વહુને પિયર મોકલીને સાસુ ખરાબ બની ગઈ, પણ જ્યારે પચાસ લાખની લોન પાછળનું સત્ય સામે આવ્યું ત્યારે...

સવારના દસ વાગ્યાનો સમય હતો અને રસોડામાંથી વઘારેલી ખીચડીની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી.

કિંજલ રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર ઊભી રહીને સાસુ શાંતાબેન માટે ગરમ ચા બનાવી રહી હતી. લગ્નને હજુ માંડ બે વર્ષ થયા હતા પણ બંને વચ્ચે ક્યારેય કોઈ સાસુ-વહુ જેવો અણબનાવ નહોતો બન્યો.

શાંતાબેન હંમેશા કિંજલને પોતાની સગી દીકરીની જેમ જ સાચવતા હતા. કિંજલ પણ સવારે ઊઠીને સૌથી પહેલાં સાસુના પગે લાગીને જ પોતાના દિવસની શરૂઆત કરતી હતી.

ત્યાં જ શાંતાબેન ઝડપી પગલે રસોડામાં આવ્યા અને તેમણે કિંજલના હાથમાંથી ચાની કીટલી લગભગ આંચકી લીધી. તેમના ચહેરા પર એક અજીબ પ્રકારનો ક્રોધ દેખાતો હતો.

"કિંજલ, તું હમણાં ને હમણાં તારો બધો સામાન પેક કર અને તારા પિયર જતી રહે," શાંતાબેને ખૂબ જ કઠોર અવાજે કહ્યું.

કિંજલના હાથમાંથી ચમચી નીચે પડી ગઈ. તેને લાગ્યું કે કદાચ સાસુ કોઈ મજાક કરી રહ્યા છે.

"બા, તમે શું કહો છો?" કિંજલે ગભરાતા ગભરાતા પૂછ્યું. "મારાથી કોઈ ભૂલ થઈ ગઈ છે?"

શાંતાબેને પોતાની નજરો ફેરવી લીધી અને રસોડાની બહાર નીકળી ગયા. "મેં જે કહ્યું તે સાંભળ્યું નથી? મારે તારું મોં પણ નથી જોવું આ ઘરમાં."

કિંજલ દોડીને હોલમાં આવી જ્યાં શાંતાબેન સોફા પાસે ઊભા હતા. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા હતા.

"બા, ગઈકાલ સાંજ સુધી તો બધું બરાબર હતું," કિંજલે હાથ જોડીને વિનંતી કરી. "અચાનક આવું શું બની ગયું કે તમે મને ઘરમાંથી કાઢી રહ્યા છો?"

શાંતાબેને કોઈ દયા ન બતાવી અને કિંજલના રૂમમાં જઈને તેના કપડાં કબાટમાંથી બહાર ફેંકવા લાગ્યા. "તું આ ઘરમાં હવે એક પળ પણ નહીં રહી શકે, બસ નીકળી જા અહીંથી."

ઘરમાં અવાજ સાંભળીને બાજુમાં રહેતા પડોશીઓ પણ દરવાજે આવીને ઊભા રહી ગયા. સોસાયટીની બે-ત્રણ સ્ત્રીઓ અંદરોઅંદર વાતો કરવા લાગી.

"જોયું, આખરે સાસુ પોતાની અસલિયત પર આવી જ ગઈ," એક પાડોશણે ધીમેથી કહ્યું. "બહારથી ગમે તેટલો પ્રેમ બતાવે, પણ સાસુ એ સાસુ જ રહેવાની."

બીજી સ્ત્રીએ પણ માથું હલાવ્યું. "બિચારી કિંજલ કેટલી ભલી છે, એને કોઈ વાંક વગર ઘર બહાર કાઢી મૂકી."

કિંજલે પોતાના પતિ વિહાનને ફોન લગાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ વિહાનનો ફોન સતત સ્વીચ ઓફ આવી રહ્યો હતો.

"તું વિહાનને ફોન કરવાની મહેનત ના કર," શાંતાબેને તેનો ફોન હાથમાંથી છીનવી લીધો. "આ ઘરમાં મારો હુકમ ચાલે છે અને મારો નિર્ણય આખરી છે."

