નણંદનું સારું ઘર તોડાવવા વહુએ દહેજનું મોટું જૂઠાણું ફેલાવ્યું, સાત વર્ષ પછી ખબર પડી કે...

સવારના દસ વાગ્યા હતા અને ઘરમાં કંકોતરીઓના કવર પર કંકુ લગાવવાની ધમાલ ચાલી રહી હતી. વંદનાબેન પોતાના દીકરા ભાવિન અને વહુ પૂનમ સાથે બેસીને મહેમાનોની યાદી ચકાસી રહ્યા હતા.

વંદનાબેનની નાની દીકરી નેહાના લગ્ન આઠ મહિના પહેલાં નક્કી થયા હતા. છોકરો ખૂબ ભણેલો અને સારો વેપારી હતો, જેથી આખો પરિવાર ખૂબ ખુશ હતો.

પૂનમ ચાના કપ લઈને ઓસરીમાં આવી. તેના ચહેરા પર મીઠું સ્મિત હતું, પણ મનમાં સતત એક ગણતરી ચાલી રહી હતી.

ભાવિન પોતાની નાની બહેન નેહાને ખૂબ લાડ લડાવતો હતો. નેહાના લગ્ન માટે ભાવિને પોતાની ફિક્સ ડિપોઝિટમાંથી પણ પાંચ લાખ રૂપિયા અલગ રાખ્યા હતા.

પૂનમને આ વાત અંદરથી ખૂંચતી હતી. તેને સતત ડર રહેતો હતો કે પરણ્યા પછી પણ નેહાની દરેક નાની મોટી જવાબદારી ભાવિનના માથે જ આવશે.

જો નેહા આટલા મોટા અને પૈસાદાર ઘરમાં પરણશે, તો ભાવિન આખી જિંદગી એના વ્યવહારો સાચવવામાં જ પોતાની કમાણી વાપરી નાખશે. પૂનમે આ સંબંધ કોઈપણ હિસાબે તોડવાનું નક્કી કરી લીધું.

બપોરે જ્યારે ઘરમાં કોઈ નહોતું ત્યારે પૂનમ નેહાના રૂમમાં ગઈ. નેહા પોતાના કપડાંનું સિલેક્શન કરી રહી હતી.

પૂનમે રૂમનો દરવાજો અડધો વાસી દીધો અને નેહાની બાજુમાં બેસી ગઈ. તેના ચહેરા પર ખૂબ ગંભીર અને ચિંતાતુર ભાવ આવી ગયા.

"નેહા, મારે તને એક બહુ મહત્વની વાત કહેવી છે," પૂનમે અવાજ સાવ ધીમો કરીને કહ્યું. "જો હું ચૂપ રહીશ તો તારી આખી જિંદગી બરબાદ થઈ જશે."

નેહાએ આશ્ચર્યથી ભાભી સામે જોયું. "શું થયું ભાભી? કઈ વાત છે?"

"કાલે સાંજે તારા સસરાનો મારા પપ્પા પર ફોન આવ્યો હતો," પૂનમે જૂઠું બોલતાં આંખો નીચી કરી. "એ લોકો લગ્નમાં મોટી ગાડી અને પંદર લાખ રૂપિયા રોકડા માંગી રહ્યા છે."

નેહાના હાથમાંથી સાડીનો પાલવ છૂટી ગયો. "શું? પણ એ લોકો તો બહુ સારા અને સંસ્કારી છે, એમણે આવી માંગણી કરી?"

"સામેથી એ લોકો સીધું મોં નહીં ખોલે," પૂનમે આગમાં ઘી હોમ્યું. "એ લોકો મારા પપ્પા મારફતે વાત પહોંચાડી રહ્યા છે જેથી ભાવિન પર દબાણ આવે."

પૂનમે આગળ કહ્યું, "જો તું આ ઘરમાં જઈશ તો આખી જિંદગી દહેજ માટે તને મહેણાં મારશે. અને ભાવિન બિચારો દેવામાં ડૂબી જશે."

નેહા સાવ ભોળી હતી અને તેને પોતાની ભાભી પર પૂરો વિશ્વાસ હતો. પોતાના ભાઈ પર કોઈ આર્થિક બોજ ન પડે અને પોતાનું સ્વાભિમાન ન ઘવાય તે માટે તે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.

તે જ સાંજે નેહાએ ઘરમાં મોટો નિર્ણય જાહેર કરી દીધો. તેણે રડતાં રડતાં ભાવિન અને માતા વંદનાબેનને કહ્યું કે તેને આ સગાઈ તોડી નાખવી છે.

