જે માણસને આખો પરિવાર ઘર તોડનારો માનતો હતો, તેના પગમાં દીકરો રડતો રડતો પડી ગયો જ્યારે ખબર પડી કે...

ઘરમાં સવારથી જ ઉત્સાહનો માહોલ હતો. પંચોતેરમા જન્મદિવસે કાશીબાના આખા પરિવારમાં મોટી ઉજવણીની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી.

મોટો દીકરો કૌશિક હોલમાં ઊભો રહીને કેટરર્સ સાથે વાત કરી રહ્યો હતો. નાનો દીકરો પરેશ મહેમાનોનું લિસ્ટ તપાસી રહ્યો હતો અને વહુઓ મીઠાઈના બોક્સ ગોઠવતી હતી.

કાશીબા પોતાના રૂમમાં હિંચકા પર બેસીને હાથમાં એક જૂની ડાયરી પકડી રાખતા હતા. તેમના ચહેરા પર એક ઊંડી શાંતિ હતી પણ આંખોમાં કંઈક અલગ જ વિચાર ચાલી રહ્યો હતો.

પરેશ લિસ્ટ લઈને કાશીબાના રૂમમાં આવ્યો. "બા, આપણે બધા સગા-સંબંધીઓને આમંત્રણ પત્રિકા મોકલી દીધી છે."

કાશીબાએ ધીમેથી માથું હલાવ્યું અને ડાયરીમાંથી એક કાગળ કાઢ્યો. "બેટા, આ એક નામ બાકી રહી ગયું છે, આ પત્રિકા તારે જાતે જઈને આપવાની છે."

પરેશે તે કાગળ હાથમાં લીધો અને તેના પર લખેલું નામ વાંચ્યું. નામ વાંચતા જ તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ અને તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો.

"બા, તમારું મગજ તો ઠેકાણે છે ને?" પરેશે કાગળ ટેબલ પર મૂકી દીધો. "તમે આ માણસને આપણા ઘરમાં બોલાવવા માંગો છો?"

અવાજ સાંભળીને કૌશિક અને બંને વહુઓ પણ દોડીને રૂમમાં આવી ગયા. કૌશિકે ટેબલ પર પડેલો કાગળ ઉપાડીને જોયો.

"આ શક્ય જ નથી બા," કૌશિકે ઊંચા અવાજે કહ્યું. "જે માણસના કારણે આપણું આખું કુટુંબ બરબાદ થઈ ગયું હતું, તેને તમે તમારા જન્મદિવસે બોલાવશો?"

કાશીબાએ ખૂબ જ શાંત અવાજે કહ્યું, "હા, હું ઈચ્છું છું કે તે આ જન્મદિવસે આપણા ઘેર આવે."

"જો એ માણસ આ ઉંબરો ઓળંગશે તો હું આ ફંક્શનમાં હાજર નહીં રહું," પરેશે સીધી ધમકી આપી દીધી. "અમારે એની સાથે કોઈ સંબંધ નથી."

કૌશિકે પણ ભાઈનો સાથ આપ્યો. "બા, જો તમે જીદ પકડી રાખશો તો અમે આખો કાર્યક્રમ રદ કરી દઈશું. આખા ગામમાં આપણી શું ઈજ્જત રહેશે?"

કાશીબા હિંચકા પરથી ઊભા થયા અને બંને દીકરાઓ સામે જોયું. તેમની આંખોમાં કોઈ ડર નહોતો પણ એક મક્કમ નિર્ણય હતો.

"તમારે કાર્યક્રમ રાખવો હોય તો રાખો અને ન રાખવો હોય તો ના પાડી દો," કાશીબાએ સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું. "પણ જો ઉજવણી થશે તો એ મહેમાન ચોક્કસ આવશે."

બંને દીકરાઓ ગુસ્સામાં રૂમમાંથી બહાર નીકળી ગયા. ઘરમાં થોડી વાર પહેલાં જે ખુશીનો માહોલ હતો, તે એક ક્ષણમાં ઝઘડા અને તણાવમાં બદલાઈ ગયો.

