જે લોકો મુશ્કેલીના સમયે ભગવાન પરનો વિશ્વાસ ગુમાવી બેસે છે, તેઓ એકવાર આ પૂજારી અને બીમાર પત્નીની વાર્તા જરૂર વાંચજો…

ગામડાનું વાતાવરણ હંમેશા શાંત અને આધ્યાત્મિક હોય છે. આવા જ એક નાના અને સુંદર ગામના પાદરમાં એક જૂનું હનુમાનજીનું મંદિર આવેલું હતું. આ મંદિર બહુ મોટું નહોતું, પણ ગામના લોકો માટે તે શ્રદ્ધાનું કેન્દ્ર હતું. આ મંદિરમાં વર્ષોથી નારાયણદાસ નામના એક વૃદ્ધ પૂજારી સેવાપૂજા કરતા હતા. નારાયણદાસ એકદમ સરળ, સાત્વિક અને ભગવાનના પરમ ભક્ત હતા. તેમનું આખું જીવન પ્રભુ ભક્તિમાં જ વીત્યું હતું. તેઓ સવારે વહેલા ઉઠીને મંદિરની સફાઈ કરતા, ભગવાનને શણગારતા અને આખો દિવસ રામ નામની ધૂન રમતી રાખતા.

મંદિરમાં એક નાનો અખંડ દીવો સળગતો રહેતો હતો. નારાયણદાસ આ દીવાનું પોતાના સંતાનની જેમ ધ્યાન રાખતા હતા. ગમે તેવી પરિસ્થિતિ હોય, પણ મંદિરનો આ દીવો ક્યારેય ઓલવાવો ન જોઈએ, એવો તેમનો પાકો નિયમ હતો. તેમની પત્ની જાનકીબાઈ પણ એટલા જ ધાર્મિક અને દયાળુ સ્વભાવના હતા. બંને જણા મંદિરમાં મળતી નાનીમોટી ભેટ કે દક્ષિણાથી પોતાનું ગુજરાન ચલાવતા હતા. પણ સમય હંમેશા એકસરખો રહેતો નથી. કુદરત ક્યારેક પોતાના પરમ ભક્તોની પણ આકરી પરીક્ષા લેતી હોય છે.

ધીમે ધીમે ગામમાં ભારે દુકાળ જેવી પરિસ્થિતિ સર્જાઈ. લોકો મંદિરે આવતા ઓછા થઈ ગયા અને દક્ષિણા પણ સાવ બંધ થઈ ગઈ. નારાયણદાસ ભારે આર્થિક સંકટમાં આવી ગયા. ઘરમાં ખાવા માટે અનાજનો એક દાણો પણ બચ્યો નહોતો. પરિસ્થિતિ એટલી હદે વણસી ગઈ કે બે ટંકના ભોજનના પણ ફાંફા પડવા લાગ્યા. આ કપરા સમયમાં જાનકીબાઈ અચાનક ગંભીર બીમાર પડી ગયા. તેમને સખત તાવ આવતો હતો અને શરીર સાવ ગળવા લાગ્યું હતું.

નારાયણદાસ પાસે પત્નીની સારવાર માટે દવા લાવવાના પણ પૈસા નહોતા. તેઓ સવારે ભગવાનની સામે બેસીને પ્રાર્થના કરતા અને પછી આખો દિવસ પત્નીની સેવામાં વિતાવતા. ગામના લોકો પોતાની મુશ્કેલીઓમાં એટલા વ્યસ્ત હતા કે કોઈનું ધ્યાન આ ગરીબ પૂજારીના ઘર તરફ ગયું નહીં. જાનકીબાઈ ખાટલામાં પડ્યા પડ્યા ભગવાનનું નામ લેતા રહેતા અને નારાયણદાસને કહેતા કે તમે મારી ચિંતા ન કરો, ભગવાન જે કરશે તે સારું જ કરશે.