ભાવિન અને વંદનાબેન સ્તબ્ધ થઈ ગયા. ભાવિને ખૂબ પૂછ્યું કે અચાનક શું થયું, પણ નેહાએ સાચું કારણ ન જણાવ્યું કારણ કે પૂનમે તેને કોઈને ન કહેવાના સમ આપ્યા હતા.

નેહાએ ફક્ત એટલું જ કહ્યું કે તેને એ પરિવાર પસંદ નથી અને તે ત્યાં લગ્ન નહીં કરે. સામે પક્ષવાળા પણ આ અચાનક ઇનકારથી આઘાતમાં આવી ગયા અને સંબંધ હંમેશ માટે તૂટી ગયો.

પૂનમે મનોમન રાહતનો શ્વાસ લીધો અને પોતાની યોજના સફળ થવા પર ખુશ થઈ ગઈ. ભાવિનના પૈસા અને સમય બંને બચી ગયા હતા.

આ વાતને સાત લાંબા વર્ષો વીતી ગયા. નેહાના લગ્ન પછી એક સાદા અને સામાન્ય પરિવારમાં થયા, જ્યાં તેને આર્થિક તકલીફો વચ્ચે દિવસો કાઢવા પડતા હતા.

ભાવિન અને પૂનમ પોતાના સંસારમાં સુખી હતા અને તેમને એક દીકરો પણ હતો. પણ નેહાના મનમાં ક્યાંક ને ક્યાંક એ જૂનો ઘા રહી ગયો હતો.

એક દિવસ નેહા પોતાના સાસરેથી કોઈ કામ માટે મોટા શહેરમાં આવી હતી. ત્યાં એક પારિવારિક કાર્યક્રમમાં તેનો ભેટો એ જ જૂના મુરતિયાના પરિવાર સાથે થઈ ગયો.

સામેવાળા પરિવારના વડીલો નેહાને જોઈને પ્રેમથી મળ્યા. નેહાના મનમાં જે કડવાશ હતી તે એમના આદરભર્યા વ્યવહારથી ઓગળવા લાગી.

વાતો વાતોમાં નેહાથી રહેવાયું નહીં એટલે તેણે એ જૂની વાત છેડી દીધી. "કાકા, તમે તે સમયે અમારી પાસે દહેજ અને ગાડી કેમ માંગ્યા હતા?"

સામેવાળા કાકા આ સાંભળીને હેબતાઈ ગયા. "બેટા, તું શું બોલે છે? અમે તો તને સાક્ષાત લક્ષ્મી માનીને વગર દહેજે ઘરમાં લાવવા માંગતા હતા."

એમણે આગળ ખુલાસો કર્યો, "અમે તો કોઈને ક્યારેય ફોન પણ નહોતો કર્યો. અમને તો કહેવામાં આવ્યું હતું કે તને અમારો છોકરો પસંદ નથી એટલે તેં સંબંધ તોડ્યો છે."

આ સાંભળતા જ નેહાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેના કાનમાં સાંઈ સાંઈ અવાજ થવા લાગ્યો અને આંખો સામે અંધારા આવી ગયા.

તેણે વધુ તપાસ કરી ત્યારે ખબર પડી કે પૂનમના પિતા સાથે એમનો કોઈ સંપર્ક જ ક્યારેય થયો નહોતો. સાત વર્ષ જૂનું એ મોટું જૂઠાણું પળવારમાં ખુલ્લું પડી ગયું.

નેહાના હૃદયમાં ભૂકંપ આવી ગયો. તેને સમજાયું કે પોતાની સગી ભાભીએ પોતાના સ્વાર્થ માટે તેની આખી જિંદગી સાથે કેટલો મોટો ખેલ ખેલ્યો હતો.

નેહા તે જ ક્ષણે ટેક્સી પકડીને સીધી પોતાના પિયર પહોંચી ગઈ. તેનો આખો ચહેરો ગુસ્સા અને વેદનાથી લાલચોળ થઈ ગયો હતો.

ઘરમાં બપોરનો સમય હતો અને ભાવિન ઓફિસેથી જમવા માટે ઘેર આવ્યો હતો. પૂનમ તેને થાળી પીરસી રહી હતી અને વંદનાબેન બાજુમાં બેઠા હતા.