શાંતાબેને કિંજલની મોટી બેગમાં બધા કપડાં ભરીને ચેન બંધ કરી દીધી. તેમણે બેગ ઉપાડીને સીધી મુખ્ય દરવાજાની બહાર મૂકી દીધી.

કિંજલનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું. તે સમજી શકતી નહોતી કે જે સાસુ ગઈકાલે તેના માથામાં તેલ નાખી આપતા હતા, તે આજે આટલા નિર્દય કેવી રીતે બની ગયા.

"બા, વિહાનને આવી જવા દો, એકવાર એની સાથે વાત કરી લેવા દો," કિંજલ પગે પડીને રડવા લાગી.

શાંતાબેને પોતાનો પગ પાછળ ખેંચી લીધો. "ના, તારે અત્યારે જ જવું પડશે, તારા પપ્પાને ફોન કર અને અહીં બોલાવી લે."

કિંજલે ભારે હૃદયે પોતાના પિતાને ફોન કર્યો અને રડતા રડતા બધી વાત કહી. અડધા કલાકમાં તેના પિતા રમેશભાઈ ગાડી લઈને આવી પહોંચ્યા.

રમેશભાઈએ હોલમાં આવીને શાંતાબેનને હાથ જોડ્યા. "વેવાણ, અમારી દીકરીથી એવી તે શું મોટી ભૂલ થઈ ગઈ કે તમે તેને આ રીતે કાઢી રહ્યા છો?"

શાંતાબેને રમેશભાઈ સામે પણ આંખો લાલ રાખી. "મારે કોઈ ખુલાસો નથી કરવો, તમારી દીકરીને લઈને તમે અહીંથી નીકળો."

રમેશભાઈ પણ આ અપમાન સહન ન કરી શક્યા. તેમણે કિંજલનો હાથ પકડ્યો અને બેગ ગાડીમાં મૂકીને નીકળી ગયા.

આખી સોસાયટીમાં શાંતાબેનની બદનામી થવા લાગી. લોકો કહેવા લાગ્યા કે શાંતાબેન જેવી ઘમંડી અને કઠોર સાસુ કોઈને ન મળે.

કિંજલ પિયર પહોંચીને આખો દિવસ રૂમમાં પુરાઈ રહી. તેને પોતાની સાસુ પ્રત્યે અતિશય નફરત થઈ ગઈ હતી કે તેમણે કોઈ કારણ વગર તેની જિંદગી બગાડી નાખી.

સાંજે વિહાન ઘરે આવ્યો ત્યારે તેણે કિંજલને ઘરમાં ન જોઈ. તેણે માતાને પૂછ્યું, "કિંજલ ક્યાં ગઈ છે બા?"

શાંતાબેને શાંતિથી જવાબ આપ્યો, "મેં તેને તેના પિયર મોકલી દીધી છે અને હવે તે અહીં ક્યારેય પાછી નહીં આવે."

વિહાન ગુસ્સામાં લાલ થઈ ગયો અને તેણે ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો. "તમે એને કેવી રીતે કાઢી શકો? મારી પત્ની છે એ."

"હા, તારી પત્ની છે એટલે જ મેં તેને મોકલી દીધી," શાંતાબેને વિહાનની આંખોમાં આંખ પરોવીને કહ્યું.

તે રાત્રે શાંતાબેન પોતાના રૂમમાં એકલા બેસીને ખૂબ રડ્યા. તેમણે કિંજલનો એક નાનો ફોટો હાથમાં પકડી રાખ્યો હતો અને તેમના આંસુ રોકાતા નહોતા.

ત્રણ દિવસ વીતી ગયા પણ કિંજલના મનનો ઘા રુઝાતો નહોતો. તે રોજ વિચારતી કે તેણે કઈ એવી ભૂલ કરી હતી જેની આટલી મોટી સજા મળી.

ચોથા દિવસે બપોરે કિંજલના ઘરનો દરવાજો ખખડ્યો. રમેશભાઈએ દરવાજો ખોલ્યો તો સામે શાંતાબેન ઊભા હતા.

શાંતાબેનને જોઈને રમેશભાઈનો ચહેરો કડક થઈ ગયો. "હવે તમે અહીં કેમ આવ્યા છો? અમારું અપમાન કરવા?"