એક દિવસ નારાયણદાસ ગામના એક ખૂબ જ ધનિક અને અભિમાની શેઠ મગનલાલની હવેલી પાસે પસાર થઈ રહ્યા હતા. મગનલાલ પાસે અઢળક પૈસો હતો પણ તેમના હૃદયમાં દયા કે શ્રદ્ધા જેવું કંઈ નહોતું. તેમણે નારાયણદાસને ખૂબ જ ચિંતિત અને અશક્ત હાલતમાં જોયા. મગનલાલે તેમને પોતાની પાસે બોલાવ્યા. શેઠે હસતા હસતા પૂજારીની મજાક ઉડાવતા કહ્યું કે અરે નારાયણદાસ, આખો દિવસ મંદિરમાં ટકોરા મારો છો તોય ભગવાન તમને ખાવાનું નથી આપતા. તમારી પત્ની ખાટલામાં મરણ પથારીએ પડી છે અને ઘરમાં અનાજ નથી.

મગનલાલે આગળ કહ્યું કે મારી વાત માનો અને આ ભગવાનને ભજવાનું છોડી દો. એ પથ્થર મૂર્તિ તમને કંઈ આપવાની નથી. મારી ઓફિસે આવી જાઓ અને ચોકીદારની નોકરીએ રહી જાઓ. હું તમને દર મહિને સારો પગાર આપીશ, જેથી તમારું ઘર પણ ચાલશે અને પત્નીની દવા પણ આવી જશે. આ મંદિરના ચક્કરમાં તમે ભૂખે મરી જશો.

મગનલાલની આ વાત સાંભળીને નારાયણદાસના હૃદયને બહુ મોટી ઠેસ પહોંચી. પણ તેમણે પોતાનો સંયમ ગુમાવ્યો નહીં. તેમણે એકદમ શાંત અવાજે અને અડગ શ્રદ્ધા સાથે શેઠને કહ્યું કે શેઠ સાહેબ, તમારી નોકરી માટે ખૂબ ખૂબ આભાર. પણ જે ભગવાને મને આખી જિંદગી સાચવ્યો છે, તેને હું થોડી મુશ્કેલી આવતા કેવી રીતે છોડી શકું? મારો પ્રભુ પરનો ભરોસો અડગ છે. તે મારી પરીક્ષા લઈ રહ્યો છે અને મને પૂરો વિશ્વાસ છે કે તે મને ક્યારેય નિરાશ નહીં કરે. હું આ મંદિર અને પ્રભુની સેવા ક્યારેય નહીં છોડું. નારાયણદાસે નોકરીની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી અને ત્યાંથી ચાલતા થયા. મગનલાલ તેમની પાછળ હસતા રહ્યા કે આ ડોસો ભૂખે મરશે પણ સુધરશે નહીં.

એ જ રાત્રે વાતાવરણ અચાનક પલટાઈ ગયું. આકાશમાં ભયાનક કાળા વાદળો ઘેરાયા અને જોરદાર પવન ફૂંકાવા લાગ્યો. જોતજોતામાં ગામમાં એક સખત અને ભયાનક વાવાઝોડું ત્રાટક્યું. પવન એટલો તેજ હતો કે મોટા મોટા ઝાડના મૂળિયા ઉખડી રહ્યા હતા અને ઘરોના નળિયા હવામાં ઉડી રહ્યા હતા. વીજળીના કડાકાભડાકા સાથે ધોધમાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો. આખું ગામ અંધારપટમાં ડૂબી ગયું અને લોકો પોતાના ઘરોમાં ભરાઈ ગયા.

આવી ભયાનક રાત્રે પણ નારાયણદાસને માત્ર એક જ ચિંતા હતી કે મંદિરનો અખંડ દીવો ઓલવાઈ ન જાય. તેઓ પોતાની બીમાર પત્નીને ઘરમાં આરામ કરવાનું કહીને દોડતા મંદિરે પહોંચ્યા. મંદિરના બારી દરવાજા પવનના કારણે જોરજોરથી ભટકાઈ રહ્યા હતા. પવનના ઝાપટા સીધા ગર્ભગૃહ સુધી આવી રહ્યા હતા. દીવાની જ્યોત એકબાજુ નમી ગઈ હતી અને તે ગમે ત્યારે ઓલવાઈ જાય તેમ હતી.