નેહાએ ઘરનો દરવાજો જોરથી ખોલ્યો અને સીધી ડાઇનિંગ ટેબલ પાસે આવીને ઊભી રહી ગઈ. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા.

"નેહા, તું અચાનક કેમ આવી? તબિયત તો સારી છે ને?" ભાવિને ચિંતાથી પૂછ્યું અને ઊભો થયો.

નેહાએ પૂનમ સામે આંગળી ચીંધી. "ભાઈ, તમારી આ વહાલી પત્નીને પૂછો કે સાત વર્ષ પહેલાં મારું સારું ઘર કેમ તોડાવ્યું હતું?"

પૂનમના હાથમાંથી પાણીનો ગ્લાસ છટકી ગયો અને જમીન પર પછડાયો. તેનો ચહેરો ક્ષણવારમાં સાવ સફેદ પૂણી જેવો થઈ ગયો.

"નેહા, તું શું બોલે છે? મને કંઈ સમજાતું નથી," પૂનમે ધ્રૂજતા અવાજે બચાવ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

"તું દહેજનું ખોટું નાટક રચીને મારી જિંદગી બરબાદ કરનારી ડાકણ છે," નેહાએ રાડ પાડીને કહ્યું. "મેં આજે એ લોકો સાથે રૂબરૂ વાત કરી છે, એમણે ક્યારેય એક રૂપિયો પણ નહોતો માંગ્યો."

ભાવિન સ્તબ્ધ થઈને બહેન સામે જોઈ રહ્યો. "નેહા, આ તું શું કહી રહી છે? દહેજની વાત ક્યાંથી આવી?"

નેહાએ રડતાં રડતાં સાત વર્ષ પહેલાં પૂનમે કહેલી એકેએક વાત ભાવિન અને માતા સામે કહી દીધી. વંદનાબેનના હાથમાંથી માળા નીચે પડી ગઈ.

ભાવિનનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે પૂનમ સામે જોયું અને તેનો અવાજ ક્રોધથી ધ્રૂજી ઊઠ્યો.

"પૂનમ! નેહા જે કહે છે એ સાચું છે?" ભાવિને ટેબલ પર હાથ પછાડતાં પૂછ્યું. "તેં મારી સગી બહેન સાથે આટલો મોટો દગો કર્યો?"

પૂનમ જમીન પર બેસી પડી અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. તે એક શબ્દ પણ બોલી ન શકી અને તેનું મૌન જ તેના ગુનાની સાબિતી બની ગયું.

"બોલ, તેં આવું કેમ કર્યું?" ભાવિને ફરીથી જોરથી રાડ પાડી. "મારી બહેને તારું શું બગાડ્યું હતું?"

પૂનમે હાથ જોડી દીધા. "ભાવિન, મને માફ કરી દો... મને ડર હતો કે જો નેહા મોટા ઘરમાં પરણશે તો તમે આખી જિંદગી એના પાછળ જ પૈસા ખર્ચતા રહેશો."

પૂનમે આગળ કહ્યું, "મને લાગ્યું કે અમારું ભવિષ્ય સુરક્ષિત નહીં રહે એટલે મેં એ સંબંધ તોડાવી દીધો હતો."

આ શબ્દો સાંભળીને વંદનાબેન સોફા પર ઢળી પડ્યા. ભાવિન એટલો ક્રોધિત થઈ ગયો કે તેણે પૂનમ પર હાથ ઉપાડવા માટે ડગલું ભર્યું.

પણ નેહાએ ઝડપથી આગળ આવીને પોતાના ભાઈનો હાથ પકડી લીધો. નેહાના ચહેરા પર કોઈ બદલાની ભાવના નહોતી, માત્ર એક ઊંડી ગંભીરતા હતી.

"ભાઈ, રોકાઈ જાવ," નેહાએ શાંત પણ ભારે અવાજે કહ્યું. "હાથ ઉપાડવાથી કે ઝઘડો કરવાથી મારા સાત વર્ષ પાછા નથી આવવાના."

ભાવિને રડતાં રડતાં બહેન સામે જોયું. "નેહા, આ સ્ત્રીએ તારું જીવન બગાડી નાખ્યું. હું આને એક ક્ષણ પણ આ ઘરમાં નહીં રાખું, હું આજે જ આને છૂટાછેડા આપી દઈશ."

પૂનમ ડરી ગઈ અને ભાવિનના પગ પકડવા લાગી. તેનો સંસાર પળવારમાં તૂટવાની અણી પર આવી ગયો હતો.

