દસ હજાર રૂપિયાના ઝઘડામાં દસ વર્ષ સુધી પિતા સાથે બોલવાનું બંધ રાખનાર દીકરીએ હોસ્પિટલ પહોંચીને કારણ પૂછ્યું તો...

હોસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડના ધૂંધળા કાચ પાછળ આરતી સાવ નિશ્ચેતન બનીને ઊભી હતી. સામે પલંગ પર તેના વૃદ્ધ પિતા રમેશ ઓક્સિજનના માસ્ક અને અસંખ્ય નળીઓ વચ્ચે જીવન અને મરણ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યા હતા. મોનિટર પર ચાલતા ધબકારાનો ધીમો અવાજ ઓરડાની નીરવ શાંતિમાં ભયાનક સન્નાટો પ્રસરાવી રહ્યો હતો.

બાજુમાં બેઠેલી તેની માતા સવિતા સાડીના પાલવથી સતત વહેતા આંસુ લૂછી રહી હતી. સવિતાએ ધ્રૂજતા હાથે આરતીનો હાથ પકડ્યો અને આજીજી કરી કે તારા પિતાની સામે એકવાર પ્રેમથી જો. ડોક્ટરો કહે છે કે તેમની પાસે હવે ગણતરીના કલાકો જ બાકી છે.

પરંતુ આરતીના પથ્થર જેવા ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતો. તેના હૃદયમાં દસ વર્ષ જૂનો એ કડવો ઘાવ હજુ પણ સળગી રહ્યો હતો જેણે પિતા અને પુત્રીના પવિત્ર સંબંધને રાખ બનાવી દીધો હતો. છેલ્લા દસ વર્ષથી તેણે પોતાના પિતા સાથે એક પણ શબ્દ બોલ્યો નહોતો.

આ અબોલા પાછળ કોઈ મોટો જમીનનો વિવાદ કે કરોડોની સંપત્તિની લડાઈ નહોતી. આ ભયાનક અંતર માત્ર દસ હજાર રૂપિયાની એક નાનકડી રકમના ઝઘડામાંથી જન્મ્યું હતું. દસ વર્ષ પહેલાં બનેલી એ કાળી ઘટના આરતીના મનમાં આજે પણ ગઈકાલની જેમ તાજી હતી.

દસ વર્ષ પહેલાં આરતીના લગ્ન દીપક સાથે થયાને માંડ બે વર્ષ વીત્યા હતા. દીપક એક નાની પ્રિન્ટિંગ પ્રેસ ચલાવીને સંઘર્ષ કરી રહ્યો હતો અને પરિવારનું ગુજરાન માંડ ચાલતું હતું. આરતી પોતે પણ ઘરે બાળકોને ટ્યુશન ભણાવીને દિવસ-રાત મહેનત કરતી હતી.

મહિનાઓની અથાક મહેનત અને એક-એક રૂપિયો બચાવીને આરતીએ દસ હજાર રૂપિયાની રકમ ભેગી કરી હતી. તે સમયે તેના પિતા રમેશ અનાજની એક નાની દુકાનમાં મુનીમ તરીકે સાધારણ નોકરી કરતા હતા. એક સાંજે રમેશ અચાનક આરતીના ઘરે આવ્યા અને ખૂબ જ ગભરાયેલા દેખાતા હતા.

રમેશે દીકરી સામે હાથ લંબાવીને કહ્યું હતું કે મને અત્યારે દસ હજાર રૂપિયાની તાત્કાલિક જરૂર છે. તેમણે વચન આપ્યું હતું કે બે મહિનામાં તેઓ આ પૂરી રકમ પાછી આપી દેશે. આરતીએ પોતાના પિતા પર પૂરો વિશ્વાસ રાખીને પોતાની તમામ બચત તેમના હાથમાં મૂકી દીધી હતી.

પરંતુ ત્રણ મહિના પછી દીપકના વ્યવસાય પર મોટું સંકટ આવી પડ્યું. દુકાન માલિકે બાકી ભાડું ન ચૂકવાય તો દુકાન ખાલી કરાવી દેવાની કડક ધમકી આપી. જો દુકાન બંધ થઈ જાય તો આરતી અને દીપકનો આખો સંસાર રસ્તા પર આવી જાય તેવી ભયાનક સ્થિતિ સર્જાઈ હતી.

