સાસરેથી ઝઘડીને આવેલી દીકરીએ છૂટાછેડા માંગ્યા તો માએ સાથ આપવાની ના પાડી દીધી, પછી એક વર્ષ માટે એવું કર્યું કે...

સાંજના સાત વાગ્યા હતા અને ઘરનો દરવાજો જોરથી ખખડ્યો.

સુધાબેને રસોડામાંથી બહાર આવીને મુખ્ય દરવાજો ખોલ્યો. સામે તેમની દીકરી પાયલ ઊભી હતી.

પાયલના બંને હાથમાં મોટા ટ્રોલી બેગ હતા. તેની આંખો રડી રડીને લાલ થઈ ગઈ હતી અને વાળ વિખરાયેલા હતા.

"શું થયું પાયલ, તું આ સમયે અને આટલા સામાન સાથે?" સુધાબેને ચિંતાથી પૂછ્યું.

પાયલે કોઈ જવાબ ન આપ્યો અને સીધી અંદર આવીને સોફા પર બેસી પડી. તેણે પોતાના બંને હાથથી માથું પકડી લીધું અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી.

અંદરના રૂમમાંથી પિતા હસમુખભાઈ પણ બહાર દોડી આવ્યા. તેમણે દીકરીના માથે હાથ મૂક્યો અને પાણીનો ગ્લાસ આગળ ધર્યો.

"પહેલાં પાણી પી લે બેટા, પછી શાંતિથી વાત કર," હસમુખભાઈએ વહાલથી કહ્યું.

પાયલે પાણીનો ગ્લાસ બાજુ પર મૂકી દીધો. તેણે આંસુ લૂછ્યા અને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.

"પપ્પા, હવે હું તે ઘરમાં ક્યારેય પાછી નથી જવાની," પાયલે દ્રઢ અવાજે કહ્યું.

સુધાબેન અને હસમુખભાઈ બંને એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. વાતાવરણમાં એક અજાણ્યો ભાર આવી ગયો.

"કેમ, એવું તે શું બન્યું છે?" સુધાબેને પૂછ્યું.

"રોહિત સાથે મારો મોટો ઝઘડો થયો છે," પાયલે ગુસ્સામાં કહ્યું. "તેને મારી કોઈ કદર નથી અને મારે તેની સાથે છૂટાછેડા લેવા છે."

હસમુખભાઈ સોફા પર બેસી ગયા. તેમના ચહેરા પર ચિંતાની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાવા લાગી.

"બેટા, લગ્નને હજુ માંડ ત્રણ વર્ષ થયા છે," હસમુખભાઈએ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "નાની નાની વાતોમાં આવા મોટા નિર્ણયો ન લેવાય."

"આ નાની વાત નથી પપ્પા," પાયલે ઊંચા અવાજે કહ્યું. "તેણે આખા પરિવાર સામે મારું અપમાન કર્યું છે અને હું હવે આ સહન નહીં કરું."

પાયલને લાગતું હતું કે તેની મા તરત જ તેને ગળે લગાવીને તેનો પક્ષ લેશે. પણ સુધાબેન શાંતિથી ઊભા રહ્યા અને કશું ન બોલ્યા.

"મમ્મી, તું કેમ કંઈ બોલતી નથી?" પાયલે પૂછ્યું. "તું પણ મને સપોર્ટ નહીં કરે?"

સુધાબેને પાયલની સામે જોયું. "ના પાયલ, હું અત્યારે તારા છૂટાછેડાના નિર્ણયમાં તારી સાથે નથી."

આ સાંભળીને પાયલના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેને પોતાની સગી માના આ શબ્દો પર વિશ્વાસ નહોતો બેસતો.

"તું મારી મા થઈને આવું બોલે છે?" પાયલ ગુસ્સાથી ધ્રૂજવા લાગી. "તારે તો મારી પડખે ઊભા રહેવું જોઈએ."

સુધાબેને ખૂબ જ શાંત અવાજે કહ્યું, "હું તારી મા છું એટલે જ તને ખાડામાં પડતા જોઈ શકતી નથી."

પાયલ પોતાની બેગ ઉપાડીને ગેસ્ટ રૂમ તરફ જવા લાગી. "મને તમારી પાસેથી આવી આશા નહોતી, તમે બધા પારકા થઈ ગયા છો."

તે રાત્રે ઘરમાં કોઈએ સરખું ખાધું નહીં. પાયલે પોતાનો રૂમ અંદરથી બંધ કરી લીધો હતો.

હસમુખભાઈએ પણ સુધાબેનને પૂછ્યું, "સુધા, દીકરી આટલી તકલીફમાં છે તો તારે તેને થોડો સધિયારો આપવો જોઈતો હતો."

સુધાબેને માત્ર એટલું જ કહ્યું, "આગમાં ઘી હોમવાથી શાંતિ નથી મળતી, તમે સવાર સુધી રાહ જુઓ."