નેહાએ પૂનમ તરફ જોયું અને પછી પોતાના ભાઈની આંખોમાં જોયું.

"ભાઈ, હું આ ઘરમાં તમારો સંસાર તોડવા કે વેર લેવા નથી આવી," નેહાએ અત્યંત પરિપક્વતાથી કહ્યું. "પૂનમ ભાભીએ જે કર્યું એ એમનો સ્વાર્થ હતો."

નેહાએ આગળ કહ્યું, "હવે નિર્ણય તમારે કરવાનો છે ભાઈ. તમારા પોતાના લગ્નને સાચવવાનો અર્થ એવો ક્યારેય નથી થતો કે તમે તમારી પત્નીના આવા ઝેરીલા વર્તનને મૂંગા મોઢે સ્વીકારી લો."

નેહાના શબ્દો ભાવિનના દિલમાં સોંસરા ઉતરી ગયા. "તમે એમને ઘરમાં રાખો કે ન રાખો એ તમારો નિર્ણય છે, પણ જો તમે એમને એમની ભૂલનો અહેસાસ નહીં કરાવો તો તમારા પોતાના સંસ્કાર હારી જશે."

આટલું કહીને નેહાએ પોતાની બેગ ઉપાડી લીધી. ભાવિને તેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ નેહા દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગઈ.

ઘરમાં એક ભારેખમ અને દર્દનાક સન્નાટો છવાઈ ગયો. ભાવિન સોફા પર માથું પકડીને બેસી પડ્યો અને પૂનમ જમીન પર બેસીને રડતી રહી.

ભાવિને પૂનમ સામે જોયું. તેની આંખોમાં નફરત નહોતી પણ એક અજાણ્યો ખાલીપો હતો.

"પૂનમ, નેહાએ તને સજા આપવાને બદલે મને એક મોટો પાઠ ભણાવ્યો છે," ભાવિને સાવ શાંત અવાજે કહ્યું. "તેં જે પાપ કર્યું છે એની માફી આ જનમમાં મળવી મુશ્કેલ છે."

ભાવિને આગળ કહ્યું, "હું આપણું ઘર તોડીશ નહીં કારણ કે મારો દીકરો અનાથ ન થાય. પણ આજથી તારા અને મારા વચ્ચેનો સાચો વિશ્વાસ હંમેશ માટે ખતમ થઈ ગયો છે."

પૂનમનું કાળજું ચિરાઈ ગયું. તેને સમજાયું કે જે સંસાર અને પૈસા બચાવવા માટે તેણે આ ષડયંત્ર રચ્યું હતું, એ જ સંસારમાંથી પ્રેમ અને વિશ્વાસ કાયમ માટે ગાયબ થઈ ગયા હતા.

પૂનમ તે જ ક્ષણે ઊભી થઈ અને ગાડી કરીને સીધી નેહાના સાસરે પહોંચી ગઈ. નેહા પોતાના નાના ઘરમાં રસોઈ બનાવી રહી હતી.

પૂનમ સીધી રસોડામાં ગઈ અને નેહાના પગ પકડીને જમીન પર બેસી પડી. "નેહા, મને ગમે તે સજા આપ, પણ મને આ પાપના બોજ નીચેથી મુક્ત કર."

પૂનમ મોટે મોટેથી રડવા લાગી. "તેં મને બચાવી લીધી પણ હું મારી પોતાની નજરમાં મરી ગઈ છું. મને માફ કરી દે નેહા."

નેહાએ નીચે નમીને ભાભીને ઊભી કરી. તેની આંખમાંથી પણ એક આંસુ વહી ગયું.

"ભાભી, ભગવાન તમને સદ્બુદ્ધિ આપે," નેહાએ ફક્ત એટલું જ કહ્યું. "તમે ઘેર જાવ અને મારા ભાઈના ઘરમાં શાંતિ રાખો, એ જ મારી સાચી માફી હશે."

પૂનમે હાથ જોડીને માથું નમાવી દીધું. તે સમજી ગઈ હતી કે સ્વાર્થથી સુખ ક્યારેય નથી મળતું, અને કરેલા કર્મોનો હિસાબ આ જ ભવમાં ચૂકવવો પડે છે.

ઘરમાં સંબંધોની નવી શરૂઆત થઈ હતી, પણ પૂનમના મન પરથી આખી જિંદગી પસ્તાવાનો આ ડાઘ ક્યારેય ભૂંસાવાનો નહોતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.