મોટા દીકરાએ નકામો ગણી પિતાને જૂનો મોબાઈલ વાપરવા આપ્યો, પિતાના અવસાન પછી મોબાઈલ સાફ કરવા બેઠો તો તેમાં મળેલી રેકોર્ડિંગ સાંભળીને દીકરાના...

એક નાનકડા અને શાંત શહેરમાં મનસુખભાઈ પોતાના દીકરા રાજેશ અને વહુ સુનીતા સાથે રહેતા હતા. મનસુખભાઈ આખી જિંદગી મહેનત મજૂરી કરીને પોતાના એકના એક દીકરા રાજેશને ભણાવી ગણાવીને હોશિયાર બનાવ્યો હતો. રાજેશ પણ ભણીગણીને એક મોટી પ્રાઈવેટ કંપનીમાં સારા હોદ્દા પર નોકરીએ લાગી ગયો હતો. સમય જતાં રાજેશના લગ્ન સુનીતા સાથે થયા અને ઘરમાં એક સુંદર નાનો પરિવાર બની ગયો. પરંતુ જેમ જેમ સમય વીતતો ગયો તેમ તેમ ઘરમાં રહેલા વૃદ્ધ મનસુખભાઈ હવે રાજેશ અને તેની પત્ની માટે બોજ બનવા લાગ્યા હતા.

મનસુખભાઈ વધતી જતી ઉંમરના કારણે હવે પહેલાં જેટલા ઝડપી કે સક્રિય રહ્યા નહોતા. તેમના હાથ થોડા ધ્રૂજતા હતા અને આંખોની રોશની પણ થોડી ઓછી થઈ ગઈ હતી. ક્યારેક ચા પીતી વખતે કપ હાથમાંથી થોડો હલી જતો અથવા ક્યારેક ભૂલથી કશુંક કચરામાં પડી જતું. રાજેશ અને સુનીતા આ નાની નાની વાતો પર કાયમ મનસુખભાઈ પર ખીજાતા રહેતા. રાજેશ અવારનવાર પોતાના પિતાને નકામા અને નકામી ઉપાધિ સમાન ગણતો હતો. પિતાને ઘરમાં એક ખૂણામાં બેસી રહેવું પડતું અને પુત્ર કે વહુ તેમની સાથે ખાસ કોઈ પ્રેમથી વાત પણ કરતા નહોતા.

એક દિવસ મનસુખભાઈએ રાજેશને કહ્યું કે બેટા મને ઘરમાં બેઠા બેઠા કંટાળો આવે છે અને ક્યારેક તારા સાથે કે કોઈ જૂના મિત્ર સાથે વાત કરવા માટે એક નાનો મોબાઈલ ફોન અપાવી દે. રાજેશ તે સમયે પોતાના નવા સ્માર્ટફોન પર કશુંક કામ કરી રહ્યો હતો. તેણે ગુસ્સામાં પિતા સામે જોયું અને પોતાના ટેબલના ખાનામાંથી એક જૂનો પછાડેલો અને ભાંગેલો ટચસ્ક્રીન સ્માર્ટફોન બહાર કાઢ્યો. આ મોબાઈલ રાજેશે વર્ષો પહેલાં વાપરીને ખૂણામાં ફેંકી દીધો હતો. તેની ડિસ્પ્લે પર થોડા સ્ક્રેચ હતા અને બેટરી પણ બહુ ઓછી ટકતી હતી.

રાજેશે તે જૂનો મોબાઈલ પિતાના હાથમાં મુકતા રૂક્ષ અવાજે કહ્યું કે આ લે મોબાઈલ. નવો મોબાઈલ લેવાના નકામા ખર્ચા કરવાની આપણી પાસે કોઈ તાકાત નથી. આ જૂનો ફોન વાપરવો હોય તો વાપરો નહિતર ખૂણામાં મૂકી દો. આટલું કહીને રાજેશ પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો. મનસુખભાઈએ શાંતિથી તે જૂનો મોબાઈલ પોતાના હાથમાં લીધો. તેમણે દીકરાના કડવા શબ્દો સામે કોઈ વિરોધ ન કર્યો કે ના તો કોઈ ફરિયાદ કરી. તેમણે બસ પોતાના હાથથી તે જૂના ફોનની ધૂળ લૂછી અને તેને પોતાના ખિસ્સામાં મૂકી દીધો.