લાચાર બનેલી આરતી પોતાના પિયરે પહોંચી અને પિતા રમેશ પાસે પોતાના દસ હજાર રૂપિયા પાછા માંગ્યા. તે સમયે ઘરમાં માતા સવિતા પણ હાજર હતી. આરતીએ હાથ જોડીને કહ્યું કે પિતાજી, અમારી દુકાન બચાવવા માટે મને મારા પૈસા તાત્કાલિક પાછા આપો.

પરંતુ આરતીની આ માંગણી સાંભળીને રમેશના ચહેરા પર અચાનક ભયંકર ક્રોધ છવાઈ ગયો. રમેશે લાલચોળ આંખો કરીને દીકરી સામે જોયું અને અત્યંત કઠોર અવાજે બૂમ પાડી. રમેશે કહ્યું કે તું પોતાના સગા બાપ પાસે દસ હજાર રૂપિયાનો હિસાબ માંગવા આવી છે.

રમેશે આગળ ઝેરીલા વેણ બોલતાં કહ્યું કે મેં તને ભણાવી-ગણાવીને મોટી કરી અને તારા લગ્ન પાછળ લાખો રૂપિયા ખર્ચ્યા તેનું શું. જે દીકરી પોતાના બાપને આપેલા દસ હજાર રૂપિયા પાછા માંગે તે આ ઘરમાં પગ મૂકવાને લાયક નથી. પોતાના વહાલા પિતાના મુખેથી આવા શબ્દો સાંભળીને આરતી સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.

આરતીનું સ્વાભિમાન ઘવાયું હતું અને તેનાથી પણ પોતાનો ક્રોધ કાબૂમાં ન રહ્યો. આરતીએ રડતાં રડતાં સામો જવાબ આપ્યો કે તમે પિતા હોવાનો ખોટો દાવો ન કરો. મેં બાર કલાક મજૂરી કરીને એ પૈસા ભેગા કર્યા હતા અને તમે મારી લાચારીનો ગેરફાયદો ઉઠાવીને પૈસા હડપ કરી ગયા છો.

'હડપ કરી ગયા' શબ્દ સાંભળતાં જ રમેશે આવેશમાં આવીને ટેબલ પર જોરદાર મુક્કો માર્યો. રમેશે દરવાજો બતાવીને ગર્જના કરી કે નીકળી જા મારા ઘરમાંથી. આજ પછી તું મારી દીકરી નથી અને હું તારો બાપ નથી, મને ક્યારેય તારું મોં ન બતાવતી.

તે દિવસે આરતી રડતી આંખે એ ઘરનો ઉંબરો ઓળંગીને બહાર નીકળી ગઈ. તેણે મનમાં પથ્થર બાંધી લીધો કે હવે તે ક્યારેય પિયર તરફ પાછું વળીને નહીં જુએ. સગી દીકરી અને પિતા વચ્ચે દસ હજાર રૂપિયાની દીવાલ એટલી ઊંચી ચણાઈ ગઈ કે સંબંધોનો શ્વાસ રૂંધાઈ ગયો.

ત્યારબાદ દસ વર્ષ સુધી બંને પરિવારો વચ્ચે સંપૂર્ણ અંધકાર છવાઈ ગયો. દિવાળી હોય કે રક્ષાબંધન, આરતીએ ક્યારેય પિતાના ઘરે પગ ન મૂક્યો કે ન તો કોઈ ફોન કર્યો. દીપકે ઘણીવાર સંબંધો સુધારવાની કોશિશ કરી પણ આરતીના દિલમાં લાગેલો ઘાવ રૂઝાતો નહોતો.

આ દસ વર્ષમાં આરતી અને દીપકની પરિસ્થિતિ ધીમે ધીમે સુધરી ગઈ હતી. દીપકનો વેપાર સારો જામી ગયો હતો અને ઘરમાં તમામ પ્રકારની ભૌતિક સુખ-સુવિધાઓ આવી ગઈ હતી. પરંતુ આરતીના હૃદયના એક ખૂણે પિતા પ્રત્યેનો આક્રોશ અને કડવાશ ક્યારેય ઓછા નહોતા થયા.

