંકિતા બહાર જવા તરફ વળી પણ તેના પગ ભારે થઈ ગયા. બંનેએ એકબીજા સાથે પ્રેમલગ્ન કર્યા હતા. એક સમયે બંને એકબીજા વગર એક મિનિટ પણ રહી શકતા નહોતા. નાના સરખા ઝઘડામાં અહંકાર વચ્ચે આવી ગયો. અંકિતા ગુસ્સામાં પિયર જતી રહી હતી.

બંનેના પરિવારજનોએ આ વાતને શાંત પાડવાના બદલે વધુ બગાડી નાખી. વાતો વધતી ગઈ અને અહંકારના મૂળ ઊંડા ઉતરી ગયા. આખરે વાત કોર્ટ સુધી પહોંચી ગઈ. પાંચ વર્ષ સુધી વકીલોની દલીલો ચાલી. બંને એકબીજાથી દૂર ફેંકાઈ ગયા. પણ આજે જ્યારે સામસામે ઊભા હતા ત્યારે બધી દલીલો હવામાં ઓગળી ગઈ હતી.

રોહિતે કબાટમાંથી એક નાનું લોખંડનું બોક્સ બહાર કાઢ્યું. તેણે તે બોક્સ અંકિતા તરફ લંબાવ્યું. તેમાં અંકિતાના બધા જૂના દાગીના અને કેટલાક રોકડ પૈસા હતા. વકીલે કોર્ટમાં કહ્યું હતું કે આ બધું સ્ત્રીધન છે. રોહિતનો ચહેરો સાવ શાંત હતો. તેણે કહ્યું કે આ બધું તારું છે, તું તારી પાસે રાખજે. ભવિષ્યમાં દીકરાના ભણતર માટે કામ આવશે.

અંકિતાએ એ બોક્સ સામે જોયું અને પછી રોહિતની આંખોમાં જોયું. તેમાં કોઈ કડવાશ નહોતી, માત્ર એક ઊંડો પસ્તાવો હતો. અંકિતાએ હળવા અવાજે કહ્યું કે મને આ પૈસાની જરૂર નથી. હું નોકરી કરું છું અને દીકરાને સારી રીતે ઉછેરી શકીશ. તું આ પૈસા તારી પાસે રાખ. તારે પણ ઘર ચલાવવાનું છે.

રોહિતે બોક્સ ટેબલ પર મૂકી દીધું અને પોતે અંદરના ઓરડા તરફ જતો રહ્યો. અંકિતા પણ પોતાનો નાનો થેલો લેવા માટે અંદરના ઓરડા પાસે ગઈ. દરવાજો થોડો ખુલ્લો હતો. અંકિતાએ અંદર જોયું. રોહિત ખાટલાના ખૂણે બેસીને પોતાના બંને હાથ વડે ચહેરો ઢાંકીને શાંતિથી રડી રહ્યો હતો. તેનો અવાજ બહાર ન આવે એટલે તે હોઠ ભીંસી રહ્યો હતો.

અંકિતા ત્યાં જ રોકાઈ ગઈ. તેના હૃદયમાં એક ભારે ધ્રુજારી ઊભી થઈ. પાંચ વર્ષમાં તેણે રોહિતને ક્યારેય આ રીતે ભાંગી પડેલો જોયો નહોતો. અહંકારની મોટી દીવાલ આજે રોહિતના આંસુઓમાં ધોવાઈ રહી હતી. રોહિતે હાથ હટાવ્યા અને સામે રાખેલી એમની લગ્નની જૂની તસવીર સામે જોયું.

રોહિત પોતાના મનમાં જ બોલી રહ્યો હતો પણ અંકિતાને એ અવાજ સંભળાઈ ગયો. રોહિતે કહ્યું કે મારી ભૂલ હતી. હું તારી પાસે આવીને માફી ન માગી શક્યો. મારો અહંકાર મને રોકતો રહ્યો. મેં આપણું ઘર મારી પોતાના હાથે ભાગી નાખ્યું. મને માફ કરી દેજે. તારા વગર આ ઘરમાં માત્ર દીવાલો જ બચી છે, કોઈ જીવ નથી રહ્યો.

આ શબ્દો અંકિતાના કાનમાં પડ્યા અને તેની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેને લાગ્યું કે જે માણસને તે પાંચ વર્ષથી વિલન સમજી રહી હતી, તે તો અંદરથી સાવ તૂટી ગયો હતો. તેમની વચ્ચે કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિ નહોતી, માત્ર અહંકાર હતો. તે અહંકાર આજે સાવ નાનો થઈ ગયો હતો.

અંકિતાએ પોતાના હાથમાં રહેલી કોર્ટની ફાઇલ સામે જોયું. તેમાં છૂટાછેડાનો હુકમ હતો. કાગળનો એ કાગળનો ટુકડો તેમના બાર વર્ષના પ્રેમને નાનો બતાવી રહ્યો હતો. અંકિતાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેના ભાઈએ બહારથી ફરી અવાજ આપ્યો કે મોડું થાય છે, હવે નીકળીએ.

રોહિત અંદરથી બહાર આવ્યો. તેણે પોતાના આંસુ લૂછી લીધા હતા. તે અંકિતાના પિતા પાસે ગયો અને ખૂબ જ નમ્રતાથી હાથ જોડ્યા. તેણે કહ્યું કે મને માફ કરજો. હું તમારી દીકરીને ખુશ ન રાખી શક્યો. આજે હું તમને તમારો સામાન અને તમારી દીકરી પાછી આપું છું. મારી ભૂલોને ભૂલી જજો.

અંકિતા આગળ વધી. તેણે પોતાના થેલામાંથી કોર્ટના છૂટાછેડાના કાગળો બહાર કાઢ્યા. બધા તેની સામે જોઈ રહ્યા હતા. અંકિતાએ કોઈ પણ વિચાર કર્યા વગર એ કાગળોના બે ટુકડા કરી નાખ્યા. પછી ચાર ટુકડા કર્યા. કાગળના એ ટુકડા નીચે જમીન પર પડી ગયા.

બધા સ્તબ્ધ થઈને જોઈ રહ્યા. રોહિતની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ. અંકિતાએ રોહિત તરફ પગલાં ભર્યા. તેણે રોહિતનો હાથ પકડી લીધો. અંકિતાનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો હતો. તેણે કહ્યું કે કાગળના આ ટુકડા આપણું ભવિષ્ય નક્કી નહીં કરે. આપણે બંને ભૂલ કરી છે અને આપણે બંને સાથે મળીને તેને સુધારીશું.

રોહિત કશું બોલી ન શક્યો. તેણે અંકિતાને ભેટી લીધી. પાંચ વર્ષનો વિયોગ, અહંકાર અને કડવાશ એ એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગયા. બહાર ઊભેલા પિતા અને ભાઈ પણ આ દ્રશ્ય જોઈને શાંત થઈ ગયા. તેમને સમજાઈ ગયું કે કાયદાના કાગળો કરતાં લાગણીઓ વધુ મજબૂત હોય છે.

જે ઘરમાં થોડી વાર પહેલાં છૂટાછેડાની શાંતિ હતી, ત્યાં આજે ફરીથી જીવ આવી ગયો હતો. સંબંધો કાગળથી નથી બનતા, તે હૃદયથી બને છે. ભૂલો દરેક માણસથી થાય છે પણ એ ભૂલને સ્વીકારીને માફી માંગી લેવી એ જ સાચો પ્રેમ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.