ચારધામની યાત્રામાં દીકરાનું પાકીટ ચોરાઈ ગયું એટલે તેને માતાને એકલી દર્શન કરવા મોકલી, પછી જે ચમત્કાર થયો તે જાણીને...

એક નાનકડું ગામ હતું, જ્યાં પ્રકૃતિની ગોદમાં વસેલા સાધારણ ઘરોમાં લોકો અત્યંત પ્રેમ અને સંતોષથી રહેતા હતા. આ જ ગામના એક છેડે એક જૂનું અને માટીનું બનેલું નાનકડું મકાન આવેલું હતું, જેમાં શ્રવણ નામનો એક યુવાન પોતાની વૃદ્ધ માતા જશોદાબા સાથે રહેતો હતો. શ્રવણ નાનપણથી જ પિતાની છત્રછાયા ગુમાવી ચૂક્યો હતો. તેની માતાએ જ તેને મજૂરી કામ કરીને, પેટે પાટા બાંધીને મોટો કર્યો હતો અને સારા સંસ્કારો આપ્યા હતા. શ્રવણ માટે તેની માતા જ તેનું સર્વસ્વ હતી, તેના જીવનનું એકમાત્ર લક્ષ્ય તેની માતાને સુખ આપવાનું અને તેમની દરેક ઈચ્છા પૂરી કરવાનું હતું. શ્રવણ ગામમાં એક નાની કરિયાણાની દુકાનમાં નોકરી કરતો હતો અને જે કંઈ પગાર મળતો તેનાથી તે અને તેની માતા બહુ જ શાંતિથી પોતાનું ગુજરાન ચલાવતા હતા.

જશોદાબાની ઉંમર હવે 70 વર્ષની આસપાસ થઈ ચૂકી હતી, તેના કારણે તેમના શરીરમાં પણ હવે ધીમે ધીમે નબળાઈ આવી રહી હતી. તેમની વર્ષો જૂની એક જ ઈચ્છા હતી કે તેઓ પોતાના જીવનમાં એક વખત ચારધામની પવિત્ર યાત્રા કરી શકે. તેઓ અવારનવાર ભગવાનના ભજનો ગાતા ગાતા બોલતા કે જો એકવાર જગન્નાથ પ્રભુ અને બદ્રીનાથના દર્શન થઈ જાય તો મારો આ મનુષ્ય જન્મ સાર્થક થઈ જાય. શ્રવણ આ વાત ખૂબ જ સારી રીતે જાણતો હતો, તેથી તેણે છેલ્લા પાંચ વર્ષથી પોતાના પગારમાંથી એક એક રૂપિયો બચાવવાનું શરૂ કર્યું હતું. તે પોતાની નાની નાની જરૂરિયાતો પર કાપ મૂકતો, ક્યારેય નવા કપડાં ન ખરીદતો અને બપોરના સમયે પણ ક્યારેય બહાર હોટલમાં ચા-નાસ્તો ન કરતો. બસ, તેના મનમાં એક જ ધૂન સવાર હતી કે મારે ગમે તેમ કરીને મારી વ્હાલી માતાને ચારધામની યાત્રા કરાવીને જ રહેવું છે.

પાંચ વર્ષની સખત મહેનત અને બચત પછી આખરે એ દિવસ આવી ગયો જ્યારે શ્રવણ પાસે યાત્રા માટે પૂરતા પૈસા ભેગા થઈ ગયા. તેણે જશોદાબાને કહ્યું કે માં, આ વખતે જન્માષ્ટમી પછી આપણે ચારધામની યાત્રાએ નીકળવાનું છે. આ સાંભળીને જશોદાબાની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી, તેમને વિશ્વાસ નહોતો થતો કે તેમનો દીકરો તેમના માટે આટલો મોટો ત્યાગ કરી રહ્યો છે. તેમણે શ્રવણને ગળે લગાવી લીધો અને આશીર્વાદ આપ્યા. ગામના લોકો પણ શ્રવણની આ ભક્તિ જોઈને તેના વખાણ કરતા થાકતા નહોતા. બંને જણાએ ભગવાનનું નામ લઈને ઘરથી યાત્રાની શરૂઆત કરી. એક પછી એક ધામની યાત્રા પૂરી થતી ગઈ અને જશોદાબાનો આનંદ દરેક મંદિરે વધતો જતો હતો. શ્રવણ પણ પોતાની માતાના ચહેરા પરનો સંતોષ જોઈને પોતાનો બધો થાક ભૂલી જતો હતો.

