બે ભાઈઓએ ઘરની વચ્ચે દીવાલ ચણીને સીડી બંધ કરી દીધી, ૧૦ વર્ષ પછી એન્જિનિયરે આવીને એવું કહ્યું કે...

રમેશભાઈ સવારના પહોરમાં ઘરના ઓટલા પર બેસીને ચા પી રહ્યા હતા. સામે જ તેમના પિતાનું જૂનું ત્રણ માળનું મકાન ઊભું હતું. આ મકાનની દીવાલો હવે જૂની થઈ ગઈ હતી અને અમુક જગ્યાએથી પોપડા ઉખડવા લાગ્યા હતા.

પિતાના ગયા પછી આ ઘરમાં બે ભાગ પડી ગયા હતા. રમેશભાઈ મોટા દીકરા હતા એટલે તેમણે નીચેનો ભાગ પોતાના માટે રાખી લીધો હતો. નાના ભાઈ વિનોદે ઉપરના બે માળ પોતાના કબજામાં લીધા હતા.

શરૂઆતમાં બધું સામાન્ય ચાલતું હતું, પણ ધીમે ધીમે બંને પરિવારો વચ્ચે ઘર્ષણ વધવા લાગ્યું. વિનોદ અને તેની પત્નીને રોજ ઉપર જવા માટે નીચેથી પસાર થવું પડતું હતું. રમેશભાઈની પત્નીને આ વાત બિલકુલ પસંદ નહોતી.

એક દિવસ સવારે સીડી પાસે કચરો પડ્યો હતો. આ સામાન્ય વાત પર બંને ભાઈઓ વચ્ચે મોટી તકરાર થઈ ગઈ. રમેશભાઈએ સીધા શબ્દોમાં કહી દીધું કે સીડી મારા ભાગમાં આવે છે એટલે તમારો અહીં કોઈ હક નથી.

વિનોદે પણ ગુસ્સામાં આવીને સામો જવાબ આપી દીધો. તેણે કહ્યું કે જો સીડી તમારી હોય તો અમે ઉપર હવામાં ઊડીને તો જવાના નથી. આ બોલાચાલી એટલી બધી વધી ગઈ કે આખો મહોલ્લો ભેગો થઈ ગયો.

તે જ સાંજે રમેશભાઈએ મિસ્ત્રીને બોલાવી લીધો. તેમણે ઘરની બરાબર વચ્ચે એક પાકી ઈંટોની દીવાલ ચણાવી દીધી. સીડીને પણ એક લોખંડની જાળી મૂકીને વચ્ચેથી બંધ કરી દેવામાં આવી.

વિનોદે પોતાના પરિવાર માટે બહારની બાજુથી એક સાંકડી લોખંડની સીડી બનાવી લીધી. બંને ભાઈઓ એક જ છત નીચે રહેતા હતા પણ એકબીજાનું મોઢું જોવાનું પણ બંધ કરી દીધું હતું. આ વાતને જોતજોતામાં દસ વર્ષ વીતી ગયા.

દસ વર્ષમાં બંનેના બાળકો મોટા થઈ ગયા હતા. બાળકો પણ એકબીજા સાથે વાત કરતા અચકાતા હતા. ઘરના આંગણામાં બનેલી દીવાલ હવે બંને ભાઈઓના મનમાં પણ ચણાઈ ગઈ હતી.

ચોમાસાની ઋતુ શરૂ થઈ અને સતત ત્રણ દિવસ સુધી ભારે વરસાદ પડ્યો. જૂના મકાનની દીવાલોમાં ભેજ ઉતરવા લાગ્યો હતો. એક રાત્રે અચાનક નીચેના હોલની છતમાંથી સિમેન્ટનો મોટો ટુકડો નીચે પડ્યો.

રમેશભાઈ ગભરાઈને ઊભા થઈ ગયા. તેમણે જોયું તો વચ્ચેની દીવાલ પાસે એક લાંબી તિરાડ પડી ગઈ હતી. સવારે તેમણે પોતાના દીકરા સાથે વાત કરીને એક એન્જિનિયરને બોલાવવાનું નક્કી કર્યું.

બપોરે એન્જિનિયર સાહેબ આવ્યા અને આખા મકાનની તપાસ કરવા લાગ્યા. તેમણે નીચેના રૂમ, વચ્ચે ચણેલી દીવાલ અને જૂની સીડીનું બારીકાઈથી નિરીક્ષણ કર્યું. એન્જિનિયરના ચહેરા પર ચિંતાની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

એન્જિનિયરે રમેશભાઈને કહ્યું કે આ મકાનની હાલત બહુ ખરાબ છે. રમેશભાઈએ પૂછ્યું કે સાહેબ, શું આ દીવાલનું સમારકામ થઈ શકે તેમ છે? એન્જિનિયરે માથું હલાવીને કહ્યું કે આ માત્ર દીવાલનો પ્રશ્ન નથી.

તેમણે સમજાવ્યું કે આ જૂનું મકાન એક ખાસ આધાર પર બનેલું છે. વચ્ચે આવેલી લાકડા અને પથ્થરની જૂની સીડી જ આખા મકાનનો મુખ્ય આધારસ્તંભ છે. તમે લોકોએ વચ્ચે દીવાલ બનાવીને અને સીડીને નુકસાન પહોંચાડીને આખા ઘરનું સંતુલન બગાડી નાખ્યું છે.

