પત્નીના કહેવાથી સારી નોકરી છોડીને સાળાના ધંધામાં પૈસા રોક્યા, પછી ઓફિસે તાળું જોઈને પતિની આંખમાંથી...

સવારના સાડા આઠ વાગ્યા હતા અને ચાના કપ સાથે મનીષ ડાઇનિંગ ટેબલ પર બેઠો હતો. સામે તેની પત્ની વૈશાલી નાસ્તો પીરસતાં પીરસતાં ખૂબ ઉત્સાહમાં કંઈક કહી રહી હતી.

"મનીષ, તમે આ આખી જિંદગી પચીસ હજારની નોકરીમાં જ કાઢી નાખશો?" વૈશાલીએ રકાબી ટેબલ પર મૂકતાં કહ્યું. "મારા ભાઈ સંકેતનો નવો કેમિકલ ટ્રેડિંગનો બિઝનેસ જોયો ને, બે જ વર્ષમાં ક્યાં પહોંચી ગયો!"

મનીષે ચાનો ઘૂંટડો ભર્યો અને ચશ્મા સરખા કર્યા. તે એક ખાનગી કંપનીમાં એકાઉન્ટન્ટ તરીકે છેલ્લા સાત વર્ષથી શાંતિથી કામ કરી રહ્યો હતો.

"વૈશાલી, આપણી આ નોકરી ભલે નાની હોય પણ સલામત છે," મનીષે ધીમા અવાજે સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "દર મહિનાની પહેલી તારીખે પગાર આવી જાય છે અને ઘરનો ખર્ચો આરામથી નીકળી જાય છે."

"પણ એમાં કોઈ મોટો બંગલો કે ગાડી નથી આવતી," વૈશાલીનો અવાજ થોડો ઊંચો થયો. "કાલે જ સંકેત કહેતો હતો કે જો તમે એની સાથે પાર્ટનરશીપમાં જોડાઈ જાવ, તો વર્ષમાં આપણી પાસે લાખો રૂપિયા હશે."

મનીષ થોડી વાર ચૂપ રહ્યો અને પોતાના વિચારોમાં ખોવાઈ ગયો. તેણે પોતાની મહેનતથી પાંચ લાખ રૂપિયાની નાની બચત બેંકમાં ભેગી કરી રાખી હતી.

સાંજે સંકેત પોતે તેમના ઘેર આવી પહોંચ્યો. તેણે હાથમાં મોંઘી ગાડીની ચાવી ફેરવતાં ફેરવતાં મોટા મોટા પ્રોજેક્ટ્સની વાતો શરૂ કરી દીધી.

"બનેવી, તમારી આખી જિંદગી આ ચોપડા મેળવવામાં જતી રહેશે," સંકેતે સોફા પર અઢેલીને કહ્યું. "મારી નવી સ્કીમમાં ફક્ત સાત લાખનું રોકાણ કરો, છ મહિનામાં ડબલ રકમ હાથમાં હશે."

મનીષના મનમાં થોડો ડર હતો, કારણ કે તે કોઈ દિવસ વેપાર લાઈનમાં ગયો નહોતો. તેણે કહ્યું, "સંકેત, આમાં જોખમ કેટલું છે? મારી પાસે તો મારી આખી જિંદગીની બચત જ છે."

"મારા પર ભરોસો નથી તમને?" સંકેતે તરત જ ખોટો ગુસ્સો બતાવ્યો. "મારી પોતાની બહેનનું ઘર સુધરે એના માટે હું આટલી મોટી તક આપી રહ્યો છું."

સંકેત ગયા પછી વૈશાલીએ ઘરમાં મોટો હઠાગ્રહ પકડી લીધો. તેણે રાત્રે જમવાનું પણ ન લીધું અને મનીષ પર સતત દબાણ કરવા લાગી.

