દીકરાઓએ વહુ પર મિલકત પચાવી પાડવાનો આરોપ લગાવ્યો, પછી વહુએ તિજોરીમાંથી ડાયરી કાઢીને વંચાવી તો...

મનહરલાલના ગયા પછી ઘરમાં પહેલીવાર આટલી મોટી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. બેસણું પૂરું થયાને હજુ માંડ અઠવાડિયું થયું હતું ત્યાં બંને દીકરાઓ હોલમાં આવીને બેસી ગયા હતા.

મોટો દીકરો નરેશ સોફા પર બેસીને પોતાના ફોનમાં હિસાબના આંકડા જોઈ રહ્યો હતો. નાનો દીકરો ભાવેશ પણ સામે ખુરશી ખેંચીને ચિંતામાં બેઠો હતો.

"ભાવેશ, વકીલ સાહેબ આવવાના છે એટલે બધી ફાઈલો બહાર કાઢી રાખજે," નરેશે કહ્યું.

ભાવેશે માથું હલાવ્યું અને કાગળોનું મોટું કવર ટેબલ પર મૂક્યું. "મોટાભાઈ, પપ્પા પાસે જૂની હવેલી અને બે મોટી દુકાનો હતી, તેનું બરાબર અડધું અડધું થઈ જવું જોઈએ."

રસોડામાંથી નરેશની પત્ની પારુલ ચા લઈને બહાર આવી. તેણે બંને ભાઈઓની સામે કપ મૂક્યા અને પોતે પણ સોફાના એક ખૂણે બેસી ગઈ.

"હા, હવે વધારે મોડું કરવાની જરૂર નથી," પારુલે ધીમેથી ઉમેર્યું. "જે વહેંચણી થવાની હોય તે આજે જ પતી જાય તો આગળની ચિંતા મટે."

ત્યાં જ નાની વહુ ગીતા રસોડામાંથી બહાર નીકળી અને ચૂપચાપ દીવાલ પાસે ઊભી રહી ગઈ. તેના ચહેરા પર કોઈ ઉતાવળ નહોતી, માત્ર એક ઊંડો શોક દેખાતો હતો.

દરવાજાની ઘંટડી વાગી અને વકીલ શાંતિલાલ હાથમાં કાળો થેલો લઈને અંદર આવ્યા. બધા એકદમ સીધા થઈને બેસી ગયા અને વકીલ સામે જોવા લાગ્યા.

"શાંતિલાલકાકા, પપ્પાએ કોઈ વસિયતનામું બનાવ્યું છે કે નહીં?" નરેશે સીધો સવાલ પૂછ્યો.

વકીલે ચશ્મા સરખા કર્યા અને પોતાના થેલામાંથી એક સીલબંધ કવર બહાર કાઢ્યું. "હા નરેશ, મનહરભાઈએ ત્રણ મહિના પહેલાં જ મારી ઓફિસે આવીને આ વસિયત નોંધાવી હતી."

બધાના શ્વાસ એક પળ માટે થંભી ગયા. ભાવેશે આગળ ઝૂકીને કવર તરફ હાથ લંબાવ્યો પણ વકીલે કવર ખોલવાનું શરૂ કર્યું.

"મનહરભાઈ પોતાની પાછળ જે મિલકત મૂકી ગયા છે, તેમાં મુખ્ય બંને દુકાનો અને જૂની હવેલીનો સમાવેશ થાય છે," વકીલે કાગળ વાંચતા કહ્યું.

નરેશ અને ભાવેશ એકબીજા સામે જોઈને હળવાશથી હસ્યા, તેમને લાગ્યું કે બધું સરખે ભાગે વહેંચાઈ ગયું હશે.

"પણ વસિયત મુજબ, બંને મોટી દુકાનો અને હવેલીનો ૭૫ ટકા હિસ્સો તેમની નાની વહુ ગીતાના નામે રહેશે," વકીલના આ શબ્દોથી આખો રૂમ સુનકાર થઈ ગયો.

બાકીનો માત્ર ૨૫ ટકા હિસ્સો બંને દીકરાઓ વચ્ચે સરખે ભાગે વહેંચવાનો ઉલ્લેખ હતો. નરેશ પોતાની જગ્યા પરથી ઊભો થઈ ગયો અને તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો.

"આ શું મજાક છે વકીલ સાહેબ? પપ્પા આવો નિર્ણય ક્યારેય ન લઈ શકે," નરેશે બૂમ પાડી.

ભાવેશ પણ ઊભો થઈ ગયો અને ગીતા તરફ આંગળી ચીંધીને બોલવા લાગ્યો. "મને પહેલેથી જ શંકા હતી કે આ બધું તારું જ કાવતરું છે."

પારુલે પણ પોતાનો અવાજ ઊંચો કર્યો. "ગીતા, તું આટલી મતલબી નીકળીશ એવું અમે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું, તેં ઘરડા સસરાને ફોસલાવીને બધું પોતાના નામે કરાવી લીધું."

