વર્ષો પછી વિદેશથી આવેલા દીકરાને પિતાએ ઘરમાં ઘૂસવાની ના પાડી, પાડોશીએ અંદર જઈને તપાસ કરી તો...

સવારે આઠ વાગ્યે અમદાવાદના હાઈવે પર ગાડી પૂરપાટ દોડી રહી હતી. ગાડીની પાછળની સીટ પર બેસીને કિશન વારંવાર પોતાની મોંઘી ઘડિયાળ જોઈ રહ્યો હતો. તેને મનમાં થતું હતું કે ક્યારે ગામ પહોંચાય અને ક્યારે આ બધું પૂરું થાય.

કિશન છેલ્લા આઠ વર્ષથી અમેરિકામાં એક મોટી આઈટી કંપનીમાં ઊંચા પદે કામ કરતો હતો. પૈસા, વૈભવ અને ગાડી બધું જ તેની પાસે હતું. પણ છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી તેની અને તેના પિતા વચ્ચે વાતચીત સાવ બંધ થઈ ગઈ હતી.

પિતા હરિભાઈ ગામમાં જ પોતાના જૂના ઘરમાં એકલા રહેતા હતા. પત્નીના અવસાન પછી તેમણે કિશનને ભણાવવા માટે પોતાની જમીનનો મોટો ભાગ વેચી દીધો હતો. કિશન મોટો માણસ બની ગયો, પણ ધીમે ધીમે પિતાની સાદી વાતો તેને જૂનવાણી લાગવા માંડી હતી.

આજે આઠ વર્ષ પછી કિશન પહેલીવાર પોતાના વતનના ગામડે જઈ રહ્યો હતો. તેનું કારણ કોઈ સ્નેહ નહોતો, પણ ગામની બાકી રહેલી જમીન વેચીને કાયમ માટે અમેરિકા સેટલ થવું હતું. તેને લાગતું હતું કે પિતા ગામડે રહીને ખોટો જીવ બાળે છે, તેના કરતાં બધું વેચીને શહેરના વૃદ્ધાશ્રમમાં વ્યવસ્થા કરી દેવી સારી.

ગાડી ગામના જૂના ડેલા આગળ આવીને ઊભી રહી. ડેલીનો રંગ ઉડી ગયો હતો અને આંગણામાં લીમડાના સૂકા પાંદડા વિખરાયેલા પડ્યા હતા. કિશને ગાડીમાંથી નીચે ઉતરીને ચશ્મા ઉતાર્યા અને ઊંડો શ્વાસ લીધો.

ઓટલા પર એક જૂની લાકડાની ખુરશીમાં સફેદ ઝભ્ભા અને ધોતીમાં એક વૃદ્ધ બેઠા હતા. તેમના માથાના વાળ સાવ સફેદ થઈ ગયા હતા અને હાથમાં તુલસીની માળા હતી. કિશન ધીમા પગલે ઓટલા તરફ આગળ વધ્યો.

"બાપુજી, કેમ છો?" કિશને થોડા ભારે અવાજે પૂછ્યું.

હરિભાઈએ આંખો ઊંચી કરીને સામે જોયું. તેમના ચહેરા પર કોઈ ઓળખાણના ભાવ નહોતા. તેમણે માત્ર કિશન સામે જોયું અને ફરીથી માળા ફેરવવા લાગ્યા.

"બાપુજી, હું કિશન. તમારો દીકરો," કિશને નજીક જઈને હાથ જોડતા કહ્યું.

હરિભાઈએ માળા ફેરવવાનું અટકાવ્યું અને શાંત અવાજે બોલ્યા, "કોણ કિશન? હું કોઈ કિશનને નથી ઓળખતો. તમારે કોનું કામ છે ભાઈ?"

આ સાંભળીને કિશનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેને લાગ્યું કે પિતા હજુ પણ તેનાથી જૂની વાતને લઈને નારાજ છે. તેને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો કે આટલા વર્ષો પછી પણ પિતા આવું નાટક કરી રહ્યા છે.

"બાપુજી, હવે નારાજગી છોડો. હું આઠ વર્ષ પછી આવ્યો છું," કિશને અવાજ થોડો ઊંચો કરીને કહ્યું.

હરિભાઈ ખુરશીમાંથી ઊભા થયા અને અંદરના ઓરડા તરફ ચાલવા લાગ્યા. તેમણે પાછળ ફરીને પણ ન જોયું અને બારણું અડધું ઢાંકી દીધું. કિશન સ્તબ્ધ થઈને ત્યાં જ ઊભો રહી ગયો.