"જો તમે મારા ભાઈ સાથે નહીં જોડાઓ તો હું સમજીશ કે તમને મારા પિયરિયાં પર વિશ્વાસ નથી," વૈશાલીએ આંખમાં આંસુ લાવીને કહ્યું. "આટલી સરસ તક જતી કરશો તો આખી જિંદગી પસ્તાવું પડશે."

મનીષ પત્નીના દબાણ અને આંસુ સામે લાચાર થઈ ગયો. તેણે બીજા જ દિવસે પોતાની સારી અને સુરક્ષિત નોકરીમાંથી રાજીનામું આપી દીધું.

તેણે પોતાની બેંકની પાંચ લાખની બચત ઉપાડી લીધી અને બાકીના બે લાખ રૂપિયા એક મિત્ર પાસેથી ઉછીના લીધા. પૂરા સાત લાખ રૂપિયા તેણે સંકેતના હાથમાં સોંપી દીધા.

શરૂઆતના બે-ત્રણ મહિના બધું ખૂબ સારું ચાલ્યું. સંકેત રોજ નવી નવી ઓફિસોમાં મનીષને લઈ જતો અને મોટી મોટી પાર્ટીઓ બતાવતો.

પણ ચોથા મહિનાથી અચાનક પરિસ્થિતિ બદલાવા લાગી. માર્કેટમાં માલ સપ્લાય કર્યા પછી પેમેન્ટ આવવાનું સાવ બંધ થઈ ગયું.

મનીષ જ્યારે પણ હિસાબ પૂછતો, ત્યારે સંકેત વાત ટાળી દેતો હતો. "બનેવી, ધંધામાં તો આવું ચાલ્યા કરે, થોડી ધીરજ રાખો."

એક દિવસ સવારે મનીષ ઓફિસે પહોંચ્યો ત્યારે જોયું કે દુકાન પર મોટું તાળું લટકેલું હતું. ત્યાં ચાર-પાંચ લેણદારો ઊભા રહીને બૂમાબૂમ કરી રહ્યા હતા.

મનીષે તરત જ સંકેતને ફોન જોડ્યો, પણ તેનો ફોન સ્વિચ ઓફ આવતો હતો. મનીષના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

તપાસ કરતાં ખબર પડી કે સંકેતે માર્કેટમાંથી મોટું દેવું કરી લીધું હતું અને બધો માલ બારોબાર સસ્તા ભાવે વેચીને ભાગી ગયો હતો. ધંધો સાવ પડી ભાંગ્યો હતો.

મનીષ માથું પકડીને રસ્તા પર જ બેસી પડ્યો. તેની આખી જિંદગીની બચત ધૂળમાં મળી ગઈ હતી અને માથે બે લાખનું નવું દેવું થઈ ગયું હતું.

તે ધ્રૂજતા પગલે ઘેર પહોંચ્યો અને વૈશાલી સામે સોફા પર ફસડાઈ પડ્યો. વૈશાલીએ જ્યારે આખી વાત સાંભળી ત્યારે તેના હોશ ઊડી ગયા.

"સંકેત આવું કરી જ ના શકે," વૈશાલી હજી પણ પોતાના ભાઈનો બચાવ કરતી રહી. "એ કોઈ મોટી મુસીબતમાં ફસાયો હશે એટલે ફોન બંધ હશે."

"તારો ભાઈ આપણને રસ્તા પર લાવીને જતો રહ્યો છે વૈશાલી," મનીષે પહેલીવાર મોટેથી રાડ પાડી. "મારી આખી જિંદગીની મહેનત અને મારી નોકરી બંને ખતમ થઈ ગયા."

ઘરમાં રોજ લેણદારોના ફોન આવવા લાગ્યા અને દરવાજે આવીને લોકો ઉઘરાણી કરવા લાગ્યા. ઘરમાં ખાવાના પણ સાંસા પડવા માંડ્યા.

રોજ સવાર પડે ને ઘરમાં ભયંકર ઝઘડા શરૂ થતા. મનીષનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને રહેતો અને વૈશાલી સતત પોતાના પિયરનો પક્ષ ખેંચતી રહેતી.