મનસુખભાઈને ટચસ્ક્રીન ફોન વાપરતાં બહુ ઓછું આવડતું હતું. પરંતુ તે ફોનમાં એક સાદું વોઈસ રેકોર્ડર નામનું ફીચર હતું જે ચાલુ કરવું બહુ સરળ હતું. મનસુખભાઈ અવારનવાર જ્યારે મનમાં દુઃખ કે કોઈ ભાવના જાગતી ત્યારે તે વોઈસ રેકોર્ડર ચાલુ કરીને પોતાની વાતો તેમાં બોલીને રેકોર્ડ કરી લેતા હતા. તેઓ જાણતા હતા કે તેમનો દીકરો રાજેશ કે વહુ સુનીતા તેમની વાત સાંભળવા માટે ક્યારેય તૈયાર નહોતા. એટલે તેઓ પોતાની મનની દરેક વાત તે જૂના મોબાઈલના રેકોર્ડરમાં કહી દેતા હતા.

દરમિયાન રાજેશ પોતાની જિંદગીમાં એક બહુ મોટી મુશ્કેલીમાં ફસાયેલો હતો પણ તેણે આ વાત ઘરમાં કોઈને કહી નહોતી. રાજેશે થોડા સમય પહેલાં એક મોટો ધંધો શરૂ કરવા માટે અને પોતાના મોજશોખ પૂરા કરવા માટે બેંક તથા કેટલાક ખાનગી વ્યાજખોરો પાસેથી ખૂબ મોટું દેવું લીધું હતું. પરંતુ તેનો ધંધો બરાબર ચાલ્યો નહીં અને રાજેશે ભારે નુકસાન સહન કરવું પડ્યું. તેના માથે આશરે બાર લાખ રૂપિયાનું દેવું થઈ ગયું હતું. વ્યાજખોરો દરરોજ રાજેશને ફોન કરીને ધમકીઓ આપતા હતા અને રાજેશે પોતાના ઘર સુધી વાત ન પહોંચે તે માટે છૂપી રીતે હપ્તા ભરવાની કોશિશ કરી રહ્યો હતો.

રાજેશ અંદરથી ખૂબ જ તણાવમાં રહેતો હતો. તે રાત્રે મોડે સુધી જાગતો અને વિચારોમાં ખોવાયેલો રહેતો. તેને લાગતું હતું કે જો તેના પિતાને આ દેવાની ખબર પડશે તો તેઓ નકામી ચિંતા કરશે અથવા તેમનાથી કશું થઈ શકવાનું નથી કારણ કે પિતા તો હવે વૃદ્ધ અને નકામા છે. પરંતુ એક પિતા તો પિતા જ હોય છે. મનસુખભાઈ ભલે વૃદ્ધ થઈ ગયા હતા પરંતુ પોતાના દીકરાના ચહેરા પર છવાયેલી ચિંતા અને તેની આંખોમાં રહેલો ભય તેઓ સ્પષ્ટ જોઈ શકતા હતા. મનસુખભાઈએ એક રાત્રે રાજેશને કોઈ અજાણ્યા માણસ સાથે ફોન પર વ્યાજ અને પૈસા બાબતે કરગિરતા સાંભળી લીધો હતો.

મનસુખભાઈ સમજી ગયા હતા કે તેમનો એકનો એક દીકરો બહુ મોટી આફતમાં ફસાયો છે. તેમણે મનોમન નિર્ણય લીધો કે ભલે મારો દીકરો મને નકામો સમજે ભલે તે મારી સાથે વાતો ન કરે પરંતુ હું જીવતેજીવ મારા દીકરાને બરબાદ થવા દઈશ નહીં. મનસુખભાઈએ છૂપી રીતે શહેરના એક સિક્યુરિટી ગાર્ડ સપ્લાયરનો સંપર્ક કર્યો. તેઓ દરરોજ રાત્રે જ્યારે રાજેશ અને સુનીતા ઊંઘી જતા ત્યારે ચૂપચાપ ઘરમાંથી બહાર નીકળી જતા અને રાત્રે બાર વાગ્યાથી સવારે છ વાગ્યા સુધી એક વિશાળ ગોડાઉનમાં ચોકીદારીની નોકરી કરતા હતા.