યાત્રાના છેલ્લા ચરણમાં તેઓ ઓડિશાના પવિત્ર ધામ એવા જગન્નાથ પુરી પહોંચ્યા. પુરી રેલવે સ્ટેશન પર ઉતરીને તેઓ સીધા ભગવાન જગન્નાથજીના ભવ્ય મંદિર તરફ આગળ વધ્યા. તે દિવસે કોઈ મોટો તહેવાર હોવાથી મંદિરમાં ભક્તોની ભારે ભીડ ઉમટી હતી. ચારેય બાજુ 'જય જગન્નાથ' ના નારા ગુંજી રહ્યા હતા. શ્રવણ અને તેની માતા પણ ભગવાનના દર્શન કરવા માટે લાંબી લાઈનમાં ઊભા રહી ગયા. ભીડ એટલી બધી હતી કે એકબીજા સાથે ઘસાતા ઘસાતા જ આગળ વધવું પડતું હતું. શ્રવણે એક હાથથી પોતાની વૃદ્ધ માતાનો હાથ પકડી રાખ્યો હતો જેથી તેઓ ભીડમાં ક્યાંય ખોવાઈ ન જાય, અને બીજા હાથથી તે લોકોને આઘા ખસેડીને રસ્તો બનાવી રહ્યો હતો. તેનું આખું ધ્યાન માત્રને માત્ર તેની માતાની સુરક્ષા પર જ હતું.

ધીમે ધીમે લાઈન આગળ વધી અને તેઓ મંદિરના મુખ્ય પ્રવેશદ્વાર એટલે કે સિંહદ્વારની નજીક પહોંચ્યા. ત્યાં ટિકિટબારી પાસેથી અંદર જવા માટે ખાસ વીઆઈપી દર્શનની વ્યવસ્થા હતી, જેના માટે ટિકિટ ખરીદવાની જરૂર હતી જેથી વૃદ્ધ માતાને બહુ લાંબો સમય લાઈનમાં ઊભા ન રહેવું પડે. શ્રવણે ટિકિટ ખરીદવા માટે પોતાના ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો, પણ જેવો તેનો હાથ ખિસ્સામાં ગયો કે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેનું પાકીટ ખિસ્સામાં નહોતો. તે ગભરાઈ ગયો અને તેણે આજુબાજુના બધા ખિસ્સા તપાસ્યા, પણ પાકીટ ક્યાંય નહોતું. ભીડનો લાભ ઉઠાવીને કોઈ ગજવાકાતરૂએ તેનું પાકીટ ચોરી લીધું હતું. એ પાકીટમાં યાત્રાના બાકી બચેલા તમામ પૈસા, ઘરની ચાવીઓ અને પરતના પ્રવાસની ટિકિટો રાખેલી હતી. શ્રવણનો ચહેરો એકદમ ફિક્કો પડી ગયો, તેના કપાળ પર પરસેવાના ટીપાં વળવા લાગ્યા.

તેણે પોતાની જાતને સંભાળી અને પોતાના કુર્તાના ઉપરના નાના ખિસ્સામાં તપાસ કરી, તો નસીબજોગે ત્યાં માત્ર થોડા પરચૂરણ રૂપિયા પડ્યા હતા, જે તે રાત્રે ચા પીવા માટે છૂટા રાખ્યા હતા. જ્યારે તેણે એ પૈસા ગણ્યા તો તે એટલા જ હતા કે તેમાંથી માત્ર એક જ વ્યક્તિની અંદર જવાની ટિકિટ ખરીદી શકાય તેમ હતી. જો તે પોતાની ટિકિટ ખરીદે તો માતા બહાર રહી જાય, અને જો માતા માટે ખરીદે તો પોતાની પાસે એક રૂપિયો પણ ન બચે. શ્રવણે એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર નિર્ણય લઈ લીધો. તેણે પોતાની ચિંતા ચહેરા પર દેખાવા ન દીધી અને હસતા મુખે જશોદાબાને કહ્યું કે માં, અંદર જવાની ટિકિટ મળી ગઈ છે, તું આ ટિકિટ લઈને અંદર જા અને પ્રભુના શાંતિથી દર્શન કર.

