પચીસ વર્ષથી પત્ની દર મહિને એક અજાણ્યા ખાતામાં પૈસા જમા કરાવતી હતી, પતિએ બેંકમાં જઈને તપાસ કરી તો…

હરેશભાઈ સવારે બેંકની પાસબુક તપાસી રહ્યા હતા ત્યારે તેમની નજર એક જ સરખી એન્ટ્રી પર અટકી ગઈ. છેલ્લા પચીસ વર્ષથી દર મહિને નિયમિત રીતે સાડા સાતસો રૂપિયા એક ટ્રસ્ટના ખાતામાં જમા થતા હતા.

હરેશભાઈએ ચશ્મા સરખા કરીને બધી જૂની એન્ટ્રીઓ ધ્યાનથી જોઈ. આ રકમ દર મહિનાની પાંચમી તારીખે કપાઈ જતી હતી. તેમણે મનમાં હિસાબ લગાવ્યો તો આટલા વર્ષોમાં બે લાખ રૂપિયાથી પણ વધુ રકમ થઈ જતી હતી.

તેમણે રસોડા તરફ જોયું જ્યાં તેમની પત્ની ગીતા ચા બનાવી રહી હતી. હરેશભાઈના મનમાં ભારે મૂંઝવણ અને થોડો ગુસ્સો ઊભો થયો.

"ગીતા, જરા અહીં આવ તો," હરેશભાઈએ સોફા પર બેઠા બેઠા મોટેથી અવાજ આપ્યો. ગીતા હાથ લૂછતાં લૂછતાં બહાર આવી.

"શું થયું, કેમ આટલી બૂમો પાડો છો?" ગીતાએ પૂછ્યું. તેના ચહેરા પર રોજિંદી સાદગી અને શાંતિ હતી.

હરેશભાઈએ પાસબુક ટેબલ પર પટકી. "આ દર મહિને સાડા સાતસો રૂપિયા ક્યાં જાય છે?" હરેશભાઈએ કડક અવાજે પૂછ્યું.

ગીતાએ પાસબુક જોઈ અને તેનો ચહેરો એક ક્ષણમાં સાવ ફિક્કો પડી ગયો. તેના હાથમાંથી પાલવનો છેડો સરકી ગયો.

"એ તો બસ એક નાનો ખર્ચ છે," ગીતાએ નીચું જોઈને વાત ટાળવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "તમે એની ચિંતા ન કરો, ઘરખર્ચમાંથી જ બચાવીને આપું છું."

હરેશભાઈ ઊભા થઈ ગયા. "ઘરખર્ચમાંથી બચાવો કે ગમે ત્યાંથી, પણ પચીસ વર્ષથી દર મહિને આટલા રૂપિયા કેમ વેડફો છો?" હરેશભાઈનો અવાજ મોટો થયો.

"હું કોઈ પૈસા વેડફતી નથી," ગીતાએ ધીમા અવાજે કહ્યું. તેની આંખોમાં અચાનક ભીનાશ આવી ગઈ.

"તો પછી મને સાચું કેમ નથી કહેતી?" હરેશભાઈએ પૂછ્યું. "આપણે બંને આખી જિંદગી એક એક રૂપિયો બચાવીને સંસાર ચલાવ્યો છે."

ગીતા કશું બોલ્યા વગર રસોડામાં જતી રહી. તેણે ગેસ બંધ કર્યો અને દીવાલને ટેકો દઈને ઊભી રહી ગઈ.

હરેશભાઈને થયું કે આ બાબતની પાછળ જરૂર કોઈ મોટું કારણ છે. તેમણે નક્કી કર્યું કે તેઓ જાતે જ આ રહસ્ય શોધી કાઢશે.

બપોરે જમીને હરેશભાઈ સીધા એ બેંકમાં ગયા જ્યાંથી આ રકમ ટ્રાન્સફર થતી હતી. તેમણે બેંક મેનેજર પાસે જઈને તે ખાતાની વિગતો માંગી.

મેનેજરે કમ્પ્યુટરમાં જોઈને જણાવ્યું કે આ ખાતું શહેરની જૂની ચેરીટેબલ હોસ્પિટલના ટ્રસ્ટનું છે. હરેશભાઈને બહુ આશ્ચર્ય થયું કે ગીતા કોઈ હોસ્પિટલને આટલા વર્ષોથી કેમ રૂપિયા મોકલતી હશે.

હરેશભાઈ બેંકમાંથી સીધા એ જૂની હોસ્પિટલ પહોંચ્યા. આ એ જ હોસ્પિટલ હતી જે શહેરના જૂના વિસ્તારમાં આવેલી હતી. હોસ્પિટલની જૂની ઇમારત જોઈને હરેશભાઈના મનમાં અનેક વિચારો આવવા લાગ્યા.

તેમણે ઓફિસમાં જઈને ટ્રસ્ટીનો સંપર્ક કર્યો. ઓફિસમાં એક વૃદ્ધ વહીવટકર્તા બેઠા હતા.