એક દિવસ વાત એટલી હદે વધી ગઈ કે મનીષે છૂટાછેડા લેવાની વાત કરી દીધી. "હું તારી સાથે હવે એક ક્ષણ પણ નથી રહી શકતો, તારી જીદે મારું જીવન બરબાદ કરી નાખ્યું."

વૈશાલી પોતાનો સામાન ભરીને પિયર ચાલી ગઈ. પણ પિયરમાં જઈને જોયું તો ત્યાં પણ સંકેતના કારણે લોકો ઉઘરાણી કરવા આવતા હતા અને તેના માતાપિતા પણ લાચાર હતા.

પિયરમાં વૈશાલીને કોઈ આશરો ન મળ્યો અને તેના પોતાના પરિવારે પણ તેને સાચવવાની ના પાડી દીધી. વૈશાલીને સમજાયું કે તેના કહેવાતા પૈસાદાર ભાઈએ બધાને છેતર્યા હતા.

બીજી તરફ મનીષે હાર ન માની. તેણે પોતાના આંસુ લૂછ્યા અને ફરીથી ઊભા થવાનો સંકલ્પ કર્યો.

તેણે એક નાની કરિયાણાની દુકાનમાં રાતના સમયે હિસાબ લખવાનું કામ શરૂ કર્યું. દિવસ દરમિયાન તે ઘરે ઘરે જઈને સ્ટેશનરીનો સામાન વેચવા લાગ્યો.

તે રોજ અઢાર કલાક સખત મજૂરી કરતો હતો. તેણે ચા-પાણીનો ખર્ચ પણ બંધ કરી દીધો અને એક એક રૂપિયો બચાવવા લાગ્યો.

દોઢ વર્ષની સખત મહેનત પછી તેણે મિત્રનું બે લાખનું દેવું ચૂકતે કરી દીધું. તેનો જૂનો અનુભવ જોઈને એક મોટી લોજિસ્ટિક્સ કંપનીએ તેને સિનિયર મેનેજરની નોકરી આપી દીધી.

મનીષે એ નવી કંપનીમાં રાત-દિવસ એક કરીને કામ કર્યું. તેની પ્રામાણિકતા અને કુશળતા જોઈને કંપનીના માલિકે તેને બિઝનેસમાં નાનો ભાગીદાર પણ બનાવી દીધો.

ચાર વર્ષ વીતી ગયા અને મનીષ પોતાની મહેનતના બળે ફરીથી એક પ્રતિષ્ઠિત અને સફળ વ્યક્તિ બની ગયો. તેણે પોતાનું નવું મકાન ખરીદ્યું અને જૂના બધા દિવસો પાછળ છોડી દીધા.

એક સાંજે મનીષ પોતાની ઑફિસથી ઘેર આવ્યો ત્યારે તેણે જોયું કે ઘરના દરવાજે વૈશાલી ઊભી હતી. વૈશાલીનો ચહેરો સાવ સુકાઈ ગયો હતો અને તેની આંખોમાં અપાર પસ્તાવો દેખાતો હતો.

વૈશાલી ચાર વર્ષથી પોતાના એક સંબંધીના ઘેર નાનું મોટું કામ કરીને એકલી રહેતી હતી. તે મનીષ સામે નજર પણ મિલાવી શકતી નહોતી.

મનીષે દરવાજો ખોલ્યો અને તેને અંદર આવવા કહ્યું. વૈશાલી સોફા પાસે આવીને નીચે જમીન પર બેસી પડી અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી.

"મનીષ, મને માફ કરી દો," વૈશાલી હાથ જોડીને બોલી. "મારા અંધવિશ્વાસ અને લાલચે તમારું બધું છીનવી લીધું હતું. હું તમારા પગની ધૂળ બનવા પણ લાયક નથી."

વૈશાલીનું રડવું અટકતું નહોતું. "મારા ભાઈના કારણે મેં તમને નોકરી છોડાવી અને રસ્તા પર લાવી દીધા. તમે મને જે સજા આપશો એ હું ભોગવવા તૈયાર છું."