જશોદાબાએ પૂછ્યું કે બેટા, તારી ટિકિટ ક્યાં છે? તું મારી સાથે અંદર નહીં આવે? શ્રવણે ખોટું બહાનું બનાવતા કહ્યું કે માં, પુરુષો માટે અંદર જવા માટે બીજી લાઈન છે અને મારી ટિકિટ એ લાઈનની છે, તું તારે ચિંતા વગર જા, હું તને બરાબર આ જ જગ્યાએ મંદિરની બહાર પાછો મળીશ. જશોદાબા ભોળા હતા, તેઓ પોતાના દીકરાની વાત સાચી માનીને સુરક્ષાદળોની મદદથી મંદિરની અંદર ચાલ્યા ગયા. માતા અંદર ગયા પછી શ્રવણ મંદિરના પટાંગણમાં બહાર આવીને એક ખૂણામાં પથ્થરના ઓટલા પર બેસી ગયો. બપોરના બાર વાગવા આવ્યા હતા અને જૂન મહિનાની કાળઝાળ ગરમી પડી રહી હતી. આકાશમાંથી જાણે અગનગોળા વરસી રહ્યા હતા. પથ્થરો એટલા ગરમ થઈ ગયા હતા કે ત્યાં બેસવું પણ મુશ્કેલ હતું, પણ શ્રવણને પોતાના શરીરની કોઈ પડી નહોતી.

તે અસહ્ય તડકામાં બેસીને આંખો બંધ કરીને મનોમન ઠાકોરજીને વિનંતી કરવા લાગ્યો કે હે જગન્નાથ, હે નાથ, મારી માતા ખૂબ જ શ્રદ્ધા સાથે તમારા દ્વારે આવી છે. પચાસ વર્ષથી તે તમારી ભક્તિ કરે છે. આજે ભલે મારું પાકીટ ચોરાઈ ગયું, ભલે હું તમારી મૂર્તિના દર્શન ન કરી શક્યો, પણ મારી માને કોઈ તકલીફ ન પડવા દેતા. ભીડ બહુ વધારે છે, તેમનો હાથ પકડી રાખજો અને તેમને ખૂબ જ સુંદર અને દિવ્ય દર્શન કરાવજો. મારી માતા ખુશ થશે તો મને અંદર દર્શન કર્યા જેટલો જ આનંદ થશે. શ્રવણના આંખમાંથી અશ્રુધારા વહી રહી હતી અને તે સતત પ્રભુના નામનું સ્મરણ કરી રહ્યો હતો. તેને તરસ પણ ખૂબ લાગી હતી, પણ પાણી ખરીદવાના પૈસા પણ તેની પાસે નહોતા.

લગભગ બે કલાક વીતી ગયા પછી જશોદાબા મંદિરની બહાર આવતા દેખાયા. તેમનો ચહેરો અદભુત આનંદથી ચમકી રહ્યો હતો. શ્રવણ તરત જ ઊભો થયો અને દોડીને પોતાની માતા પાસે ગયો. તેણે જોયું કે માતાની સાથે એક અત્યંત તેજસ્વી, સુંદર અને શ્યામ વર્ણનો યુવાન ઊભો હતો. એ યુવાને ઓડિશાના પરંપરાગત વસ્ત્રો પહેર્યા હતા અને તેના ચહેરા પર એક એવું આકર્ષક સ્મિત હતું જે જોઈને શ્રવણ પોતાનું બધું જ દુઃખ ભૂલી ગયો. જશોદાબાએ શ્રવણને જોતા જ કહ્યું કે બેટા, તું સાચું કહેતો હતો, અંદર બહુ જ ભીડ હતી. હું તો ભીડમાં ક્યાંક દબાઈ ગઈ હોત, પણ તારા આ મિત્રએ મને બહુ જ સાચવી. આ આખો સમય મારો હાથ પકડીને મને બિલકુલ મૂર્તિની નજીક લઈ ગયો અને જગન્નાથજીના આંખ ભરીને દર્શન કરાવ્યા.