દસ વર્ષ પહેલાં કૌશિકના પહેલા લગ્ન થયા હતા તે સમયની આ કડવી યાદ હતી. તે સંબંધ ખૂબ જ ખરાબ રીતે તૂટ્યો હતો અને કોર્ટ-કચેરી સુધી વાત પહોંચી ગઈ હતી.

તે સમયે પૂર્વ પત્નીના પિતા મનસુખભાઈ પર આખા પરિવારે આરોપ લગાવ્યો હતો કે તેમણે જ દીકરીનું ઘર ભાંગ્યું છે. ત્યારથી આખો પરિવાર મનસુખભાઈને પોતાનો સૌથી મોટો દુશ્મન માનતો હતો.

કૌશિકના બંને બાળકો હવે મોટા થઈ ગયા હતા અને તેઓ નવી માતા સાથે રહેતા હતા. ઘરમાં ક્યારેય તે જૂના દિવસોની કે મનસુખભાઈની વાત પણ નહોતી થતી.

જન્મદિવસની સાંજ આવી પહોંચી અને હોલમાં સુંદર રોશની કરવામાં આવી હતી. દીકરાઓએ સમાજના ડરથી કાર્યક્રમ તો ચાલુ રાખ્યો હતો પણ બંનેના મોં ચડેલા હતા.

સગા-સંબંધીઓ એક પછી એક આવીને કાશીબાને આશીર્વાદ લઈ રહ્યા હતા અને ભેટ આપી રહ્યા હતા. કાશીબા બધા સાથે હસીને વાત કરતા હતા પણ તેમની નજર દરવાજા પર જ ટકેલી હતી.

સાંજના આઠ વાગ્યે મુખ્ય દરવાજે એક રિક્ષા આવીને ઊભી રહી. તેમાંથી એક વૃદ્ધ માણસ સાદો સફેદ કુર્તો પહેરીને લાકડીના ટેકે નીચે ઉતર્યો.

તે મનસુખભાઈ હતા, જેમના વાળ સાવ સફેદ થઈ ગયા હતા અને શરીર ઘણું નબળું પડી ગયું હતું. તેમના હાથમાં એક નાની લાકડાની પેટી હતી.

મનસુખભાઈ જેવા હોલમાં પ્રવેશ્યા કે આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો. ડીજેનું સંગીત અચાનક બંધ થઈ ગયું અને બધા મહેમાનો એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા.

કૌશિક પોતાની જગ્યા પરથી ઊભો થઈ ગયો અને તેના હાથની મુઠ્ઠીઓ ભીંસાઈ ગઈ. પરેશ પણ આગળ આવ્યો અને મનસુખભાઈનો રસ્તો રોકીને ઊભો રહી ગયો.

"તમારી અહીં આવવાની હિંમત કેવી રીતે થઈ?" પરેશે દાંત ભીંસીને પૂછ્યું. "દસ વર્ષ પછી પણ તમને શરમ નથી આવતી?"

મનસુખભાઈએ માથું નીચું રાખીને હાથ જોડ્યા. "મને કાશીબાએ બોલાવ્યો છે એટલે હું આવ્યો છું."

કૌશિક આગળ આવ્યો અને તેણે મનસુખભાઈનો હાથ પકડીને બહાર ધકેલવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "તમે હમણાં ને હમણાં અહીંથી નીકળી જાઓ, અમારે તમારું મોં પણ નથી જોવું."

"ઊભા રહો," પાછળથી કાશીબાનો ગંભીર અને બુલંદ અવાજ સંભળાયો.

કાશીબા ધીમા પગલે આગળ આવ્યા અને કૌશિકનો હાથ મનસુખભાઈ પરથી હટાવી દીધો. તેમણે મનસુખભાઈ સામે જોઈને હાથ જોડ્યા.