ગઈકાલે રાત્રે અચાનક માતા સવિતાનો ફોન આવ્યો ત્યારે આરતી ચમકી ગઈ હતી. સવિતા રડતી રડતી બોલી રહી હતી કે તારા પિતાને અચાનક હૃદયરોગનો ગંભીર હુમલો આવ્યો છે. તેમને તાત્કાલિક સરકારી હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવ્યા છે અને તેમની સ્થિતિ અત્યંત નાજુક છે.

દીપકે આરતીને સમજાવી કે જૂની વાતો ભૂલીને પિતાના છેલ્લા દર્શન કરવા જવું જોઈએ. ભારે હૈયે અને અનિચ્છાએ આરતી હોસ્પિટલ પહોંચી હતી. પરંતુ અંદર પ્રવેશતાં જ તેના પગ થંભી ગયા હતા.

પલંગ પર પડેલા પિતાનું સાવ સુકાઈ ગયેલું શરીર, ઊંડી ઊતરી ગયેલી આંખો અને સફેદ થઈ ગયેલા વાળ જોઈને આરતીનું હૃદય અંદરથી કંપી ઊઠ્યું. જે પિતા ક્યારેક સિંહની જેમ ગર્જના કરતા હતા, તેઓ આજે એક-એક શ્વાસ માટે તરફડી રહ્યા હતા. છતાં આરતીનું સ્વાભિમાન તેને આગળ વધતાં રોકી રહ્યું હતું.

સવિતા ધીમા પગલે ઊભી થઈ અને આરતીને વોર્ડની બહારના શાંત ખૂણામાં લઈ ગઈ. સવિતાના હાથમાં કાટ લાગેલી એક જૂની લોખંડની નાની પેટી હતી જેના પર પિત્તળનું નાનું તાળું લટકતું હતું. સવિતાએ પોતાના પાલવના છેડે બાંધેલી નાની ચાવી કાઢી.

સવિતાએ રડતાં રડતાં આરતીના હાથમાં એ પેટી મૂકી અને કહ્યું કે આ તારા પિતાની સૌથી મોટી અમાનત છે. તારા પિતાએ મને કડક સોગંદ આપ્યા હતા કે જ્યાં સુધી તેઓ જીવતા હોય ત્યાં સુધી આ પેટી તને ન આપવી. પરંતુ આજે હું મારા પતિને મરતા જોઈ રહી છું અને આ સત્ય હવે મારાથી સહન થતું નથી.

આરતીએ અસમંજસમાં પડીને એ નાની પેટીનું તાળું ખોલ્યું. પેટીનું ઢાંકણું ખૂલતાં જ અંદરથી જૂના પીળા કાગળો, બે બેંકની પાસબુક અને એક નાની ડાયરી બહાર આવ્યાં. સૌથી ઉપર એક મોટું પરબીડિયું હતું જેના પર લાલ શાહીથી લખ્યું હતું કે મારી લાડકવાઈ દીકરી આરતી માટે.

આરતીએ ધ્રૂજતા હાથે એ પરબીડિયું ખોલ્યો. અંદરથી દસ વર્ષ જૂની એક સરકારી બેંકની ફિક્સ ડિપોઝિટની રસીદ નીકળી. એ રસીદની તારીખ બરાબર એ જ દિવસની હતી જે દિવસે પિતાએ તેની પાસેથી દસ હજાર રૂપિયા લીધા હતા.

પરંતુ સૌથી મોટો આંચકો એ હતો કે એ રસીદ માત્ર દસ હજારની નહીં પણ પૂરા સાઠ હજાર રૂપિયાની હતી. એ રસીદ આરતીના નામે જ બનાવવામાં આવી હતી. આરતીના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ અને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.

સવિતાએ બંને હાથ જોડીને સત્યનો પર્દાફાશ કરવાનું શરૂ કર્યું. સવિતાએ જણાવ્યું કે દસ વર્ષ પહેલાં તારા પતિ દીપક પર માત્ર દુકાનના ભાડાનું સંકટ નહોતું. દીપકે વેપાર શરૂ કરવા માટે બજારના કેટલાક અત્યંત માથાભારે વ્યાજખોરો પાસેથી મોટી રકમ વ્યાજે લીધી હતી.