બીજા દિવસે સવારે પાયલ રૂમમાંથી બહાર આવી ત્યારે સુધાબેન ચા બનાવી રહ્યા હતા. પાયલના ચહેરા પર હજુ પણ કાલ રાતનો ગુસ્સો સાફ દેખાતો હતો.

સુધાબેને ચાનો કપ પાયલ સામે મૂક્યો. સાથે એક ચેકબુક અને ઘરના ઉપરના રૂમની ચાવી પણ ટેબલ પર મૂકી.

"આ શું છે મમ્મી?" પાયલે અચકાતા પૂછ્યું.

"આ ઉપરના સ્વતંત્ર રૂમની ચાવી છે," સુધાબેને કહ્યું. "અને આ ચેકબુકમાં મેં તારા નામે થોડા પૈસા જમા કરાવ્યા છે."

પાયલ આશ્ચર્યથી પોતાની મા સામે જોઈ રહી. તેને કંઈ સમજાતું નહોતું.

"હું રોહિતનો પક્ષ નથી લઈ રહી બેટા," સુધાબેને પાયલનો હાથ પકડીને કહ્યું. "પણ હું નથી ઈચ્છતી કે તું ગુસ્સામાં આવીને આખી જિંદગીનો નિર્ણય લે."

સુધાબેને આગળ કહ્યું, "તારી પાસે આખો એક વર્ષનો સમય છે."

"એક વર્ષ કેમ?" પાયલે પૂછ્યું.

"તારે અત્યારે અમારા પર કે રોહિત પર નિર્ભર નથી રહેવાનું," સુધાબેને સમજાવ્યું. "તું ઉપરના રૂમમાં તારી રીતે રહે, નોકરી શોધ અને પોતાના પગ પર ઊભી થા."

પાયલે નીચે જોઈને વિચારવાનું શરૂ કર્યું. તેને માની વાતમાં કોઈ મોટો સ્વાર્થ ન દેખાયો.

"એક વર્ષ પછી જો તને લાગે કે તારે રોહિત સાથે નથી રહેવું, તો હું પોતે વકીલ પાસે આવીને તારા છૂટાછેડાના કાગળ પર સહી કરાવીશ," સુધાબેને વચન આપ્યું.

પાયલે ચાવી અને ચેકબુક હાથમાં લીધા. તેણે પોતાની જાતને સાબિત કરવાનો નિર્ણય કરી લીધો.

પહેલા બે મહિના પાયલ માટે ખૂબ અઘરા રહ્યા. તેણે ઘણા ઇન્ટરવ્યુ આપ્યા અને છેવટે એક નાની પ્રાઇવેટ કંપનીમાં એકાઉન્ટન્ટ તરીકે નોકરી મળી ગઈ.

સવારે વહેલા ઊઠીને પોતાનું ટિફિન બનાવવું અને લોકલ બસમાં નોકરીએ જવું તેની દિનચર્યા બની ગઈ. તે પોતાના ખર્ચા જાતે ઉપાડવા લાગી હતી.

ઘરમાં ઉપરના રૂમમાં તે એકલી રહેતી હતી. સુધાબેન કે હસમુખભાઈ ક્યારેય તેના અંગત નિર્ણયોમાં દખલગીરી નહોતા કરતા.

સાંજે ક્યારેક રોહિતનો ફોન આવતો તો પાયલ વાત કરવાનું ટાળતી હતી. રોહિતે પણ પોતાની ભૂલ સમજાતા બે વાર મળવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, પણ પાયલે ના પાડી દીધી હતી.

છ મહિના વીતી ગયા પછી પાયલની ઓફિસમાં તેની મહેનત જોઈને તેને પ્રમોશન મળ્યું. હવે તેની પાસે પોતાનો સારો પગાર હતો અને બેંકમાં બચત પણ હતી.

એક દિવસ ઓફિસમાં કામ કરતા કરતા પાયલને યાદ આવ્યું કે જ્યારે તે સાસરે હતી ત્યારે તે નાની નાની વાતમાં કેવી રીતે નારાજ થઈ જતી હતી. તેને સમજાયું કે આર્થિક રીતે કોઈ પર નિર્ભર રહેવાથી માણસનો સ્વભાવ ચીડચીડિયો થઈ જાય છે.

તેને એ પણ યાદ આવ્યું કે તે અઠવાડિયે રોહિત પણ ઓફિસના મોટા ટેન્શનમાં હતો. બંને વચ્ચે થયેલી બોલાચાલી માત્ર એક ક્ષણિક આવેશ હતો, જેમાં બંનેએ અહંકાર રાખી લીધો હતો.

નવ મહિના પૂરા થયા ત્યારે પાયલ હવે પહેલાં જેવી ગુસ્સાવાળી છોકરી નહોતી રહી. તે એક સમજદાર, શાંત અને સ્વનિર્ભર સ્ત્રી બની ચૂકી હતી.

એક રવિવારે સાંજે રોહિત અચાનક તેમના ઘરે આવ્યો. તેના ચહેરા પર કોઈ અહંકાર નહોતો, માત્ર એક પસ્તાવો હતો.