"સાહેબ, મારી પત્ની છેલ્લા પચીસ વર્ષથી તમારા ટ્રસ્ટમાં દર મહિને સાડા સાતસો રૂપિયા જમા કરાવે છે," હરેશભાઈએ રસીદ બતાવતાં પૂછ્યું. "આ પૈસા શેના માટે લેવાય છે?"

વૃદ્ધ વહીવટકર્તાએ રસીદનો નંબર કમ્પ્યુટરમાં અને જૂના ચોપડામાં તપાસ્યો. તેમણે હરેશભાઈ સામે આદરપૂર્વક જોયું.

"ભાઈ, આ પૈસા કોઈ દાનના નથી," વહીવટકર્તાએ ધીમેથી કહ્યું. "આ તો અમારા જૂના વોર્ડના રૂમ નંબર સાતના મેન્ટેનન્સ અને જાળવણીના છે."

હરેશભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. "રૂમ નંબર સાત? અમે તો કોઈ રૂમ ભાડે રાખ્યો નથી," હરેશભાઈએ આશ્ચર્યથી કહ્યું.

વહીવટકર્તા ઊભા થયા. "તમે મારી સાથે આવો, હું તમને એ રૂમ બતાવું," તેમણે કહ્યું.

હરેશભાઈ વહીવટકર્તાની પાછળ પાછળ હોસ્પિટલના જૂના ભાગ તરફ ચાલવા લાગ્યા. લાંબી પરસાળ વટાવીને તેઓ એક નાના રૂમ આગળ આવીને ઊભા રહ્યા.

દરવાજા પર પિત્તળની એક નાની તકતી લાગેલી હતી. તેના પર લખ્યું હતું, 'રૂમ નંબર ૭, સ્મૃતિ કક્ષ'.

વહીવટકર્તાએ ધીમેથી દરવાજો ખોલ્યો. અંદર એક જૂનો લોખંડનો પલંગ, એક નાની ટીપોય અને બારી પાસે એક સાદી લાકડાની ખુરશી પડેલી હતી.

રૂમ સાવ ચોખ્ખો હતો અને રોજ સાફ થતો હોય તેવો લાગતો હતો. દીવાલ પર એક નાનો દીવો બળી રહ્યો હતો.

"પચીસ વર્ષ પહેલાં હોસ્પિટલનું નવું બિલ્ડિંગ બનવાનું હતું ત્યારે આ જૂનો વોર્ડ તોડી પાડવાનો હતો," વહીવટકર્તાએ જણાવ્યું. "ત્યારે એક બહેન અમારી પાસે આવ્યા હતા."

હરેશભાઈ એકીટસે એ રૂમ સામે જોઈ રહ્યા. તેમના હૃદયના ધબકારા અચાનક વધી ગયા.

"તે બહેને ટ્રસ્ટ આગળ હાથ જોડીને વિનંતી કરી હતી કે આ રૂમ નંબર સાત ક્યારેય તોડશો નહીં," વહીવટકર્તા આગળ બોલ્યા. "તેમણે કહ્યું હતું કે આ રૂમની સફાઈ અને લાઇટબિલનો આજીવન ખર્ચ તેઓ દર મહિને ચૂકવશે."

હરેશભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમને પચીસ વર્ષ જૂની એક ભયાનક રાત યાદ આવી ગઈ.

એ સમયે હરેશભાઈને ફેફસાંનું ગંભીર ઇન્ફેક્શન થયું હતું. તેઓ આ જ રૂમ નંબર સાતમાં પંદર દિવસ સુધી વેન્ટિલેટર અને ઓક્સિજન પર મોત સામે ઝઝૂમી રહ્યા હતા.

ડોક્ટરોએ તે રાત્રે હાથ ઊંચા કરી દીધા હતા અને પરિવારને કહી દીધું હતું કે હવે કોઈ આશા નથી. ગીતા આખી રાત આ જ રૂમની બારી પાસે બેસીને અખંડ પ્રાર્થના કરતી રહી હતી.

તે રાત્રે અચાનક ચમત્કાર થયો હતો અને હરેશભાઈનો શ્વાસ પાછો વળ્યો હતો. તેઓ મોતના મોંમાંથી પાછા આવ્યા હતા.

હરેશભાઈ ધીમા પગલે રૂમની અંદર ગયા. તેમણે બારી પાસે પડેલી લાકડાની ખુરશી પર હાથ ફેરવ્યો.

તેમને યાદ આવ્યું કે પચીસ વર્ષ પહેલાં જ્યારે તેઓ આંખો ખોલતા હતા, ત્યારે ગીતા આંસુ ભરેલી આંખે આ જ ખુરશી પર બેઠેલી દેખાતી હતી.

વહીવટકર્તાએ કહ્યું, "એ બહેન દર મહિનાની પાંચમી તારીખે અહીં આવે છે. તેઓ બે કલાક આ ખુરશી પર શાંતિથી બેસી રહે છે અને પછી રવાના થાય છે."

હરેશભાઈના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો. તેમની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહેવા લાગી.