નારાયણદાસે તરત જ દીવાની આસપાસ પોતાના બંને હાથનો ઓથ આપ્યો. પવનના સુસવાટા તેમની સહનશક્તિની પરીક્ષા લઈ રહ્યા હતા. વરસાદના છાંટા તેમના આખા શરીરને પલાળી રહ્યા હતા અને ઠંડીના કારણે તેમનું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું. છતાં તેઓ એક જગ્યાએ અડગ ઊભા રહ્યા. તેમણે મનોમન હનુમાનજીનું સ્મરણ શરૂ કર્યું. હે પ્રભુ, આ દીવો તારી શ્રદ્ધાનું પ્રતીક છે, તેને ઓલવાવા ન દેતો. મારો જીવ ભલે ચાલ્યો જાય, પણ આ જ્યોત અખંડ રહેવી જોઈએ.

આખી રાત એ ભયાનક તોફાન ચાલતું રહ્યું. નારાયણદાસ એક પણ ક્ષણ માટે ત્યાંથી ખસ્યા નહીં. તેમના હાથ પર પવનના કારણે ફોલ્લા પડી ગયા હતા છતાં તેમણે દીવો ઓલવાવા ન દીધો. તેમનો આ અડગ ભરોસો જોઈને જાણે કુદરત પણ નમી ગઈ હોય તેમ વહેલી સવારે ધીમે ધીમે વાવાઝોડું શાંત પડ્યું. વરસાદ રોકાઈ ગયો અને પૂર્વ દિશામાંથી સૂર્યનારાયણના કિરણો પૃથ્વી પર પડ્યા. નારાયણદાસના ચહેરા પર એક અનોખો સંતોષ હતો કારણ કે દીવો હજુ પણ સળગી રહ્યો હતો.

સવારે જ્યારે સૂર્યનો પ્રકાશ આખા ગામમાં ફેલાયો, ત્યારે ગામના પાદરે એક મોંઘી ગાડી આવીને ઊભી રહી. ગાડીમાંથી એક પ્રૌઢ અને ભદ્ર દેખાતા અજાણ્યા પ્રવાસી બહાર આવ્યા. તેમના કપડાં કાદવથી ખરડાયેલા હતા અને તેઓ ખૂબ જ થાકેલા દેખાતા હતા. તેઓ સીધા મંદિરના પગથિયાં ચડીને અંદર આવ્યા. તેમણે જોયું કે એક વૃદ્ધ પૂજારી આખી રાતના જાગરણ અને થાકના કારણે ભગવાનની મૂર્તિ પાસે બેઠા હતા.

પ્રવાસી સીધા નારાયણદાસ પાસે ગયા અને તેમના પગે પડી ગયા. નારાયણદાસ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. તેમણે પ્રવાસીને ઊભા કર્યા અને પૂછ્યું કે ભાઈ, તમે કોણ છો અને આટલી વહેલી સવારે આ રીતે કેમ પગે પડો છો? પ્રવાસીની આંખોમાં આંસુ હતા. તેમણે ગદગદ થઈને કહ્યું કે પૂજારીજી, ગઈકાલે રાત્રે હું મારી ગાડી લઈને હાઈવે પરથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. અચાનક એ ભયાનક વાવાઝોડું અને તોફાન આવ્યું. મારી ગાડી રસ્તો ભૂલી ગઈ અને હાઈવેથી નીચે ઉતરીને પહાડી અને ખીણવાળા વિસ્તાર તરફ જતી રહી.