મનીષ ધીમેથી આગળ આવ્યો અને વૈશાલીના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેણે વૈશાલીને ઊભી કરી અને સોફા પર બેસાડી.

મનીષના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો, કડવાશ કે બદલાની ભાવના નહોતી. તેણે શાંતિથી પાણીનો ગ્લાસ વૈશાલીના હાથમાં આપ્યો.

"વૈશાલી, શાંત થઈ જા અને રડવાનું બંધ કર," મનીષે ખૂબ જ ધીમા અને ગંભીર અવાજે કહ્યું.

વૈશાલીએ આશ્ચર્યથી મનીષ સામે જોયું. "તમે મારા પર ગુસ્સે કેમ નથી થતા? તમે મને ઘરમાંથી કાઢી કેમ નથી મૂકતા?"

મનીષે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બારી તરફ જોયું. "વૈશાલી, આ ચાર વર્ષમાં મેં ઘણી બધી બાબતો પર શાંતિથી વિચાર કર્યો છે."

મનીષે આગળ કહ્યું, "આપણી સૌથી મોટી ભૂલ એ નહોતી કે તેં તારા સગા ભાઈ પર ભરોસો કર્યો. કોઈ પણ બહેન પોતાના ભાઈની સફળતા જોઈને ઉત્સાહિત થાય એ સ્વાભાવિક છે."

"તો પછી આપણી ભૂલ શું હતી?" વૈશાલીએ ગળે બાઝેલા ડૂમા સાથે પૂછ્યું.

"આપણી સૌથી મોટી ભૂલ એ હતી કે આપણે જીવનનો આટલો મોટો નિર્ણય સાથે બેસીને જોખમોની ચર્ચા કર્યા વગર લીધો," મનીષે સમજાવ્યું. "આપણે ફક્ત નફો જોયો, પણ જો નુકસાન થશે તો શું કરીશું એનો કોઈ પ્લાન ન બનાવ્યો."

મનીષે વૈશાલીનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. "તેં ઉત્સાહમાં આવીને જીદ કરી અને મેં તને ખુશ કરવા માટે કે ઝઘડો ટાળવા માટે વિચાર્યા વગર હા પાડી દીધી. નિર્ણય લેવામાં આપણે બંને અપરિપક્વ સાબિત થયા હતા."

વૈશાલી મનીષની આ સમજદારી અને મોટપ જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેને લાગ્યું કે મનીષે ફક્ત પૈસા જ નથી કમાયા, પણ જીવનનું સાચું જ્ઞાન મેળવી લીધું હતું.

"જે વીતી ગયું એ એક મોટો પાઠ હતો વૈશાલી," મનીષે હસીને કહ્યું. "એ મુશ્કેલ દિવસોએ જ મને મારી સાચી તાકાત ઓળખાવતા શીખવ્યું છે."

વૈશાલીએ મનીષના ચરણ સ્પર્શ કર્યા અને તેની આંખોમાંથી કૃતજ્ઞતાના આંસુ વહી નીકળ્યા. "હું વચન આપું છું કે હવેથી આપણી જિંદગીનો કોઈ પણ નાનો નિર્ણય પણ આપણે બંને સાથે મળીને જ લઈશું."

મનીષે તેને પ્રેમથી સહારો આપીને ઊભી કરી. ઘરમાં ફરીથી જૂનો વિશ્વાસ અને એક નવું સન્માન પાછાં આવી ગયા હતા.

તે રાત્રે ચાર વર્ષ પછી બંનેએ સાથે બેસીને શાંતિથી ભોજન લીધું. સંબંધો ફરીથી જોડાઈ ગયા હતા અને બંને સમજી ગયા હતા કે ભાગીદારી ફક્ત ધંધામાં નહીં, પણ સંસારના દરેક નિર્ણયમાં હોવી જરૂરી છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.