"આવો મનસુખભાઈ, હું તમારી જ રાહ જોતી હતી," કાશીબાએ વહાલથી આવકાર આપ્યો.

આ જોઈને કૌશિકથી રહેવાયું નહીં. "બા, તમે આ માણસનું સન્માન કરી રહ્યા છો જેણે મારું ઘર તોડી નાખ્યું હતું?"

બધા સંબંધીઓ પણ ધીમા અવાજે ગણગણાટ કરવા લાગ્યા કે કાશીબા આ ઉંમરે શું કરી રહ્યા છે.

કાશીબા સ્ટેજ પર ગયા અને માઈક હાથમાં લીધું. તેમણે હોલમાં હાજર દરેક વ્યક્તિ સામે એક ઊંડી નજર નાખી.

"આજે મારો પંચોતેરમો જન્મદિવસ છે," કાશીબાએ શાંતિથી બોલવાનું શરૂ કર્યું. "અને આજે હું આ ઘરમાંથી દસ વર્ષ જૂનો એક મોટો બોજ ઉતારવા માંગુ છું."

કૌશિક અને પરેશ બંને ગુસ્સામાં સ્ટેજ પાસે આવીને ઊભા રહી ગયા.

"તમે બધા આ માણસને આપણા પરિવારનો દુશ્મન માનો છો," કાશીબાએ મનસુખભાઈ તરફ ઈશારો કરતા કહ્યું. "કારણ કે તમે બધાએ આખી જિંદગી માત્ર સિક્કાની એક જ બાજુ જોઈ છે."

કૌશિકે કહ્યું, "બા, એમાં જોવાનું શું હોય? એમની દીકરીએ મારા પર ખોટા કેસ કર્યા હતા અને આ માણસે એને સાથ આપ્યો હતો."

કાશીબાએ માથું ધુણાવ્યું. "ના કૌશિક, તે સમયે તું દારૂના નશામાં એટલો ડૂબેલો રહેતો હતો કે તને તારા પોતાના સંતાનોનું પણ ભાન નહોતું."

આ સાંભળીને કૌશિકનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો અને હોલમાં બેઠેલા મહેમાનો સ્તબ્ધ થઈ ગયા.

"તમે બંને ભાઈઓ એ વાત ભૂલી ગયા કે તે સમયે ઘરમાં રોજ કેવો કકળાટ થતો હતો," કાશીબાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. "મારી પૂર્વ વહુ માનસિક રીતે એટલી ભાંગી પડી હતી કે તે બાળકોને નુકસાન પહોંચાડવાની સ્થિતિમાં આવી ગઈ હતી."

કાશીબાએ આગળ જણાવ્યું કે તે મુશ્કેલ સમયમાં આ મનસુખભાઈ જ હતા જેમણે વચ્ચે પડીને બંને નિર્દોષ બાળકોનો જીવ બચાવ્યો હતો.

"જ્યારે તારી પૂર્વ પત્ની બાળકોને પોતાની સાથે ખેંચીને લઈ જવા માંગતી હતી, ત્યારે આ બાપે પોતાની સગી દીકરી સામે લડીને બાળકોને આપણા ઘરમાં સુરક્ષિત રાખ્યા હતા," કાશીબાએ ખુલાસો કર્યો.

મનસુખભાઈની આંખોમાંથી આંસુ ટપકી પડ્યા અને તેમણે હાથ જોડીને નીચે જોઈ લીધું.

"તેમણે કોર્ટમાં પોતાની દીકરીનો પક્ષ લેવાને બદલે સત્યનો સાથ આપ્યો હતો જેથી બાળકો પોતાના દાદી પાસે રહી શકે," કાશીબાનો અવાજ ગળગળો થઈ ગયો. "અને બદલામાં આપણે શું કર્યું? આપણે આખા સમાજમાં તેમને બદનામ કર્યા અને તેમને ઘર તોડનારા કહ્યા."

પરેશે અચકાતા પૂછ્યું, "બા, તમને આ બધી વાતની ક્યારે ખબર પડી?"