એ વ્યાજખોરો રોજ રાત્રે દીપકની દુકાને આવીને તેને ગંભીર નુકસાન પહોંચાડવાની અને આખા બજારમાં બેઇજ્જત કરવાની ધમકી આપતા હતા. દીપક પોતાનું સ્વાભિમાન બચાવવા માટે તને કંઈ કહી શકતો નહોતો. તે લાચાર બનીને એક રાત્રે છાનોમાનો તારા પિતા રમેશ પાસે આવ્યો હતો અને પગ પકડીને રડી પડ્યો હતો.

દીપકે રમેશને આજીજી કરી હતી કે જો બે દિવસમાં સાઠ હજાર રૂપિયા નહીં ચૂકવાય તો પેલા લોકો તેનો આખો સંસાર બરબાદ કરી નાખશે. દીપકે રમેશ પાસે વચન લીધું હતું કે આ વાત ક્યારેય આરતીના કાને ન પડવી જોઈએ, નહીં તો આરતીની નજરમાં તેનું માન કાયમ માટે ઘટી જશે.

રમેશ પાસે પોતાની કોઈ મોટી બચત નહોતી. તેમણે પોતાની પ્રોવિડન્ટ ફંડની છેલ્લી મૂડીમાંથી પચાસ હજાર રૂપિયા ઉપાડ્યા હતા. પરંતુ હજુ પણ દસ હજાર રૂપિયા ખૂટતા હતા અને સમય માત્ર ચોવીસ કલાકનો બાકી હતો.

પોતાની દીકરીનો સંસાર ઉજડી ન જાય અને જમાઈનો જીવ બચી જાય તે માટે રમેશે તે દિવસે તારી પાસેથી દસ હજાર રૂપિયા માંગ્યા હતા. તેમણે પોતાની પૂરી જિંદગીની કમાણી અને તારા પૈસા ભેગા કરીને પેલા વ્યાજખોરોને ચૂકવી દીધા હતા અને દીપકનો જીવ બચાવી લીધો હતો.

આ સત્ય સાંભળતાં જ આરતીના કાનમાં જાણે ધાક પડી ગઈ. તેના હાથમાંથી કાગળો છટકીને જમીન પર પડી ગયા. તેણે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે જો આ સત્ય હતું, તો પિતાજીએ તે દિવસે મને કેમ ન કહ્યું અને મારી સાથે આટલો મોટો ઝઘડો કેમ કર્યો.

સવિતાની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. સવિતાએ કહ્યું કે જ્યારે તું ત્રણ મહિના પછી પૈસા પાછા માંગવા આવી, ત્યારે તારા પિતાના ખિસ્સામાં એક રૂપિયો પણ નહોતો. તેઓ તારા પૈસા પાછા આપવા માંગતા હતા પણ તેમની પાસે કશું જ બચ્યું નહોતું.

જો તેઓ તને સાચું કારણ જણાવત તો દીપકની ચોરી પકડાઈ જાત અને તારા સુખી દાંપત્ય જીવનમાં હંમેશાં માટે તિરાડ પડી જાત. તારા પિતા પોતાના જમાઈની ઈજ્જત તારી નજરમાં ઓછી થવા દેવા માંગતા નહોતા. એક બાપ તરીકે તેઓ પોતાની દીકરીના સંસારમાં અશાંતિનું કારણ બનવા નહોતા માંગતા.

તેથી તેમણે પોતાના કાળજા પર પથ્થર મૂકીને જાણીજોઈને તારી સાથે ઝઘડો કર્યો અને પોતાને સ્વાર્થી તેમજ કઠોર સાબિત કર્યા. તેમણે તારા મુખેથી અપમાનજનક શબ્દો સાંભળવાનું પસંદ કર્યું પણ દીકરીના ઘર પર આંચ આવવા ન દીધી. તું તેમને ધિક્કારીને ચાલી ગઈ પણ તેઓ અંદરથી સાવ ભાંગી પડ્યા હતા.

સવિતાએ આગળ જણાવ્યું કે તે દિવસ પછી તારા પિતાએ એક ભયાનક સંકલ્પ કર્યો હતો. તેમણે નક્કી કર્યું હતું કે તેઓ પોતાની દીકરીના એક-એક રૂપિયાનું દેવું વ્યાજ સહિત ચૂકવશે. નિવૃત્તિની ઉંમરે આરામ કરવાને બદલે તેમણે રાત્રિના સમયે એક ફેક્ટરીમાં સિક્યોરિટી ગાર્ડ તરીકે ચોકીદારી કરવાનું શરૂ કર્યું.