પ્રવાસીએ આગળ વાત વધારતા કહ્યું કે ચારેય બાજુ ઘનઘોર અંધારું હતું. મને રસ્તો નહોતો દેખાતો અને મારી ગાડી ગમે ત્યારે ખીણમાં ખાબકે તેમ હતી. મારો જીવ તાળવે ચોંટ્યો હતો અને હું ભગવાનને યાદ કરી રહ્યો હતો. બરાબર એ જ સમયે મને દૂર એક ઊંચી ટેકરી પર નાનો પણ તેજસ્વી દીવો સળગતો દેખાયો. એ દીવાના પ્રકાશને દિશા માનીને મેં મારી ગાડી એ તરફ વાળી. જ્યારે હું અહીં પહોંચ્યો ત્યારે ખબર પડી કે આ એક પવિત્ર મંદિર છે. એ દીવાને કારણે જ ગઈકાલે રાત્રે મારો જીવ બચ્યો છે. જો એ દીવો ન હોત તો આજે હું જીવતો ન હોત.

પ્રવાસીએ પોતાના ખિસ્સામાંથી એક મોટું અને વજનદાર કવર કાઢ્યું. તેમણે એ કવર ખૂબ જ આદરપૂર્વક નારાયણદાસના હાથમાં મૂકી દીધું. તેમણે કહ્યું કે પૂજારીજી, આ એક નાની ભેટ છે. આમાં તમારી પત્નીની સારવાર માટે અને તમારા ઘરના અનાજ તેમજ મંદિરના જીર્ણોદ્ધાર માટેના પૂરા પૈસા છે. આ પૈસા રાખી લો અને મને આશીર્વાદ આપો કે હું હંમેશા આવા પુણ્યના કામ કરતો રહું.

નારાયણદાસે ધ્રૂજતા હાથે કવર ખોલ્યું તો તેમાં હજારો રૂપિયા હતા. ઘરમાં અનાજ નહોતું અને પત્ની મરણ પથારીએ હતી, તે સમયે ભગવાને આ અજાણ્યા પ્રવાસીને માધ્યમ બનાવીને આટલી મોટી મદદ મોકલી હતી. નારાયણદાસની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેઓ ભગવાનની મૂર્તિ સામે જોઈને હાથ જોડીને બેસી ગયા. હે પ્રભુ, તારી લીલા અપરંપાર છે. તેં મારી શ્રદ્ધા લાજવા ન દીધી.

આ વાતની ખબર જ્યારે આખા ગામમાં અને પેલા ધનિક શેઠ મગનલાલને પડી ત્યારે તેઓ પણ દોડતા મંદિરે આવ્યા. મગનલાલે જ્યારે આ આખી ઘટના સાંભળી ત્યારે તેમનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું. તેમને સમજાયું કે પૈસાના અભિમાનમાં તેઓ કેટલા અંધ બની ગયા હતા. જે ભગવાન સૃષ્ટિનો ચાલક છે, તેના પર વિશ્વાસ રાખનાર ક્યારેય ભૂખ્યો સૂતો નથી. મગનલાલે નારાયણદાસની માફી માંગી અને મંદિરે નિયમિત આવવાનું શરૂ કર્યું.

નારાયણદાસે એ પૈસાથી જાનકીબાઈની બહુ સારી સારવાર કરાવી અને તેઓ થોડા જ દિવસોમાં એકદમ સ્વસ્થ થઈ ગયા. ઘરમાં અનાજના ભંડાર ભરાઈ ગયા અને મંદિરનો જીર્ણોદ્ધાર પણ બહુ સરસ રીતે થયો. આ ઘટનાએ આખા ગામના લોકોમાં ભગવાન પ્રત્યેની શ્રદ્ધા બમણી કરી દીધી. જે માણસ સુખ અને દુઃખ બંને પરિસ્થિતિમાં ભગવાન પર છેલ્લી ક્ષણ સુધી અડગ ભરોસો રાખે છે, તેને ક્યારેય કોઈની સામે હાથ લંબાવવો પડતો નથી અને કુદરત તેની વહારે ચોક્કસ આવે જ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.