આખી રાત જાગીને ચોકીદારી કરવી એ ઉંમરના આ તબક્કે મનસુખભાઈ માટે બહુ અઘરી હતી. તેમના પગ દુખતા હતા તેમના શરીરમાં થાક લાગતો હતો પણ તેમના મનમાં એક જ લક્ષ્ય હતું કે ગમે તેટલી મહેનત કરીને પણ દીકરાનું દેવું ચૂકવવું. દર મહિને ચોકીદારીમાંથી જે પગાર મળતો અને સાથે તેમણે પોતાના પિયર કે જૂની બચતમાંથી જે થોડાઘણા પૈસા ભેગા કર્યા હતા તે બધા જ પૈસા તેઓ ચૂપચાપ તે વ્યાજખોરોને આપી આવતા હતા. તેઓ વ્યાજખોરને વિનંતી કરતા કે મારા દીકરાને હેરાન ન કરતા હું તમારા પૈસા વ્યાજ સાથે ચૂકવી આપીશ.

પરંતુ આ બધી વાત રાજેશ બિલકુલ અજાણ હતો. રાજેશ તો હજુ પણ પિતાને ઘરમાં નકામો બોજ માનતો હતો. અવારનવાર સવારે મનસુખભાઈ મોડે સુધી ઊંઘતા રહેતા કારણ કે તેઓ આખી રાત ચોકીદારી કરીને આવ્યા હોય. ત્યારે રાજેશ તેમના પર ખિજાતો અને કહેતો કે તમે તો આખો દિવસ ઊંઘ્યા જ કરો છો ઘરમાં કોઈ કામકાજ કરતા નથી અને નકામા પડ્યા રહો છો. મનસુખભાઈ દીકરાનો આ ગુસ્સો અને કડવા વેણ શાંતિથી સહન કરી લેતા હતા પણ ક્યારેય વળતો જવાબ આપતા નહોતા.

મનસુખભાઈ રોજ રાત્રે નોકરી પર જતાં પહેલાં અથવા નોકરી પરથી આવ્યા પછી પેલા જૂના મોબાઈલમાં પોતાની વોઈસ નોટ રેકોર્ડ કરી લેતા. તેઓ તેમાં પોતાની દિનચર્યા પોતાના મનની વ્યથા અને દીકરા પ્રત્યેનો અથાહ પ્રેમ વ્યક્ત કરતા હતા. તેઓ જાણતા હતા કે શરીર હવે સાથ નથી આપી રહ્યું પણ દીકરાની મુશ્કેલી દૂર કરવી એ જ તેમની જિંદગીની સૌથી મોટી પ્રાથમિકતા હતી. આવી રીતે સતત દોઢ બે વર્ષ સુધી મનસુખભાઈએ આખી રાત મહેનત કરી કરીને રાજેશનું મોટાભાગનું દેવું ચૂકવી દીધું.

પરંતુ સતત આખી રાત જાગવું અને ઉંમરના આ તબક્કે વધારે પડતો શારીરિક તથા માનસિક શ્રમ કરવાને કારણે મનસુખભાઈનું શરીર અંદરથી તૂટી ગયું હતું. તેમની તબિયત દિવસેને દિવસે લથડતી ગઈ. એક રાત્રે જ્યારે તેઓ ચોકીદારી કરીને ઘરે પાછા આવ્યા ત્યારે તેમને બહુ સખત તાવ અને છાતીમાં દુખાવો ઉપડ્યો. રાજેશે તેમને સામાન્ય તાવ સમજીને હોસ્પિટલે લઈ જવામાં મોડું કર્યું. અને આખરે એક દિવસ વહેલી સવારે મનસુખભાઈએ પોતાના પ્રાણ ત્યાગી દીધા.

મનસુખભાઈના અવસાનથી ઘરમાં એક શાંતિ છવાઈ ગઈ. રાજેશે વિધિપૂર્વક પિતાના અંતિમ સંસ્કાર કર્યા. બે ત્રણ દિવસ પછી જ્યારે ઘરની સાફસૂફી ચાલી રહી હતી ત્યારે રાજેશે પિતાના કબાટ અને પલંગ પાસે પડેલી વસ્તુઓ ભેગી કરવા માંડી. અચાનક રાજેશની નજર પેલા જૂના ભાંગેલા સ્માર્ટફોન પર પડી જે તેણે વર્ષો પહેલાં પિતાને નકામો ગણીને વાપરવા આપ્યો હતો. રાજેશને થયું કે ચાલ આ નકામો ફોન પણ સાફ કરીને કચરામાં ફેંકી દઉં.