તેઓ દરરોજ રાત્રે બાર કલાક જાગતા હતા અને બપોરે અનાજની દુકાને હિસાબ લખતા હતા. તેઓ બસનું ભાડું બચાવવા માટે ધોમધખતા તડકામાં પાંચ કિલોમીટર ચાલીને જતા હતા. પોતાના માટે ક્યારેય નવો કુર્તો કે ચંપલ નહોતા ખરીદ્યા અને જૂના કપડાં થીગડાં મારીને પહેરતા હતા.

તેમણે દર મહિને મળતા પગારમાંથી એક-એક રૂપિયો બચાવીને તારા નામે નવી રિકરિંગ ડિપોઝિટ શરૂ કરી હતી. આરતીએ પેલી બીજી પાસબુક ખોલીને જોયું તો તેની આંખો સામે અંધારા આવી ગયા. એ પાસબુકમાં છેલ્લા દસ વર્ષની બચત અને વ્યાજ મળીને પૂરા ત્રણ લાખ રૂપિયા જમા થયેલા હતા.

પાસબુકના છેલ્લા પાના પર રમેશની ડાયરી ખુલ્લી પડી હતી. આરતીએ ધ્રૂજતા હાથે એ ડાયરીનાં પાનાં વાંચવાનું શરૂ કર્યું. ડાયરીમાં દરેક પાને માત્ર આરતીનું નામ અને પિતાનું અસીમ દર્દ છલકાતું હતું.

એક પાના પર લખ્યું હતું કે મારી વહાલી ઢીંગલી આરતી, તેં મને ચોર કહ્યો તે દિવસે મારું કાળજું ચિરાઈ ગયું હતું. પણ હું ખુશ હતો કે તારો સંસાર સલામત રહ્યો. એક બાપ પોતાની દીકરીનું દેવું લઈને ઉપરવાળાના દરબારમાં ક્યારેય ન જઈ શકે.

બીજા એક પાના પર નોંધ હતી કે આજે રક્ષાબંધન છે અને મારી દીકરીનો ઓરડો ખાલી પડ્યો છે. મારી કાંડા પર રાખડી બાંધવાવાળું કોઈ નથી પણ હું ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરું છું કે મારી દીકરી જ્યાં પણ રહે ત્યાં સદાય હસતી રહે. આ પૈસા મારા ગયા પછી મારી દીકરીના સંતાનોના ભણતર માટે કામ આવશે.

આ શબ્દો વાંચતાં જ આરતીના ગળામાંથી જોરદાર આક્રંદ નીકળી ગયું. તેનું આખું શરીર થરથર કાંપવા લાગ્યું અને પગ નીચેથી જમીન સાવ સરકી ગઈ. જે પિતાને તે દસ વર્ષથી કંજૂસ, સ્વાર્થી અને લાલચુ માનીને નફરત કરતી હતી, તે પિતા તેના માટે લોહીનું પાણી કરી રહ્યા હતા.

આરતી પાગલની જેમ આઈસીયુ વોર્ડના દરવાજા તરફ દોડી. તેણે કોઈ ડોક્ટર કે નર્સની પરવા કર્યા વગર દરવાજો ધકેલી દીધો અને અંદર પ્રવેશી ગઈ. તે સીધી જઈને પિતા રમેશના ખાટલા પાસે જમીન પર ફસડાઈ પડી.

આરતીએ પોતાના બંને હાથથી પિતાના ઠંડા અને ધ્રૂજતા પગ પકડી લીધા. તેણે પિતાના પગ પર પોતાનું માથું મૂકી દીધું અને નાના બાળકની જેમ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. આરતીના આંસુઓથી પિતાના પગ સાવ ભીંજાઈ ગયા.

આરતીએ પોક મૂકીને કહ્યું કે પિતાજી, મને માફ કરી દો. હું તમારી અભાગી અને આંધળી દીકરી છું જેણે તમારા પવિત્ર પ્રેમને ન ઓળખ્યો. મેં દસ હજાર રૂપિયા ખાતર દેવ જેવા બાપનું ઘોર અપમાન કર્યું, હું તમારા ચરણોની ધૂળ બનવાને પણ લાયક નથી.