ગીતા એક પણ શબ્દ બોલ્યા વિના શાંત ઊભી રહી, તેની આંખોમાં આંસુ હતા પણ ચહેરા પર કોઈ ભય નહોતો.

"ગીતા, બોલતી કેમ નથી? તેં પપ્પાના કાનમાં શું ઝેર ભર્યું હતું?" ભાવેશે ધમકાવતા અવાજે પૂછ્યું.

વકીલે વચ્ચે પડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "ભાવેશ, શાંત થાઓ, મનહરભાઈએ પોતાની પૂરી હોશિયારીમાં અને પોતાની મરજીથી આ સહી કરી છે."

"ના, અમે આ વસિયત માનવા તૈયાર નથી, અમે કોર્ટમાં જઈશું અને આ વસિયત રદ કરાવીશું," નરેશે ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો.

ઘરમાં ચારેય તરફથી ગીતા પર આરોપોનો વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. પારુલ તેના ચરિત્ર અને દાનત પર સવાલો ઉઠાવી રહી હતી.

ગીતા ધીમા પગલે આગળ આવી અને ટેબલ પર પડેલા વસિયતનામાના કાગળો તરફ હાથ લંબાવ્યો. તેણે ખૂબ શાંતિથી વકીલ સામે જોયું.

"વકીલકાકા, શું આ બધી મિલકત મારા નામે થઈ ચૂકી છે?" ગીતાએ પૂછ્યું.

"હા બેટા, કાયદાકીય રીતે હવે તું જ આ મોટા ભાગની માલિક છે," વકીલે જવાબ આપ્યો.

ગીતાએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બધાની સામે જોયું. "જો આ મિલકત મારી છે, તો મારે આમાંથી એક રૂપિયો પણ પોતાના માટે નથી જોઈતો."

આ સાંભળીને નરેશ અને ભાવેશ બંને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. પારુલની આંખો પણ આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.

"તમે શું કહો છો ગીતાભાભી?" ભાવેશે અચકાતા પૂછ્યું.

"હું આ વસિયત સ્વીકારવાની ના પાડું છું," ગીતાએ દ્રઢ અવાજે કહ્યું. "આપણે આ હવેલી અને બંને દુકાનો વેચી દઈએ અને જે રકમ આવે તેના ત્રણ સરખા ભાગ પાડી દઈએ."

નરેશને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ નહોતો બેસતો. જે સ્ત્રી પર તે હમણાં જ લાલચનો આરોપ લગાવી રહ્યો હતો, તેણે એક જ પળમાં કરોડોની મિલકત જતી કરી દીધી હતી.

"ગીતા, તું સાચે જ આટલી મોટી મિલકત છોડી દેવા તૈયાર છે?" નરેશે નીચા અવાજે પૂછ્યું.

"હા મોટાભાઈ, મને ક્યારેય પપ્પાના પૈસાની લાલચ નહોતી," ગીતાએ કહ્યું.

ગીતાએ પોતાના પાલવના છેડેથી એક નાની ચાવી કાઢી અને રૂમમાં પડેલી જૂની તિજોરી ખોલી. તેમાંથી તેણે એક નાની ડાયરી બહાર કાઢી અને ટેબલ પર મૂકી.

"પપ્પાએ આ મિલકત મારા નામે કેમ કરી હતી, તે તમારે જાણવું છે ને?" ગીતાએ બંને ભાઈઓ સામે જોઈને પૂછ્યું.

બધા ચૂપચાપ ગીતા સામે જોઈ રહ્યા હતા, રૂમમાં સોય પડે તો પણ અવાજ આવે એટલી શાંતિ હતી.

"છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી પપ્પા પથારીવશ હતા ત્યારે તમે બંને ક્યારેય તેમની પાસે બે મિનિટ બેઠા હતા?" ગીતાએ પૂછ્યું.

નરેશ અને ભાવેશે પોતાની નજરો નીચે ઢાળી દીધી.

"મોટાભાઈ, દર મહિને તમે જ્યારે પણ ઘેર આવતા ત્યારે પપ્પાની તબિયત પૂછવાને બદલે દુકાનનું ભાડું કેટલું આવ્યું તે જ પૂછતા હતા," ગીતાની આંખમાંથી એક આંસુ ટપકી પડ્યું.

"અને ભાવેશભાઈ, તમે તો છેલ્લી દિવાળીએ પપ્પા સાથે ઝઘડો કર્યો હતો કે હવેલી તમારા નામે કરી દો નહીંતર તમે ઘેર નહીં આવો."

પારુલે ગીતા સામે જોવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ તેની હિંમત ન ચાલી.