તેને લાગ્યું કે પિતા તેના પર પોતાનો જૂનો રોષ કાઢી રહ્યા છે. એટલામાં બાજુમાંથી એક પાડોશી બહાર નીકળ્યા અને કિશનને જોઈને ઓળખી ગયા. તેમણે કિશનને શાંત રહેવા કહ્યું અને પાણી આપ્યું.

"કિશનભાઈ, તમે ખોટું ન લગાડો. તમારા બાપુજી કોઈનાથી નારાજ નથી," પાડોશીએ ધીમેથી કહ્યું.

"તો પછી પોતાના દીકરાને જોઈને ઓળખવાની ના કેમ પાડે છે? આટલો બધો અહંકાર?" કિશને ધૂંધવાતા અવાજે પૂછ્યું.

પાડોશીએ એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને નીચી નજર કરી લીધી. "છેલ્લા દોઢ વર્ષથી તેમને ભૂલવાની બીમારી થઈ ગઈ છે. તેઓ સવારનું ખાધું પણ બપોરે ભૂલી જાય છે."

આ વાત સાંભળીને કિશનને એક ક્ષણ માટે આંચકો લાગ્યો. પણ તેને પૂરો વિશ્વાસ ન બેઠો, તેને લાગ્યું કે આ માત્ર વાતને ટાળવાનો રસ્તો છે.

"જો તેમને બીમારી હોય તો તેઓ મને એકવાર તો યાદ કરે ને? તેમણે તો સીધું જ કહી દીધું કે હું કોઈ કિશનને નથી ઓળખતો," કિશને શંકા સાથે કહ્યું.

"એ વાત સાચી છે કે તેઓ કોઈને ઓળખતા નથી. પણ આખા ગામમાં માત્ર એક જ વ્યક્તિ છે જેને તેઓ રોજ સવારે અને સાંજે બરાબર ઓળખે છે," પાડોશીએ ખુલાસો કર્યો.

"કોણ છે એ વ્યક્તિ?" કિશને આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.

"તમારા ગામના છેડે રહેતા રમણકાકા. તેઓ તમારા બાપુજીના બાળપણના ખાસ ભાઈબંધ છે. રોજ સાંજે બંને અહીં ઓટલે બેસે છે," પાડોશીએ કહ્યું.

કિશનનું મન વિચારે ચડી ગયું. જે પિતા પોતાના સગા દીકરાને ભૂલી ગયા, તેઓ એક મિત્રને કેવી રીતે યાદ રાખી શકે? તેના મનમાં એક વિચિત્ર વેદના અને ઈર્ષ્યા જાગી.

તેણે નક્કી કર્યું કે પોતે રમણકાકાને મળશે અને સાચી વાત જાણશે. તે કોઈ પણ વિલંબ કર્યા વગર ગામના છેડે આવેલા રમણકાકાના ઘરે પહોંચ્યો.

રમણકાકા પોતાના ઘરના આંગણામાં બેસીને ખાટલો ઢાળી રહ્યા હતા. કિશનને અચાનક સામે ઊભેલો જોઈને તેમની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ.

"અરે કિશન, બેટા તું ક્યારે આવ્યો?" રમણકાકાએ ઊભા થઈને કિશનને વહાલથી ભેટી લીધો.

કિશન થોડીવાર શાંત રહ્યો, પછી તેણે સીધો જ સવાલ કર્યો, "કાકા, બાપુજી મને કેમ ઓળખતા નથી? એ તમને કેવી રીતે ઓળખે છે?"

રમણકાકાના ચહેરા પરનું હાસ્ય ગાયબ થઈ ગયું. તેમણે કિશનનો હાથ પકડ્યો અને ખાટલા પર બેસાડ્યો.

"બેટા, તારા બાપુજીને ડોક્ટરે મોટી બીમારી કહી છે. તેઓ પોતાનું નામ પણ ક્યારેક ભૂલી જાય છે," રમણકાકાએ ધીમા અવાજે સમજાવ્યું.

"પણ એ તમને તો રોજ ઓળખે છે ને? તો પછી પોતાના દીકરાને કેમ ભૂલી ગયા?" કિશનની આંખોમાં આક્રોશ અને દર્દ બંને હતા.

રમણકાકા ઊભા થયા અને ઘરની અંદર ગયા. થોડીવાર પછી તેઓ એક જૂની ડાયરી અને ચશ્મા લઈને બહાર આવ્યા.