કિંજલ પણ રૂમમાંથી બહાર આવી અને તેણે સાસુ સામે નફરત ભરી નજરે જોયું. "તમે અહીંથી ચાલ્યા જાઓ બા, મારે તમારી સાથે કોઈ વાત નથી કરવી."

શાંતાબેન કશું બોલ્યા વગર અંદર આવ્યા અને સોફા પર બેસી ગયા. તેમના હાથમાં એક મોટું કાળું કવર હતું.

શાંતાબેનનો ચહેરો સાવ સુકાઈ ગયો હતો અને તેમની આંખો નીચે કાળા કુંડાળા પડી ગયા હતા. તેમણે તે કાળું કવર ટેબલ પર મૂક્યું.

"કિંજલ, તું ભલે મને આખી જિંદગી નફરત કરે, પણ આ કાગળો એકવાર જોઈ લે," શાંતાબેને ખૂબ જ ધીમા અને તૂટેલા અવાજે કહ્યું.

કિંજલે અચકાતા હાથે તે કવર ખોલ્યું અને અંદર રહેલા કાગળો બહાર કાઢ્યા. તે કાગળો જોતાં જ તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

તે કાગળો અલગ અલગ પ્રાઇવેટ ફાઇનાન્સ કંપનીઓની પચાસ લાખ રૂપિયાની લોનની નોટિસો હતી. તે બધી લોન કિંજલના આધાર કાર્ડ અને પાન કાર્ડ પર લેવામાં આવી હતી.

"આ બધું શું છે બા?" કિંજલનો અવાજ ધ્રૂજી ઊઠ્યો. "મેં તો ક્યારેય કોઈ લોન માટે સહી નથી કરી."

શાંતાબેનની આંખોમાંથી આંસુ છલકાઈ ગયા. "આ બધું વિહાને કર્યું છે બેટા."

આ સાંભળીને રમેશભાઈ પણ આગળ આવ્યા અને કાગળો જોવા લાગ્યા. તેમના ચહેરા પરનો ગુસ્સો હવે આશ્ચર્યમાં ફેરવાઈ ગયો હતો.

"વિહાન છેલ્લા એક વર્ષથી ઓનલાઇન જુગાર અને સટ્ટાબાજીના રવાડે ચડી ગયો છે," શાંતાબેને આખરે સત્ય જણાવ્યું. "તેણે આપણા ઘરની બધી બચત અને મારા સોનાના દાગીના પણ વેચી માર્યા છે."

શાંતાબેને જણાવ્યું કે વિહાન રાત્રે કિંજલના ફોનમાંથી ઓટીપી ચોરીને તેના નામે નવી નવી એપ્લિકેશનોમાંથી મોટી લોન લઈ રહ્યો હતો. એટલું જ નહીં, તેણે કિંજલની ખોટી સહીઓ કરીને બજારના મોટા વ્યાજખોરો પાસેથી પણ પૈસા લીધા હતા.

"ગયા અઠવાડિયે મને આ વાતની ખબર પડી જ્યારે બે ગુંડાઓ આપણા ઘર પાસે આવીને વિહાનને ધમકાવતા હતા," શાંતાબેને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતા કહ્યું. "તેઓ કિંજલનું નામ લઈને કહેતા હતા કે જો પૈસા નહીં મળે તો તમારી વહુ પર કેસ કરીશું અને તેને જેલમાં મોકલીશું."

કિંજલ સ્તબ્ધ થઈને સાસુ સામે જોઈ રહી. તેનું મગજ કામ કરતું બંધ થઈ ગયું હતું.

"વિહાન એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે તે તારા પિયરના મકાન પર પણ લોન લેવાની પેરવી કરી રહ્યો હતો," શાંતાબેને આગળ કહ્યું. "તે તારા નામે બેંકમાં મોટો ફ્રોડ કરવાની તૈયારીમાં હતો."

"તો બા, તમે મને તે દિવસે સાચી વાત કેમ ન કહી?" કિંજલે ભીની આંખે પૂછ્યું.