"પપ્પા આખી રાત દર્દથી કણસતા હતા ત્યારે તેમને દવા આપવા વાળું કોઈ નહોતું," ગીતાએ આગળ કહ્યું. "તમે બંને ભાઈઓ તેમની સામે જ ઊભા રહીને મિલકતના ભાગ પાડવાની વાતો કરતા હતા."

ગીતાએ ડાયરીનું એક પાનું ખોલ્યું જેમાં મનહરલાલના ધ્રૂજતા અક્ષરો દેખાતા હતા.

"પપ્પાએ આ ડાયરીમાં લખ્યું છે કે મારા પોતાના દીકરાઓ મારી સામે જીવતેજીવ મારી મિલકત વહેંચી રહ્યા છે," ગીતાએ ગળગળા અવાજે વાંચ્યું. "તેમને મારા ગયા પછીના પૈસાની પડી છે, મારા જીવની નહીં."

"પપ્પાએ લખ્યું હતું કે આ ઘરમાં ફક્ત નાની વહુ ગીતા જ એવી છે જે મને કોઈ સ્વાર્થ વગર સાચવે છે," ગીતા આગળ વાંચતી ગઈ. "તેણે ક્યારેય મારી પાસે પૈસા નથી માંગ્યા, માત્ર એક દીકરી બનીને મારી સેવા કરી છે."

નરેશનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું હતું. તેને યાદ આવ્યું કે કેવી રીતે તેણે પપ્પાની હોસ્પિટલની ફાઈલો જોઈને મોં બગાડ્યું હતું.

ભાવેશને પણ પોતાની ભૂલ સમજાઈ રહી હતી. તેણે યાદ કર્યું કે પપ્પા જ્યારે છેલ્લી વાર પાણી માંગી રહ્યા હતા ત્યારે તે ફોન પર પ્રોપર્ટી ડીલર સાથે વાત કરી રહ્યો હતો.

"પપ્પા તમને સજા આપવા માંગતા હતા, પણ હું તમને સજા આપવા નથી માંગતી," ગીતાએ ડાયરી બંધ કરતા કહ્યું. "પૈસા કરતા પરિવાર મોટો હોય છે એવું પપ્પા હંમેશા કહેતા હતા."

પારુલ ધીમેથી આગળ આવી અને તેણે ગીતાનો હાથ પકડી લીધો. "ગીતા, અમને માફ કરી દે, અમે પૈસાના મોહમાં એટલા આંધળા થઈ ગયા હતા કે પપ્પાનું દુઃખ પણ ન જોઈ શક્યા."

ભાવેશની આંખોમાંથી પણ પશ્ચાત્તાપના આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે ગીતા પાસે આવ્યો અને હાથ જોડીને ઊભો રહી ગયો.

"ભાભી, આજે તમે અમારી આંખો ખોલી નાખી," ભાવેશે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું. "અમે દીકરા થઈને પણ પપ્પાનો પ્રેમ ન સમજી શક્યા અને તમે વહુ થઈને સાચી દીકરીની ફરજ નિભાવી."

નરેશે વકીલ સામે જોયું અને વસિયતનામાના કાગળો હાથમાં લીધા.

"ના ગીતા, આ મિલકત પર તારો જ પૂરો હક છે," નરેશે કહ્યું. "પપ્પાનો આ છેલ્લો આશીર્વાદ હતો અને અમે તેને છીનવી નહીં શકીએ."

ગીતાએ નરેશના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને ના પાડી. "ના મોટાભાઈ, જો આપણે આ મિલકત સરખે ભાગે વહેંચીશું તો જ પપ્પાના આત્માને સાચી શાંતિ મળશે."

ગીતાએ કહ્યું કે પપ્પા હંમેશા આખા પરિવારને એક છત નીચે હસતો-રમતો જોવા માંગતા હતા. મિલકતના ટુકડા થાય તો વાંધો નહીં, પણ ભાઈઓના સંબંધોના ટુકડા ન થવા જોઈએ.

બધા ભાઈઓ અને વહુઓ એકબીજાને ગળે મળીને રડવા લાગ્યા. ઘરમાંથી વર્ષો જૂની કડવાશ અને વેરઝેર એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગયા હતા.

વકીલ શાંતિલાલ પણ આ દ્રશ્ય જોઈને પોતાની આંખો લૂછી રહ્યા હતા. તેમણે પોતાના કાગળો પાછા થેલામાં મૂક્યા અને ઊભા થયા.

"મનહરભાઈ સાચા હતા," વકીલે કહ્યું. "તેમણે ઘરમાં સાચે જ એક સાચી લક્ષ્મી છોડીને વિદાય લીધી છે."

તે દિવસે ઘરમાં મિલકતની વહેંચણી તો થઈ, પણ કોઈના મનમાં લાલચ કે અદેખાઈ નહોતી રહી. ગીતાના એક નિઃસ્વાર્થ ત્યાગે આખા પરિવારને તૂટતો બચાવી લીધો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.