રાજેશે તે ફોન હાથમાં લીધો અને તેની ધૂળ લૂછી. ફોન ચાર્જિંગમાં મૂક્યો અને સ્વિચ ઓન કર્યો. ફોન ચાલુ થતાં જ રાજેશે તેની ગેલેરી અને ફાઈલ્સ તપાસવાનું શરૂ કર્યું. તેને જોયું તો ફોનના માઈક્રોફોન એપ્લિકેશનમાં અનેક વોઈસ રેકોર્ડિંગ્સ પડેલાં હતાં. તેના પર અલગ અલગ તારીખો લખેલી હતી. રાજેશે આશ્ચર્ય સાથે પહેલી વોઈસ નોટ પ્લે કરી.

ફોનમાંથી તેના મનસુખભાઈનો ધીમો અને ધ્રૂજતો અવાજ સંભળાયો, "આજે મારો બેટા રાજેશે મને આ જૂનો ફોન આપ્યો. મને બહુ ખુશી થઈ કે મારી પાસે પણ એક ફોન છે. બેટા રાજેશ કદાચ મારી સાથે વાતો કરવાનો સમય નથી મળતો પણ હું આ ફોનમાં મારી વાતો કહીશ. તે મને નકામો કહ્યો પણ બેટા તું તો મારો કાળજાનો કટકો છે. તારો ગુસ્સો પણ મને વાહલો લાગે છે." આ અવાજ સાંભળતા જ રાજેશની આંખોમાં પાણી આવી ગયા.

રાજેશે ઉતાવળમાં બીજી વોઈસ નોટ ચાલુ કરી. તેમાં મનસુખભાઈ બોલી રહ્યા હતા, "આજે મેં રાજેશને કોઈ સાથે ફોન પર રડતા સાંભળ્યો. મારો દીકરો બહુ મોટી મુશ્કેલીમાં છે. તેના માથે બાર લાખનું દેવું છે અને વ્યાજખોરો તેને ધમકાવે છે. બેટા તું ચિંતા ન કર તારા પિતા હજુ જીવે છે. તું મને નકામો સમજે છે પણ હું તારા માટે કશુંક કરીશ. આજથી હું રાત્રે સિક્યુરિટી ગાર્ડની નોકરી પર જઈ રહ્યો છું. આ વાત તને ક્યારેય નહીં કહું નહીંતર તને દુઃખ થશે."

આ સાંભળીને રાજેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેનું હૃદય જોરજોરથી ધડકવા લાગ્યું. તેણે ત્રીજી ચોથી અને અનેક વોઈસ નોટ્સ એક પછી એક સાંભળવા માંડી. દરેક રેકોર્ડિંગમાં પિતાની મહેનત રાતની ચોકીદારીની થાક અને રાજેશનું દેવું ચૂકવવાની ગાથા હતી. છેલ્લી વોઈસ નોટ મનસુખભાઈના મૃત્યુના આગલા દિવસે રેકોર્ડ થઈ હતી.

છેલ્લી નોટમાં મનસુખભાઈનો અવાજ અત્યંત નબળો હતો, "બેટા રાજેશ આજ રાત્રે મેં વ્યાજખોરનો છેલ્લો હપ્તો પણ ચૂકવી દીધો છે. હવે તારું આખું દેવું પૂરું થઈ ગયું છે. હવે તારી પર કોઈ ધમકી નહીં આવે. મારો દેહ હવે સાથ નથી આપી રહ્યો પણ હું ખુશ છું કે મારો દીકરો હવે મુક્ત છે. જો મારી કોઈ ભૂલ થઈ હોય તો મને માફ કરજે બેટા. તું ખુશ રહેજે."

આ શબ્દો સાંભળતા જ રાજેશના હાથમાંથી ફોન છૂટી ગયો અને તે જોરજોરથી રડવા લાગ્યો. તેને પોતાની ભૂલ અને કડવા વર્તનનું ભારે પશ્ચાતાપ થયો. જેને તે આખી જિંદગી નકામો અને બોજ સમજતો રહ્યો તે પિતાએ પોતાના જીવના જોખમે આખી રાત ચોકીદારી કરીને દીકરાને કરજમાંથી મુક્ત કર્યો હતો. રાજેશે પિતાની તસવીર સામે ઘૂંટણિયે પડીને માફી માંગગી પણ આજે પિતા તેને માફ કરવા માટે હયાત નહોતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.