"કિશન, તને લાગે છે કે તારા પિતા તને ભૂલી ગયા છે? રોજ સાંજે જ્યારે હું તેમની પાસે બેસું છું ત્યારે શું થાય છે તને ખબર છે?" રમણકાકાએ પૂછ્યું.

કિશને નામાં માથું હલાવ્યું. તેની છાતીમાં ધડકારા વધી ગયા હતા.

"રોજ સાંજે તેઓ મારી સામે જોઈને પૂછે છે કે રમણ, મારો કિશન ક્યારે આવશે? તું એને ફોન કર ને," રમણકાકાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.

આ સાંભળીને કિશન ચોંકી ગયો. તે રમણકાકા સામે તાકી રહ્યો.

"તેઓ આખી દુનિયા ભૂલી ગયા છે, પણ તારું બાળપણ નથી ભૂલ્યા. તેઓ મને કાયમ કહે છે કે મારો કિશન નાનો હતો ત્યારે કેવી રીતે મારી આંગળી પકડીને નિશાળે જતો," રમણકાકાએ ડાયરી ખોલી.

ડાયરીના પાના પર પેન્સિલથી અસંખ્ય વાર માત્ર એક જ નામ લખેલું હતું. દરેક પાના પર તારીખ સાથે 'કિશન' લખેલું હતું.

"ડોક્ટરે કહ્યું હતું કે જે વાત મગજમાં સૌથી ઊંડી હોય તે છેલ્લે ભુલાય. તેઓ મને એટલા માટે ઓળખે છે કારણ કે હું તેમની સાથે ફક્ત તારી જ વાતો કરું છું," રમણકાકાનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.

કિશનના હાથમાંથી ડાયરી નીચે પડી ગઈ. તેનું હૃદય જાણે કોઈએ જોરથી દબાવી દીધું હોય તેવું દર્દ થયું.

"તેઓ તારા ચહેરાને ઓળખી શકતા નથી, કારણ કે તેમના મનમાં તારો ચહેરો એ દસ વર્ષના બાળકની જેમ છપાયેલો છે. તું મોટો થઈ ગયો, તારો ચહેરો બદલાઈ ગયો, પણ તેમનો પ્રેમ ત્યાં જ અટકી ગયો છે," રમણકાકાએ કિશનના ખભા પર હાથ મૂક્યો.

કિશનની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને યાદ આવ્યું કે છેલ્લા આઠ વર્ષમાં તેણે ક્યારેય પિતાને સરખી રીતે ફોન પણ નહોતો કર્યો. તે પોતાની કારકિર્દી અને પૈસાની પાછળ એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે પિતાની એકલતા તેને દેખાઈ જ નહીં.

તે તરત જ ઊભો થયો અને દોડતો પોતાના જૂના ઘર તરફ ભાગ્યો. તેના પગમાં ચંપલ પણ નહોતા, પણ તેને કોઈ પરવા નહોતી.

ઘરે પહોંચીને તેણે જોયું કે હરિભાઈ હજુ પણ ઓટલા પર બેઠા હતા. તેમના હાથમાં એક જૂનું રમકડું હતું જે કિશન નાનો હતો ત્યારે રમતો હતો.

કિશન દોડીને હરિભાઈના પગ પાસે બેસી ગયો. તેણે પિતાના બંને હાથ પોતાના માથા પર મૂકી દીધા.

"બાપુજી, મને માફ કરી દો. હું તમારો એ જ નાનો કિશન છું," કિશન ચોધાર આંસુએ રડવા લાગ્યો.

હરિભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે કિશનના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. તેમના ચહેરા પર એક અજીબ શાંતિ આવી ગઈ.

તેમણે કિશનની આંખોમાં જોયું અને ધીમેથી હસ્યા. "તું આવી ગયો બેટા? જો હું તારા માટે લાડવા બનાવીને રાખવાનો હતો, પણ ભૂલી ગયો."

આ સાંભળીને કિશન પિતાને વળગી પડ્યો. તેને સમજાયું કે પિતાનો પ્રેમ ક્યારેય ભૂંસાતો નથી, ભલે યાદશક્તિ સાથ છોડી દે.

તેણે તે જ ક્ષણે નક્કી કરી લીધું કે હવે તે ક્યારેય પાછો અમેરિકા નહીં જાય. તે ગામડે રહીને જ પોતાના પિતાની સેવા કરશે અને તેમનો ખોવાયેલો સમય પાછો આપશે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.