"ગયા મહિને જ્યારે હું દવાખાને ગઈ હતી ત્યારે મને જૂના વકીલ મળ્યા હતા," કાશીબાએ સત્ય જણાવ્યું. "તેમણે મને તે સમયના સાચા કાગળો અને મનસુખભાઈએ લખેલા પત્રો બતાવ્યા."

કાશીબાએ જણાવ્યું કે મનસુખભાઈએ પોતાની આખી જિંદગીની જમાપૂંજી બંને બાળકોના નામે ફિક્સ ડિપોઝિટમાં મૂકી દીધી હતી જેથી તેમના ભણતરમાં કોઈ તકલીફ ન પડે.

"તેમણે આટલા વર્ષો સુધી આપણા બધાના મહેણાં અને અપમાન ચૂપચાપ સહન કર્યા," કાશીબા સ્ટેજ પરથી નીચે ઉતર્યા. "તેમણે ક્યારેય કોઈને સાચી વાત ન કહી કારણ કે તેઓ નહોતા ઈચ્છતા કે બાળકોના મનમાં તેમની પોતાની મા પ્રત્યે નફરત પેદા થાય."

હોલમાં સોય પડે તો પણ અવાજ આવે એટલી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. જે સંબંધીઓ મનસુખભાઈને ખરાબ કહેતા હતા, તેઓ હવે શરમથી નીચું જોઈ રહ્યા હતા.

કૌશિકના બંને બાળકો જે હવે મોટા થઈ ગયા હતા, તેઓ દોડીને મનસુખભાઈ પાસે આવ્યા. તેમણે પોતાના નાનાના પગ પકડી લીધા.

મનસુખભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે બંને બાળકોના માથા પર હાથ મૂક્યો અને તેમને છાતી સરસા ચાંપી લીધા. દસ વર્ષનો વિયોગ એક જ પળમાં આંસુ બનીને વહી ગયો.

કૌશિક ધીમા પગલે આગળ આવ્યો અને તેનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું. તે મનસુખભાઈની સામે આવીને ઊભો રહ્યો.

"મને માફ કરી દો વડીલ," કૌશિક ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો અને મનસુખભાઈના પગમાં બેસી ગયો. "હું અહંકાર અને નશામાં એટલો આંધળો હતો કે તમારી મહાનતાને ન સમજી શક્યો."

મનસુખભાઈએ નીચે નમીને કૌશિકને ઊભો કર્યો અને તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો. "દીકરા, જૂની વાતો ભૂલી જા, મારે તારાથી કોઈ ફરિયાદ નહોતી અને આજે પણ નથી."

પરેશ અને બંને વહુઓ પણ આગળ આવ્યા અને તેમણે પણ હાથ જોડીને માફી માંગી.

કાશીબાએ મનસુખભાઈના હાથમાંથી પેલી લાકડાની પેટી લીધી અને ખોલી. અંદર એક સુંદર રાધા-કૃષ્ણની નાની મૂર્તિ હતી જે મનસુખભાઈ કાશીબા માટે લાવ્યા હતા.

"હું મારા આયખાના છેલ્લા દિવસો કોઈના પ્રત્યે વેર કે નફરત રાખીને જીવવા નહોતી માંગતી," કાશીબાએ સ્મિત સાથે કહ્યું. "આજે મારા ઘરમાં સાચી શાંતિ થઈ છે."

તે રાત્રે બધાએ સાથે મળીને જમવાનું લીધું. હોલમાં હવે કોઈ જૂની કડવાશ કે વેરઝેર નહોતા રહ્યા, પણ એક સાચા અને પવિત્ર પારિવારિક પ્રેમનું વાતાવરણ બની ગયું હતું.

બાળકો પોતાના નાનાના ખોળામાં બેસીને વાતો કરી રહ્યા હતા અને કાશીબા સંતોષથી આ બધું જોઈ રહ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.