"જો હું તને પ્રેમથી કહેત તો તું ક્યારેય પિયર ન જાત," શાંતાબેને કિંજલનો હાથ પકડી લીધો. "તું વિહાનની પત્ની હતી, તું તેને બચાવવા માટે પોતાના ઘરેણાં અને પોતાના પિતાના પૈસા પણ આપી દેત."

શાંતાબેને કહ્યું કે તેઓ જાણતા હતા કે જો કિંજલ તે ઘરમાં રહેશે તો તેનું આખું ભવિષ્ય આર્થિક અને કાયદાકીય રીતે બરબાદ થઈ જશે. પોલીસ અને કોર્ટની ઝંઝટમાં કિંજલનું નામ ખરાબ થઈ જાત.

"મારે તને એ નર્કમાં હોમાતી બચાવવી હતી," શાંતાબેનનો અવાજ ગળામાં ભરાઈ ગયો. "તારી જિંદગી બચી જાય એ માટે હું આખી દુનિયાની નજરમાં ખરાબ સાસુ બનવા પણ તૈયાર હતી."

શાંતાબેને જણાવ્યું કે તેમણે છેલ્લા ત્રણ દિવસમાં પોતાનું જૂનું ગામનું ખેતર વેચી દીધું છે અને કિંજલના નામે જેટલી પણ લોન હતી તે બધી ચૂકવી દીધી છે. હવે કિંજલ પર કોઈ દેવું કે કાયદાકીય જોખમ નહોતું રહ્યું.

"મેં તારા નામના બધા લોન એકાઉન્ટ બંધ કરાવી દીધા છે અને આ તેના એનઓસી સર્ટિફિકેટ છે," શાંતાબેને ટેબલ પર બીજા કાગળો મૂક્યા.

કિંજલ પોતાની જાત પર કાબૂ ન રાખી શકી. તે દોડીને શાંતાબેનના ગળે વળગી પડી અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી.

"બા, મને માફ કરી દો," કિંજલ રડતા રડતા બોલી રહી હતી. "મેં તમને કેટલા ખોટા સમજ્યા, મેં વિચાર્યું કે તમે મારા દુશ્મન છો."

રમેશભાઈની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી. તેઓ આગળ આવ્યા અને તેમણે શાંતાબેન સામે હાથ જોડ્યા.

"વેવાણ, તમે સાસુ નથી પણ સાક્ષાત દેવી છો," રમેશભાઈનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો. "પોતાના સગા દીકરાની ભૂલ સામે પોતાની વહુની જિંદગી બચાવવા માટે કોઈ મા આટલો મોટો ભોગ ન આપી શકે."

શાંતાબેને કિંજલના માથા પર હાથ મૂકીને તેના આંસુ લૂછ્યા. "દીકરી, તું પારકી નહોતી, મારા ઘરમાં તું લક્ષ્મી બનીને આવી હતી."

"હવે વિહાનનું શું થશે બા?" કિંજલે ચિંતાથી પૂછ્યું.

"મેં તેને નશા મુક્તિ અને સુધાર ગૃહમાં મોકલી દીધો છે," શાંતાબેને દ્રઢ અવાજે કહ્યું. "જ્યાં સુધી તે સંપૂર્ણ રીતે સુધરીને સારો માણસ ન બને, ત્યાં સુધી તારે તેની પાસે પાછા આવવાની કોઈ જરૂર નથી."

શાંતાબેને કિંજલને કહ્યું કે તે પોતાના પગ પર ઊભી રહે, કોઈ સારી નોકરી કરે અને પોતાનું ભવિષ્ય બનાવે.

કિંજલ પોતાની સાસુના પગમાં પડી ગઈ. તેને સમજાયું કે પ્રેમ માત્ર મીઠા શબ્દોમાં નથી હોતો, ક્યારેક કઠોર બનીને સામેની વ્યક્તિનું ભવિષ્ય બચાવવું એ જ સાચો પ્રેમ હોય છે.

તે દિવસે સાસુ અને વહુ વચ્ચેનો સંબંધ પહેલાં કરતાં પણ વધુ મજબૂત અને પવિત્ર બની ગયો હતો. ઘરમાં હવે કોઈ કડવાશ નહોતી, માત્ર એકબીજા પ્રત્યેનો અખૂટ આદર અને સ્નેહ હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.