રોહિતે હોલમાં બેસીને હસમુખભાઈ અને સુધાબેન સામે હાથ જોડ્યા. "મને માફ કરી દો, તે દિવસે મારે પાયલ સાથે એ રીતે વાત નહોતી કરવી જોઈતી."

સુધાબેને રોહિતને ચા આપી અને કહ્યું, "બેટા, તારે અમારી માફી માંગવાની જરૂર નથી, તું ઉપર જઈને પાયલ સાથે વાત કર."

રોહિત ધીમા પગલે ઉપરના રૂમ તરફ ગયો. દરવાજો ખુલ્લો હતો અને પાયલ ટેબલ પર પોતાની ફાઈલો ગોઠવી રહી હતી.

"પાયલ," રોહિતે ધીમેથી સાદ પાડ્યો.

પાયલે પાછળ ફરીને જોયું. રોહિતને જોઈને તેના ચહેરા પર ન તો કોઈ ગુસ્સો આવ્યો કે ન તો કોઈ ઉત્તેજના.

"આવો રોહિત, બેસો," પાયલે ખુરશી બતાવીને કહ્યું.

રોહિત સામે બેસી ગયો અને તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ. "પાયલ, હું તને પાછી લેવા આવ્યો છું, મારાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ હતી."

પાયલે રોહિત સામે જોયું અને શાંતિથી વાત સાંભળી. તેણે રોહિતના શબ્દોમાં રહેલો સાચો પસ્તાવો અનુભવ્યો.

"રોહિત, તે દિવસે હું પણ એટલી જ ખોટી હતી જેટલા તમે હતા," પાયલે કહ્યું. "મેં પણ નાની વાતને બહુ મોટું સ્વરૂપ આપી દીધું હતું."

રોહિતે પાયલનો હાથ પકડ્યો. "શું તું મારી સાથે પાછી આવીશ? આપણે બધું નવેસરથી શરૂ કરીશું."

પાયલે પોતાનો હાથ ધીમેથી પાછો ખેંચ્યો. "મને થોડો સમય આપો, હું આજે સાંજે નીચે આવીને મારો નિર્ણય જણાવીશ."

રોહિત માથું હલાવીને નીચે આવી ગયો. આખું ઘર હવે પાયલના છેલ્લા નિર્ણયની રાહ જોઈ રહ્યું હતું.

સાંજના સમયે પાયલ નીચે આવી. તેના હાથમાં સુધાબેને આપેલી પેલી ચેકબુક હતી.

તેણે ચેકબુક સુધાબેનના હાથમાં પાછી મૂકી દીધી. "મમ્મી, મેં આમાંથી એક પણ રૂપિયો નથી વાપર્યો."

સુધાબેને પાયલની આંખોમાં જોયું. તેમાં હવે કોઈ ડર કે ક્રોધ નહોતો, માત્ર એક આત્મવિશ્વાસ હતો.

"તો બેટા, તેં શું વિચાર્યું?" હસમુખભાઈએ પૂછ્યું.

પાયલે રોહિત સામે જોયું અને પછી પોતાની મા સામે જોયું.

"હું રોહિત સાથે પાછી જવા તૈયાર છું," પાયલે સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું.

રોહિતના ચહેરા પર ખુશીની લહેર દોડી ગઈ અને તેની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા.

"પણ એક શરતે," પાયલે આગળ ઉમેર્યું. "હું મારી આ નોકરી ચાલુ રાખીશ અને આપણે બંને ઘરમાં સમાન ભાગીદાર બનીને રહીશું."

રોહિતે તરત જ માથું હલાવીને સંમતિ આપી. "મને તારી બધી શરતો મંજૂર છે પાયલ."

પાયલ પોતાની મા પાસે ગઈ અને તેમને જોરથી ગળે લગાવી લીધી.

"મમ્મી, તે દિવસે જો તેં મને સપોર્ટ કર્યો હોત અને છૂટાછેડા કરાવી દીધા હોત, તો આજે હું પસ્તાતી હોત," પાયલની આંખો ભીની થઈ ગઈ. "તેં મને એક વર્ષ આપીને મારું આખું જીવન બરબાદ થતાં બચાવી લીધું."

સુધાબેને દીકરીના માથા પર હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા. "દીકરી, સંબંધો ગુસ્સામાં નથી તોડાતા અને લાચારીમાં નથી નિભાવાતા, જ્યારે તું પોતાના પગ પર ઊભી રહીને સંબંધ સ્વીકારે છે ત્યારે જ તે સાચો સંબંધ બને છે."

સામાન ફરીથી પેક થયો અને પાયલ પોતાના નવા આત્મવિશ્વાસ સાથે સાસરે જવા માટે ગાડીમાં બેઠી.

ઘરના ઉંબરે ઊભા રહીને સુધાબેન અને હસમુખભાઈ બંને સંતોષથી હસી રહ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.