તેઓ સમજી ગયા કે જેને તેઓ નકામો ખર્ચ માનતા હતા, તે ગીતા માટે એક મંદિર સમાન હતું. ગીતા દર મહિને એ દિવસને યાદ કરતી હતી જ્યારે તેણે પોતાના સુહાગને લગભગ ગુમાવી દીધો હતો.

તે દર મહિને અહીં આવીને પોતાના પતિના જીવનદાન માટે ઈશ્વરનો આભાર માનતી હતી. આ વાત તેણે આટલા વર્ષોમાં ક્યારેય કોઈને જણાવી નહોતી.

હરેશભાઈ ભારે પગલે હોસ્પિટલની બહાર નીકળ્યા. રસ્તામાં ચાલતાં ચાલતાં તેમને પોતાની જાત પર ભારે પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો.

તેમણે સવારે ગીતા પર ગુસ્સો કર્યો હતો અને તેને પૈસા વેડફનારી કહી હતી. ગીતાનો પ્રેમ અને સમર્પણ કેટલું ઊંડું હતું તે સમજવામાં તેમણે પચીસ વર્ષ લગાવી દીધા હતા.

સાંજે હરેશભાઈ ઘેર પહોંચ્યા ત્યારે ઘરનો માહોલ સાવ શાંત હતો. ગીતા રસોડામાં રાંધવાની તૈયારી કરી રહી હતી.

હરેશભાઈ સીધા રસોડામાં ગયા. તેમણે ગીતાના ખભા પર ધીમેથી હાથ મૂક્યો.

ગીતાએ પાછળ જોયું, તેની આંખો હજુ પણ સવારના ઝઘડાને કારણે સૂજેલી હતી. "તમે જમી લો, હું થાળી પીરસું છું," ગીતાએ ધીમા અવાજે કહ્યું.

હરેશભાઈએ કશું બોલ્યા વગર ગીતાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા. તેમણે ગીતાની સામે માથું નમાવી દીધું.

"મને માફ કરી દે ગીતા," હરેશભાઈનો અવાજ રડી પડ્યો. "હું આજે રૂમ નંબર સાતમાં જઈ આવ્યો."

ગીતા સ્તબ્ધ થઈને પતિ સામે જોઈ રહી. તેના મોંમાંથી એક પણ શબ્દ ન નીકળ્યો.

"તેં પચીસ વર્ષ સુધી આટલો મોટો બોજ તારા દિલમાં એકલીએ સાચવી રાખ્યો?" હરેશભાઈએ પૂછ્યું. "અને હું મૂર્ખ તારા પ્રેમની કિંમત સાડા સાતસો રૂપિયામાં આંકતો હતો."

ગીતાથી હવે સહન ન થયું. તે હરેશભાઈની છાતીએ વળગી પડી અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.

"હું એ રાત ક્યારેય ભૂલી નથી શકતી," ગીતા રડતાં રડતાં બોલી. "ડોક્ટરે જ્યારે કહ્યું હતું કે તમારી પાસે ગણતરીની મિનિટો છે, ત્યારે મારો જીવ નીકળી ગયો હતો."

ગીતાએ આંસુ લૂછતાં આગળ કહ્યું, "મેં તે રાત્રે ભગવાન પાસે તમારી જિંદગી માંગી હતી. એ રૂમ મારા માટે કોઈ હોસ્પિટલનો રૂમ નથી, એ તો મારા માટે તમારી નવી જિંદગીનું જન્મસ્થળ છે."

હરેશભાઈએ ગીતાના માથે હાથ ફેરવ્યો. તેમની પોતાની આંખો પણ ભીની હતી.

"ગીતા, જે શ્વાસ હું આજે લઈ રહ્યો છું, એ તારી એ રાતની પ્રાર્થનાઓનું જ ફળ છે," હરેશભાઈ બોલ્યા. "તેં મને દર મહિને તારા પ્રેમથી નવો જન્મ આપ્યો છે."

હરેશભાઈએ પોતાના ખિસ્સામાંથી ચેકબુક કાઢી. તેમણે તેના પર એક મોટી રકમ લખી.

"આ શું કરો છો?" ગીતાએ પૂછ્યું.

"આપણે બંને કાલે સાથે એ રૂમમાં જઈશું," હરેશભાઈએ ચેક ગીતાના હાથમાં મૂકતાં કહ્યું. "આપણે આખી જિંદગી માટે એ રૂમનું ભાડું એકસાથે જમા કરાવી દઈશું."

ગીતાએ હસીને પતિ સામે જોયું. પચીસ વર્ષથી તેના દિલમાં દબાયેલો એક ભારે પથ્થર આજે હળવો થઈ ગયો હતો.

હરેશભાઈએ ગીતાને પ્રેમથી પાસે બેસાડી. ઘરમાં વર્ષો પછી એક અનોખો સંતોષ અને ઊંડી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી.

સાચા પ્રેમમાં કોઈ મોટો દેખાડો નથી હોતો. એ તો આવા નાના નાના ત્યાગ અને અબોલ સમર્પણમાં આખી જિંદગી ધબકતો રહે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.