શ્રવણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો, તેણે પેલા યુવાન સામે જોયું અને કહ્યું કે ભાઈ, હું તો તમને ઓળખતો નથી, તમે મારા મિત્ર કેવી રીતે? અને તમે મારી માતાની આટલી મદદ કેમ કરી? ત્યારે એ તેજસ્વી યુવાને પોતાના હાથમાં રહેલી સોનાની થાળીમાંથી જગન્નાથજીનો પવિત્ર મહાપ્રસાદ શ્રવણના હાથમાં મૂક્યો. યુવાને અત્યંત મધુર અવાજમાં કહ્યું કે શ્રવણ, તારા જેવો શ્રદ્ધાવાન, માતૃભક્ત અને નિઃસ્વાર્થ દીકરો જેની સાથે હોય, તેને આ સંસારમાં ક્યારેય કોઈ ટિકિટની કે પૈસાની જરૂર નથી પડતી. તેં તારી માતાની ખુશી માટે તારો પોતાનો આનંદ કુરબાન કરી દીધો, તો પછી હું તારી માતાને એકલી કેવી રીતે મૂકી શકું? જે દીકરો પોતાની માતાની આટલી સેવા કરે છે, તેની સેવા કરવા માટે મારે પોતે દોડીને આવવું જ પડે છે.

આટલું બોલીને એ યુવાને શ્રવણના ખભા પર હાથ મૂક્યો. એ સ્પર્શ એટલો દિવ્ય હતો કે શ્રવણના આખા શરીરમાં એક અદભુત ઉર્જા વહી ગઈ. તે કંઈક સમજે અને પ્રશ્ન પૂછે તે પહેલાં જ પેલા યુવાને એક પળ માટે પોતાની આંખો બંધ કરી અને સ્મિત કર્યું. શ્રવણે જેવી પોતાની નજર એક સેકન્ડ માટે ફેરવી, એ યુવાન ત્યાંથી અદ્રશ્ય થઈ ગયો. આજુબાજુ હજારોની ભીડ હતી, પણ તે ક્યાંય દેખાતો નહોતો. શ્રવણ અને જશોદાબા બંને સ્તબ્ધ થઈને ઊભા રહી ગયા. બરાબર એ જ સમયે શ્રવણને પોતાના કુર્તાના નીચેના ખિસ્સામાં કંઈક ભારે વસ્તુ હોવાનો અહેસાસ થયો. તેણે ધ્રૂજતા હાથે ખિસ્સામાં જોયું તો તેનું ખોવાયેલું પાકીટ ત્યાં અકબંધ પડ્યું હતું.

તેણે પાકીટ ખોલીને જોયું તો અંદર એક પણ રૂપિયો ઓછો નહોતો, બધી જ નોટો, ઘરની ચાવી અને પરત જવાની ટિકિટો જેવી હતી તેવી જ સચવાયેલી હતી. એટલું જ નહીં, પાકીટની અંદરથી તુલસીના પાનની એક અદભુત સુગંધ આવી રહી હતી, જેવી સુગંધ ભગવાન જગન્નાથના ચરણોમાં ચડાવેલા પ્રક્ષાલનમાંથી આવતી હોય છે. શ્રવણ હવે બધી જ લીલા સમજી ચૂક્યો હતો. તેની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી અને તે મંદિરના શિખર તરફ જોઈને સાષ્ટાંગ પ્રણામ કરી પડ્યો. તેને સમજાઈ ગયું કે તેની માતાની સેવા અને સાચા ભાવથી પ્રસન્ન થઈને ખુદ સાક્ષાત જગન્નાથ પ્રભુ ગોવાળિયાના વેશમાં તેની માતાની રક્ષા કરવા અને તેનું પાકીટ પાછું આપવા આવ્યા હતા. ભગવાન ક્યારેય માણસની ધન દોલત નથી જોતા, તેઓ તો માત્ર ભક્તના હૃદયનો સાચો ભાવ અને તેના સંસ્કાર જ જુએ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.