એન્જિનિયરે સ્પષ્ટ ચેતવણી આપી કે જો ઉપરના ભાગનું વજન તાત્કાલિક સરખું કરવામાં નહીં આવે તો આખું મકાન ગમે ત્યારે તૂટી પડશે. આ વાત સાંભળીને રમેશભાઈના હોશ ઊડી ગયા.

એન્જિનિયરે કહ્યું કે મારે ઉપરનો ભાગ પણ જોવો પડશે. રમેશભાઈ સંકોચ સાથે બહાર આવ્યા અને ઉપર જોયું. વિનોદ પણ પોતાની બાલ્કનીમાં ઊભો રહીને બધું જોઈ રહ્યો હતો.

રમેશભાઈએ ભારે પગલે બહારની લોખંડની સીડી ચડવાનું શરૂ કર્યું. દસ વર્ષમાં પહેલીવાર તેઓ વિનોદના દરવાજે પહોંચ્યા હતા. વિનોદ પણ આશ્ચર્યથી પોતાના મોટા ભાઈ સામે જોઈ રહ્યો હતો.

રમેશભાઈએ ધીમા અવાજે કહ્યું કે વિનોદ, નીચે એન્જિનિયર આવ્યા છે અને ઉપરનું મકાન જોવું છે. વિનોદે કોઈ પણ દલીલ કર્યા વગર દરવાજો ખોલી આપ્યો. એન્જિનિયરે ઉપરના રૂમ અને પાયાની સ્થિતિ તપાસી.

તપાસ પૂરી થયા પછી એન્જિનિયરે બંને ભાઈઓને સાથે બેસાડ્યા. તેમણે બંનેની સામે ઘરનો જૂનો નકશો મૂક્યો. તેમણે કહ્યું કે આ ઘર બચાવવાનો હવે માત્ર એક જ રસ્તો છે.

વિનોદે પૂછ્યું કે સાહેબ, અમારે શું કરવું પડશે? એન્જિનિયરે કહ્યું કે તમારે વચ્ચે ચણેલી આ દીવાલ તાત્કાલિક તોડી પાડવી પડશે. બંને ભાઈઓએ ભેગા મળીને મુખ્ય સીડીનું સમારકામ કરાવવું પડશે.

એન્જિનિયરે આગળ કહ્યું કે જો તમે અલગ અલગ સમારકામ કરાવશો તો પણ મકાન ટકશે નહીં. આખું ઘર એકસાથે રિપેર કરવું પડશે, નહીં તો થોડા જ મહિનામાં આખી ઇમારત ધરાશાયી થઈ જશે. તમારી પાસે હવે માત્ર બે જ રસ્તા છે, કાં તો સાથે મળીને ઘર બચાવો અથવા બધું ગુમાવવા તૈયાર રહો.

આટલું કહીને એન્જિનિયર સાહેબ ત્યાંથી નીકળી ગયા. રૂમમાં સાવ શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. રમેશભાઈ અને વિનોદ એકબીજા સામે જોઈ રહ્યા હતા.

વિનોદની પત્ની પણ ત્યાં આવીને ઊભી રહી ગઈ. રમેશભાઈએ નીચું જોઈને કહ્યું કે વિનોદ, પિતાજીએ આ ઘર કેટલી મહેનતથી બનાવ્યું હતું એ આપણે બંને જાણીએ છીએ. આજે આપણી જીદના કારણે આ ઘર તૂટવાના આરે આવી ગયું છે.

વિનોદની આંખોમાં પણ પાણી આવી ગયું. તેણે કહ્યું કે મોટાભાઈ, ભૂલ ફક્ત તમારી નહોતી, મારો અહંકાર પણ એટલો જ મોટો હતો. મેં પણ ક્યારેય નમતું જોખવાનો પ્રયત્ન ન કર્યો.

રમેશભાઈએ વિનોદના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમણે કહ્યું કે દસ વર્ષ સુધી આપણે એક સીડી માટે ઝઘડતા રહ્યા. આપણને ખબર જ ન પડી કે એ સીડી જ આખા ઘરને પકડી રાખતી હતી.

તે જ દિવસે સાંજે બંને પરિવારો નીચેના આંગણામાં ભેગા થયા. ઘણા વર્ષો પછી બંને વહુઓ એકસાથે રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી. બાળકો પણ એકબીજા સાથે હસીને વાતો કરવા લાગ્યા હતા.

બીજા દિવસે સવારે મજૂરો આવ્યા અને વચ્ચેની દીવાલ તોડવાનું કામ શરૂ થયું. હથોડીના દરેક ઘા સાથે બંને ભાઈઓના મનનો ભાર પણ ઓછો થઈ રહ્યો હતો. જે દીવાલે તેમને વર્ષો સુધી અલગ રાખ્યા હતા, તે હવે ધૂળ બનીને જમીન પર પડી રહી હતી.

જૂની સીડીનું સમારકામ શરૂ થયું અને બંને ભાઈઓએ સાથે ઊભા રહીને બધું કામ કરાવ્યું. ઘરનો પાયો ફરીથી મજબૂત બની ગયો હતો. હવે આ ઘરમાં કોઈ દીવાલ નહોતી અને કોઈ લોખંડની જાળી પણ નહોતી.

સાંજે આખો પરિવાર ફરીથી એકસાથે નીચેના ઓટલા પર બેઠો હતો. રમેશભાઈ અને વિનોદ એક જ થાળીમાંથી નાસ્તો કરી રહ્યા હતા. ઘરની જૂની દીવાલો હવે પહેલાં કરતાં પણ વધુ સુંદર અને મજબૂત દેખાઈ રહી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.