પાછળથી દીપક પણ અંદર આવી ગયો હતો અને તેણે આખી વાત સાંભળી લીધી હતી. દીપક પણ પિતા રમેશના ચરણોમાં ઢળી પડ્યો અને હાથ જોડીને રડવા લાગ્યો. દીપકે કહ્યું કે પિતાજી, તમારા આ અપરાધી જમાઈને સજા આપો, મારા કારણે આખો પરિવાર દસ વર્ષ સુધી નર્કમાં સડતો રહ્યો.

ઓરડામાં છવાયેલા આ અસીમ આક્રંદ અને આંસુઓની પવિત્રતાએ કદાચ ઈશ્વરને પણ પીગળાવી દીધા. મોનિટર પર ચાલતા ધબકારામાં અચાનક હિલચાલ થઈ. પલંગ પર પડેલા રમેશની બંધ આંખોમાંથી અશ્રુબિંદુ ટપકીને ગાલ પર વહી ગયું.

રમેશે અત્યંત મુશ્કેલીથી પોતાની પાંપણો ખોલી. સામે પોતાની વહાલી દીકરીને પોતાના પગ પકડીને રડતી જોઈને તેમના કરચલીવાળા ચહેરા પર એક દિવ્ય ચમક આવી ગઈ. તેમણે પોતાનો ધ્રૂજતો જમણો હાથ ધીમેથી ઊંચો કર્યો.

રમેશે પોતાનો કંપતો હાથ આરતીના માથા પર મૂક્યો. તેમણે અત્યંત ક્ષીણ અને ગળગળા અવાજે ધીમેથી કહ્યું કે મારી દીકરી, તેં મને માફ કરી દીધો. એક બાપ પોતાના સંતાનથી ક્યારેય નારાજ ન હોઈ શકે, તું આવી ગઈ એટલે મારો ભવ સુધરી ગયો.

આરતીએ પિતાનો એ હાથ પકડીને પોતાની બંને આંખો અને છાતીએ ચાંપી લીધો. વર્ષોથી તેના હૃદયમાં ભરેલો અહંકાર, ક્રોધ અને અવિશ્વાસ આંસુ બનીને વહી ગયા. આખા ઓરડામાં પસ્તાવા અને પુનર્મિલનનો અલૌકિક માહોલ છવાઈ ગયો.

ત્યાં ઊભેલા ડોક્ટરો અને નર્સો પણ આ દ્રશ્ય જોઈને પોતાની આંખો લૂછવા લાગ્યા. મુખ્ય ડોક્ટરે આગળ આવીને તપાસ કરી અને આશ્ચર્યથી કહ્યું કે આ કોઈ ચમત્કારથી ઓછું નથી. દર્દીના શરીરમાં જીવનશક્તિ અચાનક પાછી ફરી છે અને તેમનો જીવ હવે જોખમ બહાર છે.

પ્રેમ અને સંતાનના સાનિધ્યે અશક્યને શક્ય બનાવી દીધું હતું. થોડા જ દિવસોમાં રમેશની તબિયતમાં ચમત્કારિક સુધારો થયો અને તેમને હોસ્પિટલમાંથી રજા આપવામાં આવી. દીપક અને આરતી આદરપૂર્વક પિતાને પોતાના ઘરે લઈ આવ્યા.

આરતીએ પોતાના હાથે પિતા માટે ગરમ ભોજન બનાવ્યું અને તેમને જમાડ્યા. ઘરમાં હવે દસ વર્ષ જૂનો સન્નાટો નહીં પણ પ્રેમ, આદર અને સ્નેહની સુવાસ મહેકી રહી હતી. પિતાની એ જૂની લોખંડની પેટીને ઘરના પૂજાઘરમાં ભગવાનની મૂર્તિ પાસે આદરપૂર્વક સ્થાપિત કરવામાં આવી.

સંસારમાં મા-બાપના ત્યાગ અને પ્રેમને પૈસાના ત્રાજવે ક્યારેય તોલી શકાતો નથી. ઘણીવાર વડીલોના કઠોર વેણ પાછળ સંતાનોના સંસારની રક્ષા કરવાનો પવિત્ર સંકલ્પ છુપાયેલો હોય છે. આરતી અને રમેશના આ મિલને સાબિત કરી દીધું કે સાચા લોહીના સંબંધો પર સ્વાર્થનો કાટ ભલે લાગે, પણ પ્રેમનો એક સ્પર્શ તેને ફરી કંચન બનાવી દે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.